MORE SHARE AND CARE

Good News = Transformation, not Information நற்செய்தி = நற்செயல்கள்

2012-01-22T11:11:00.000-08:00

Jesus Wireless Logo

http://www.snowydaychronicles.com/2011/06/jesus-wireless-now-with-improved.html

This Sundaywe are given two figures to reflect on – Prophet Jonah and Jesus, especiallyfrom the point of view of them being sent as messengers. Jonah was sent to thepeople of Ninevehto give them a news – a news of disaster. “Yet forty days, and Nin'evehshall be overthrown!” (Jonah 3: 4). Inthe Gospel of Mark, we see Jesus coming to Galileepreaching the gospel of God… "The time is fulfilled, and the kingdom of God is at hand; repent, and believe inthe gospel." (Mk.1:15)

A cursoryglance at these two messages given by Jonah and Jesus do not sound like‘Good News’. But, a deeper reflection gives us a better understanding of whatis ‘Good News’. I would like to echo the thoughts of Pope Benedict XVI onthe word ‘good news’ (Evangelion, in Greek) in his book ‘Jesus ofNazareth’:

BothEvangelists designate Jesus’ preaching with the Greek term evangelion — butwhat does that actually mean?

The termhas recently been translated as “good news.” That sounds attractive, but it falls far short of the order of magnitudeof what is actually meant by the word evangelion. This term figures in the vocabulary of theRoman emperors, who understood themselves as lords, saviors, and redeemers ofthe world. The messages issued by theemperor were called in Latin evangelium, regardless of whether or not theircontent was particularly cheerful and pleasant. The idea was that what comes from the emperor is a saving message, thatit is not just a piece of news, but a change of the world for the better.

When theEvangelists adopt this word, and it thereby becomes the generic name for theirwritings, what they mean to tell us is this: What the emperors, who pretend to be gods, illegitimately claim, reallyoccurs here — a message endowed with plenary authority, a message that is notjust talk, but reality. In thevocabulary of contemporary linguistic theory, we would say that the evangelium,the Gospel, is not just informative speech, but performative speech — not justthe imparting of information, but action, efficacious power that enters intothe world to save and transform. Markspeaks of the “Gospel of God,” the point being that it is not the emperors whocan save the world, but God. And it ishere that God’s word, which is at once word and deed, appears; it is here thatwhat the emperors merely assert, but cannot actually perform, truly takesplace. For here it is the real Lord ofthe world — the living God — who goes into action.

(As quotedby Daniel B. Clendenin in http://journeywithjesus.net/index.shtml)

Twothoughts expressed by Pope Benedict captured my attention.

1. GoodNews (evangelion) is meant to bring about change. It need not be ‘good’,meaning pleasant.

2. GoodNews (evangelion) is meant to make us act. It does not fill us withinformation, but leads us to transformation.

We live ina world filled with information. It is so filled that there is not much roomfor personal interpretations and hence, no room for transformation. One of mymost favourite books on media is “Amusing Ourselves to Death” written by NeilPostman. This is a scathing criticism on what television had done to theAmerican Society in the 80s. What was written by Postman in 1985 about America is nowalmost a universal phenomenon.

One of theaccusations that Postman levels against TV is that it has kept our human family‘amused to death’. He says that TV has turned EVERYTHING (be it politics,religion, sports, stock market) into ENTERTAINMENT, including news. We are submergedin an ocean of information which keeps us fully soaked and completely passive. Addto this the other gadgets of communication like the cell phone and‘i-something’… and our deluge of information has become a destructive tsunami. Hereis a passge from Postman’s book:

Howoften does it occur that information provided you on morning radio ortelevision, or in the morning newspaper, causes you to alter your plans for theday, or to take some action you would not otherwise have taken, or providesinsight into some problem you are required to solve? For most of us, news ofthe weather will sometimes have such consequences; for investors, news of thestock market; perhaps an occasional story about a crime will do it, if bychance the crime occurred near where you live or involved someone you know. Butmost of our daily news is inert, consisting of information that gives ussomething to talk about but cannot lead to any meaningful action.

(“AmusingOurselves to Death” Penguin Books, 1985. p.68)

In contrast,the news brought by Jonah and Jesus resulted in meaningful actions. The news ofdisaster that Jonah brought to Ninevehwas not a pleasant news. But, since it shook the people out of their slumberand made them take corrective actions, it saved them. It turned out to be ‘GoodNews’. Similarly, when Jesus said, “Repent, and believe in the gospel”simple fisher folk like Simon, Andrew, James and John left everything andfollowed Jesus… a definitive and powerful transformation! These are typicalsamples of what news, especially ‘good news’, should be like!

One finalthought on how one can ‘proclaim’ the good news without uttering a word as inthe case of St Francis of Assisi.To him ‘good news’ need not always be ‘preached’… Here is an anecdote from thelife of this beloved saint:

One dayFrancis of Assisiinvited one of the young friars to join him on a trip into town to preach. Theyoung friar was so honoured at receiving such an invitation from St. Francisthat he quickly accepted. They paused beneath a tree and Francis stooped toreturn a young bird to its nest. They went on and stopped in a field crowdedwith reapers and Francis bent his back to help load the hay onto a cart. Fromthere they went to the town square where Francis lifted a bucket of water fromthe well for an old woman and carried it home for her. All day long he and St.Francis walked through the streets and byways, alleys and suburbs, and theyrubbed shoulders with hundreds of people. Each time they stopped, the youngfriar was sure that St. Francis would stop and preach. But no words of greattruth or wise discourse issued from the saint's mouth. Finally, they went intothe church, but Francis only knelt silently to pray. At the end of the day, thetwo headed back home. Not once had St. Francis addressed a crowd, nor had hetalked to anyone about the gospel. The young monk was greatly disappointed, andhe said to St. Francis, "I thought we were going into town topreach?" St. Francis responded, "My son, we have preached. We werepreaching while we were walking and in everything we did. We were seen by manyand our behavior was closely watched. It's of no use to walk anywhere to preachunless we preach everywhere as we walk! Preach the Gospel at all times. Usewords only if necessary."

http://cbci.in/Sunday-Reflections.aspx

Preachingthe good news is not an assignment ‘imposed’ on Priests and religious. It is aninvitation ‘extended’ to all of us. How heavenly this world would be when allof us preach everywhere as we walk!

St Francis of Assisi

http://home.comcast.net/~saintclare/st-francis.htm

வார்த்தைகள், வார்த்தைகளால் உருவாக்கப்படும்செய்திகள், அவற்றின் வலிமை இவற்றைப்பற்றி சிந்திக்க இன்று உங்களை அழைக்கிறேன். இந்தச் சிந்தனைகளின் சிகரமாக, இறைவார்த்தையால் உருவாக்கப்படும்நற்செய்தியின் வலிமையை நாம் இன்று ஓரளவு உணர்ந்தால் எவ்வளவோ பயன் பெறலாம்.

நமக்கெல்லாம் பழக்கமான ஓர் அனுபவத்துடன் இன்றைய ஞாயிறு சிந்தனையை நாம் துவக்குவோம். இரவு நேரம். வீட்டில் தொலைகாட்சியில் செய்திகள் காட்டப்படுகின்றன. தலைப்புச் செய்திகளில் ஆரம்பித்து, அரசியல், உலகம், பங்குச்சந்தை, விளையாட்டு, வானிலை அறிக்கை என்று செய்திகள் நம்முன் அடுக்கி வைக்கப்படுகின்றன.பொதுவாக 30 நிமிடங்கள் நடக்கும் இந்த நிகழ்ச்சியில் நாம் குறைந்தது 20 செய்திகளையாவதுபார்க்கிறோம். நடுவில் வரும் விளம்பரங்களையும்நாம் அறிவிப்புக்களாக, செய்திகளாக எடுத்துக் கொண்டால், நாம் பார்க்கும் செய்திகள் 40க்கும் மேல் இருக்கும்.

தொலைக்காட்சி மட்டுமில்லாமல், நாம் வாசிக்கும் நாளிதழ்கள், கேட்கும் வானொலி, அல்லது நமது செல்லிடப் பேசியில் வரும் SMS குறுஞ்செய்திகள்என்று நம்மை ஒரு நாளில் வந்தடையும் செய்திகள் குறைந்தது 100 இருக்கும். இந்த நூறு செய்திகளில் எத்தனை செய்திகள் நம்மைச் செயல்படத் தூண்டுகின்றன? வானிலைச் செய்திகளை நாம் நம்பத் தயாராக இருந்தால், அந்த வானிலை அறிக்கையில் மழை வரும் என்று சொன்னால், அந்தச் செய்தி நம்மைச் செயல்படத் தூண்டும். அதாவது, நாம் வெளியில் செல்லும்போது குடை எடுத்துச் செல்வோம். நம்மில் ஒரு சிலர் பங்குச்சந்தை நிலவரங்களில் ஈடுபாடு கொண்டவர்கள் என்றால், எந்த நிறுவனத்தில் முதலீடு செய்யலாம் என்று அன்றைய செய்தி நமக்கு வழிகாட்டலாம். ஒருவேளை விளம்பரங்களில் வரும் தள்ளுபடி விற்பனைச் செய்திகள் நம்மை கொஞ்சம் அதிகமாக செயல்பட வைக்கலாம். இப்படி நம்மை வந்தடையும் 100 செய்திகளில் ஓரிரு செய்திகளே நம்மைச் செயலுக்கு அழைத்துச் செல்கின்றன. மற்றபடி நம்மை வந்தடையும் 90க்கும் அதிகமான செய்திகள் நமது அறிவுப் பசிக்கு உணவுதரும் செய்திகள் தான். அச்செய்திகளைப்பற்றி நாம் நமது நண்பர்களோடு பேசி பொழுதைப் போக்கலாம்.

தகவல் தொடர்புகளில், தகவல் பரிமாற்றங்களில்நாளுக்கு நாள் வளர்ந்துவரும் நமது உலகில் செய்திகள் பரிமாறப்படும் வேகம் நம்மைப் பிரமிக்க வைக்கிறது. உலகத்தின் பல நாடுகளில் நடக்கும் நிகழ்வுகளையும்ஒருசில நிமிடங்களில் நம் வீட்டுக்குக் கொண்டுவரும் அளவு நமது தகவல் தொழில் நுட்பம் வளர்ந்துவிட்டது. நம்மை ஒவ்வொரு நாளும் இப்படி ஒரு தகவல் கடலில் மூழ்கச்செய்யும் இந்தச் செய்திகள் எவ்வளவு தூரம் நம்மைச் செயல்பட வைக்கின்றன என்பதே நாம் இன்று எழுப்பும் முக்கிய கேள்வி. இப்படி ஒரு கேள்வியை எழுப்ப நம்மைத் தூண்டுவது இன்றைய ஞாயிறு வாசகங்கள்.

இன்றைய முதல் வாசகம் இறைவாக்கினர் யோனா நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது. “நீ புறப்பட்டு நினிவே மாநகருக்குப் போய், நான் உன்னிடம் சொல்லும் செய்தியை அங்குள்ளோருக்கு அறிவி” என்று இறைவாக்கினர் யோனாவை ஆண்டவர் அனுப்புகிறார். அவர் சொல்லி அனுப்பும் செய்தி என்ன? “இன்னும் நாற்பது நாளில் நினிவே அழிக்கப்படும்” (இறைவாக்கினர் யோனா 3: 1-5, 10)

மாற்கு நற்செய்தியின் முதல் வரியில் நாம் வாசிப்பது இது: கடவுளின் மகனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவைப் பற்றிய நற்செய்தியின் தொடக்கம்: (மாற்கு நற்செய்தி 1: 1)

சில வரிகளுக்குப் பின், மீண்டும் முதல் பிரிவு 14ம் திருவசனத்தில் “யோவான் கைதுசெய்யப்பட்டபின், கடவுளின் நற்செய்தியைப் பறைசாற்றிக் கொண்டே இயேசு கலிலேயாவிற்கு வந்தார்.” என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. இந்த ஞாயிறு நமக்குத் தரப்பட்டுள்ள நற்செய்தி பகுதி இந்த வரிகளுடன் ஆரம்பமாகிறது.

யோனாவுக்கு இறைவன் தந்த செய்தி, இயேசு பறைசாற்றிக் கொண்டே வந்த கடவுளின் நற்செய்தி இவ்விரண்டையும் மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் இவை நல்ல செய்திகள் போலத் தெரியவில்லை. ‘நினிவே அழியப்போகிறது’ என்ற செய்தியும், ‘மனம் மாறி நற்செய்தியை நம்புங்கள்’ என்ற இயேசுவின் வார்த்தைகளும் நல்ல செய்திகளா? ஆம், இவை நல்ல செய்திகள். நல்ல செய்தியைப் பற்றி, நற்செய்தியைப் பற்றி சிந்திக்கத் தூண்டும் செய்திகள்.

நற்செய்தி என்ற வார்த்தை கிரேக்க மொழியில் Euangelionஎன்று கூறப்படுகிறது.திருத்தந்தை 16ம் பெனடிக்ட் எழுதிய “Jesus of Nazareth”என்ற புத்தகத்தில் Euangelion என்ற கிரேக்க வார்த்தைக்கு அவர் தரும் விளக்கம் நம்மைச் சிந்திக்கத் தூண்டுகிறது.

“Euangelion என்ற வார்த்தையை நாம் 'நற்செய்தி' அதாவது, 'நல்ல செய்தி' என்று மொழி பெயர்க்கிறோம்.இந்த மொழி பெயர்ப்பு நம்மை ஈர்க்கிறது. ஆனால், Euangelion என்ற கிரேக்கச் சொல்லின் ஆழத்தை 'நல்ல செய்தி' என்ற மொழிபெயர்ப்பு புரியவைக்கவில்லை.

“இந்த வார்த்தை உரோமையப் பேரரசர்கள் பயன்படுத்திய வார்த்தை. இப்பேரரசர்கள் மக்கள் மீது முழு அதிகாரம் கொண்டவர்களாக, மக்களையும் இந்த உலகையும் காப்பவர்களாக தங்களையே எண்ணி வந்தனர். அவர்கள் தந்த செய்திகள் எல்லாமே Euangelion என்று சொல்லப்பட்டது.அச்செய்திகள் மகிழ்வான, இதமான செய்திகளாக இருந்தனவா என்பது கணக்கில்லை. பேரரசரிடமிருந்துவந்த செய்தி என்பதால் அது பாதுகாக்கும் சக்தி பெற்றதென்று கருதப்பட்டது. அது வெறும் தகவல்களைத் தரும் செய்தி அல்ல. மாறாக, உலகை மாற்றக்கூடிய அதிலும் உலகை உயர்ந்ததொரு நிலைக்கு மாற்றக் கூடிய வலிமை பெற்ற செய்தி என்று கருதப்பட்டது.

“உரோமையப் பேரரசர்கள் பயன்படுத்திய Euangelionஎன்ற கிரேக்கச் சொல்லை நான்கு நற்செய்தியாளர்களும் பயன்படுத்தியுள்ளனர். அவர்கள் எழுதியவை அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்து நாம் நான்கு நற்செய்திகள் என்று குறிப்பிடுகிறோம்.

கடவுளாக, மனிதர்களைக் காப்பவராக தன்னையேத் தவறாக எண்ணி வந்த பேரரசன் பயன்படுத்திய Euangelionஎன்ற வார்த்தை இயேசுவில் தன் முழுமையானப் பொருளைக் கண்டது.

“நாம் இன்று பயன்படுத்தும் ஒரு சில சொற்றொடர்களை Euangelion என்ற வார்த்தையை விளக்க நாம் பயன்படுத்தலாம்.தகவல் பரிமாற நாம் பேசுவது informativespeech. செயல்படத்தூண்டும் வகையில் நாம் பேசுவது performativespeech. நாம் கேட்கும் நற்செய்திகள் நம்மைச் செயல்படத் தூண்டும் செய்திகள்” என்று திருத்தந்தை இந்த வார்த்தைக்கு விளக்கம் அளித்துள்ளார்.

நற்செய்தி என்ற சொல்லில் நல்ல+செய்தி என்ற இரு வார்த்தைகள், இரு அம்சங்கள், இரு உண்மைகள் போதிந்துள்ளதைக் காணலாம். 'நல்ல செய்தி' என்றதும், இதமான, மகிழ்வான செய்திஎன்று மட்டும் பொருள் கொள்ளக்கூடாது.நாம் சிந்திக்கும் நற்செய்தி பல நேரங்களில் இதமாக, மகிழ்வாக இருக்காது. 'நினிவே அழியப்போகிறது' என்பது எப்படி இதமான, மகிழ்வான செய்தியாக இருக்க முடியும்? ஆனால், நற்செய்தி என்ற சொல்லுக்கு, நன்மை விளைவிக்கும் செய்தி என்று பொருள் கொண்டால், அதன் முழு அர்த்தமும் விளங்கும். இந்த கோணத்தில் பார்த்தால், ‘நினிவே அழியப்போகிறது’ என்று யோனா குரல் எழுப்பிக் கூறியதும், அந்த நகர மக்கள் விழித்தெழுந்தனர்.யோனா வழங்கிய அந்தக் கொடூரமான செய்தி அந்நகரைக் காப்பாற்றியது. எனவே இது நல்ல செய்தியானது. இப்படி சொல்லப்படும் செய்திகள் எனக்கு கத்தியை நினைவுபடுத்துகின்றன.

அறுவைச் சிகிச்சையில், அல்லது சமையல் அறையில் நாம் பயன்படுத்தும் கத்திகள் குத்தும், வெட்டும், கிழிக்கும்... ஆனால், இறுதியில் அந்தக் கத்திகள் நன்மைகளைப் படைக்கும். அதுபோன்றது இறைவாக்கு, நற்செய்தி... இந்தப் பொருளில்தான் இறைவார்த்தை இருபுறமும் கூரான வாள் என்று எபிரேயருக்கு எழுதப்பட்டத் திருமுகத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ளது எனஎண்ணுகிறேன்.

எபிரேயருக்கு எழுதிய திருமுகம் 4: 12

கடவுளுடைய வார்த்தை உயிருள்ளது, ஆற்றல் வாய்ந்தது; இருபக்கமும் வெட்டக்கூடிய எந்த வாளினும் கூர்மையானது; ஆன்மாவையும் ஆவியையும் பிரிக்கும் அளவுக்குக் குத்தி ஊடுருவுகிறது; எலும்பு மூட்டையும் மச்சையையும் அவ்வாறே ஊடுருவுகிறது; உள்ளத்தின் சிந்தனைகளையும் நோக்கங்களையும் சீர்தூக்கிப் பார்க்கிறது.

நற்செய்தி அல்லது நல்ல செய்தியில் இரண்டாம் வார்த்தை செய்தி... இங்கு செய்தி என்ற சொல் வெறும் தகவல் பரிமாற்றம் அல்ல. செயல்களுக்கு அழைத்துச் செல்லும் செய்திகள் இவை. மிக விரைவில் தொடர்புகள் நடைபெறும் இந்தக் காலத்தில் நொடிக்கு நூறு செய்திகள் என்றுநமது வாழ்வை செய்திகள் நிரப்புவதால், அவை நம்மைச் செயல் இழக்கச் செய்துள்ளன என்று துவக்கத்தில் சொன்னோம். தேவைக்கு அதிகமாய் ஒரு கடல் போல செய்திகள் நம்மைச் மூழ்கச் செய்கின்றன. இந்தக் கடலில் நாம் ஆழ்ந்து முத்தெடுப்பதும்இல்லை. கடலை விட்டு வெளியேறுவதும் இல்லை. இந்தக் கடலில் மிதந்து வருவதிலேயே சுகம் காண்கிறோம்.

இறுதியாக ஓர் எண்ணம்... பல நேரங்களில் நாம் வாழ்வில் பகிர்ந்துகொள்ளும்நற்செய்திகள் வாய்வார்த்தைகளாகஇருக்கவேண்டும் என்ற அவசியம் கூட இல்லை. வாய் வார்த்தைகளை விட நம் வாழ்வு நற்செய்தியாக மாற வேண்டும் என்பதை அசிசி நகர் புனித பிரான்சிஸ் சொல்லித் தந்தார்.

ஒரு நாள் அசிசி நகர் புனித பிரான்சிஸ் தன்னுடன் ஓர் இளம் துறவியை அழைத்து, "வாருங்கள் நாம் ஊருக்குள் சென்று போதித்துவிட்டுவருவோம்" என்று கூறி, உடன் அழைத்துச் சென்றார். போதிப்பதற்கு தன்னை பிரான்சிஸ் அழைத்துச் செல்கிறார் என்று உணர்ந்த அந்த இளையவர் மிகவும் மகிழ்ந்தார். ஊருக்குள் நுழையும் நேரத்தில், ஒரு மரத்தின் மேலிருந்த கூட்டிலிருந்துகீழே விழுந்திருந்த ஒரு குஞ்சுப் பறவையை மீண்டும் மரமேறி அந்தக் கூட்டில் வைத்துவிட்டு இறங்கினார் பிரான்சிஸ். போகும் வழியில் அறுவடை செய்துகொண்டிருந்தபணியாள்களுடன் பிரான்சிஸ் இறங்கி வேலை செய்தார். இதைக் கண்ட அந்த இளம் துறவியும் குனிந்து வேலைகள் செய்தார். ஊருக்குள் சென்றதும், அங்கு ஒரு கிணற்றில் தண்ணீர் இறைத்துக் கொண்டிருந்த வயதானப் பெண்மணிக்கு பிரான்சிஸ் தண்ணீர் இறைக்க உதவினார். அவருடன் அந்தத் தண்ணீர் பாத்திரங்களை அவர் வீடுவரை சுமந்து சென்றார். இப்படி நாள் முழுவதும், அந்த ஊரில் இருந்த அனைவருடனும் சேர்ந்து பல பணிகள் செய்தார் பிரான்சிஸ். ஒவ்வொரு முறையும் பிரான்சிஸ் ஓர் இடத்தில் நிற்கும்போது, அந்த இடத்தில் அவர் போதிக்கப் போகிறார் என்று இளையவர் எண்ணினார். ஆனால், ஒரு வார்த்தையும் சொல்லாமல், பிரான்சிஸ் பல உதவிகளைச் செய்தார். அந்த நாள் இறுதியில் பிரான்சிஸ் கோவிலுக்குச் சென்றார். அவர் கட்டாயம் அந்த நேரத்தில் போதிப்பார் என்று இளையவர் எதிர்பார்த்ததற்கு மாறாக, பிரான்சிஸ் கோவிலில் அமைதியாக செபித்துவிட்டுக்கிளம்பினார்.

இருவரும் மீண்டும் ஊரைவிட்டு வெளியே வந்து, தங்கள் துறவகத்தை நோக்கிச் செல்லும்போது, இளையவர் தன் உள்ளத்தில் நிறைந்திருந்த ஏமாற்றத்தை வெளியிட்டார். "போதிப்பதற்காகத் தானே ஊருக்குள் சென்றோம். இப்போது போதிக்காமலேயே திரும்புகிறோமே!" என்று தன் உள்ளக் குமுறலைக் கூறினார். "நாம் தேவையான அளவு இன்று போதித்து விட்டோம். நமது செயல்கள் வார்த்தைகளை விட வலிவானவை. தேவைப்படும்போதுமட்டும் வார்த்தைகளை நாம் பயன்படுத்தவேண்டும்" என்று அந்த இளையவருக்கு பிரான்சிஸ் கூறினார்.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் இறைவாக்கினர் யோனா வழியாகத் தரப்பட்ட அந்த அழிவுச் செய்தி நினிவே மக்களை மனம் மாற்றியது. அழிவிலிருந்து காத்தது. இன்றைய நற்செய்தியில்"மனம் மாறி நற்செய்தியை நம்புங்கள்"என்று இயேசு விடுத்த அந்த அழைப்பு பலரை உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழச் செய்தது. அவர்களில் அந்திரேயா, பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் என்ற மீன்பிடித் தொழிலாளிகள் இயேசுவின் அழைப்பைக் கேட்டு, தங்கள் உடைமைகள், உறவுகள் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு இயேசுவைப் பின் தொடர்ந்தனர்.

நற்செய்தியைப்பறைசாற்றுவது அருள்பணியாளர்களுக்கு மட்டும் விதிக்கப்பட்டப் பணி என்று நாம் ஒதுங்கிவிடக்கூடாது. நற்செய்தியைப் பறைசாற்ற நாம் அனைவரும் அழைக்கப்பட்டுள்ளோம். அதுவும் வாய் வார்த்தைகளை விட நம் வாழ்வின் மூலம் நற்செய்தியைப் பறைசாற்றும் கருவிகளாக மாற நாம் அனைவரும் அழைக்கப்பட்டுள்ளோம்.

Hi, I am God… Here I am… கடவுள்... ஓர் அறிமுகம்

2012-01-15T14:03:00.000-08:00

Calling Of Peter And Andrew (c. 1590) by Caravaggio

http://freechristimages.org/biblestories/jesus_calls_his_first_disciples.htm

When wasGod introduced to me? Or, when was I introduced to God? A tough question toanswer. The best answer I can give is…. All along! Yes, all along mylife God has been introduced to me. I was born and brought up in a Catholicfamily. I studied in Catholic Schools and Colleges. Ientered the religious life when I was 18. I have always been in a Catholicenvironment and it is hard for me to pinpoint one occasion or one stage of lifeas the moment when God got introduced to me.

I cansurely say that the words God, Lord and Jesus were introduced to me by myparents. I can vividly recollect the family prayer we used to recite almostevery night. Quite a few mornings we were awakened by the toll of bell from thetiny church in our neighbourhood… pleasant memories of how God came into mylife without much fuss.

Later, inmy religious life, God was introduced to me in a deeper way. I remember that inmy mid twenties I had to struggle with some painful events. Those were themoments when I raised questions about God, perhaps, for the first time. Myspiritual directors helped me get re-introduced to God in a very different way.

Withoutmaking any value judgment on this, I can make one observation here. Last yearone of my former students received his Baptism. He was 20 plus when he didthat. When he was getting ready for his Baptism and even now occasionally hesends me some materials over the email and asks me questions about God andother Christian doctrines. Usually I am unnerved by his questions since I havenot thought about them myself. Since he had made a conscious choice as a grownup man, his understanding of God and Christianity is very different from mine.I must say that God entered my life without my conscious effort in my childhood.

This Sunday’s Liturgy talks about boththese types… namely, how God gets introduced in one’s childhood and in one’sadult life. Samuel ‘meets’ God when he is a child (I Samuel 3:3-10, 19). Andrewand Simon Peter meet Jesus as adults (John 1: 35-42). There are a few lessons –old and new – that we can learn from these two events.

God meetsSamuel in the temple. Samuel has been serving in the temple for quite sometime. The opening line of this passage says that Samuel was lying downwithin the temple of the LORD. (I Sam. 3:3) This indicates that he was allthe time in the temple. Still he had not met God.

I amreminded of the small fish swimming in the ocean. It was swimming here andthere as if searching for something. A big fish asked the small fish: “What areyou searching for?” The small fish answered: “The ocean”. It is possible to beimmersed in the ocean and still not be aware of it. It is possible to be inGod’s presence and still not be aware of God as in the case of Samuel. Samuelwas a child and, hence, his ignorance need not be made much of. What about uswho have taken God for granted in our lives and begin searching for God mainlywhen things became tough for us?

In theGospel we come across two adults getting introduced to Jesus. In the case ofSamuel, God gets introduced in the temple whereas in the Gospel, Jesus getsintroduced on the roadside. Both in the Bible as well as in human history Godgets introduced more often in very ordinary circumstances and places than inthe holy of holies. Since it is so ordinary, many of us tend to miss theimportance of it. Even in the case of the two disciples of John, they couldhave missed Jesus. But, they took extra efforts. They followed Him.

The twodisciples… followed Jesus. Jesus turned, and saw them following, and said tothem, "What do you seek?" And they said to him, "Rabbi"(which means Teacher), "where are you staying?" He said to them,"Come and see." They came and saw where he was staying; and theystayed with him that day, for it was about the tenth hour. (John 1: 37-39)

Twoquestions ‘What do you seek?’ and ‘Where are you staying?’ as well as aninvitation ‘Come and see’ are the main focus of this passage and it gives ustwo fundamental characteristics of a true disciple… Seeking God and Stayingwith God.

I have readthis passage from John’s Gospel quite many times and have interpreted it invery many ways. This time, one aspect of this passage struck me for the firsttime… the idea of Andrew taking efforts to introduce the Lord to his brotherSimon. As siblings, we tend to introduce our brothers and sisters to manythings and persons in life. But how many of us introduce God to our ownbrothers and sisters? In how many families God is a topic talked about in ourconversations?

Anotheraspect of this passage is the humility of Andrew. He brings Peter to Jesus andJesus seems to pay more attention to Peter, calling him ‘the rock’ etc. Themeeting between Jesus and Peter began a historical relationship that has survived20 centuries. This does not seem to have disturbed Andrew one bit. He came fromthe school of John the Baptist who often spoke of how ‘Jesus must increase andhe must decrease’. In reality, John did just that. After introducing Jesus tohis disciples he disappeared from the scene. Andrew too disappeared from thescene. We can surely pray for this wonderful grace of getting our own near anddear ones introduced to God and of disappearing once God takes over.

Here is alovely story that many of us are aware of. This speaks of the sublimerelationship between two brothers. We can get inspired from this, once again.

PRAYINGHANDS

Back in thefifteenth century, in a tiny village near Nuremberg,lived a family with eighteen children. Eighteen! In order merely to keep foodon the table for this big family, the father and head of the household, agoldsmith by profession, worked almost eighteen hours a day at his trade andany other paying chore he could find in the neighbourhood.

Despitetheir seemingly hopeless condition, two of Albrecht Durer the Elder's childrenhad a dream. They both wanted to pursue their talent for art, but they knewfull well that their father would never be financially able to send either ofthem to Nurembergto study at the Academy.

After manylong discussions at night in their crowded bed, the two boys finally worked outa pact. They would toss a coin. The loser would go down into the nearby minesand, with his earnings, support his brother while he attended the academy.Then, when that brother who won the toss completed his studies, in four years,he would support the other brother at the academy, either with sales of hisartwork or, if necessary, also by labouring in the mines. They tossed a coin ona Sunday morning after church. Albrecht Durer won the toss and went off to Nuremberg.

Albert wentdown into the dangerous mines and, for the next four years, financed hisbrother, whose work at the academy was almost an immediate sensation.Albrecht's etchings, his woodcuts, and his oils were far better than those ofmost of his professors, and by the time he graduated, he was beginning to earnconsiderable fees for his commissioned works.

When theyoung artist returned to his village, the Durer family held a festive dinner ontheir lawn to celebrate Albrecht's triumphant homecoming. After a long andmemorable meal, punctuated with music and laughter, Albrecht rose from hishonoured position at the head of the table to drink a toast to his belovedbrother for the years of sacrifice that had enabled Albrecht to fulfil hisambition. His closing words were, "And now, Albert, blessed brother ofmine, now it is your turn. Now you can go to Nuremberg to pursue your dream, and I willtake care of you."

All headsturned in eager expectation to the far end of the table where Albert sat, tearsstreaming down his pale face, shaking his lowered head from side to side whilehe sobbed and repeated, over and over, "No ...no ...no ...no."

Finally,Albert rose and wiped the tears from his cheeks. He glanced down the long tableat the faces he loved, and then, holding his hands close to his right cheek, hesaid softly, "No, brother. I cannot go to Nuremberg. It is too late for me. Look ...look what four years in the mines have done to my hands! The bones in every fingerhave been smashed at least once, and lately I have been suffering fromarthritis so badly in my right hand that I cannot even hold a glass to returnyour toast, much less make delicate lines on parchment or canvas with a pen ora brush. No, brother ... for me it is too late."

More than450 years have passed. By now, Albrecht Durer's hundreds of masterfulportraits, pen and silver point sketches, water-colours, charcoals, woodcuts,and copper engravings hang in every great museum in the world, but the odds aregreat that you, like most people, are familiar with only one of AlbrechtDurer's works. More than merely being familiar with it, you very well may havea reproduction hanging in your home or office.

One day, topay homage to Albert for all that he had sacrificed, Albrecht Durerpainstakingly drew his brother's abused hands with palms together and thinfingers stretched skyward. He called his powerful drawing simply"Hands," but the entire world almost immediately opened their heartsto his great masterpiece and renamed his tribute of love "The PrayingHands."

The nexttime you see a copy of that touching creation, take a second look. Let it beyour reminder, if you still need one, that no one - no one - - ever makes italone!

http://www.moytura.com/reflections/prayinghands.htm

AlbrechtDürer’s Hands

http://www.barefootsworld.net/albrechtdurer.html

இன்று தமிழகத்திலும், உலகின் பல நாடுகளில் வாழும் தமிழர் சமுதாயங்களிலும்பொங்கல் திருநாள் சிறப்பாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. எனக்குத் தெரிந்து எல்லா நாடுகளிலும்ஆண்டின் பல்வேறு நாட்களில் அறுவடைத் திருநாள் கொண்டாடப்படுகிறது. அறுத்துக் கட்டியநெற்கதிர்கள், கரும்புக் கட்டுகள், பொங்கிவரும் பானை, மஞ்சள், கோலங்கள், புத்தாடைகள் என்று இந்த நாளை அழகு செய்யும் பல அடையாளங்கள் உள்ளன. உறவுகள்சேர்ந்து வருதல், விருந்தோம்பல், ஆடல்,பாடல், விளையாட்டுக்கள் என்று இவ்விழாவுக்கு மெருகூட்டும்பல செயல்பாடுகள் உள்ளன. இயற்கை வளமும், மனித உழைப்பும் இணைந்துஇறைவனின் கருணையால் நமக்குக் கிடைத்த கொடைகளுக்கு நன்றி சொல்லும் அழகானத் திருநாள்இது. இவ்வாறு பல உயர்வான எண்ணங்களால் நம் மனங்களை நாம் நிரப்ப முயன்றாலும்,இந்த அறுவடைத் திருநாள் சில நெருடல்களையும் உருவாக்கத் தவறவில்லை.

சேற்றில் இறங்கி, வியர்வை சிந்தி உழைக்கும் தொழிலாளிகள் தங்கள் உழைப்பிற்கேற்ற பலனை அறுவடை செய்து வீட்டுக்குக் கொண்டு செல்கிறார்களா? உழைப்பிற்கேற்ற பலனை அவர்கள் அனுபவிக்காமல் தடுப்பது எது? தடுப்பவர் யார்?
வீர விளையாட்டு என்ற பெயரில் நடத்தப்படும் 'ஜல்லிக்கட்டு' பந்தயங்கள் ஒவ்வோர் ஆண்டும் எழுப்பி வரும் கேள்விகள் அதிகம், பதில்கள் குறைவு.
கடந்த டிசம்பர் மாத இறுதியில் பாண்டிச்சேரி, கடலூர் பகுதிகளில் வீசிய 'தானே' புயலால் பல ஆயிரம் ஏக்கர்களில் அறுவடைக்குக் காத்திருந்த பயிர்கள் வீணாயின என்பதும், இப்பகுதி மக்கள் பல அடிப்படை தேவைகள் கூட இல்லாமல் இன்னும் அவதியுறுகின்றனர் என்பதும் இத்திருநாளின் மகிழ்வைப் பெருமளவு குறைத்துள்ளது.

பொங்கிவரும் மகிழ்வில்நீர் தெளித்து அடக்கிவிடும் இந்த நெருடல்களையும் உள்வாங்கி, நம் மனங்களில் நன்றி உணர்வும், பகிரும் உணர்வும் பொங்குவதற்கு இப்பொங்கல் திருநாளன்று இறைவன் நமக்குத் துணைசெய்யவேண்டும்.

இனி, இன்றைய ஞாயிறு வாசகங்களின் மீது ஒரு பார்வை....

இறைவன் எனக்கு எப்போது அறிமுகமானார்? மிகவும் கடினமான ஒரு கேள்வி இது. நான்பிறந்து வளர்ந்தது ஒரு கத்தோலிக்கக் குடும்பத்தில். கல்வி பயின்றது கத்தோலிக்கப் பள்ளிகளில், கல்லூரிகளில்... பதினெட்டு வயதில் துறவறப்பயிற்சியில் இணைந்தேன். இப்படி, நான்வளர்ந்ததெல்லாம் கத்தோலிக்கச் சூழ்நிலைதான் என்றாலும், இறைவன் எப்போது எனக்கு அறிமுகமானார் அல்லதுஅறிமுகம் செய்துவைக்கப்பட்டார் என்று குறிப்பிட்டுக் கேட்டால், பதில் சொல்வது கடினம்.

என் தாய், தந்தை இருவரும் முதன்முதலில் கடவுள், இறைவன், ஆண்டவன்என்ற வார்த்தைகளை எனக்கு சொல்லித் தந்திருப்பார்கள். இது நிச்சயம். என் நெற்றியில்சிலுவை அடையாளம் வரைந்திருப்பார்கள். என் பிஞ்சு விரல்களை எடுத்து, என் நெற்றியில்நானே சிலுவை அடையாளம் எப்படி வரைவது என்று சொல்லித் தந்திருப்பார்கள். இவைகளெல்லாம்இறைவனை எனக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்க அவர்கள் எடுத்துக்கொண்ட முயற்சிகள். குழந்தைப்பருவப்பள்ளியில் ஆரம்பித்து, ஒவ்வோர் ஆண்டும் மறைகல்வி மூலம் அருள்சகோதரிகள், குருக்கள், ஆசிரியர்கள்என்று பலரும் கதைகள் வடிவில் இறைவனை அறிமுகம் செய்திருப்பார்கள். இவையெல்லாம் என் வாழ்வில்நடந்தன என்பதை அறிவேன். ஆனால், எந்த ஒரு நாளில், நேரத்தில்இறைவன் எனக்கு அறிமுகம் செய்துவைக்கப்பட்டார் என்று தீர்மானமாக எனக்குச் சொல்லத் தெரியவில்லை.

நான் துறவறப் பயிற்சியில் நுழைந்தபின்னர் இறைவன் இன்னும்சிறிது ஆழமாக எனக்கு அறிமுகம் செய்துவைக்கப்பட்டார். எனக்கு 20 அல்லது 22 வயதானபோது, வாழ்வில்சில ஆழமான, துயரமான பிரச்சனைகளைச் சந்தித்தேன். அப்போது, கடவுளைப்பற்றிய கேள்விகள் மனதில் எழுந்தன. அந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதில் தருவதைப் போல் ஆன்மீகக்குருக்கள் இறைவனை மீண்டும் எனக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தனர்.

குழந்தைப் பருவத்தில் எனக்கு அறிமுகமான இறைவன், இன்றும்பல வழிகளில் எனக்கு அறிமுகமாகி வருகிறார். கடவுள் நம் வாழ்வின் இறுதிவரை நமக்கு அறிமுகம்ஆகிக் கொண்டே இருப்பார். இவர்தான் இறைவன் என்று நாம் எல்லைகளை வரையும் ஒவ்வொரு நேரமும், அந்தஎல்லைகளை உடைத்து, மாறுபட்டதொரு வழியில் நமக்கு மீண்டும் இறைவன் அறிமுகமாவார்.எல்லைகளற்ற இறைவனின் அழகு இது.

வாழ்வின் பல நிலைகளில், பலச் சூழல்களில்இறைவன் அறிமுகம் ஆகிறார் என்பதை இன்றைய முதல் வாசகமும், நற்செய்தியும்நமக்குத் தெளிவுபடுத்துகின்றன. சிறுவன் சாமுவேலுக்கு இறைவன் அறிமுகமான நிகழ்வை சாமுவேல்முதல் நூல் மூன்றாம் பிரிவு எடுத்துரைக்கிறது. வளர்ந்துவிட்ட நிலையில் அந்திரேயா, மற்றும்பேதுரு இருவருக்கும் இயேசு அறிமுகமாகும் நிகழ்வை இன்றைய நற்செய்தி படம் பிடித்துக்காட்டுகிறது. இந்த இரு நிகழ்வுகளுமே சில பழைய பாடங்களையும், சில புதியபாடங்களையும் நமக்குச் சொல்லித் தருகின்றன.

சிறுவன் சாமுவேலுக்கு ஆண்டவன் இல்லத்தில் இறைவன் அறிமுகமாகிறார்.சாமுவேலைப் பொறுத்தவரை ஆண்டவனின் இல்லமே அவன் வாழ்வாக மாறிவிட்டது. இருந்தாலும், அந்தப்புனிதமான இடத்திலும் அச்சிறுவனால் இறைவனை அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியவில்லை.

சின்ன மீன் ஒன்று கடலில் நீந்திக் கொண்டிருந்தது. அங்குமிங்கும்நீந்தி எதையோ தேடுவதைப் போல் இருந்தது. இதைப் பார்த்த ஒரு பெரிய மீன் அதனிடம், "என்னதேடுகிறாய்?" என்று கேட்க, சின்ன மீன், "கடல், கடல்என்று நீங்கள் எல்லாரும் சொல்கிறீர்களே, அது எங்கே என்று தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்."என்று சொன்னதாம். கடலுக்குள் இருந்துகொண்டே கடலைத் தேடிய சின்ன மீனைப் போல, கடவுளின்இல்லத்தில் இருந்துகொண்டே கடவுளை அறியாமல் வாழ்ந்தான் சிறுவன் சாமுவேல். அவன் சிறுவன், எனவே, அவனதுஅறியாமையை நாம் பெரிதுபடுத்தத் தேவையில்லை. ஆனால், நம் வாழ்வைத்திருப்பிப் பார்க்கும்போது, பல நேரங்களில் காற்றைப் போல, கடலைப்போல இறைவன் நம்மைச் சூழ்ந்திருந்தாலும் அவரைப் புரிந்துகொள்ளாமல் இருந்ததை இப்போதுஎண்ணிப் பார்க்கலாம். முக்கியமாக, நம் துன்ப நேரங்களில் இறைவன் காணாமற் போய்விட்டதாகஎண்ணியிருக்கிறோம்.

துன்பங்கள் பேரலைகளாய் எழுந்த நேரத்தில் நம் வாழ்வென்ற கடற்கரைமணலில் ஒரே ஒரு சோடி காலடித் தடங்கள் பதிந்திருந்ததைப் பார்த்துவிட்டு, இறைவன்அந்த நேரத்தில் நம்மைச் சுமந்து நடந்ததால் அங்கு ஒரே ஒரு சோடி காலடித் தடங்களே பதிந்தனஎன்பதையும் மறந்துவிட்டு, அவர் நம்மைத் தனியே தவிக்க விட்டுவிட்டுப்போய்விட்டார் என்று தப்புக் கணக்கு போட்ட நேரங்களை நாம் இப்போது எண்ணி பார்க்கலாம்.சிறுவயதில் நமக்கு அறிமுகம் செய்துவைக்கப்பட்ட இறைவனைச் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளாமல், அவருடன்அதிகமான நேரத்தைச் செலவு செய்யாமல் போனதால் இத்தவறுகள் நடந்தன. இத்தவறுகளைத் தீர்க்கும்வழிகளை இன்றைய நற்செய்தி சொல்லித் தருகிறது.

இன்றைய நற்செய்தியில் திருமுழுக்கு யோவான் இயேசுவைத் தன்சீடர்களுக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்கும் நிகழ்ச்சி சொல்லப்பட்டுள்ளது. சாமுவேலுக்குஇறைவன் கோவிலில் அறிமுகமாகிறார். இங்கோ, வழியோரம் இந்த அறிமுகம் நடைபெறுகிறது.கோவில்களிலும், புனிதத் தலங்களிலும் இறைவன் அறிமுகம் ஆவதை விட, சாதாரண, எளியச்சூழல்களில் அவர் அறிமுகம் ஆன நிகழ்வுகளே மனித வரலாற்றிலும், விவிலியத்திலும்அதிகம் உள்ளன என்பதை உணரலாம்.

வழியோரம் அறிமுகமான இயேசுவை வழியோரமாகவே விட்டுவிட்டு அந்தச்சீடர்கள் தங்கள் வழியில் செல்லவில்லை. அவர்கள் இயேசுவைப் பின் தொடர்ந்தார்கள். இந்நிகழ்வைக்கூறும் யோவான் நற்செய்தியின் வரிகளைக் கேட்போம்:

யோவான் நற்செய்தி 1: 38-39

இயேசு திரும்பிப் பார்த்து, அவர்கள்தம்மைப் பின் தொடர்வதைக் கண்டு, “என்னதேடுகிறீர்கள்?” என்று அவர்களிடம்கேட்டார். அவர்கள், “ரபி, நீர்எங்கே தங்கியிருக்கிறீர்?” என்று கேட்டார்கள்.அவர் அவர்களிடம், “வந்து பாருங்கள்” என்றார்.அவர்களும் சென்று அவர் தங்கியிருந்த இடத்தைப் பார்த்தார்கள். அப்போது ஏறக்குறைய மாலைநான்கு மணி. அன்று அவர்கள் அவரோடு தங்கினார்கள்.

"என்ன தேடுகிறீர்கள்?" "நீர்எங்கே தங்கியிருக்கிறீர்?" என்ற இரு கேள்விகளையும், "வந்துபாருங்கள்" என்ற அழைப்பையும் சுற்றி இன்றைய நற்செய்தி பின்னப்பட்டுள்ளது. இறைவனை, இயேசுவைஉலகிற்கு அறிமுகம் செய்துவைக்க விரும்பும் சீடர்களுக்குத் தேவையான இரு அம்சங்கள் இங்குகூறப்பட்டுள்ளன. இறைவனைத் தேடுவதும், இறைவனுடன் தங்குவதும் சீடர்களுக்கு மிகவும்தேவையான அம்சங்கள்.

இன்றைய நற்செய்தியை நான் பலமுறை வாசித்திருக்கிறேன். பல கோணங்களில்சிந்தித்து, என் எண்ணங்களைப் பகிர்ந்திருக்கிறேன். இம்முறை நான் இந்தநற்செய்தியை வாசித்தபோது, அதில் இருந்த ஒரு பகுதி என்னை ஆழமாகப்பாதித்தது. இது அந்திரேயாவைப் பற்றிய பகுதி. இதுவரை நான் எண்ணிப்பார்க்காத பகுதி. அந்திரேயாமுதலில் இயேசுவைச் சந்திக்கிறார். பின்னர், தான் பெற்ற இன்பம்தன் சகோதரனும் பெற வேண்டும் என்று பேதுருவை இயேசுவிடம் அழைத்து வருகிறார். நம் குடும்பங்களில்உடன்பிறந்தோரும், உறவுகளும் வாழ்வில் முன்னேறுவதற்கு உதவியாக பலரை நாம் அவர்களுக்குஅறிமுகம் செய்து வைக்கிறோம். இந்த அறிமுகங்களில் எல்லாம் மிக முக்கியமான அறிமுகம் அவர்களைஇறைவனுக்கு அறிமுகம் செய்துவைப்பது. ஆனால், இந்த அறிமுகம்நம் குடும்பங்களில் நடைபெறுகிறதா? நாம் வாழும் இன்றைய அவசர உலகில் குடும்பங்களில்இறைவனை அறிமுகம் செய்து வைக்கும் வாய்ப்புக்கள் உள்ளனவா? அல்லது, இறைவனைநாம் கோவில்களில் பூட்டிவிட்டு அவ்வப்போதுமட்டும் நம் உறவுகளுக்குத் திறந்து காட்டுகிறோமா? இவ்வாறுஇறைவனைக் கோவில்களில் மட்டும் பூட்டிவைப்பதால், இந்த இறைவன் நம்தலைமுறைக்கு அந்நியமாகிப் போய்விட்டாரோ? என்ற கேள்விகளை நாம் ஆழமாக ஆராய வேண்டும்.

அந்திரேயா தன் உடன் பிறந்த பேதுருவை இயேசுவிடம் அழைத்து வந்தார்.பேதுருவும் இயேசுவும் ஒருவருக்கொருவர் அறிமுகம் ஆனதால், காலத்தால் அழியாதஒரு வரலாறு உருவானது. பேதுருவைக் கண்டதும் இயேசுவின் முழு கவனமும் அவர்மீது திரும்பியது.அவரை 'கேபா' 'பாறை' உறுதியானவர்என்றெல்லாம் புகழ்கிறார் இயேசு. தான் அழைத்து வந்த சகோதரன் மீது இயேசு தனி கவனம் காட்டியதுஅந்திரேயாவுக்கு வருத்தத்தையோ, பொறாமையையோ உருவாக்கவில்லை. காரணம், அவர்திருமுழுக்கு யோவானின் சீடர். யோவான் இயேசுவை அறிமுகம் செய்தார். மறைந்துபோனார். ‘அவர்வளரவேண்டும், தான் மறைய வேண்டும்’ என்று அடிக்கடிசொல்லி வந்தவர் அவர். திருமுழுக்கு யோவானிடம் சீடராக இருந்த அந்திரேயாவும் அதே மன நிலையில்இருந்தார். தான் மறைந்தாலும் சரி, தன் சகோதரன் பேதுரு வரலாறு படைக்க வேண்டும்என்று எண்ணினார். இயேசுவும், பேதுருவும் படைத்த அந்த வரலாறு 20 நூற்றாண்டுகளாகவாழ்ந்து வருகிறது. உடன்பிறந்தோரிடையே உருவாகும் உன்னதமானஉறவுகளைப் பற்றிய பல கதைகள் உண்டு. அவற்றில் இதுவும் ஒன்று. அனைவருக்கும் பழக்கமானகதை இது. இருந்தாலும் மீண்டும் இந்தக் கதையை அசைபோடுவது நமக்கு நல்லது.

15ம் நூற்றாண்டில் ஜெர்மனியில் வாழ்ந்த ஒரு குடும்பத்தில்18 குழந்தைகள் இருந்தனர். தினமும் தன் குடும்பத்திற்கு உணவு தருவதற்கே அந்தக் குடும்பத்தலைவன் மிகக் கடினமாக உழைத்தார். இந்த நிலையில் மூத்த இரு சகோதரர்களுக்கு ஓவியம் வரையும்திறமை இருந்ததால், ஓவியக் கலையைப் பயில்வதற்கு விரும்பினார்கள். இருந்தாலும், வீட்டின்வறுமையை எண்ணி தங்கள் கனவை நனவாக்க முடியாமல் தவித்தனர். ஒரு சில ஆண்டுகளுக்குப் பின்அவ்விருவரும் ஒரு முடிவெடுத்தனர். அதன்படி, சகோதரர்களில்ஒருவர் நான்கு ஆண்டுகள் ஓவியக் கலைக்கூடத்திற்கு படிக்கச் செல்வார், அவர்படிப்பதற்குத் தேவையான பணத்தை அனுப்ப அடுத்த சகோதரர் சுரங்கத்தில் தொழில் செய்வார்.நான்கு ஆண்டுகள் சென்றபின், ஓவியக் கலையைப் படித்தவர் தன் ஓவியங்களைவிற்று கிடைக்கும் பணத்தைக் கொண்டோ, அல்லது அவரும் சுரங்கத்தில் உழைத்தோ இதுவரைசுரங்கத்தில் உழைத்த சகோதரரைப் படிக்க அனுப்ப வேண்டும். இதுதான் அவர்கள் எடுத்த முடிவு.இதன்படி சீட்டுக் குலுக்கி போட்டபோது Albert, Albrecht என்ற அந்த இரு சகோதரர்களில் Albert சுரங்கத்தில்உழைக்கவேண்டும் என்றும், Albrecht ஓவியப் பள்ளிக்குச் செல்வதென்றும் தீர்மானிக்கப் பட்டது.

Albrecht தன் ஓவியத்திறமையால் மிக அற்புதமாக வெற்றி பெற்றார். அவரது புகழ் பல இடங்களிலும் பரவியது. நான்குஆண்டுகள் கழிந்து ஒரு தலைசிறந்த ஓவியர் என்ற புகழுடன் அவர் வீடு திரும்பியபோது ஊரேதிரண்டு வந்து, அவருக்கு விருந்தொன்று கொடுத்தது. விருந்தின் முடிவில், Albrecht எழுந்து, இத்தனைஆண்டுகள் தனக்காக உழைத்த சகோதரன் Albertதான் தன் புகழுக்கு மிக முக்கிய காரணம் என்று கூறினார். இறுதியில்அவர் தன் சகோதரரை நோக்கி, "Albert, நாம் எடுத்த முடிவின்படி, இனி நான்சம்பாதிக்கப் போகிறேன், நீ ஓவியப் பள்ளிக்கு படிக்கச் செல்"என்றார். Albert எழுந்து, "தம்பி, மிக்கநன்றி. ஆனால், என்னால் இப்போது பள்ளிக்குச் சென்று ஓவியம் படிக்க இயலாது.இந்த நான்கு ஆண்டுகள் நான் சுரங்கத்தில் வேலை செய்ததால், என் கை விரல்கள்எல்லாம் பழுதடைந்துவிட்டன. இனி என்னால் தூரிகை பிடித்து படம் வரைய முடியாது" என்றுகூறினார். உருக்குலைந்து போயிருந்த தன் சகோதரரின் கைகளைத் தன் இரு கைகளாலும் பிடித்துகண்களில் நீர் மல்க Albrechtநின்றார்.

AlbrechtDurer உருவாக்கியபல அழகான ஓவியங்கள் மிகவும் புகழ்பெற்றதாய் விளங்கின. ஆனால், காலத்தால்அழியாத வண்ணம் அவர் தீட்டிய ஓர் ஓவியம் நம்மில் பலருக்கு மிகவும் பழக்கமான ஓர் ஓவியம்.'கைகள்' என்றுதலைப்பிட்டு அவர் தீட்டியிருந்த அந்த ஓவியம் 'செபிக்கும் கைகள்' என்றபெயருடன் இன்று உலகின் பல கோவில்களில், இல்லங்களில் காணப்படும் ஓர் ஓவியம். நான்குஆண்டுகள் சுரங்கத்தில் கடினமாக உழைத்ததால் உருவிழந்துபோன தன் சகோதரர் Albertன் கரங்களை Albrecht வரைந்தது, கடந்த500 ஆண்டுகளாக நம்மைச் செபிக்கத் தூண்டும் ஓர் ஓவியமாக உள்ளது.

உடன் பிறந்தோரிடையில் இப்படி உன்னதமான எண்ணங்கள், உறவுகள்வளர்ந்தால் உலகத்தை மாற்றும் வரலாறுகள் தொடரும். உடன்பிறந்தோரும், உறவுகளும்கூடிவரும் இந்தப் பொங்கல் திருநாளில் நாம் ஒருவரை ஒருவர் இறைவனுக்கு அறிமுகம் செய்வதற்குஇறைவன் நமக்கு வழிகாட்ட வேண்டும் என்று மன்றாடுவோம். உடன்பிறந்தோரும், உறவுகளும், ஏன் இந்தஉலகம் முழுவதுமே உன்னதமான வரலாறு படைக்க வேண்டும் என்றும் இந்தப் பொங்கல் திருநாளில்மன்றாடுவோம்.

Stars... only at night இரவில் விழி(ளி)க்கும் விண்மீன்கள்

2012-01-08T10:21:00.000-08:00

http://felicitywright.com/blog/tag/north-star/

I was fondof Christmas plays, especially the final scene when the Magi would appear onstage. These three Kings would come in glittering clothes and a crown made ofgolden paper. These Kings looked more attractive than the poor shepherds, Mary,Joseph and even Baby Jesus. These Kings still attract me… for very differentreasons. The feast of the Three Kings or the Three Wise men is properly knownas the Feast of the Epiphany. There are quite a few obvious and not-so-obviouslessons we can learn from this Feast.

First andforemost this Feast tells us one basic truth about God. God is not a privateproperty of any human group. In all probability this day must have shockedquite a few orthodox Jews. They were very sure that the one and only true Godwas theirs, EXCLUSIVELY. God must have laughed at this idea; but with parentallove, God would have allowed them to hold on to this ‘monopoly’. God waited forthe opportune time. By inviting the wise men from the East to visit the DivineBabe at Bethlehem,God had broken the myth of the Jews that God was their ‘exclusive property’! Godis a true iconoclast, indeed!

God cannotbe the private property of any human group. This message is still very relevantto us, especially in the light of all the divisions created by variousindividuals and groups who have used God and religion as a political weapon ofdivision. The year 2011 began with a bomb explosion in the Coptic Church in Egypt wheremore than 20 people were killed. The year closed with bomb explosions in somechurches in

Nigeria

where more than 40 people were killed. It is so sad to see that places ofworship where God wishes to embrace the whole human race have becomebattlefields tearing the human family to shreds. God is surely not party to anydivisive force! Unifying, reconciling… these are God’s ways. Let us pray on theFeast of the Epiphany that the whole human family may live together as onedivine family.

Althoughthis feast is mainly about Jesus revealing himself to the whole world, still,the main characters of this feast seem to be the ‘Magi’. Very little is givenabout these persons (Kings? Wise men? Astrologers?) in the Bible. OnlyMatthew’s Gospel (2: 1-12) talks about these persons. But, their effort infollowing the star has inspired countless men and women to ‘follow the star’ intheir lives.

Following astar is a lovely theme to dwell on. The moment I hear the word ‘star’, manythoughts rush in. The first time, probably, I heard this term was in my KGclass… “Twinkle, twinkle little star…” From then on, I have learnt of quite afew ‘stars’ in my life. The term ‘star’ is used to indicate someone orsomething special. Unfortunately, in India this term has been used verygenerously. We have too many stars – mega stars, super stars! It is unfortunatethat those who ‘follow these stars’ are actually chasing a mirage and reachnowhere.

Following astar is possible only at night. Stars are not visible during the day. Thismeans that these wise men must have done most of their journey in the night –not an easy option given their mode of transport etc. It must have been verydifficult to gaze upon one little star among the hundreds on a clear sky. Whatif the sky was not clear? Then they would have to wait until clouds and mistclear. So, their journey must have taken nights, many nights. On quite a few ofthose nights they may have lost sight of the star due to various reasons.Still, they persisted. This alone is reason enough to celebrate! Patience andpersistence seem to have become obsolete words in our dictionary. For us livingin the 21st century, there seems to be no time to look to the heavens to gazeupon stars. We are dazzled and even blinded by too many artificial stars andhence real stars have receded from our view. We hardly look up.

Following astar would also mean following an ideal. To follow such stars one needs to looknot with the physical eye but with an inner eye, the eyes of our heart.

LeoBuscaglia once told a story that happened while he was a professor at the University of Southern California. He had a student, Joel, who was brilliant andfilled with potential. Joel, however,had lost his meaning and purpose for living. His Jewish tradition and background did not serve him. God had become ameaningless symbol. He had no motivationto live another day and no one could convince him otherwise. On his way to take his life, he stopped byLeo’s office. Fortunately, the gooddoctor was in.

Thestudent told Leo that he had lots of money, clothes and cars. He had been accepted at several of the topengineering schools for their masters programs. He had everything going for him even good looks. Women circled aroundhim like sharks. Yet he had nothinginside. There was no fire or passion inhis belly. His five senses wereincapable of communicating to his faltering identity anything that mightproduce goals, vision, joy, laughter, enthusiasm, peace and harmony. He had created an invisible gulf that no onecould cross.

Leosaid, “Before you take your life, I want you to visit some old people at theHebrew Home which is adjacent to our campus.” “What for?” Joel countered. Leosaid, “You need to understand life through the eyes of your heart.” “The eyes of my heart?” he asked. “Yes, you need to experience what it is liketo give to those who have lost their connection to a meaningful life. Go to the desk and ask if there are peoplethere who have not been visited for a long time by anyone. You visit them.” “And say what?” “I don’t know,” Leo said, “Tell them anythingthat will give them hope.” Notice Leo’sstrategy – We get back what we give. When we give away what we have, ourbarriers dissolve.

Leo didnot see the student for months. In fact,he had largely forgotten about him. Oneday during the fall, he saw him with other students, a bus and a group ofseniors, some who were in wheel chairs. Joel had organized a trip to the baseball game with a group of his newsenior friends who had not been to a game in years. The two chatted for a moment. Just before parting Joel said, “Thanks forhelping me find the ‘eyes of my heart.’” Leo nodded and smiled.

"UsingThe Eyes Of Your Heart" - Sermon Preached By Rev. Richard E. Stetler

http://dickstetler.com

Ipray also that the eyes of your heart may be enlightened in order that you mayknow the hope to which he has called you, the riches of his gloriousinheritance in the saints. (Ephesians 1:18)

சிறுவயதில் நான் பார்த்த கிறிஸ்மஸ் நாடகங்களில் எனக்குப்பிடித்த பாத்திரங்கள் யார் தெரியுமா? மூன்று இராஜாக்கள். அந்த மூன்று பேரும்பளபளப்பாய் உடை அணிந்து, தலையில் தங்க மகுடம் வைத்து வருவார்கள்.மரியா,யோசேப்பு, குழந்தை இயேசு, இடையர்கள் எல்லாரையும் விட இவர்களது தோற்றம்பிரமாதமாக இருக்கும். சின்ன வயதில் இவ்வளவு ஆடம்பரமாகத் தெரிந்த இந்த அரசர்கள் இன்று எனக்கு ஆழமான பாடங்களைச் சொல்லித்தருகிறார்கள்.

மூன்று அரசர்கள், மூவேந்தர்கள்அல்லது மூன்று ஞானிகள் என்று பலவாறாக அழைக்கப்படும் இந்த மூவரும் யார்? வரலாற்றுப்பூர்வமான, துல்லியமானபதில்கள் இந்தக் கேள்விக்கு எளிதில் கிடைக்காது. மத்தேயு நற்செய்தி 2ம்பிரிவில் மட்டும்குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் இந்த மூவரும் கடந்த 20 நூற்றாண்டுகளாக பல கோடி மக்களின் மனங்களில்பல்வேறு தாக்கங்களை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள், முக்கியமாக, இறைவனைத்தேடும் தாகத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். இந்த ஒரு காரணம் போதும் இவர்களுக்கு விழாஎடுப்பதற்கு.

இன்று நாம் கொண்டாடும் மூன்று அரசர் அல்லது மூன்று ஞானிகள்திருநாள்,இறைவன் தன்னை உலகமனைத்திற்கும், அனைத்து மக்களுக்கும் வெளிப்படுத்திய திருக்காட்சிதிருநாள் எனக் கொண்டாடப்படுகிறது. இறைவன் தங்களுக்கு மட்டுமே சொந்தம் என்று எண்ணிவந்தயூத குலத்தவருக்கு இந்தத் திருநாளும், இதில் பொதிந்திருக்கும் உண்மையும் அதிர்ச்சியைத்தந்திருக்கும். வானதூதர்கள் வழியாக, எரியும் புதர் வழியாக தங்களுக்கு மட்டுமேதோன்றிய இறைவன், இன்று பிற இனத்தவருக்கும் தோன்றினார் என்பது அவர்களுக்குஅதிர்ச்சி.

இறைவன் அனைத்து மக்களுக்கும் பொதுவானவர். யாருக்கும் தனிப்பட்டவகையில் அவர் சொத்தாக முடியாது. உண்மையில் பார்க்கப்போனால், இந்தஉலகமே அவரது சொத்து. இப்படியிருக்க, இந்த இறைவனைப் பங்கு போட்டு, பிரித்து, அதனால், மக்களையும்பிரிக்கும் பல எண்ணங்கள் தவறானவை என்பதைச் சுட்டிக்காட்டும் விழா இந்தத் திருக்காட்சிதிருநாள்.

கடவுளின் பெயரால் பிரிவுகளையும் பிளவுகளையும் உருவாக்கி, அவர்பெயரால் வன்முறைகளையும் வளர்க்கும் பல அடிப்படைவாதக் குழுக்களை இந்நேரத்தில் எண்ணிப்பார்ப்போம். சென்ற 2011ம் ஆண்டு புலர்ந்த நாளன்று எகிப்தின் காப்டிக் கத்தோலிக்க ஆலயத்தில்நிகழ்ந்த குண்டுவெடிப்பில் 20க்கும் மேற்பட்டோர் இறந்தனர். இரு வாரங்களுக்கு முன், டிசம்பர்25 கிறிஸ்மஸ் இரவன்று நைஜீரியாவில் மற்றொரு அடிப்படைவாத குழுவினால் கத்தோலிக்க ஆலயங்களில்நிகழ்ந்த குண்டுவெடிப்புத் தாக்குதல்களில் 40 பேருக்கும் அதிகமானோர் இறந்தனர். நம்மைஒரே குடும்பமாய் இணைக்க விரும்பும் இறைவனின் ஆலயமே நம்மைச் சிதைக்கும் போர்க்களமாகமாறிவருவது மிகவும் வேதனை தரும் ஒரு போக்கு. கடவுளின் பெயரால் பிரிவுகளையும் பிளவுகளையும்உருவாக்கும் எண்ணங்கள் இந்த புத்தாண்டில் வேரோடு களையப்பட வேண்டுமென முதலில் வேண்டிக்கொள்வோம்.

நம் மனித குடும்பம் அனைத்திற்கும் பொதுவானவர் இறைவன். திருக்காட்சிப்பெருவிழா நமக்குச் சொல்லித் தரும் முதல் பாடம் இது. உண்மையான தாகத்துடன் தன்னைத் தேடும்அனைவருக்கும் தன்னை வெளிப்படுத்தும் அழகுள்ளவர் நம் இறைவன். இது நாம் கற்றுகொள்ளக்கூடியஇரண்டாவது பாடம். இன்னும் இதில் அழகு என்னவெனில், இறைவனைத் தேடிஏழு கடல்கள், மலைகள் தாண்டி செல்லத் தேவையில்லை. அவர் எப்போதும் எங்கும்நம்மைச் சூழ்ந்தே இருக்கிறார். அவரைக் காண நாம் மறுத்து, அகக் கண்களை மூடிக்கொள்வதாலேயே, அவர் தூரமாய் இருப்பதைப் போல் உணர்கிறோம்.

இந்த மூன்று ஞானிகள் இயேசுவைச் சந்திக்க வந்த இந்த நிகழ்வைப்பல கோணங்களில் நாம் சிந்திக்கலாம். விண்மீன்களின் ஒளியில் இந்த ஞானிகள் வழி நடந்தனர்என்றும்,.இறைவனைச் சந்தித்தபின் இவர்கள் வேறு வழியாகச் சென்றனர் என்றும் நற்செய்தி சொல்கிறது.வாழ்க்கையில் எந்த விண்மீன்களின் ஒளியில் நாம் நடக்கிறோம் என்று சிந்திக்கலாம். இறைவனைச்சந்திக்கும் போது, சந்தித்த பின் நம் வாழ்வில் ஏற்படும் மாற்றங்களைப் பற்றிசிந்திக்கலாம்.

விண்மீன்கள் என்றதும் மனதில் நட்சத்திரங்கள், ஸ்டார்கள்என்ற சொற்கள் பல எண்ணங்களை ஏற்படுத்துகின்றன. Twinkle, twinkle little star என்றகுழந்தைப்பள்ளிப் பாடல் வரிகளில் ஆரம்பித்து, வாழ்க்கையில்ஸ்டார்களைப் பற்றி நான் பயின்ற பாடங்கள் பலவும் நினைவுக்கு வருகின்றன. இந்தியாவில், முக்கியமாக, தமிழ்நாட்டில்,பல ஸ்டார்களை நாம் உருவாக்கி விட்டதால், ஸ்டார்களுக்குப்பஞ்சம் இல்லாமல் போய்விட்டது. ஆனால், இந்த ஸ்டார்களைச் சுற்றி வட்டமிடும் விட்டில்பூச்சிகளை நினைத்து வேதனையாய் இருக்கிறது.

இந்த ஞானிகளை "கிழக்கிலிருந்து வந்த ஞானிகள்" என்றுஇன்றைய நற்செய்தி சொல்கிறது. இந்த ஞானிகள் இந்தியாவிலிருந்து, ஆசியாவிலிருந்துவந்தவர்கள் என்று ஒரு சில விவிலிய ஆய்வாளர்கள் சொல்வர். இந்த ஞானிகள் கோள்களையும், நட்சத்திரங்களையும்ஆய்ந்து அறிந்தவர்கள்.

இந்தியாவில் கோள்களை, நட்சத்திரங்களைவைத்து வாழ்வின் பல முடிவுகள் எடுக்கப்படுவதை நினைத்துப் பார்க்கலாம். ஒருவர் பிறந்ததேதியால்,பிறந்த நேரத்தால் அவருக்குக் குறிக்கப்படும் நட்சத்திரம் அவரது வாழ்க்கையில்பெரும் தாக்கங்களை ஏற்படுத்துவதாக நம்மில் பலர் நம்பி வருகிறோம். இவ்வாறு, கோள்களும்விண்மீன்களும் நம் வாழ்வை நடத்துவதாக நம்பி, நம்மையும், நம் குடும்பங்களையும்வழிநடத்தும் பொறுப்பிலிருந்து நாம் விலகிப் போகிறோமா என்பதைச் சிந்தித்துப் பார்க்கலாம்.

திரைப்படங்கள், விளையாட்டு, அரசியல் ஆகியஉலகங்களில் உருவாகும் 'ஸ்டார்களையும்' நம் ஜாதகத்தில், கைரேகைகளில்பதிந்துவிட்ட 'நட்சத்திரங்களையும்' நம்பி வாழாமல், நல்வழிகாட்டும்இலட்சியங்கள் என்ற விண்மீன்களை நாம் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதை இந்த விழா நமக்குச் சொல்லித்தருகிறது.

வானில் தோன்றிய ஒரு விண்மீனை தங்கள் எண்ணங்களிலிருந்து ஒதுக்கிவைத்து விட்டு, இந்த ஞானிகள் தங்கள் வழக்கமான வாழ்வைத் தொடர்ந்திருக்கலாம்.ஆனால்,அவர்கள் அந்த விண்மீனைத் தொடரத் தீர்மானித்தனர். அவர்களது தீர்மானத்தைக் கேட்டதும்அவரது குடும்பத்தினர், உறவினர், ஊர்மக்கள் அவர்களைக் கேள்வி கேட்டு வதைத்திருக்கலாம்..கேலி செய்திருக்கலாம். அவர்களது கேள்விகளும், கேலிகளும் இம்மூன்றுஞானிகளின் உறுதியைக் குறைக்கவில்லை. விண்மீனைத் தொடர்ந்தனர்.

விண்மீன் இரவில் மட்டுமே கண்ணுக்குத் தெரியும். பகலில் தெரியாது.எனவே இந்த ஞானிகள் இரவில் தங்கள் பயணத்தை அதிகம் செய்திருக்க வேண்டும். இரவில் மேற்கொள்ளும்பயணங்கள் எளிதல்லவே. அதுவும் தூரத்தில் தெரியும் ஒரு சிறு விண்மீனைப் பல்லாயிரம் விண்மீன்களுக்கு நடுவே மீண்டும் மீண்டும் அடையாளம்கண்டு அந்த விண்மீனைத் தொடர்வது அவ்வளவு எளிதல்லவே. பல இரவுகளில் மேகங்களும், பனிமூட்டமும்அந்த விண்மீனை மறைத்திருக்கும். அந்த நேரங்களில் மேகமும், பனியும் விலகும்வரைக் காத்திருந்து மீண்டும் விண்மீனைப் பார்த்து அவர்கள் நடந்திருக்க வேண்டும்? இத்தனைஇடர்பாடுகள் மத்தியிலும் ஒரே குறிக்கோளுடன் இரவு நேரங்களில் பல ஆயிரம் மைல்கள் பயணம்செய்த அந்த ஞானிகளின் மன உறுதி நமக்கெல்லாம் நல்லதொரு பாடம்.

நாம் வாழும் அவசர உலகில், விண்மீன்களைப்பார்ப்பது மிகவும் அரிது. நம்மில் பலர் வாழ்வது நகரங்களில். அங்கு இரவும் பகலும் எரியும்செயற்கை விளக்குகளின் ஒளியில் நாம் வானத்தையே மறந்து வாழ்கிறோம். வானத்தை நிமிர்ந்துபார்க்கக்கூட நமக்கு இப்போது நேரமில்லை. எப்போது வானத்தைப் பார்ப்போம்? கருமேகம்சூழும் போது, "ஒருவேளை மழை வருமோ?" என்ற சந்தேகப்பார்வையோடு வானத்தைப் பார்ப்போம். அதேபோல், உள்ளத்தில் கருமேகங்கள்சூழும் போதும் மீண்டும் வானத்தைச் சந்தேகத்தோடு பார்க்கிறோம்... கடவுள் என்ற ஒருவர்அங்கிருக்கிறாரா என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள. சந்தேகம் என்பது கறுப்புக் கண்ணாடி போன்றது.கறுப்புக் கண்ணாடியை அணிந்து கொண்டால், பார்ப்பது எல்லாமே கருமையாகத்தானே தெரியும்.

சந்தேகம் வரும்போது மட்டும் வானத்தைப் பார்த்தால், அங்கேகருமேகங்கள் மட்டுமே தெரியும். அந்தக் கருமேகங்களுக்குப் பின் கண் சிமிட்டும் விண்மீன்கள்தெரியாது. அந்த விண்மீன்கள் கொடுக்கும் அழைப்பும் தெரியாது. கருமேகங்களைத் தாண்டி விண்மீன்களைப்பார்ப்பதற்கு நமக்கு வெறும் உடல் கண்கள் பயனற்றவை. இதயக் கண்கள், மனக்கண்கள் தேவை.

அன்பு மருத்துவர் அல்லது காதல் மருத்துவர் (Dr Love) என்று புகழ்பெற்றலியோ புஸ்காலியா (Leo Buscaglia) என்ற ஓர் அமெரிக்க எழுத்தாளர் சொன்ன ஒரு கதை இது: அவர் தென்கலிபோர்னியா பல்கலைக் கழகத்தில் பேராசிரியராகப் பணிசெய்தபோது, அவரிடம்Joel என்றமாணவர் படித்துவந்தார். மிகச்சிறந்த அறிவும், பல்வேறு திறமைகளும்கொண்டவர் Joel. பாரம்பரியம்மிக்கயூத குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்திருந்தாலும், கடவுளையும், யூத மதநியதிகளையும் விட்டு வெகுதூரம் விலகிச் சென்றார் Joel. ஏன் வாழ்கிறோம் என்பது தெரியாமல் குழம்பிப்போன அவர்,ஒருநாள் தன் வாழ்வை முடித்து கொள்ள தீர்மானித்தார்.

யார் தடுத்தும் கேட்காத அவர், தான் சாவதற்குமுன், தன் அபிமானஆசிரியர் லியோ புஸ்காலியாவைப் சந்திக்கச் சென்றார். அவரிடம் தான் எடுத்திருந்த முடிவைச்சொன்னார். "உன் வாழ்வை முடித்துக் கொள்வதற்கு முன், நமது பல்கலைக்கழகத்திற்குஅருகில் உள்ள வயது முதிர்ந்தோர் இல்லத்திற்குச் சென்று வா" என்றார் லியோ. தன்அபிமான ஆசிரியர் என்ன சொல்கிறார் என்பதை Joel புரிந்துகொள்ளவில்லை. எனவே, லியோவிளக்கினார். "நீ உன் வாழ்வை முடித்துக் கொள்வதற்கு முன், வாழ்வுஎன்றால் என்ன என்பதை உன் இதயக் கண்கள் கொண்டு நீ பார்க்க வேண்டும்." "இதயக்கண்களா?"என்று Joel அழுத்திக்கேட்டதும், லியோ மேலும் விளக்க ஆரம்பித்தார். "அந்த முதியோர் இல்லத்தில்வாழ்க்கையின் அர்த்தமுள்ள தொடர்புகளையெல்லாம் இழந்திருக்கும் அந்த முதியோருக்கு உன்னால்என்ன தரமுடியும் என்பதைச் சிந்தித்துப் பார். அந்த நிலையில் உள்ளவர்களைத் தேடி கண்டுபிடி...அங்குள்ளவர்களில் யார் எந்த ஓர் உறவினரும் வராமல் பல மாதங்கள் அல்லது வருடங்கள் காத்திருக்கிறார்களோஅவர்களைச் சென்று பார்." என்று லியோ சொன்னதும், Joel, "அவர்களிடம் என்ன சொல்ல வேண்டும்?" என்றுகேட்டார். "என்ன சொல்ல வேண்டும் என்று நீயே தீர்மானித்துக் கொள்.. ஆனால், அவர்களுக்குவாழ்வில் ஒரு பிடிப்பை, நம்பிக்கையை உண்டாக்கும் எதையாவது சொல்"என்று சொல்லி அனுப்பினார். பிறருக்குக் கொடுப்பதன் வழியாக நாம் வாழ்வில் அர்த்தத்தைப்பெற முடியும் என்பதே லியோ கொடுத்த இந்த ஆலோசனையில் பொதிந்திருந்த இரகசியம்.

இந்த சந்திப்பிற்குப் பின், Joelக்கு என்ன ஆயிற்று என்பதை லியோ புஸ்காலியாமறந்துவிட்டார். ஒரு நாள், அவர் பல்கலைக் கழகத்தில் நடைபெற்ற ஒருவிளையாட்டுப் போட்டிக்குப் போய்கொண்டிருந்தபோது, Joel ஒரு பேருந்தில் வந்து இறங்கினார். அவருடன்முதியோர் இல்லத்திலிருந்து பத்து அல்லது பதினைந்து பேர் இறங்கினர். அவர்களில் மூன்றுபேர் சக்கர நாற்காலியில் அமர்ந்தபடி வந்தனர். Joel தன் ஆசிரியர் லியோவிடம் வந்தார்."சார், இவர்கள் கால்பந்தாட்டப் போட்டியை நேரில் பார்த்து பல ஆண்டுகள்ஆகிவிட்டதாம். எனவேதான் அவர்களை அழைத்து வந்துள்ளேன்." என்று சொன்னார். சிறிதுதூரம் சென்றபின், லியோவின் கைகளைப் பிடித்தபடி Joel பேசினார்: "என் இதயத்தின் கண்களைத்திறந்து மற்றவர் தேவைகளை எனக்குச் சொல்லித் தந்தீர்கள். மிக்க நன்றி." என்று சொன்னார்.விரக்தியால் வாழ்வின் விளிம்புக்குத் தள்ளப்பட்ட Joel, அடுத்தவருக்கு உதவ வேண்டும் என்ற விண்மீன்கொடுத்த அழைப்பை ஏற்றதால், அவரது வாழ்வு முற்றிலும் மாறியது.

இதயத்தின் கண்களைத் திறந்து பார்த்தால், இந்தஉலகில் பல அதிசயங்களைப் பார்க்கலாம். அந்த அதிசயங்களின் ஊற்றான இறைவனையும் பார்க்கலாம்.இதைத்தான் கீழ்த்திசை ஞானிகள் மூவர் இன்று நமக்குச் சொல்லித் தருகின்றனர்.

உண்மையான விண்மீன்களைப் பார்த்ததால், அந்தவிண்மீன் காட்டிய பாதையில் சென்று, இறைவனைக் கண்டதால், தங்கள்வாழ்க்கைப் பாதையையே மாற்றிய ஞானிகளைப் போல் எத்தனையோ நல்ல உள்ளங்கள் தங்களையும், உலகத்தையும்மாற்றியிருக்கிறார்கள். தடைகள் பல எழுந்தாலும், தளராமல் விண்மீன்களைத்தொடர்ந்து, இறைவனைக் காண்பதற்கு இப்புத்தாண்டின் துவக்கத்தில் நமக்கும்மனஉறுதியைத் தந்து, இறைவன் வழி நடத்த வேண்டுவோம்.

Inventing Reasons… to Celebrate! காரணங்களை உருவாக்குவோம்... விழா எடுக்க...

2012-01-01T11:24:00.000-08:00

http://wallpapers-cafe.blogspot.com

TripleFestival (Mupperum Vizhaa) has been in vogue in India, especially in Tamil Nadu forsome years now. The Triple Festival concept has been popularised by ourpoliticians who undertake this effort more as a show of their party strength ortheir sycophancy to their leader. Reasons are discovered or invented by them inorder to celebrate any occasion as a Triple Festival. If at all there issomething we can learn from the politicians, it will be the concept ofcelebrating life for reasons… discovered and invented. Of course, we also needto unlearn their pomp and extravaganza.

For thefirst day of January, we don’t need to discover or invent reasons. There arealready more than three, in fact, four reasons that call for celebration.It is a Quadruple Festival. The first reason: this is the beginning ofanother year in the Gregorian calendar. This is accepted as the New Year Day inmost countries. We also have various other calendars that specify differentdates as the New Year Day – the Chinese, the Tamil, the Telugu… etc. It wouldsurely help the human spirit if each day of the year is celebrated as ‘firstdays’. That way we shall have 365 days to celebrate. This year we shall have366 days, since this is a leap year that comes once every four years.

The U.N.has assigned 2012 as the International Year of Cooperatives. The U.N.Secretary General Ban Ki Moon said, “Cooperatives are a reminder to theinternational community that it is possible to pursue both economic viabilityand social responsibility.” Cooperation can surely begin from our individualfamilies and then extend to the international family. 2012 is also observed asthe International Year of Sustainable Energy for All. Cooperationand Sustainable Energy for All are achievable goals for the human familyand very sublime reasons to celebrate.

The secondreason to celebrate January 1^st is that this is the eighth dayafter Jesus’ birth. On this day, according to the Gospel of Luke (Lk. 2: 21),the child was taken to the temple for circumcision and he was given the nameJesus. The Feast of the Holy Name of Jesus is shifted to January 3^rd.

The thirdreason is that the first day of the year is dedicated to praying for worldpeace. It was introduced in 1967 and was inspired by the encyclicals ‘Pacemin Terris’ and ‘Populorum Progressio’ of Pope John XXIII and Pope PaulVI. The World Day of Peace has often been a time when Popes make magisterialdeclarations relevant to the social doctrine of the Church. Paul VI and JohnPaul II have each year made important statements on the United Nations, humanrights, women's rights, labour unions, economic development, the right to life,international diplomacy, peace in the Holy Land,globalization and terrorism.

PopeBenedict XVI has chosen the theme "Educating Young People in Justice andPeace” for the celebration of the 45th World Day of Peace on January 1, 2012.The theme focuses on an urgent need in the world today: to listen to and enhancethe important role of new generations in the realization of the common good,and in the affirmation of a just and peaceful social order where fundamentalhuman rights can be fully expressed and realized. The Message is addressedespecially to parents, families and all those involved in the area of educationand formation, as well as to leaders in the various spheres of religious,social, political, economic and cultural life and in the media. http://www.news.va/en/news/papal-message-for-world-day-of-peace-2012

Althoughworld peace is still a distant dream, we can surely celebrate this dream andpray fervently that this dream may be realised especially among the youth. Letus give a chance for the youth to live in Peace!

The fourthand final reason is that this is the Feast of Mary,the Mother of God – the official Feast of January 1. Of all the four reasons,this is given as the prime reason by the Catholic Church for a Solemn Feast. Ofall the four reasons, this one seems the most intriguing. The very reason theChurch gives as a reason for celebration would have been a reason forcondemnation in Mary’s time. Shebecame a Virgin Mother defying not only natural laws, but also the laws of herJewish society. This is an example to tell us that we can discover or inventreasons to celebrate life against all odds.

Christmasand New Year is a peak time for sharing greetings. Millions of greetings fillour communication lines. We greet those we love and admire. Here is a greetingto Mary, the Mother of God, in theform of a letter:

DearMother Mary,

We, yourchildren, pen these few lines to show you how much we love and admire you forbeing such a great Mother. On the very first day of the calendar year we wishto think of you as the Mother of God and celebrate it. But, I was justwondering whether it was possible for you to celebrate this very same fact –becoming the Mother of God. For you, the days following your meeting with AngelGabriel must have been quite fearful and uncertain.

The landin which you lived is still surrounded by fear and uncertainty. We realise thatit is not easy for people to live in war zones – especially for young girls.You lived as a young lady in Roman occupied territory. You must have spent daysand nights in constant fear.

Today wecelebrate your Motherhood and we have even built magnificent churches in your name. Some of these churches aremarvels in marbles and granite stones. But, if the people of your times hadlearnt that you had become a mother before your wedding, they too would haveused stones… to kill and bury you. We take pride in building thousands ofchurches in your name since you had built yourself into a temple of Godtrusting only on God.

Rightlyhas William Wordsworth written these lovely lines about you:

Mother!whose virgin bosom was uncrost

With theleast shade of thought to sin allied;

Woman!above all women glorified,

Our taintednature's solitary boast;…

Not onlyWordsworth, but thousands upon thousands of artists have been inspired to singyour praises through their masterpieces of art. You are such an inspiration forall of us, Mom! It is so fitting that you have taken the pride of place on thevery first day of the year. May you have many more special days in our NewYear!

Withlove and admiration,

Yourfortunate children.

Image: SaintMary Theotokos Mother of God

http://st-takla.org/Gallery

முப்பெரும்விழா என்பது இந்தியாவில், சிறப்பாக, தமிழகத்தில்அடிக்கடி கொண்டாடப்படும் ஒரு நிகழ்வு. மூன்று காரணங்கள் இருந்தால் போதும்...முப்பெரும் விழாதான். அப்படி காரணங்கள் சரிவர அமையவில்லையெனினும், ஏதாவதொருகாரணத்தைக் கண்டுபிடித்து, முப்பெரும் விழா எடுக்கிறோம். சனவரிமுதல் தேதியான இன்று நாம் விழா கொண்டாடுவதற்கு நான்கு காரணங்கள் உள்ளன.எனவே, இந்தநாளை நாம் நாற்பெரும்விழா என்று கூறலாம்.

கிரகோரியன் நாள்காட்டியின் படி, புதியதோர்ஆண்டின் முதல்நாள் இன்று. இதை ஆங்கிலப் புத்தாண்டு என்று நாம் வழக்கமாகஅழைக்கிறோம். உலகின் பல நாடுகளில், பல கலாச்சாரங்களில் 2012ம் ஆண்டுஇன்று துவங்குகிறது. கொண்டாட்டம் என்ற முறையில் டிசம்பர் 31 இரவு ஆரம்பித்தஆர்ப்பாட்டங்கள் இன்னும் ஓயவில்லை.ஜப்பானில் ஆரம்பித்த இந்தக் கொண்டாட்டங்கள் ஒவ்வொரு மணி நேரமாக ஒவ்வொரு நாட்டிலும்இன்னும் தொடர்கிறது. அத்துடன் 2012ம் ஆண்டுக்கு மற்றுமொரு சிறப்பு உண்டு. இதுநான்கு ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை வரும் லீப் ஆண்டு. நெட்டாண்டு என்று இதனைஅழைக்கிறோம். இவ்வாண்டில் கூடுதலாக ஒரு நாள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. வழக்கமாக லீப்ஆண்டு என்று சொன்னதும், மனதில் 366 நாட்கள் தோன்றும், ஒலிம்பிக்போட்டிகள் நினைவுக்கு வரும். நான்கு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை வருவதால், இந்தஆண்டு சிறப்பான ஆண்டுதானே! நாற்பெரும் விழாவின் முதல் காரணம் இது.

புத்தாண்டுடன் தொடர்புடைய பல அம்சங்கள் உள்ளன. அவற்றில்ஒன்று நாம் எடுக்கும் நல்ல வாக்குறுதிகள். இன்று முதல் நாம் செய்ய வேண்டியவை, செய்யக்கூடாதவை,செய்ய விரும்புகின்றவை என்று இந்த வாக்குறுதிகள் பலவகையில் அமையும்.உள்ளுவதெல்லாம் உயர்வுள்ளல் என்பது நம் வாக்குறுதிகளில் முதல் இடம் பெற்றால், இவ்வுலகம்எவ்வளவோ உயரும்.

ஐ.நா. பொதுஅவை ஒவ்வோர் ஆண்டையும் ஒரு குறிப்பிட்டகருத்துக்கென குறித்து வைக்கும். 2012ம் ஆண்டினை அகில உலக கூட்டுறவு ஆண்டெனஐ.நா. அறிவித்துள்ளது. இந்த அறிவிப்பைத் தொடர்ந்து, ஐ.நா. பொதுச்செயலர் பான் கி மூன் சொன்ன வார்த்தைகள் நம் கவனத்தில் பதிய வேண்டியவை.

"சமுதாய அக்கறையுடன் பொருளாதார முன்னேற்றம் காண முடியும் என்பதற்குகூட்டுறவு முயற்சிகள் சிறந்ததொரு எடுத்துக்காட்டு" என்று பான் கி மூன்கூறியுள்ளார்.

“Cooperativesare a reminder to the international community that it is possible to pursueboth economic viability and social responsibility.”

UnitedNations Secretary-General Ban Ki-moon

நமது குடும்பங்களில், கூட்டும்உறவும் அதிகமாக வேண்டும். அதேபோல், உலக நாடுகளிடையிலும் கூட்டும், உறவும்வளர வேண்டும் என்று இந்த கூட்டுறவு ஆண்டில் இறைவனிடம் நம் செபங்களை எழுப்புவோம்.

இயேசு என்ற குழந்தை பிறந்தபின் வரும் எட்டாம் நாள் இது.குழந்தை இயேசுவுக்கு விருத்தசேதனம் செய்து, இயேசு என்றபெயர் தரப்பட்ட நாள். (லூக்கா 2: 21) பிறந்த குழந்தைக்குப் பெயரிடுவது ஒரு முக்கியகொண்டாட்டம் தானே. இது நமது நாற்பெரும் விழாவின் இரண்டாவது காரணம்.

உலக அமைதிக்காக செபிக்கும்படி திருத்தந்தை நம்அனைவருக்கும் சிறப்பாக அழைப்பு விடுக்கும் நாள் சனவரி முதல் தேதி. இது மூன்றாவதுகாரணம். 2012ம் ஆண்டுக்கென திருத்தந்தை 16ம் பெனடிக்ட் வெளியிட்டுள்ளசெய்தியில் இளையோரை மையப்படுத்தியுள்ளார். இளையோர் அமைதியை அனுபவித்து மகிழ நாம்அனைவரும் தகுந்த முயற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று திருத்தந்தை அழைப்புவிடுத்துள்ளார். உலக அமைதி என்பது ஒருகனவு தான் என்றாலும், அந்தக் கனவையும் நாம் கொண்டாட வேண்டாமா?

இவை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, திருச்சபைஇன்று ஒரு மாபெரும் விழாவைக் கொண்டாட நமக்கு அழைப்பு விடுக்கிறது. 'மரியா, இறைவனின்தாய்' என்பதேஅம்மாபெரும் விழா. இன்றையவிழாவைக் கொண்டாட மிக மையமாக உள்ள நான்காவது காரணம் இது.

இந்த நான்கு காரணங்கள் இன்றி, உலகில் Haiti, Sudan, Brunei போன்றஒரு சில நாடுகள் இன்று விடுதலை நாளைக் கொண்டாடுகின்றன. Cubaவில் புரட்சியின் வெற்றி நாள் இது. Tanzaniaவில் மரம்நடும் நாள் இது. ஆரஅமர சிந்தித்தால், இந்நாளைக் கொண்டாட இன்னும் பலகாரணங்களை நம்மால் கண்டு பிடிக்க முடியும். உலக அளவில், நாடுகள்அளவில் காரணங்கள் இருப்பதுபோல், சொந்த வாழ்விலும் இந்நாளைக் கொண்டாடஎத்தனையோ காரணங்கள் இருக்கலாம்.

காரணம் எதுவும் இல்லையெனினும் கொண்டாட முடியுமா? முடியும்.முயல வேண்டும். கொண்டாடுதல் என்பது வெளிப்படையாகத் தோரணங்கள் கட்டி, மேளதாளங்கள்முழங்கி கொண்டாடப்பட வேண்டும் என்பதில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் நமக்குத் தரப்பட்டுள்ளஒரு புதிய பரிசு என்பதை உணர்ந்து நமக்குள் நாமே சிறு சிறு கொண்டாட்டங்களைமேற்கொள்வது நம் வாழ்வைக் கூடுதல் அழகாக்கும்.

ஆங்கிலப் புத்தாண்டு, தமிழ்புத்தாண்டு, தெலுங்குப் புத்தாண்டு, சீனப்புத்தாண்டு என்று ஒவ்வொரு கலாச்சாரமும் நமக்குப் புதிய ஆண்டுகளைச் சுட்டிக்காட்டும் வரை காத்திருக்காமல், நாமேஒவ்வொரு நாளையும் புதிய நாளாக, புதிய ஆண்டாக, புதியஆரம்பமாகக் கொண்டாட முயற்சிகள் எடுப்பது நமக்கு நல்லது.

இந்த நாற்பெரும் விழாவில் கூறப்பட்டுள்ள நான்கு காரணங்களையும்குறித்து பல்வேறு சிந்தனைகளை மேற்கொள்ளலாம். மரியா இறைவனின் தாய் என்ற கருத்தைமட்டும் இன்று நாம் சிறிது ஆழமாகச் சிந்திக்க முயல்வோம். கிறிஸ்மஸ்புத்தாண்டு காலத்தில் நமக்கு நெருங்கியவர்கள், நம்மில் நல்லதாக்கங்களை உருவாக்கியவர்களுக்கு வாழ்த்துக்கள் அனுப்புகிறோம். வாழ்த்து மடல்கள், கடிதங்கள், மின்னஞ்சல்கள், தொலைபேசிஅழைப்புக்கள் என்று நமது வாழ்த்துக்களைப் பரிமாற எத்தனையோ வழிகளையும்பயன்படுத்துகிறோம். மரியாவுக்கு வாழ்த்து மடல் அனுப்ப நமது திருப்பலி பொருத்தமானஒரு நேரம். அவருக்கு ஒரு மடல் எழுதி நம் எண்ணங்களை, வாழ்த்துக்களைச்சொல்ல முயல்வோம்:

எங்கள் அன்பிற்கும் மதிப்பிற்கும் உரிய மரியன்னையே,

நாங்கள் துவக்கியிருக்கும் 2012ம் ஆண்டில் நீர் எம்மோடுவாழ்ந்தால் எப்படி இருக்கும் என்று கற்பனை செய்து பார்க்கிறோம். ஒவ்வோர் ஆண்டும்புத்தாண்டு நாளன்று இறைவனின் தாயான உமக்கு நாங்கள் விழா எடுக்கிறோம். ஆனால், இறைவனின்தாய் ஆக நீர் அழைக்கப்பட்டதை உம்மால் கொண்டாட முடிந்ததா? அல்லதுஅந்த அழைப்பு உம்மை துன்பத்தில் திண்டாட வைத்ததா?

நீர் அன்று வாழ்ந்த போது உமது நாடு உரோமைய ஆதிக்கத்தில்துன்புற்றது. இன்றும் நீர் வாழ்ந்த அப்பகுதியில் எந்நேரமும் போர் மேகங்கள்சூழ்ந்துள்ளன. போர்சூழ்ந்த பூமியில் வாழ்வது யாருக்குமே எளிதல்ல. அதிலும்முக்கியமாக உம்மைப் போன்ற இளம்பெண்களின் நிலை எவ்வளவு ஆபத்தானது என்பதை இன்னும்இந்த உலகம் பல கொடூரங்களின் வழியாக எங்களுக்கு நினைவுபடுத்திய வண்ணம் உள்ளது.

நீர் இறைவனின் தாயானதற்காய் நன்றி கூறி, பெருமைபட்டுகற்களால் எழுப்பிய கோவில்களில் உம்மைப் பீடமேற்றி நாங்கள் இன்று வணங்குகிறோம்.நீர் வாழ்ந்த காலத்தில், திருமணம் ஆகாமல் இறைவனின்தாயானதற்காய் உமக்குக் கற்களால் சமாதி எழுப்பியிருப்பார்கள் என்பதையும்உணர்கிறோம். கண்ணால் காண முடியாத இறைவனை உள்ளத்தால் கண்டு, அவரைமட்டுமே நம்பி, உமக்குள் அவரைச் சுமக்க, உமக்குள்அவருக்குக் கோவில் கட்ட நீர் சம்மதித்ததால், உம் பெயரில்நாங்கள் இன்று கோவில்கள் கட்டுகிறோம்.

கருவில் கடவுளைச் சுமந்தது முதல், கல்வாரியில்அவரைச் சிலுவைப் பலியாய் தந்தது வரை உமது மகனால் நீர் அடைந்தது பெரும்பாலும்வேதனைகளே அன்றி நிம்மதி அல்ல. வாழ்ந்த நாட்கள் பலவும் வசைகளையும், வலிகளையும்மட்டும் அனுபவித்த உமக்கு, கடந்த இருபது நூற்றாண்டுகளாய்கிடைத்துள்ள வாழ்த்துக்கள் வானுயர உம்மை உயர்த்தியுள்ளன.

கடந்த இருபது நூற்றாண்டுகள் உலகில் பிறந்த, இனியும்பிறக்கப் போகும் ஒவ்வொரு மனித உயிரும் உம்மை ஏதோ ஒரு வகையில் சந்தித்துள்ளனர், இனியும்சந்திப்பார்கள் என்பதை நாங்கள் உறுதியாகச் சொல்லலாம். அத்தனை புகழ் பெற்றவர் நீர்.உலகில் வரலாறு படைத்துள்ள பல கோடி பெண்கள் மத்தியில், நீர்உண்மையில் பேறு பெற்றவர்.

"கறைபட்ட எமது குலத்தின் தனிப்பெரும் பெருமைநீர்" (Woman!above all women glorified,Our tainted nature's solitary boast) என்றுஆங்கிலக் கவிஞர் WilliamWordsworth உம்மைப்பற்றிச் சொன்னது உமது புகழ்கடலில் ஒரு துளியே.உமது புகழ்கடலில் நாங்களும் மூழ்கி மகிழ்கிறோம், பெருமைப்படுகிறோம். ஆண்டின்முதல் நாள் உமக்கு விழா எடுப்பது மிகவும் பொருத்தமே. புலர்ந்திருக்கும் இந்தஆண்டில் ஒவ்வொரு நாளும் உம்மை எண்ணி மகிழ எங்களுக்கு வாய்ப்புக்களை உருவாக்கித்தாரும்!

வாழ்க மரியே! வாழ்க எம் அன்னையே!

இப்படிக்கு,

உமது குழந்தைகளாய் பிறக்க கொடுத்து வைத்தவர்கள்.

No place in the inn விடுதியில் இடமில்லை

2011-12-31T14:39:00.000-08:00

Adorationof the Shepherds

Gerard (Gerrit)van Honthorst (1590-1656)
http://www.joyfulheart.com/christmas/christmas_artwork.htm

About tenyears back I was celebrating the Christmas Midnight Mass in one of the suburbsof Chennai. Every year when Christmas comes around, the thought of that Masswould cross my mind. This year too it is there fresh in my memory.

The churchwas overflowing and they were all dressed for the occasion. As the time for thehomily drew near, I looked up at the audience and at the entrance to the church.Suddenly a thought crossed my mind and I began the homily with this question: “Friends,suppose Mary and Joseph of the original Christmas night were to walk into thischurch right now, what would happen? How would we feel?”

I could seea lot of smiles among the people… One of the ladies, as if speaking for therest of them said, “Oh, what a joy! That would be the most meaningful Christmaswe would have ever celebrated! It would be a great blessing indeed.” I toldthem not to be so quick in responding but, to think of that situation a littlemore deeply. I continued to explain the situation in detail… “Sure! We would bethe happiest people on earth if we knew that the two persons entering ourchurch were Mary and Joseph. But, none of us know that. They are simply two strangersin our neighbourhood. We have not seen them earlier. They have, perhaps,travelled for three to four days on a donkey or a mule. Their clothes are notclean, to say the least. They may not have had a wash. They are extremelytired. Above all, the lady is pregnant and is expecting the child any moment.Perhaps, she is already feeling the birth pangs. That is why the man, seeing achurch close by, must have brought her in…”

As I wasgiving these details, their enthusiasm as well as their smiles vanished. Therewas a murmur. Most of them in that church were repatriates from a neighbouringcountry. Therefore they knew firsthand what it would be like to land in astrange place in a crisis situation. I continued with the homily trying toshare with them my ideas of the first Christmas and how it was not that gloriousas we celebrate it today.

After theMass and in the subsequent years during Christmas Season this question wouldcome back to me quite often… What would I have done if Mary and Josephwalked into the church where I was celebrating the Midnight Mass? Would I havestopped celebrating the Mass and helped the poor couple? I would have certainlydone so, if … a BIG IF… IF I had known that they were Mary and Joseph and thatMary was about to give birth to Jesus, the only reason why we were gathered inthe Church. What better place than a church for Jesus to be born! What a trulyblessed Christmas Mass it would turn out to be!

All theseare lovely holy thoughts… but, the reality would be different. Unfortunately, Iwould have been as ignorant as the people around the altar. Therefore, in allprobability, I would have suggested some alternate place, an alternate solutionfor the poor couple and proceeded with the Midnight Mass. Neither I nor thepeople in the church could be faulted for our decisions. We simply did not knowthat real Christmas was going to happen among us!

The peopleof Bethlehemtoo did not know that during the first Christmas. That brings us to one of thekey sentences in today’s Gospel … namely, “there was no place for them in theinn.” (Lk. 2: 7) This sentence usually makes us angry towards the people of Bethlehem, especially theinn-keeper, who refused a place for the birth of Jesus. IF they had known thatthe long-awaited Saviour was at their door, would they have refused a place? Mostcertainly not. If an angel with ‘a multitude of heavenly host’ had appearedbefore them and said: “Behold your Saviour!”, not only the people in the inn,but the whole of Bethlehem would have gathered around Mary and Joseph to givethem and the New-born a royal welcome… The key words here are: if they hadknown… a BIG IF, indeed! The people of Bethlehem did not know them. The people and Iin the suburb of Chennai would not have known them either. On the first Christmasnight, God slipped into humanity in the quietest way possible and surprised allof us. While we keep looking for surprises under the Christmas Tree, God keepssurprising us in various other ways year after year.

This wasnot the only surprise that Jesus had in store. The most awaited message ofthousands of years, namely, “Your Saviour is born” was given on this very sameday, but not in the way the people of Israel had expected. This messagewas not trumpeted from the pinnacle of Jerusalemtemple, but to the shepherds in the fields. Surprise, again! The shepherds aswell as the message given to them are crucial to our reflection today.

Today’sGospel begins with the solemn words… “In those days a decree went out from CaesarAugustus that all the world should be enrolled… And all went to beenrolled, each to his own city. (Lk. 2: 1, 3) If the whole world was to beenrolled, then why were the shepherds out in the field? Were they not to beenrolled? In all probability they were not counted among the human race. Thatis why they were there as part of the cattle. To them this great message wasgiven.

The message given by the angel goes like this: “Benot afraid; for behold, I bring you good news of a great joy which will come toall the people; for to you is born this day in the city of David a Saviour, whois Christ the Lord. And this will be a sign for you: you will find a babewrapped in swaddling cloths and lying in a manger.” (Lk. 2: 10-12)

Two groups of people mentioned in this message, set methinking… The ‘you’ (meaning, the shepherds) and ‘all the people’are contrasted. I would like to rephrase the message of the angel in thefollowing words: “Don’t be afraid, my shepherds. I have brought good news ofgreat joy meant for all the people. But, the people are too busy andpre-occupied with so many things to receive this news. Therefore I am bringing itto you. A Saviour is born for you and like you… onthe fringes of human society. There was no place for him in the inn. A babe islying in a manger wrapped in swaddling clothes. I am sure you will not miss thebabe. I doubt whether the people would recognise a Saviour in this Babe. Youwould surely be able to recognise your Saviour easily.”

Here is an imaginary scene, but could well happen toany one of us… Daddy has come home for Christmas after five years. He has beenabroad, working hard. He has brought so many gifts. Children are overjoyed andhave begun to decorate the house and the crib with all fancy stuff Dad hasbrought. On Christmas night Dad is bringing Baby Jesus to place Him in thecrib… But, the crib is filled with so many things from abroad that there is noplace for Baby Jesus there!

Is there room for the Saviour in our lives, or, are wetoo busy with Christmas? Are we ready to recognise the Saviour lying in amanger wrapped in rags?

ஏறத்தாழபத்தாண்டுகளுக்கு முன் சென்னைக்கருகே புறநகர் பகுதியில் இருந்த ஒரு கோவிலில் நான் டிசம்பர்24 இரவு கிறிஸ்மஸ் திருவிழிப்புத் திருப்பலி நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தேன். அந்தத் திருப்பலியின்நினைவு ஒவ்வோர் ஆண்டும் கிறிஸ்மஸ் நேரத்தில் மனதில் எழும். இதோ 2011ம் ஆண்டு டிசம்பர்24 மீண்டும் அந்தத் திருப்பலியின் நினைவு என்னில்எழுந்துள்ளது. திருப்பலிக்கு வந்திருந்தவர்கள் கூட்டம் அந்தக் கோவிலை முற்றிலும் நிறைத்திருந்தது.கோவிலுக்கு வெளியிலும் மக்கள் கூட்டம். அனைவரும் திருவிழாவுக்கு ஏற்ற வகையில் உடுத்தியிருந்தனர்.மறையுரை ஆற்றும் நேரம் நெருங்கியது. நான் மக்களை நிமிர்ந்து பார்த்தேன். கோவிலின் நுழைவாசலையும்பார்த்தேன். அப்போது, திடீரெனஎனக்குள் ஓர் எண்ணம் உதித்தது. அந்த எண்ணத்தை ஒரு கேள்வியாக்கி, மறையுரையைத் துவக்கினேன்:

"அன்பார்ந்தவர்களே, நாம் இங்கே திருப்பலி நிகழ்த்திக்கொண்டிருக்கும் இந்த நேரத்தில் இந்த கோவிலுக்குள் மரியாவும், யோசேப்பும் நுழைந்தால் எப்படிஇருக்கும்?" என்றுகேட்டேன். கோவிலில் சலசலப்பு ஏற்பட்டது. பலர் முகத்தில் புன்னகை படர்ந்தது. ஒரு பெண்மணிசப்தமாகப் பதில் சொன்னார்: "ஓ அது பெரிய பாக்கியமாக இருக்கும். அதைப்போல ஒரு சந்தோசம்இருக்கவே முடியாது." என்று சொன்னார். அவர் சொன்னதை ஆமோதிப்பதுபோல் பலர் தலை அசைத்தனர்.ஒரு சிலர் இலேசாகக் கரவொலியும் எழுப்பினர்.

"அவ்வளவுஅவசரமாக,ஆர்வமாகப் பதில்சொல்லிவிடாதீர்கள். கொஞ்சம் சிந்தித்துப் பாருங்கள்" என்று அவர்களுக்கு ஓர் எச்சரிக்கைகொடுத்துவிட்டு, நான் தொடர்ந்தேன்: "நம்மிடையே வந்திருப்பது மரியாவும், யோசேப்பும் என்று நிச்சயமாகத்தெரிந்தால், ஒருவேளைநீங்கள் சொல்வதுபோல் மகிழலாம். ஆனால், அந்த இருவரை நம்மில் யாருக்கும் தெரியாது. அவர்கள் ஊருக்குப் புதியவர்கள்.பார்க்க பரிதாபமாக இருக்கிறார்கள். மூன்று அல்லது நான்கு நாட்கள் பகலும் இரவும் கடினமானபயணம் செய்து வந்திருக்கிறார்கள். சரியாக உண்ணாமல், உறங்காமல் வந்திருக்கும் அவர்களது உடையெல்லாம்அழுக்கும் புழுதியுமாய் இருக்கிறது. அவர்கள் குளித்து நாட்கள் ஆகிவிட்டன. இவை எல்லாவற்றையும்விட அந்தப் பெண் நிறைமாத கர்ப்பிணி வேறு. எந்த நேரத்திலும் குழந்தை பிறக்கலாம். ஒருவேளைஅந்தப் பெண்ணுக்கு பேறுகால வேதனை ஆரம்பித்திருக்கலாம். எனவேதான் யோசேப்பு அருகில் கோவிலைக்கண்டதும் அந்தப் பெண்ணுடன் அங்கு நுழைந்துவிட்டார்" என்று நான் அந்தக் காட்சியைவிவரிக்க,விவரிக்க அவர்களிடையேஆரம்பத்தில் உருவான சலசலப்பு, சிரிப்பு எல்லாம் அடங்கிவிட்டன. கொஞ்சம் இறுக்கமான அமைதி அங்குநிலவியது. இதில் கூடுதல் அழகு என்னவென்றால், அந்தப் புறநகர் பகுதியில் வாழ்பவர்கள்பெரும்பாலும் பர்மாவில் இருந்து அங்கு வந்து குடியேறியவர்கள். எனவே, ஊர் விட்டு ஊர் வந்துள்ள இரு புதியவர்களைப்பற்றி நான் சொன்னவை அவர்களுக்கு அர்த்தமுள்ளதாய் பட்டது. அவர்கள் வாழ்வின் எதிரொலியாய்அமைந்தது. தொடர்ந்து நான் மறையுரையில், முதல் கிறிஸ்மஸ் நிகழ்ந்தபோது மரியா, யோசேப்பு, குழந்தை இயேசு அனைவரும் சந்தித்த பிரச்சனைகளைஅவர்களுடன் பகிர்ந்தேன்.

கடந்தபத்தாண்டுகளில் ஒவ்வொரு முறையும் கிறிஸ்மஸ் விழா நெருங்கும்போது, அந்தத் திருப்பலி எனக்கு நினைவுக்குவரும். அந்த மக்களிடம் கேட்ட அந்தக் கேள்வியை எனக்கு நானே கேட்டு, விடை தேட முயன்றிருக்கிறேன். நான்கிறிஸ்மஸ் திருப்பலி நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கும்போது, மரியாவும் யோசேப்பும் கோவிலுக்குள் வந்தால்நான் என்ன செய்திருப்பேன்? திருப்பலியை நிறுத்திவிட்டு அவர்களுக்கு உதவிகள் செய்யப் போயிருப்பேனா? நிச்சயமாக... அவர்கள் மரியா, யோசேப்பு என்று தெரிந்தால்,கட்டாயம் அவர்களுக்குஉதவிகள் செய்யப் போயிருப்பேன். குழந்தை இயேசு பிறந்ததும், அக்குழந்தையுடன் மீண்டும் கோவிலுக்கு வந்து திருப்பலியைத் தொடர்ந்திருப்பேன்.

இப்படிநான் உறுதியாகச் சொல்வதற்கு ஒரே ஒரு காரணம் தான் உண்டு. அவர்கள் மரியா, யோசேப்பு என்றும், பிறக்கப் போவது இயேசு என்றும்முன்கூட்டியே தெரிந்திருந்தால் இவற்றையெல்லாம் நான் நிச்சயம் செய்திருப்பேன். ஆனால், வந்திருக்கும் இவர்கள் இருவரும் என் கண்ணுக்கு சாதாரண, எளிய வேற்றூர் மக்கள் என்பது மட்டும் தானே தெரிகிறது. இந்தச் சூழலில்என்ன செய்திருப்பேன்?

கோவில்பணியாளரை, பங்குப் பேரவையில் இருப்பவர்களை பீடத்திற்குஅழைத்து, ஓர் அவசர ஆலோசனை நடத்தி, அவர்கள் இருவருக்கும் வேறு ஏதாவது வகையில் உதவிகள் கிடைக்க வழிசெய்துவிட்டு, என் திருப்பலியை நான் தொடர்ந்திருப்பேன்.

இவர்கள்மரியா யோசேப்பு என்று நிச்சயமாகத் தெரிந்திருந்தால் ஒரு வகை செயல்பாடுகள். அவர்கள்யார் என்று தெரியாத சூழலில் வேறொரு வகை செயல்பாடுகள். இதுதான் முதல் கிறிஸ்மஸ் அன்றுபெத்லகேம் நகரில் நடந்தது. இதைத் தான் இன்று நாம் நற்செய்தியில் வாசிக்கிறோம். மரியாவும், யோசேப்பும்பெத்லகேம் ஊரை அடைந்து இடம் தேடுகிறார்கள். அவர்களுக்கு இடம் இல்லை. "அவர்கள்அங்கு இருந்தபொழுது மரியாவுக்குப் பேறுகாலம் வந்தது. அவர் தம் தலைமகனைப் பெற்றெடுத்தார்.விடுதியில் அவர்களுக்கு இடம் கிடைக்கவில்லை. எனவே பிள்ளையைத் துணிகளில் பொதிந்து தீவனத்தொட்டியில் கிடத்தினார்." (லூக்கா 2: 6-7)

‘விடுதியில் அவர்களுக்கு இடம் கிடைக்கவில்லை’ என்ற வார்த்தைகளை நற்செய்தியில் கேட்கும்போதெல்லாம் நம்மில் பலர்பெத்லகேம் மக்கள் மீது, முக்கியமாக அந்த விடுதி காப்பாளர்மீது கோபப்பட்டிருக்கிறோம். நமது கோபம் நியாயமா? அவர்களும்நம்மைப் போல்தானே. தங்களிடம் இடம் கேட்டு வந்திருப்பது மரியா, யோசேப்பு என்றும், பிறக்கப் போகும் குழந்தைதான் இஸ்ரயேல்மக்கள் ஆயிரம் ஆயிரம் ஆண்டுகளாய் காத்திருக்கும் மீட்பர் என்றும் அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தால், அந்த விடுதி மட்டுமல்ல,பெத்லேகேம் நகரம்முழுவதும் அங்கு திரண்டு அந்தப் பரிதாபமான வழிப்போக்கர்களை வரவேற்றிருப்பார்களே!

பரிதாபமானவழிப்போக்கர்களின் வழியாக இறைவன் வருவதை அவர்களும் உணர வில்லை... ஈராயிரம் ஆண்டுகள்கழித்து, சென்னைப் புறநகர் பகுதி கோவிலுக்கு அந்தவழிப்போக்கர்கள் மீண்டும் வந்திருந்தால், அவர்களை நானோ அங்கு கூடியிருந்தமக்களோ உணர்ந்திருப்போமா என்பதும் சந்தேகம்தான்.

"இவர்தான்உலக மீட்பர்" என்று வானதூதர் அணி எக்காளம் ஒலித்து பெத்லேகேமில் அறிவித்திருந்தால், மீட்பின் வரலாறு வித்தியாசமாக இருந்திருக்கும். ஆனால், எவ்வித முன்னறிவிப்பும் இல்லாமல், விளம்பரமும் இல்லாமல் இறைவன் நம்மில் ஒருவராக, எம்மானுவேலாக வந்து, நம்மை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியதுதான்கிறிஸ்து பிறப்பின் அழகு.

முதல்கிறிஸ்மஸ் அன்று இயேசு தந்தது இந்த ஆச்சரியம் மட்டுமல்ல. "இவர்தான் உலக மீட்பர்"என்று வானதூதர் அறிவித்திருக்கலாமே என்று எண்ணுகிறோமே அந்த எண்ணமும் நிறைவேறியது."இவர்தான் உலக மீட்பர்" என்று வானதூதர் அறிவித்தனர். ஆனால், நாம் எதிர்ப்பார்த்ததுபோல் ஊருக்கு நடுவே எக்காளம் ஒலித்து இந்தச்செய்தி சொல்லப்படவில்லை. மாறாக, ஊருக்கு வெளியே மந்தைகளோடு குளிரில்நடுங்கிக் கொண்டிருந்த இடையர்களுக்கு வானதூதர் இந்தச் செய்தியைச் சொன்னார். இதுவும்கிறிஸ்மஸ் தரும் ஓர் ஆச்சரியம்தான்.

இந்தஇடையர்களைப் பற்றியும், அவர்களுக்குத் தரப்பட்ட நற்செய்தியைப்பற்றியும் கொஞ்சம் சிந்திப்போம். ஊருக்குள் மக்கள் கணக்கெடுப்பு நடந்து கொண்டிருந்தது.அவரவர் தங்கள் பூர்வீக ஊரை, உறவைத் தேடிச் சென்று பெயர்களைப்பதிய வேண்டும். எனவேதான் “தாவீதின் வழிமரபினரான யோசேப்பும், தமக்கு மண ஒப்பந்தமான மரியாவோடு, பெயரைப்பதிவு செய்ய, கலிலேயாவிலுள்ள நாசரேத்து ஊரிலிருந்துயூதேயாவிலுள்ள பெத்லகேம் என்ற தாவீதின் ஊருக்குச் சென்றார்.” (லூக்கா 2: 5) என்று நற்செய்தியில் இன்று வாசிக்கிறோம். இப்படி ஊர்விட்டு ஊர் சென்று தங்கள் பெயர்களை மக்கள் பதிவு செய்துகொண்டிருந்தபோது, இடையர்கள் ஏன் எங்கும் செல்லவில்லை? மக்கள் கணக்கெடுப்பு என்கிறோம். அப்படியானால், இவர்கள் மக்கள் இல்லையா?இவர்கள் மனித சமுதாயத்தில்இருக்க தகுதியற்றவர்கள் என்று அன்றைய சமுதாயம் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டதால், இவர்கள் ஆடுகளோடு தங்களை ஒருங்கிணைத்து, சமுதாயத்தின் விளிம்பில் கிடந்தனர். அவர்களைத் தேடி வானதூதர் வந்துஉலகிற்கெல்லாம் மகிழ்வைத் தரக்கூடிய நற்செய்தியை முதல் முறையாகப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்.மனிதர்கள் என்ற தகுதி கூட இல்லாமல், சமுதாயத்தின் கடைசி இடத்தில், விளிம்பில் வாழ்ந்தவர்களுக்கு கடவுள் முதலிடம் கொடுத்து ஒரு முக்கியமானசெய்தியைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்.

அவர்களுக்குவானதூதர் சொல்லும் வார்த்தைகளும் நம் சிந்தனையைத் தூண்டுகின்றன. “அஞ்சாதீர்கள், இதோ, எல்லா மக்களுக்கும் பெரும் மகிழ்ச்சியூட்டும் நற்செய்தியை உங்களுக்குஅறிவிக்கிறேன். இன்று ஆண்டவராகிய மெசியா என்னும் மீட்பர் உங்களுக்காகத் தாவீதின் ஊரில்பிறந்திருக்கிறார். குழந்தையைத் துணிகளில் சுற்றித் தீவனத் தொட்டியில் கிடத்தியிருப்பதைக்காண்பீர்கள்; இதுவே உங்களுக்கு அடையாளம்” (லூக்கா 2: 10-11) வானதூதர் இந்தச்செய்தியில் ‘எல்லா மக்கள்’ என்று ஓரிடத்திலும், இடையர்களுக்குச் சிறப்பிடம் அளித்து‘உங்களுக்கு, உங்களுக்காக’ என்று சிலஇடங்களிலும் பேசுகிறார்.

வானதூதர்சொன்ன வார்த்தைகளை நான் இவ்விதம் கற்பனை செய்து பார்க்கிறேன். "அன்பு இடையர்களே, எல்லா மக்களுக்கும் பெரும் மகிழ்ச்சியைத் தரும் நற்செய்தியை உங்களுக்குஅறிவிக்கிறேன். இந்த செய்தி எல்லா மக்களுக்கும் உரியதுதான். ஆனால், இதைக் கேட்கும் நிலையில் மக்கள் இல்லை. அவர்கள் தங்கள் உறவினர்களைவரவேற்பதில், விருந்துண்பதில் எல்லா கவனத்தையும் செலுத்திவிட்டார்கள்.இந்தச் செய்தியைப் பெறுவதற்கு அவர்கள் மனதில் இடம் இல்லை. எனவேதான் இந்தச் செய்தியைஉங்களுக்குச் சொல்கிறேன். இந்த மீட்பர் உங்களுக்காகப் பிறந்துள்ளார். அவரை அடையாளம்கண்டு கொள்வதும் உங்களுக்கு எளிது. ஏனெனில் அவரும் உங்களைப் போல் சமுதாயத்தின் விளிம்பில்பிறந்துள்ளார். தீவனத் தொட்டியில் துணிகளில் பொதிந்து கிடக்கும் அந்தக் குழந்தையில்இறைவனை உங்களால் எளிதில் அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடியும். செல்லுங்கள்" வானதூதர்சொன்னச் செய்தியில் இந்த அர்த்தங்கள் பொதிந்திருப்பதாக நான் உணர்கிறேன்.

தங்களைமீட்பவர் வருவார் வருவார் என்று பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் காத்திருந்த இந்த மக்கள் அவர்வந்தபோது அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடியாமல் அவர்கள் கவனத்தை வேறு எண்ணங்கள் நிறைத்திருந்தன.நாமும் கிறிஸ்மஸ் விழாவைக் கொண்டாடும்போது கிறிஸ்துவை இழந்துவிட வாய்ப்புண்டு. இதோஒரு கற்பனைக் காட்சி.

ஐந்தாண்டுகள்கழித்து, அயல்நாட்டிலிருந்து அப்பா கிறிஸ்மஸுக்குவீட்டுக்கு வந்துள்ளார். வீட்டில் அனைவருக்கும் ஏகப்பட்ட மகிழ்ச்சி. எல்லாருக்கும்பல்வேறு பரிசுப்பொருட்கள் வாங்கி வந்துள்ளார் அப்பா. கிறிஸ்மஸ் அலங்காரங்களும் விதவிதமாகவாங்கி வந்துள்ளார். கிறிஸ்மஸ் குடில் ஒன்று செய்து, பல்வேறுஅழகான பொம்மைகள், பூக்கள் என்று அப்பா வாங்கி வந்திருந்தஅலங்காரப் பொருட்களால் அந்தக் குடில் முழுவதையும் நிறைத்தனர் அவரது குழந்தைகள். இறுதியில்அந்தக் குடிலில் குழந்தை இயேசுவை வைக்க வேண்டும் அவ்வளவுதான். குழந்தை இயேசுவை அங்குகொண்டுவந்தபோதுதான் அவர்களுக்குத் தெரிந்தது,அவரை வைக்க அங்குஇடமில்லை என்று... அவ்வளவு தூரம் அவர்கள் அந்த குடிலை பல்வேறு பொருட்களால் நிறைத்திருந்தனர்.

சமுதாயத்தின்நடுவில் சகல மரியாதைகளுடன், பெரும் ஆரவாரத்துடன் நம் இறைவன்பிறக்காமல், சமுதாயத்தின் விளிம்பில் பிறக்கத் தீர்மானித்தார்.அவர் பிறப்பதற்கு விடுதியில் இடமில்லை என்பதை விட, விடுதியில்இடம் வேண்டாம் என்று தீர்மானித்து, சமுதாயத்தின் விளிம்பில் பிறந்தார்.தான் பிறந்த செய்தியையும் சமுதாயத்தின் விளிம்பில் வாழ்ந்த இடையர்களுடன் முதன் முதலாகப்பகிர்ந்து கொண்டார். இந்தக் கிறிஸ்மஸ் விழாவில் குழந்தை இயேசுவை வழக்கமான கிறிஸ்மஸ்அலங்காரங்கள் மத்தியில் மட்டும் அடையாளம் கண்டு கொள்ளாமல், அவலங்கள் மத்தியிலும், சமுதாயத்தின் ஓரங்களிலும் அடையாளம்கண்டுகொள்ள தேவையான அருளை வேண்டுவோம். தீவனத் தொட்டியில் துணிகளில் பொதிந்து கிடப்பதுதான்உலக மீட்பர். இதை இன்றும் நம்ப முயல்வோம்.