Stars... only at night இரவில் விழி(ளி)க்கும் விண்மீன்கள்

http://felicitywright.com/blog/tag/north-star/

I was fond of Christmas plays, especially the final scene when the Magi would appear on stage. These three Kings would come in glittering clothes and a crown made of golden paper. These Kings looked more attractive than the poor shepherds, Mary, Joseph and even Baby Jesus. These Kings still attract me… for very different reasons. The feast of the Three Kings or the Three Wise men is properly known as the Feast of the Epiphany. There are quite a few obvious and not-so-obvious lessons we can learn from this Feast.

First and foremost this Feast tells us one basic truth about God. God is not a private property of any human group. In all probability this day must have shocked quite a few orthodox Jews. They were very sure that the one and only true God was theirs, EXCLUSIVELY. God must have laughed at this idea; but with parental love, God would have allowed them to hold on to this ‘monopoly’. God waited for the opportune time. By inviting the wise men from the East to visit the Divine Babe at Bethlehem, God had broken the myth of the Jews that God was their ‘exclusive property’! God is a true iconoclast, indeed!

God cannot be the private property of any human group. This message is still very relevant to us, especially in the light of all the divisions created by various individuals and groups who have used God and religion as a political weapon of division. The year 2011 began with a bomb explosion in the Coptic Church in Egypt where more than 20 people were killed. The year closed with bomb explosions in some churches in Nigeria where more than 40 people were killed. It is so sad to see that places of worship where God wishes to embrace the whole human race have become battlefields tearing the human family to shreds. God is surely not party to any divisive force! Unifying, reconciling… these are God’s ways. Let us pray on the Feast of the Epiphany that the whole human family may live together as one divine family.

Although this feast is mainly about Jesus revealing himself to the whole world, still, the main characters of this feast seem to be the ‘Magi’. Very little is given about these persons (Kings? Wise men? Astrologers?) in the Bible. Only Matthew’s Gospel (2: 1-12) talks about these persons. But, their effort in following the star has inspired countless men and women to ‘follow the star’ in their lives.

Following a star is a lovely theme to dwell on. The moment I hear the word ‘star’, many thoughts rush in. The first time, probably, I heard this term was in my KG class… “Twinkle, twinkle little star…” From then on, I have learnt of quite a few ‘stars’ in my life. The term ‘star’ is used to indicate someone or something special. Unfortunately, in India this term has been used very generously. We have too many stars – mega stars, super stars! It is unfortunate that those who ‘follow these stars’ are actually chasing a mirage and reach nowhere.

Following a star is possible only at night. Stars are not visible during the day. This means that these wise men must have done most of their journey in the night – not an easy option given their mode of transport etc. It must have been very difficult to gaze upon one little star among the hundreds on a clear sky. What if the sky was not clear? Then they would have to wait until clouds and mist clear. So, their journey must have taken nights, many nights. On quite a few of those nights they may have lost sight of the star due to various reasons. Still, they persisted. This alone is reason enough to celebrate! Patience and persistence seem to have become obsolete words in our dictionary. For us living in the 21st century, there seems to be no time to look to the heavens to gaze upon stars. We are dazzled and even blinded by too many artificial stars and hence real stars have receded from our view. We hardly look up.

Following a star would also mean following an ideal. To follow such stars one needs to look not with the physical eye but with an inner eye, the eyes of our heart.

Leo Buscaglia once told a story that happened while he was a professor at the University of Southern California.  He had a student, Joel, who was brilliant and filled with potential.  Joel, however, had lost his meaning and purpose for living.  His Jewish tradition and background did not serve him. God had become a meaningless symbol.  He had no motivation to live another day and no one could convince him otherwise.  On his way to take his life, he stopped by Leo’s office.  Fortunately, the good doctor was in.          

The student told Leo that he had lots of money, clothes and cars.  He had been accepted at several of the top engineering schools for their masters programs.  He had everything going for him even good looks. Women circled around him like sharks.  Yet he had nothing inside.  There was no fire or passion in his belly.  His five senses were incapable of communicating to his faltering identity anything that might produce goals, vision, joy, laughter, enthusiasm, peace and harmony.  He had created an invisible gulf that no one could cross.          

Leo said, “Before you take your life, I want you to visit some old people at the Hebrew Home which is adjacent to our campus.”  “What for?” Joel countered.  Leo said, “You need to understand life through the eyes of your heart.”  “The eyes of my heart?” he asked.  “Yes, you need to experience what it is like to give to those who have lost their connection to a meaningful life.  Go to the desk and ask if there are people there who have not been visited for a long time by anyone. You visit them.”  “And say what?”  “I don’t know,” Leo said, “Tell them anything that will give them hope.”  Notice Leo’s strategy – We get back what we give. When we give away what we have, our barriers dissolve.          

Leo did not see the student for months.  In fact, he had largely forgotten about him.  One day during the fall, he saw him with other students, a bus and a group of seniors, some who were in wheel chairs.  Joel had organized a trip to the baseball game with a group of his new senior friends who had not been to a game in years.  The two chatted for a moment.  Just before parting Joel said, “Thanks for helping me find the ‘eyes of my heart.’”  Leo nodded and smiled.

"Using The Eyes Of Your Heart" - Sermon Preached By Rev. Richard E. Stetler

http://dickstetler.com

I pray also that the eyes of your heart may be enlightened in order that you may know the hope to which he has called you, the riches of his glorious inheritance in the saints. (Ephesians 1:18)

சிறுவயதில் நான் பார்த்த கிறிஸ்மஸ் நாடகங்களில் எனக்குப் பிடித்த பாத்திரங்கள் யார் தெரியுமா? மூன்று இராஜாக்கள். அந்த மூன்று பேரும் பளபளப்பாய் உடை அணிந்து, தலையில் தங்க மகுடம் வைத்து வருவார்கள். மரியா, யோசேப்பு, குழந்தை இயேசு, இடையர்கள் எல்லாரையும் விட இவர்களது தோற்றம் பிரமாதமாக இருக்கும். சின்ன வயதில் இவ்வளவு ஆடம்பரமாகத் தெரிந்த இந்த அரசர்கள் இன்று  எனக்கு ஆழமான பாடங்களைச் சொல்லித்தருகிறார்கள்.

மூன்று அரசர்கள், மூவேந்தர்கள் அல்லது மூன்று ஞானிகள் என்று பலவாறாக அழைக்கப்படும் இந்த மூவரும் யார்? வரலாற்றுப்பூர்வமான, துல்லியமான பதில்கள் இந்தக் கேள்விக்கு எளிதில் கிடைக்காது. மத்தேயு நற்செய்தி 2ம்பிரிவில் மட்டும் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் இந்த மூவரும் கடந்த 20 நூற்றாண்டுகளாக பல கோடி மக்களின் மனங்களில் பல்வேறு தாக்கங்களை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள், முக்கியமாக, இறைவனைத் தேடும் தாகத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். இந்த ஒரு காரணம் போதும் இவர்களுக்கு விழா எடுப்பதற்கு.

இன்று நாம் கொண்டாடும் மூன்று அரசர் அல்லது மூன்று ஞானிகள் திருநாள், இறைவன் தன்னை உலகமனைத்திற்கும், அனைத்து மக்களுக்கும் வெளிப்படுத்திய திருக்காட்சி திருநாள் எனக் கொண்டாடப்படுகிறது. இறைவன் தங்களுக்கு மட்டுமே சொந்தம் என்று எண்ணிவந்த யூத குலத்தவருக்கு இந்தத் திருநாளும், இதில் பொதிந்திருக்கும் உண்மையும் அதிர்ச்சியைத் தந்திருக்கும். வானதூதர்கள் வழியாக, எரியும் புதர் வழியாக தங்களுக்கு மட்டுமே தோன்றிய இறைவன், இன்று பிற இனத்தவருக்கும் தோன்றினார் என்பது அவர்களுக்கு அதிர்ச்சி.

இறைவன் அனைத்து மக்களுக்கும் பொதுவானவர். யாருக்கும் தனிப்பட்ட வகையில் அவர் சொத்தாக முடியாது. உண்மையில் பார்க்கப்போனால், இந்த உலகமே அவரது சொத்து. இப்படியிருக்க, இந்த இறைவனைப் பங்கு போட்டு, பிரித்து, அதனால், மக்களையும் பிரிக்கும் பல எண்ணங்கள் தவறானவை என்பதைச் சுட்டிக்காட்டும் விழா இந்தத் திருக்காட்சி திருநாள்.

கடவுளின் பெயரால் பிரிவுகளையும் பிளவுகளையும் உருவாக்கி, அவர் பெயரால் வன்முறைகளையும் வளர்க்கும் பல அடிப்படைவாதக் குழுக்களை இந்நேரத்தில் எண்ணிப் பார்ப்போம். சென்ற 2011ம் ஆண்டு புலர்ந்த நாளன்று எகிப்தின் காப்டிக் கத்தோலிக்க ஆலயத்தில் நிகழ்ந்த குண்டுவெடிப்பில் 20க்கும் மேற்பட்டோர் இறந்தனர். இரு வாரங்களுக்கு முன், டிசம்பர் 25 கிறிஸ்மஸ் இரவன்று நைஜீரியாவில் மற்றொரு அடிப்படைவாத குழுவினால் கத்தோலிக்க ஆலயங்களில் நிகழ்ந்த குண்டுவெடிப்புத் தாக்குதல்களில் 40 பேருக்கும் அதிகமானோர் இறந்தனர். நம்மை ஒரே குடும்பமாய் இணைக்க விரும்பும் இறைவனின் ஆலயமே நம்மைச் சிதைக்கும் போர்க்களமாக மாறிவருவது மிகவும் வேதனை தரும் ஒரு போக்கு. கடவுளின் பெயரால் பிரிவுகளையும் பிளவுகளையும் உருவாக்கும் எண்ணங்கள் இந்த புத்தாண்டில் வேரோடு களையப்பட வேண்டுமென முதலில் வேண்டிக்கொள்வோம்.

நம் மனித குடும்பம் அனைத்திற்கும் பொதுவானவர் இறைவன். திருக்காட்சிப் பெருவிழா நமக்குச் சொல்லித் தரும் முதல் பாடம் இது. உண்மையான தாகத்துடன் தன்னைத் தேடும் அனைவருக்கும் தன்னை வெளிப்படுத்தும் அழகுள்ளவர் நம் இறைவன். இது நாம் கற்றுகொள்ளக்கூடிய இரண்டாவது பாடம். இன்னும் இதில் அழகு என்னவெனில், இறைவனைத் தேடி ஏழு கடல்கள், மலைகள் தாண்டி செல்லத் தேவையில்லை. அவர் எப்போதும் எங்கும் நம்மைச் சூழ்ந்தே இருக்கிறார். அவரைக் காண நாம் மறுத்து, அகக் கண்களை மூடிக் கொள்வதாலேயே, அவர் தூரமாய் இருப்பதைப் போல் உணர்கிறோம்.

இந்த மூன்று ஞானிகள் இயேசுவைச் சந்திக்க வந்த இந்த நிகழ்வைப் பல கோணங்களில் நாம் சிந்திக்கலாம். விண்மீன்களின் ஒளியில் இந்த ஞானிகள் வழி நடந்தனர் என்றும்,. இறைவனைச் சந்தித்தபின் இவர்கள் வேறு வழியாகச் சென்றனர் என்றும் நற்செய்தி சொல்கிறது. வாழ்க்கையில் எந்த விண்மீன்களின் ஒளியில் நாம் நடக்கிறோம் என்று சிந்திக்கலாம். இறைவனைச் சந்திக்கும் போது, சந்தித்த பின் நம் வாழ்வில் ஏற்படும் மாற்றங்களைப் பற்றி சிந்திக்கலாம்.

விண்மீன்கள் என்றதும் மனதில் நட்சத்திரங்கள், ஸ்டார்கள் என்ற சொற்கள் பல எண்ணங்களை ஏற்படுத்துகின்றன. Twinkle, twinkle little star என்ற குழந்தைப்பள்ளிப் பாடல் வரிகளில் ஆரம்பித்து, வாழ்க்கையில் ஸ்டார்களைப் பற்றி நான் பயின்ற பாடங்கள் பலவும் நினைவுக்கு வருகின்றன. இந்தியாவில், முக்கியமாக, தமிழ் நாட்டில், பல ஸ்டார்களை நாம் உருவாக்கி விட்டதால், ஸ்டார்களுக்குப் பஞ்சம் இல்லாமல் போய்விட்டது. ஆனால், இந்த ஸ்டார்களைச் சுற்றி வட்டமிடும் விட்டில் பூச்சிகளை நினைத்து வேதனையாய் இருக்கிறது.

இந்த ஞானிகளை "கிழக்கிலிருந்து வந்த ஞானிகள்" என்று இன்றைய நற்செய்தி சொல்கிறது. இந்த ஞானிகள் இந்தியாவிலிருந்து, ஆசியாவிலிருந்து வந்தவர்கள் என்று ஒரு சில விவிலிய ஆய்வாளர்கள் சொல்வர். இந்த ஞானிகள் கோள்களையும், நட்சத்திரங்களையும் ஆய்ந்து அறிந்தவர்கள். 

இந்தியாவில் கோள்களை, நட்சத்திரங்களை வைத்து வாழ்வின் பல முடிவுகள் எடுக்கப்படுவதை நினைத்துப் பார்க்கலாம். ஒருவர் பிறந்த தேதியால், பிறந்த நேரத்தால் அவருக்குக் குறிக்கப்படும் நட்சத்திரம் அவரது வாழ்க்கையில் பெரும் தாக்கங்களை ஏற்படுத்துவதாக நம்மில் பலர் நம்பி வருகிறோம். இவ்வாறு, கோள்களும் விண்மீன்களும் நம் வாழ்வை நடத்துவதாக நம்பி, நம்மையும், நம் குடும்பங்களையும் வழிநடத்தும் பொறுப்பிலிருந்து நாம் விலகிப் போகிறோமா என்பதைச் சிந்தித்துப் பார்க்கலாம்.

திரைப்படங்கள், விளையாட்டு, அரசியல் ஆகிய உலகங்களில் உருவாகும் 'ஸ்டார்களையும்' நம் ஜாதகத்தில், கைரேகைகளில் பதிந்துவிட்ட 'நட்சத்திரங்களையும்' நம்பி வாழாமல், நல்வழிகாட்டும் இலட்சியங்கள் என்ற விண்மீன்களை நாம் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதை இந்த விழா நமக்குச் சொல்லித் தருகிறது.

வானில் தோன்றிய ஒரு விண்மீனை தங்கள் எண்ணங்களிலிருந்து ஒதுக்கி வைத்து விட்டு, இந்த ஞானிகள் தங்கள் வழக்கமான வாழ்வைத் தொடர்ந்திருக்கலாம். ஆனால், அவர்கள் அந்த விண்மீனைத் தொடரத் தீர்மானித்தனர். அவர்களது தீர்மானத்தைக் கேட்டதும் அவரது குடும்பத்தினர், உறவினர், ஊர்மக்கள் அவர்களைக் கேள்வி கேட்டு வதைத்திருக்கலாம்.. கேலி செய்திருக்கலாம். அவர்களது கேள்விகளும், கேலிகளும் இம்மூன்று ஞானிகளின் உறுதியைக் குறைக்கவில்லை. விண்மீனைத் தொடர்ந்தனர்.

விண்மீன் இரவில் மட்டுமே கண்ணுக்குத் தெரியும். பகலில் தெரியாது. எனவே இந்த ஞானிகள் இரவில் தங்கள் பயணத்தை அதிகம் செய்திருக்க வேண்டும். இரவில் மேற்கொள்ளும் பயணங்கள் எளிதல்லவே. அதுவும் தூரத்தில் தெரியும்  ஒரு சிறு விண்மீனைப் பல்லாயிரம் விண்மீன்களுக்கு நடுவே மீண்டும் மீண்டும் அடையாளம் கண்டு அந்த விண்மீனைத் தொடர்வது அவ்வளவு எளிதல்லவே. பல இரவுகளில் மேகங்களும், பனிமூட்டமும் அந்த விண்மீனை மறைத்திருக்கும். அந்த நேரங்களில் மேகமும், பனியும் விலகும் வரைக் காத்திருந்து மீண்டும் விண்மீனைப் பார்த்து அவர்கள் நடந்திருக்க வேண்டும்? இத்தனை இடர்பாடுகள் மத்தியிலும் ஒரே குறிக்கோளுடன் இரவு நேரங்களில் பல ஆயிரம் மைல்கள் பயணம் செய்த அந்த ஞானிகளின் மன உறுதி நமக்கெல்லாம் நல்லதொரு பாடம்.

நாம் வாழும் அவசர உலகில், விண்மீன்களைப் பார்ப்பது மிகவும் அரிது. நம்மில் பலர் வாழ்வது நகரங்களில். அங்கு இரவும் பகலும் எரியும் செயற்கை விளக்குகளின் ஒளியில் நாம் வானத்தையே மறந்து வாழ்கிறோம். வானத்தை நிமிர்ந்து பார்க்கக்கூட நமக்கு இப்போது நேரமில்லை. எப்போது வானத்தைப் பார்ப்போம்? கருமேகம் சூழும் போது, "ஒருவேளை மழை வருமோ?" என்ற சந்தேகப் பார்வையோடு வானத்தைப் பார்ப்போம். அதேபோல், உள்ளத்தில் கருமேகங்கள் சூழும் போதும் மீண்டும் வானத்தைச் சந்தேகத்தோடு பார்க்கிறோம்... கடவுள் என்ற ஒருவர் அங்கிருக்கிறாரா என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள. சந்தேகம் என்பது கறுப்புக் கண்ணாடி போன்றது. கறுப்புக் கண்ணாடியை அணிந்து கொண்டால், பார்ப்பது எல்லாமே கருமையாகத்தானே தெரியும்.

சந்தேகம் வரும்போது மட்டும் வானத்தைப் பார்த்தால், அங்கே கருமேகங்கள் மட்டுமே தெரியும். அந்தக் கருமேகங்களுக்குப் பின் கண் சிமிட்டும் விண்மீன்கள் தெரியாது. அந்த விண்மீன்கள் கொடுக்கும் அழைப்பும் தெரியாது. கருமேகங்களைத் தாண்டி விண்மீன்களைப் பார்ப்பதற்கு நமக்கு வெறும் உடல் கண்கள் பயனற்றவை. இதயக் கண்கள், மனக் கண்கள் தேவை.

அன்பு மருத்துவர் அல்லது காதல் மருத்துவர் (Dr Love) என்று புகழ்பெற்ற லியோ புஸ்காலியா (Leo Buscaglia) என்ற ஓர் அமெரிக்க எழுத்தாளர் சொன்ன ஒரு கதை இது: அவர் தென் கலிபோர்னியா பல்கலைக் கழகத்தில் பேராசிரியராகப் பணிசெய்தபோது, அவரிடம் Joel என்ற மாணவர் படித்துவந்தார். மிகச்சிறந்த அறிவும், பல்வேறு திறமைகளும் கொண்டவர் Joel. பாரம்பரியம்மிக்க யூத குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்திருந்தாலும், கடவுளையும், யூத மத நியதிகளையும் விட்டு வெகுதூரம் விலகிச் சென்றார் Joel. ஏன் வாழ்கிறோம் என்பது தெரியாமல் குழம்பிப் போன அவர், ஒருநாள் தன் வாழ்வை முடித்து கொள்ள தீர்மானித்தார்.

யார் தடுத்தும் கேட்காத அவர், தான் சாவதற்கு முன், தன் அபிமான ஆசிரியர் லியோ புஸ்காலியாவைப் சந்திக்கச் சென்றார். அவரிடம் தான் எடுத்திருந்த முடிவைச் சொன்னார். "உன் வாழ்வை முடித்துக் கொள்வதற்கு முன், நமது பல்கலைக்கழகத்திற்கு அருகில் உள்ள வயது முதிர்ந்தோர் இல்லத்திற்குச் சென்று வா" என்றார் லியோ. தன் அபிமான ஆசிரியர் என்ன சொல்கிறார் என்பதை Joel புரிந்துகொள்ளவில்லை. எனவே, லியோ விளக்கினார். "நீ உன் வாழ்வை முடித்துக் கொள்வதற்கு முன், வாழ்வு என்றால் என்ன என்பதை உன் இதயக் கண்கள் கொண்டு நீ பார்க்க வேண்டும்." "இதயக் கண்களா?" என்று Joel அழுத்திக் கேட்டதும், லியோ மேலும் விளக்க ஆரம்பித்தார். "அந்த முதியோர் இல்லத்தில் வாழ்க்கையின் அர்த்தமுள்ள தொடர்புகளையெல்லாம் இழந்திருக்கும் அந்த முதியோருக்கு உன்னால் என்ன தரமுடியும் என்பதைச் சிந்தித்துப் பார். அந்த நிலையில் உள்ளவர்களைத் தேடி கண்டுபிடி... அங்குள்ளவர்களில் யார் எந்த ஓர் உறவினரும் வராமல் பல மாதங்கள் அல்லது வருடங்கள் காத்திருக்கிறார்களோ அவர்களைச் சென்று பார்." என்று லியோ சொன்னதும், Joel, "அவர்களிடம் என்ன சொல்ல வேண்டும்?" என்று கேட்டார். "என்ன சொல்ல வேண்டும் என்று நீயே தீர்மானித்துக் கொள்.. ஆனால், அவர்களுக்கு வாழ்வில் ஒரு பிடிப்பை, நம்பிக்கையை உண்டாக்கும் எதையாவது சொல்" என்று சொல்லி அனுப்பினார். பிறருக்குக் கொடுப்பதன் வழியாக நாம் வாழ்வில் அர்த்தத்தைப் பெற முடியும் என்பதே லியோ கொடுத்த இந்த ஆலோசனையில் பொதிந்திருந்த இரகசியம்.

இந்த சந்திப்பிற்குப் பின், Joelக்கு என்ன ஆயிற்று என்பதை லியோ புஸ்காலியா மறந்துவிட்டார். ஒரு நாள், அவர் பல்கலைக் கழகத்தில் நடைபெற்ற ஒரு விளையாட்டுப் போட்டிக்குப் போய்கொண்டிருந்தபோது, Joel ஒரு பேருந்தில் வந்து இறங்கினார். அவருடன் முதியோர் இல்லத்திலிருந்து பத்து அல்லது பதினைந்து பேர் இறங்கினர். அவர்களில் மூன்று பேர் சக்கர நாற்காலியில் அமர்ந்தபடி வந்தனர். Joel தன் ஆசிரியர் லியோவிடம் வந்தார். "சார், இவர்கள் கால்பந்தாட்டப் போட்டியை நேரில் பார்த்து பல ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டதாம். எனவேதான் அவர்களை அழைத்து வந்துள்ளேன்." என்று சொன்னார். சிறிது தூரம் சென்றபின், லியோவின் கைகளைப் பிடித்தபடி Joel பேசினார்: "என் இதயத்தின் கண்களைத் திறந்து மற்றவர் தேவைகளை எனக்குச் சொல்லித் தந்தீர்கள். மிக்க நன்றி." என்று சொன்னார். விரக்தியால் வாழ்வின் விளிம்புக்குத் தள்ளப்பட்ட Joel, அடுத்தவருக்கு உதவ வேண்டும் என்ற விண்மீன் கொடுத்த அழைப்பை ஏற்றதால், அவரது வாழ்வு முற்றிலும் மாறியது.

இதயத்தின் கண்களைத் திறந்து பார்த்தால், இந்த உலகில் பல அதிசயங்களைப் பார்க்கலாம். அந்த அதிசயங்களின் ஊற்றான இறைவனையும் பார்க்கலாம். இதைத்தான் கீழ்த்திசை ஞானிகள் மூவர் இன்று நமக்குச் சொல்லித் தருகின்றனர்.

உண்மையான விண்மீன்களைப் பார்த்ததால், அந்த விண்மீன் காட்டிய பாதையில் சென்று, இறைவனைக் கண்டதால், தங்கள் வாழ்க்கைப் பாதையையே மாற்றிய ஞானிகளைப் போல் எத்தனையோ நல்ல உள்ளங்கள் தங்களையும், உலகத்தையும் மாற்றியிருக்கிறார்கள். தடைகள் பல எழுந்தாலும், தளராமல் விண்மீன்களைத் தொடர்ந்து, இறைவனைக் காண்பதற்கு இப்புத்தாண்டின் துவக்கத்தில் நமக்கும் மனஉறுதியைத் தந்து, இறைவன் வழி நடத்த வேண்டுவோம்.

Inventing Reasons… to Celebrate! காரணங்களை உருவாக்குவோம்... விழா எடுக்க...

http://wallpapers-cafe.blogspot.com

Triple Festival (Mupperum Vizhaa) has been in vogue in India, especially in Tamil Nadu for some years now. The Triple Festival concept has been popularised by our politicians who undertake this effort more as a show of their party strength or their sycophancy to their leader. Reasons are discovered or invented by them in order to celebrate any occasion as a Triple Festival. If at all there is something we can learn from the politicians, it will be the concept of celebrating life for reasons… discovered and invented. Of course, we also need to unlearn their pomp and extravaganza.

For the first day of January, we don’t need to discover or invent reasons. There are already more than three, in fact, four reasons that call for celebration. It is a Quadruple Festival. The first reason: this is the beginning of another year in the Gregorian calendar. This is accepted as the New Year Day in most countries. We also have various other calendars that specify different dates as the New Year Day – the Chinese, the Tamil, the Telugu… etc. It would surely help the human spirit if each day of the year is celebrated as ‘first days’. That way we shall have 365 days to celebrate. This year we shall have 366 days, since this is a leap year that comes once every four years.

The U.N. has assigned 2012 as the International Year of Cooperatives. The U.N. Secretary General Ban Ki Moon said, “Cooperatives are a reminder to the international community that it is possible to pursue both economic viability and social responsibility.” Cooperation can surely begin from our individual families and then extend to the international family. 2012 is also observed as the International Year of Sustainable Energy for All. Cooperation and Sustainable Energy for All are achievable goals for the human family and very sublime reasons to celebrate.

The second reason to celebrate January 1^st is that this is the eighth day after Jesus’ birth. On this day, according to the Gospel of Luke (Lk. 2: 21), the child was taken to the temple for circumcision and he was given the name Jesus. The Feast of the Holy Name of Jesus is shifted to January 3^rd.

The third reason is that the first day of the year is dedicated to praying for world peace. It was introduced in 1967 and was inspired by the encyclicals ‘Pacem in Terris’ and ‘Populorum Progressio’ of Pope John XXIII and Pope Paul VI. The World Day of Peace has often been a time when Popes make magisterial declarations relevant to the social doctrine of the Church. Paul VI and John Paul II have each year made important statements on the United Nations, human rights, women's rights, labour unions, economic development, the right to life, international diplomacy, peace in the Holy Land, globalization and terrorism.

Pope Benedict XVI has chosen the theme "Educating Young People in Justice and Peace” for the celebration of the 45th World Day of Peace on January 1, 2012. The theme focuses on an urgent need in the world today: to listen to and enhance the important role of new generations in the realization of the common good, and in the affirmation of a just and peaceful social order where fundamental human rights can be fully expressed and realized. The Message is addressed especially to parents, families and all those involved in the area of education and formation, as well as to leaders in the various spheres of religious, social, political, economic and cultural life and in the media. http://www.news.va/en/news/papal-message-for-world-day-of-peace-2012

Although world peace is still a distant dream, we can surely celebrate this dream and pray fervently that this dream may be realised especially among the youth. Let us give a chance for the youth to live in Peace!

The fourth and final reason is that this is the Feast of Mary, the Mother of God – the official Feast of January 1. Of all the four reasons, this is given as the prime reason by the Catholic Church for a Solemn Feast. Of all the four reasons, this one seems the most intriguing. The very reason the Church gives as a reason for celebration would have been a reason for condemnation in Mary’s time. She became a Virgin Mother defying not only natural laws, but also the laws of her Jewish society. This is an example to tell us that we can discover or invent reasons to celebrate life against all odds.

Christmas and New Year is a peak time for sharing greetings. Millions of greetings fill our communication lines. We greet those we love and admire. Here is a greeting to Mary, the Mother of God, in the form of a letter:

Dear Mother Mary,

We, your children, pen these few lines to show you how much we love and admire you for being such a great Mother. On the very first day of the calendar year we wish to think of you as the Mother of God and celebrate it. But, I was just wondering whether it was possible for you to celebrate this very same fact – becoming the Mother of God. For you, the days following your meeting with Angel Gabriel must have been quite fearful and uncertain.

The land in which you lived is still surrounded by fear and uncertainty. We realise that it is not easy for people to live in war zones – especially for young girls. You lived as a young lady in Roman occupied territory. You must have spent days and nights in constant fear.

Today we celebrate your Motherhood and we have even built magnificent churches  in your name. Some of these churches are marvels in marbles and granite stones. But, if the people of your times had learnt that you had become a mother before your wedding, they too would have used stones… to kill and bury you. We take pride in building thousands of churches in your name since you had built yourself into a temple of God trusting only on God.

Rightly has William Wordsworth written these lovely lines about you:

Mother! whose virgin bosom was uncrost

With the least shade of thought to sin allied;

Woman! above all women glorified,

Our tainted nature's solitary boast;…

Not only Wordsworth, but thousands upon thousands of artists have been inspired to sing your praises through their masterpieces of art. You are such an inspiration for all of us, Mom! It is so fitting that you have taken the pride of place on the very first day of the year. May you have many more special days in our New Year!

With love and admiration,

Your fortunate children.

Image: Saint Mary Theotokos Mother of God

http://st-takla.org/Gallery

முப்பெரும்விழா என்பது இந்தியாவில், சிறப்பாக, தமிழகத்தில் அடிக்கடி கொண்டாடப்படும் ஒரு நிகழ்வு. மூன்று காரணங்கள் இருந்தால் போதும்... முப்பெரும் விழாதான். அப்படி காரணங்கள் சரிவர அமையவில்லையெனினும், ஏதாவதொரு காரணத்தைக் கண்டுபிடித்து, முப்பெரும் விழா எடுக்கிறோம். சனவரி முதல் தேதியான இன்று நாம் விழா கொண்டாடுவதற்கு நான்கு காரணங்கள் உள்ளன. எனவே, இந்த நாளை நாம் நாற்பெரும்விழா என்று கூறலாம்.

கிரகோரியன் நாள்காட்டியின் படி, புதியதோர் ஆண்டின் முதல்நாள் இன்று. இதை ஆங்கிலப் புத்தாண்டு என்று நாம் வழக்கமாக அழைக்கிறோம். உலகின் பல நாடுகளில், பல கலாச்சாரங்களில் 2012ம் ஆண்டு இன்று துவங்குகிறது. கொண்டாட்டம் என்ற முறையில் டிசம்பர் 31 இரவு ஆரம்பித்த ஆர்ப்பாட்டங்கள்  இன்னும் ஓயவில்லை. ஜப்பானில் ஆரம்பித்த இந்தக் கொண்டாட்டங்கள் ஒவ்வொரு மணி நேரமாக ஒவ்வொரு நாட்டிலும் இன்னும் தொடர்கிறது. அத்துடன் 2012ம் ஆண்டுக்கு மற்றுமொரு சிறப்பு உண்டு. இது நான்கு ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை வரும் லீப் ஆண்டு. நெட்டாண்டு என்று இதனை அழைக்கிறோம். இவ்வாண்டில் கூடுதலாக ஒரு நாள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. வழக்கமாக லீப் ஆண்டு என்று சொன்னதும், மனதில் 366 நாட்கள் தோன்றும், ஒலிம்பிக் போட்டிகள் நினைவுக்கு வரும். நான்கு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை வருவதால், இந்த ஆண்டு சிறப்பான ஆண்டுதானே! நாற்பெரும் விழாவின் முதல் காரணம் இது.

புத்தாண்டுடன் தொடர்புடைய பல அம்சங்கள் உள்ளன. அவற்றில் ஒன்று நாம் எடுக்கும் நல்ல வாக்குறுதிகள். இன்று முதல் நாம் செய்ய வேண்டியவை, செய்யக் கூடாதவை, செய்ய விரும்புகின்றவை என்று இந்த வாக்குறுதிகள் பலவகையில் அமையும். உள்ளுவதெல்லாம் உயர்வுள்ளல் என்பது நம் வாக்குறுதிகளில் முதல் இடம் பெற்றால், இவ்வுலகம் எவ்வளவோ உயரும்.

ஐ.நா. பொதுஅவை ஒவ்வோர் ஆண்டையும் ஒரு குறிப்பிட்ட கருத்துக்கென குறித்து வைக்கும். 2012ம் ஆண்டினை அகில உலக கூட்டுறவு ஆண்டென ஐ.நா. அறிவித்துள்ளது. இந்த அறிவிப்பைத் தொடர்ந்து, ஐ.நா. பொதுச் செயலர் பான் கி மூன் சொன்ன வார்த்தைகள் நம் கவனத்தில் பதிய வேண்டியவை.

"சமுதாய அக்கறையுடன்  பொருளாதார முன்னேற்றம் காண முடியும் என்பதற்கு கூட்டுறவு முயற்சிகள் சிறந்ததொரு எடுத்துக்காட்டு" என்று பான் கி மூன் கூறியுள்ளார்.

“Cooperatives are a reminder to the international community that it is possible to pursue both economic viability and social responsibility.”

United Nations Secretary-General Ban Ki-moon

நமது குடும்பங்களில், கூட்டும் உறவும் அதிகமாக வேண்டும். அதேபோல், உலக நாடுகளிடையிலும் கூட்டும், உறவும் வளர வேண்டும் என்று இந்த கூட்டுறவு ஆண்டில் இறைவனிடம் நம் செபங்களை எழுப்புவோம்.

இயேசு என்ற குழந்தை பிறந்தபின் வரும் எட்டாம் நாள் இது. குழந்தை இயேசுவுக்கு விருத்தசேதனம் செய்து, இயேசு என்ற பெயர் தரப்பட்ட நாள். (லூக்கா 2: 21) பிறந்த குழந்தைக்குப் பெயரிடுவது ஒரு முக்கிய கொண்டாட்டம் தானே. இது நமது நாற்பெரும் விழாவின் இரண்டாவது காரணம்.

உலக அமைதிக்காக செபிக்கும்படி திருத்தந்தை நம் அனைவருக்கும் சிறப்பாக அழைப்பு விடுக்கும் நாள் சனவரி முதல் தேதி. இது மூன்றாவது காரணம். 2012ம் ஆண்டுக்கென திருத்தந்தை 16ம் பெனடிக்ட் வெளியிட்டுள்ள செய்தியில் இளையோரை மையப்படுத்தியுள்ளார். இளையோர் அமைதியை அனுபவித்து மகிழ நாம் அனைவரும் தகுந்த முயற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று திருத்தந்தை அழைப்பு விடுத்துள்ளார். உலக அமைதி  என்பது ஒரு கனவு தான் என்றாலும், அந்தக் கனவையும் நாம் கொண்டாட வேண்டாமா?

இவை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, திருச்சபை இன்று ஒரு மாபெரும் விழாவைக் கொண்டாட நமக்கு அழைப்பு விடுக்கிறது. 'மரியா, இறைவனின் தாய்' என்பதே அம்மாபெரும் விழா.  இன்றைய விழாவைக் கொண்டாட மிக மையமாக உள்ள நான்காவது காரணம் இது.

இந்த நான்கு காரணங்கள் இன்றி, உலகில் Haiti, Sudan, Brunei போன்ற ஒரு சில நாடுகள் இன்று விடுதலை நாளைக் கொண்டாடுகின்றன. Cubaவில் புரட்சியின் வெற்றி நாள் இது. Tanzaniaவில் மரம் நடும் நாள் இது. ஆரஅமர சிந்தித்தால், இந்நாளைக் கொண்டாட இன்னும் பல காரணங்களை நம்மால் கண்டு பிடிக்க முடியும். உலக அளவில், நாடுகள் அளவில் காரணங்கள் இருப்பதுபோல், சொந்த வாழ்விலும் இந்நாளைக் கொண்டாட எத்தனையோ காரணங்கள் இருக்கலாம்.

காரணம் எதுவும் இல்லையெனினும் கொண்டாட முடியுமா? முடியும். முயல வேண்டும். கொண்டாடுதல் என்பது வெளிப்படையாகத் தோரணங்கள் கட்டி, மேளதாளங்கள் முழங்கி கொண்டாடப்பட வேண்டும் என்பதில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் நமக்குத் தரப்பட்டுள்ள ஒரு புதிய பரிசு என்பதை உணர்ந்து நமக்குள் நாமே சிறு சிறு கொண்டாட்டங்களை மேற்கொள்வது நம் வாழ்வைக் கூடுதல் அழகாக்கும்.

ஆங்கிலப் புத்தாண்டு, தமிழ் புத்தாண்டு, தெலுங்குப் புத்தாண்டு, சீனப் புத்தாண்டு என்று ஒவ்வொரு கலாச்சாரமும் நமக்குப் புதிய ஆண்டுகளைச் சுட்டிக் காட்டும் வரை  காத்திருக்காமல், நாமே ஒவ்வொரு நாளையும் புதிய நாளாக, புதிய ஆண்டாக, புதிய ஆரம்பமாகக் கொண்டாட முயற்சிகள் எடுப்பது நமக்கு நல்லது.

இந்த நாற்பெரும் விழாவில் கூறப்பட்டுள்ள நான்கு காரணங்களையும் குறித்து பல்வேறு சிந்தனைகளை மேற்கொள்ளலாம். மரியா இறைவனின் தாய் என்ற கருத்தை மட்டும்  இன்று நாம்  சிறிது ஆழமாகச் சிந்திக்க முயல்வோம். கிறிஸ்மஸ் புத்தாண்டு காலத்தில் நமக்கு நெருங்கியவர்கள், நம்மில் நல்ல தாக்கங்களை உருவாக்கியவர்களுக்கு வாழ்த்துக்கள் அனுப்புகிறோம். வாழ்த்து மடல்கள், கடிதங்கள், மின்னஞ்சல்கள், தொலைபேசி அழைப்புக்கள் என்று நமது வாழ்த்துக்களைப் பரிமாற எத்தனையோ வழிகளையும் பயன்படுத்துகிறோம். மரியாவுக்கு வாழ்த்து மடல் அனுப்ப நமது திருப்பலி பொருத்தமான ஒரு நேரம். அவருக்கு ஒரு மடல் எழுதி நம் எண்ணங்களை, வாழ்த்துக்களைச் சொல்ல முயல்வோம்:

எங்கள் அன்பிற்கும் மதிப்பிற்கும் உரிய மரியன்னையே,

நாங்கள் துவக்கியிருக்கும் 2012ம் ஆண்டில் நீர் எம்மோடு வாழ்ந்தால் எப்படி இருக்கும் என்று கற்பனை செய்து பார்க்கிறோம். ஒவ்வோர் ஆண்டும் புத்தாண்டு நாளன்று இறைவனின் தாயான உமக்கு நாங்கள் விழா எடுக்கிறோம். ஆனால், இறைவனின் தாய் ஆக நீர் அழைக்கப்பட்டதை உம்மால் கொண்டாட முடிந்ததா? அல்லது அந்த அழைப்பு உம்மை துன்பத்தில் திண்டாட வைத்ததா?

நீர் அன்று வாழ்ந்த போது உமது நாடு உரோமைய ஆதிக்கத்தில் துன்புற்றது. இன்றும் நீர் வாழ்ந்த அப்பகுதியில் எந்நேரமும் போர் மேகங்கள் சூழ்ந்துள்ளன. போர்சூழ்ந்த பூமியில் வாழ்வது யாருக்குமே எளிதல்ல. அதிலும் முக்கியமாக உம்மைப் போன்ற இளம்பெண்களின் நிலை எவ்வளவு ஆபத்தானது என்பதை இன்னும் இந்த உலகம் பல கொடூரங்களின் வழியாக எங்களுக்கு நினைவுபடுத்திய வண்ணம் உள்ளது.

நீர் இறைவனின் தாயானதற்காய் நன்றி கூறி, பெருமைபட்டு கற்களால் எழுப்பிய கோவில்களில் உம்மைப் பீடமேற்றி நாங்கள் இன்று வணங்குகிறோம். நீர் வாழ்ந்த காலத்தில், திருமணம் ஆகாமல் இறைவனின் தாயானதற்காய் உமக்குக் கற்களால் சமாதி எழுப்பியிருப்பார்கள் என்பதையும் உணர்கிறோம். கண்ணால் காண முடியாத இறைவனை உள்ளத்தால் கண்டு, அவரை மட்டுமே நம்பி, உமக்குள் அவரைச் சுமக்க, உமக்குள் அவருக்குக் கோவில் கட்ட நீர் சம்மதித்ததால், உம் பெயரில் நாங்கள் இன்று கோவில்கள் கட்டுகிறோம்.

கருவில் கடவுளைச் சுமந்தது முதல், கல்வாரியில் அவரைச் சிலுவைப் பலியாய் தந்தது வரை உமது மகனால் நீர் அடைந்தது பெரும்பாலும் வேதனைகளே அன்றி நிம்மதி அல்ல. வாழ்ந்த நாட்கள் பலவும் வசைகளையும், வலிகளையும் மட்டும் அனுபவித்த உமக்கு, கடந்த இருபது நூற்றாண்டுகளாய் கிடைத்துள்ள வாழ்த்துக்கள் வானுயர உம்மை உயர்த்தியுள்ளன.

கடந்த இருபது நூற்றாண்டுகள் உலகில் பிறந்த, இனியும் பிறக்கப் போகும் ஒவ்வொரு மனித உயிரும் உம்மை ஏதோ ஒரு வகையில் சந்தித்துள்ளனர், இனியும் சந்திப்பார்கள் என்பதை நாங்கள் உறுதியாகச் சொல்லலாம். அத்தனை புகழ் பெற்றவர் நீர். உலகில் வரலாறு படைத்துள்ள பல கோடி பெண்கள் மத்தியில், நீர் உண்மையில் பேறு பெற்றவர்.

"கறைபட்ட எமது குலத்தின் தனிப்பெரும் பெருமை நீர்" (Woman! above all women glorified,Our tainted nature's solitary boast) என்று ஆங்கிலக் கவிஞர் William Wordsworth உம்மைப்பற்றிச் சொன்னது உமது புகழ்கடலில் ஒரு துளியே. உமது புகழ்கடலில் நாங்களும் மூழ்கி மகிழ்கிறோம், பெருமைப் படுகிறோம். ஆண்டின் முதல் நாள் உமக்கு விழா எடுப்பது மிகவும் பொருத்தமே. புலர்ந்திருக்கும் இந்த ஆண்டில் ஒவ்வொரு நாளும் உம்மை எண்ணி மகிழ எங்களுக்கு வாய்ப்புக்களை உருவாக்கித் தாரும்!

வாழ்க மரியே! வாழ்க எம் அன்னையே!

இப்படிக்கு,

உமது குழந்தைகளாய் பிறக்க கொடுத்து வைத்தவர்கள்.

No place in the inn விடுதியில் இடமில்லை

Adoration of the Shepherds

Gerard (Gerrit) van Honthorst (1590-1656)
http://www.joyfulheart.com/christmas/christmas_artwork.htm

About ten years back I was celebrating the Christmas Midnight Mass in one of the suburbs of Chennai. Every year when Christmas comes around, the thought of that Mass would cross my mind. This year too it is there fresh in my memory.

The church was overflowing and they were all dressed for the occasion. As the time for the homily drew near, I looked up at the audience and at the entrance to the church. Suddenly a thought crossed my mind and I began the homily with this question: “Friends, suppose Mary and Joseph of the original Christmas night were to walk into this church right now, what would happen? How would we feel?”

I could see a lot of smiles among the people… One of the ladies, as if speaking for the rest of them said, “Oh, what a joy! That would be the most meaningful Christmas we would have ever celebrated! It would be a great blessing indeed.” I told them not to be so quick in responding but, to think of that situation a little more deeply. I continued to explain the situation in detail… “Sure! We would be the happiest people on earth if we knew that the two persons entering our church were Mary and Joseph. But, none of us know that. They are simply two strangers in our neighbourhood. We have not seen them earlier. They have, perhaps, travelled for three to four days on a donkey or a mule. Their clothes are not clean, to say the least. They may not have had a wash. They are extremely tired. Above all, the lady is pregnant and is expecting the child any moment. Perhaps, she is already feeling the birth pangs. That is why the man, seeing a church close by, must have brought her in…”

As I was giving these details, their enthusiasm as well as their smiles vanished. There was a murmur. Most of them in that church were repatriates from a neighbouring country. Therefore they knew firsthand what it would be like to land in a strange place in a crisis situation. I continued with the homily trying to share with them my ideas of the first Christmas and how it was not that glorious as we celebrate it today.

After the Mass and in the subsequent years during Christmas Season this question would come back to me quite often… What would I have done if Mary and Joseph walked into the church where I was celebrating the Midnight Mass? Would I have stopped celebrating the Mass and helped the poor couple? I would have certainly done so, if … a BIG IF… IF I had known that they were Mary and Joseph and that Mary was about to give birth to Jesus, the only reason why we were gathered in the Church. What better place than a church for Jesus to be born! What a truly blessed Christmas Mass it would turn out to be!

All these are lovely holy thoughts… but, the reality would be different. Unfortunately, I would have been as ignorant as the people around the altar. Therefore, in all probability, I would have suggested some alternate place, an alternate solution for the poor couple and proceeded with the Midnight Mass. Neither I nor the people in the church could be faulted for our decisions. We simply did not know that real Christmas was going to happen among us!

The people of Bethlehem too did not know that during the first Christmas. That brings us to one of the key sentences in today’s Gospel … namely, “there was no place for them in the inn.” (Lk. 2: 7) This sentence usually makes us angry towards the people of Bethlehem, especially the inn-keeper, who refused a place for the birth of Jesus. IF they had known that the long-awaited Saviour was at their door, would they have refused a place? Most certainly not. If an angel with ‘a multitude of heavenly host’ had appeared before them and said: “Behold your Saviour!”, not only the people in the inn, but the whole of Bethlehem would have gathered around Mary and Joseph to give them and the New-born a royal welcome… The key words here are: if they had known… a BIG IF, indeed! The people of Bethlehem did not know them. The people and I in the suburb of Chennai would not have known them either. On the first Christmas night, God slipped into humanity in the quietest way possible and surprised all of us. While we keep looking for surprises under the Christmas Tree, God keeps surprising us in various other ways year after year.

This was not the only surprise that Jesus had in store. The most awaited message of thousands of years, namely, “Your Saviour is born” was given on this very same day, but not in the way the people of Israel had expected. This message was not trumpeted from the pinnacle of Jerusalem temple, but to the shepherds in the fields. Surprise, again! The shepherds as well as the message given to them are crucial to our reflection today.

Today’s Gospel begins with the solemn words… “In those days a decree went out from Caesar Augustus that all the world should be enrolled… And all went to be enrolled, each to his own city. (Lk. 2: 1, 3) If the whole world was to be enrolled, then why were the shepherds out in the field? Were they not to be enrolled? In all probability they were not counted among the human race. That is why they were there as part of the cattle. To them this great message was given.

The message given by the angel goes like this: “Be not afraid; for behold, I bring you good news of a great joy which will come to all the people; for to you is born this day in the city of David a Saviour, who is Christ the Lord. And this will be a sign for you: you will find a babe wrapped in swaddling cloths and lying in a manger.” (Lk. 2: 10-12)

Two groups of people mentioned in this message, set me thinking… The ‘you’ (meaning, the shepherds) and ‘all the people’ are contrasted. I would like to rephrase the message of the angel in the following words: “Don’t be afraid, my shepherds. I have brought good news of great joy meant for all the people. But, the people are too busy and pre-occupied with so many things to receive this news. Therefore I am bringing it to you. A Saviour is born for you and like you… on the fringes of human society. There was no place for him in the inn. A babe is lying in a manger wrapped in swaddling clothes. I am sure you will not miss the babe. I doubt whether the people would recognise a Saviour in this Babe. You would surely be able to recognise your Saviour easily.”

Here is an imaginary scene, but could well happen to any one of us… Daddy has come home for Christmas after five years. He has been abroad, working hard. He has brought so many gifts. Children are overjoyed and have begun to decorate the house and the crib with all fancy stuff Dad has brought. On Christmas night Dad is bringing Baby Jesus to place Him in the crib… But, the crib is filled with so many things from abroad that there is no place for Baby Jesus there!

Is there room for the Saviour in our lives, or, are we too busy with Christmas? Are we ready to recognise the Saviour lying in a manger wrapped in rags?

ஏறத்தாழ பத்தாண்டுகளுக்கு முன் சென்னைக்கருகே புறநகர் பகுதியில் இருந்த ஒரு கோவிலில் நான் டிசம்பர் 24 இரவு கிறிஸ்மஸ் திருவிழிப்புத் திருப்பலி நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தேன். அந்தத் திருப்பலியின் நினைவு ஒவ்வோர் ஆண்டும் கிறிஸ்மஸ் நேரத்தில் மனதில் எழும். இதோ 2011ம் ஆண்டு டிசம்பர் 24 மீண்டும்  அந்தத் திருப்பலியின் நினைவு என்னில் எழுந்துள்ளது. திருப்பலிக்கு வந்திருந்தவர்கள் கூட்டம் அந்தக் கோவிலை முற்றிலும் நிறைத்திருந்தது. கோவிலுக்கு வெளியிலும் மக்கள் கூட்டம். அனைவரும் திருவிழாவுக்கு ஏற்ற வகையில் உடுத்தியிருந்தனர். மறையுரை ஆற்றும் நேரம் நெருங்கியது. நான் மக்களை நிமிர்ந்து பார்த்தேன். கோவிலின் நுழைவாசலையும் பார்த்தேன். அப்போது, திடீரென எனக்குள் ஓர் எண்ணம் உதித்தது. அந்த எண்ணத்தை ஒரு கேள்வியாக்கி, மறையுரையைத் துவக்கினேன்:

"அன்பார்ந்தவர்களே, நாம் இங்கே திருப்பலி நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கும் இந்த நேரத்தில் இந்த கோவிலுக்குள் மரியாவும், யோசேப்பும் நுழைந்தால் எப்படி இருக்கும்?" என்று கேட்டேன். கோவிலில் சலசலப்பு ஏற்பட்டது. பலர் முகத்தில் புன்னகை படர்ந்தது. ஒரு பெண்மணி சப்தமாகப் பதில் சொன்னார்: "ஓ அது பெரிய பாக்கியமாக இருக்கும். அதைப்போல ஒரு சந்தோசம் இருக்கவே முடியாது." என்று சொன்னார். அவர் சொன்னதை ஆமோதிப்பதுபோல் பலர் தலை அசைத்தனர். ஒரு சிலர் இலேசாகக் கரவொலியும் எழுப்பினர்.

"அவ்வளவு அவசரமாக, ஆர்வமாகப் பதில் சொல்லிவிடாதீர்கள். கொஞ்சம் சிந்தித்துப் பாருங்கள்" என்று அவர்களுக்கு ஓர் எச்சரிக்கை கொடுத்துவிட்டு, நான் தொடர்ந்தேன்:  "நம்மிடையே வந்திருப்பது மரியாவும், யோசேப்பும் என்று நிச்சயமாகத் தெரிந்தால், ஒருவேளை நீங்கள் சொல்வதுபோல் மகிழலாம். ஆனால், அந்த இருவரை நம்மில் யாருக்கும் தெரியாது. அவர்கள் ஊருக்குப் புதியவர்கள். பார்க்க பரிதாபமாக இருக்கிறார்கள். மூன்று அல்லது நான்கு நாட்கள் பகலும் இரவும் கடினமான பயணம் செய்து வந்திருக்கிறார்கள். சரியாக உண்ணாமல், உறங்காமல் வந்திருக்கும் அவர்களது உடையெல்லாம் அழுக்கும் புழுதியுமாய் இருக்கிறது. அவர்கள் குளித்து நாட்கள் ஆகிவிட்டன. இவை எல்லாவற்றையும் விட அந்தப் பெண் நிறைமாத கர்ப்பிணி வேறு. எந்த நேரத்திலும் குழந்தை பிறக்கலாம். ஒருவேளை அந்தப் பெண்ணுக்கு பேறுகால வேதனை ஆரம்பித்திருக்கலாம். எனவேதான் யோசேப்பு அருகில் கோவிலைக் கண்டதும் அந்தப் பெண்ணுடன் அங்கு நுழைந்துவிட்டார்" என்று நான் அந்தக் காட்சியை விவரிக்க, விவரிக்க அவர்களிடையே ஆரம்பத்தில் உருவான சலசலப்பு, சிரிப்பு எல்லாம் அடங்கிவிட்டன. கொஞ்சம் இறுக்கமான அமைதி அங்கு நிலவியது. இதில் கூடுதல் அழகு என்னவென்றால், அந்தப் புறநகர் பகுதியில் வாழ்பவர்கள் பெரும்பாலும் பர்மாவில் இருந்து அங்கு வந்து குடியேறியவர்கள். எனவே, ஊர் விட்டு ஊர் வந்துள்ள இரு புதியவர்களைப் பற்றி நான் சொன்னவை அவர்களுக்கு அர்த்தமுள்ளதாய் பட்டது. அவர்கள் வாழ்வின் எதிரொலியாய் அமைந்தது. தொடர்ந்து நான் மறையுரையில், முதல் கிறிஸ்மஸ் நிகழ்ந்தபோது மரியா, யோசேப்பு, குழந்தை இயேசு அனைவரும் சந்தித்த பிரச்சனைகளை அவர்களுடன் பகிர்ந்தேன்.

கடந்த பத்தாண்டுகளில் ஒவ்வொரு முறையும் கிறிஸ்மஸ் விழா நெருங்கும்போது, அந்தத் திருப்பலி எனக்கு நினைவுக்கு வரும். அந்த மக்களிடம் கேட்ட அந்தக் கேள்வியை எனக்கு நானே கேட்டு, விடை தேட முயன்றிருக்கிறேன். நான் கிறிஸ்மஸ் திருப்பலி நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கும்போது, மரியாவும் யோசேப்பும் கோவிலுக்குள் வந்தால் நான் என்ன செய்திருப்பேன்? திருப்பலியை நிறுத்திவிட்டு அவர்களுக்கு உதவிகள் செய்யப் போயிருப்பேனா? நிச்சயமாக... அவர்கள் மரியா, யோசேப்பு என்று தெரிந்தால், கட்டாயம் அவர்களுக்கு உதவிகள் செய்யப் போயிருப்பேன். குழந்தை இயேசு பிறந்ததும், அக்குழந்தையுடன் மீண்டும் கோவிலுக்கு வந்து திருப்பலியைத் தொடர்ந்திருப்பேன்.

இப்படி நான் உறுதியாகச் சொல்வதற்கு ஒரே ஒரு காரணம் தான் உண்டு. அவர்கள் மரியா, யோசேப்பு என்றும், பிறக்கப் போவது இயேசு என்றும் முன்கூட்டியே தெரிந்திருந்தால் இவற்றையெல்லாம் நான் நிச்சயம் செய்திருப்பேன். ஆனால், வந்திருக்கும் இவர்கள் இருவரும் என் கண்ணுக்கு சாதாரண, எளிய வேற்றூர் மக்கள் என்பது மட்டும் தானே தெரிகிறது. இந்தச் சூழலில் என்ன செய்திருப்பேன்?

கோவில் பணியாளரை, பங்குப் பேரவையில் இருப்பவர்களை பீடத்திற்கு அழைத்து, ஓர் அவசர ஆலோசனை நடத்தி, அவர்கள் இருவருக்கும் வேறு ஏதாவது வகையில் உதவிகள் கிடைக்க வழி செய்துவிட்டு, என் திருப்பலியை நான் தொடர்ந்திருப்பேன்.

இவர்கள் மரியா யோசேப்பு என்று நிச்சயமாகத் தெரிந்திருந்தால் ஒரு வகை செயல்பாடுகள். அவர்கள் யார் என்று தெரியாத சூழலில் வேறொரு வகை செயல்பாடுகள். இதுதான் முதல் கிறிஸ்மஸ் அன்று பெத்லகேம் நகரில் நடந்தது. இதைத் தான் இன்று நாம் நற்செய்தியில் வாசிக்கிறோம். மரியாவும், யோசேப்பும் பெத்லகேம் ஊரை அடைந்து இடம் தேடுகிறார்கள். அவர்களுக்கு இடம் இல்லை. "அவர்கள் அங்கு இருந்தபொழுது மரியாவுக்குப் பேறுகாலம் வந்தது. அவர் தம் தலைமகனைப் பெற்றெடுத்தார். விடுதியில் அவர்களுக்கு இடம் கிடைக்கவில்லை. எனவே பிள்ளையைத் துணிகளில் பொதிந்து தீவனத் தொட்டியில் கிடத்தினார்." (லூக்கா 2: 6-7)

‘விடுதியில் அவர்களுக்கு இடம் கிடைக்கவில்லை’ என்ற வார்த்தைகளை நற்செய்தியில் கேட்கும்போதெல்லாம் நம்மில் பலர் பெத்லகேம் மக்கள் மீது, முக்கியமாக அந்த விடுதி காப்பாளர் மீது கோபப்பட்டிருக்கிறோம். நமது கோபம் நியாயமா? அவர்களும் நம்மைப் போல்தானே. தங்களிடம் இடம் கேட்டு வந்திருப்பது மரியா, யோசேப்பு என்றும், பிறக்கப் போகும் குழந்தைதான் இஸ்ரயேல் மக்கள் ஆயிரம் ஆயிரம் ஆண்டுகளாய் காத்திருக்கும் மீட்பர் என்றும் அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தால், அந்த விடுதி மட்டுமல்ல, பெத்லேகேம் நகரம் முழுவதும் அங்கு திரண்டு அந்தப் பரிதாபமான வழிப்போக்கர்களை வரவேற்றிருப்பார்களே!

பரிதாபமான வழிப்போக்கர்களின் வழியாக இறைவன் வருவதை அவர்களும் உணர வில்லை... ஈராயிரம் ஆண்டுகள் கழித்து, சென்னைப் புறநகர் பகுதி கோவிலுக்கு அந்த வழிப்போக்கர்கள் மீண்டும் வந்திருந்தால், அவர்களை நானோ அங்கு கூடியிருந்த மக்களோ  உணர்ந்திருப்போமா என்பதும் சந்தேகம்தான்.

"இவர்தான் உலக மீட்பர்" என்று வானதூதர் அணி எக்காளம் ஒலித்து பெத்லேகேமில் அறிவித்திருந்தால், மீட்பின் வரலாறு வித்தியாசமாக இருந்திருக்கும். ஆனால், எவ்வித முன்னறிவிப்பும் இல்லாமல், விளம்பரமும் இல்லாமல் இறைவன் நம்மில் ஒருவராக, எம்மானுவேலாக வந்து, நம்மை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியதுதான் கிறிஸ்து பிறப்பின் அழகு.

முதல் கிறிஸ்மஸ் அன்று இயேசு தந்தது இந்த ஆச்சரியம் மட்டுமல்ல. "இவர்தான் உலக மீட்பர்" என்று வானதூதர் அறிவித்திருக்கலாமே என்று எண்ணுகிறோமே அந்த எண்ணமும் நிறைவேறியது. "இவர்தான் உலக மீட்பர்" என்று வானதூதர் அறிவித்தனர். ஆனால், நாம் எதிர்ப்பார்த்ததுபோல் ஊருக்கு நடுவே எக்காளம் ஒலித்து இந்தச் செய்தி சொல்லப்படவில்லை. மாறாக, ஊருக்கு வெளியே மந்தைகளோடு குளிரில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்த இடையர்களுக்கு வானதூதர் இந்தச் செய்தியைச் சொன்னார். இதுவும் கிறிஸ்மஸ் தரும் ஓர் ஆச்சரியம்தான்.

இந்த இடையர்களைப் பற்றியும், அவர்களுக்குத் தரப்பட்ட நற்செய்தியைப் பற்றியும் கொஞ்சம் சிந்திப்போம். ஊருக்குள் மக்கள் கணக்கெடுப்பு நடந்து கொண்டிருந்தது. அவரவர் தங்கள் பூர்வீக ஊரை, உறவைத் தேடிச் சென்று பெயர்களைப் பதிய வேண்டும். எனவேதான் “தாவீதின் வழிமரபினரான யோசேப்பும், தமக்கு மண ஒப்பந்தமான மரியாவோடு, பெயரைப் பதிவு செய்ய, கலிலேயாவிலுள்ள நாசரேத்து ஊரிலிருந்து யூதேயாவிலுள்ள பெத்லகேம் என்ற தாவீதின் ஊருக்குச் சென்றார்.” (லூக்கா 2: 5) என்று நற்செய்தியில் இன்று வாசிக்கிறோம். இப்படி ஊர் விட்டு ஊர் சென்று தங்கள் பெயர்களை மக்கள் பதிவு செய்துகொண்டிருந்தபோது, இடையர்கள் ஏன் எங்கும் செல்லவில்லை? மக்கள் கணக்கெடுப்பு என்கிறோம். அப்படியானால், இவர்கள் மக்கள் இல்லையா? இவர்கள் மனித சமுதாயத்தில் இருக்க தகுதியற்றவர்கள் என்று அன்றைய சமுதாயம் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டதால், இவர்கள் ஆடுகளோடு தங்களை ஒருங்கிணைத்து, சமுதாயத்தின் விளிம்பில் கிடந்தனர். அவர்களைத் தேடி வானதூதர் வந்து உலகிற்கெல்லாம் மகிழ்வைத் தரக்கூடிய நற்செய்தியை முதல் முறையாகப் பகிர்ந்து கொள்கிறார். மனிதர்கள் என்ற தகுதி கூட இல்லாமல், சமுதாயத்தின் கடைசி இடத்தில், விளிம்பில் வாழ்ந்தவர்களுக்கு கடவுள் முதலிடம் கொடுத்து ஒரு முக்கியமான செய்தியைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்.

அவர்களுக்கு வானதூதர் சொல்லும் வார்த்தைகளும் நம் சிந்தனையைத் தூண்டுகின்றன. “அஞ்சாதீர்கள், இதோ, எல்லா மக்களுக்கும் பெரும் மகிழ்ச்சியூட்டும் நற்செய்தியை உங்களுக்கு அறிவிக்கிறேன். இன்று ஆண்டவராகிய மெசியா என்னும் மீட்பர் உங்களுக்காகத் தாவீதின் ஊரில் பிறந்திருக்கிறார். குழந்தையைத் துணிகளில் சுற்றித் தீவனத் தொட்டியில் கிடத்தியிருப்பதைக் காண்பீர்கள்; இதுவே உங்களுக்கு அடையாளம்” (லூக்கா 2: 10-11) வானதூதர் இந்தச் செய்தியில் ‘எல்லா மக்கள்’ என்று ஓரிடத்திலும், இடையர்களுக்குச் சிறப்பிடம் அளித்து ‘உங்களுக்கு, உங்களுக்காக’ என்று சில இடங்களிலும் பேசுகிறார்.

வானதூதர் சொன்ன வார்த்தைகளை நான் இவ்விதம் கற்பனை செய்து பார்க்கிறேன். "அன்பு இடையர்களே, எல்லா மக்களுக்கும் பெரும் மகிழ்ச்சியைத் தரும் நற்செய்தியை உங்களுக்கு அறிவிக்கிறேன். இந்த செய்தி எல்லா மக்களுக்கும் உரியதுதான். ஆனால், இதைக் கேட்கும் நிலையில் மக்கள் இல்லை. அவர்கள் தங்கள் உறவினர்களை வரவேற்பதில், விருந்துண்பதில் எல்லா கவனத்தையும் செலுத்திவிட்டார்கள். இந்தச் செய்தியைப் பெறுவதற்கு அவர்கள் மனதில் இடம் இல்லை. எனவேதான் இந்தச் செய்தியை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். இந்த மீட்பர் உங்களுக்காகப் பிறந்துள்ளார். அவரை அடையாளம் கண்டு கொள்வதும் உங்களுக்கு எளிது. ஏனெனில் அவரும் உங்களைப் போல் சமுதாயத்தின் விளிம்பில் பிறந்துள்ளார். தீவனத் தொட்டியில் துணிகளில் பொதிந்து கிடக்கும் அந்தக் குழந்தையில் இறைவனை உங்களால் எளிதில் அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடியும். செல்லுங்கள்" வானதூதர் சொன்னச் செய்தியில் இந்த அர்த்தங்கள் பொதிந்திருப்பதாக நான் உணர்கிறேன்.

தங்களை மீட்பவர் வருவார் வருவார் என்று பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் காத்திருந்த இந்த மக்கள் அவர் வந்தபோது அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடியாமல் அவர்கள் கவனத்தை வேறு எண்ணங்கள் நிறைத்திருந்தன. நாமும் கிறிஸ்மஸ் விழாவைக் கொண்டாடும்போது கிறிஸ்துவை இழந்துவிட வாய்ப்புண்டு. இதோ ஒரு கற்பனைக் காட்சி.

ஐந்தாண்டுகள் கழித்து, அயல்நாட்டிலிருந்து அப்பா கிறிஸ்மஸுக்கு வீட்டுக்கு வந்துள்ளார். வீட்டில் அனைவருக்கும் ஏகப்பட்ட மகிழ்ச்சி. எல்லாருக்கும் பல்வேறு பரிசுப்பொருட்கள் வாங்கி வந்துள்ளார் அப்பா. கிறிஸ்மஸ் அலங்காரங்களும் விதவிதமாக வாங்கி வந்துள்ளார். கிறிஸ்மஸ் குடில் ஒன்று செய்து, பல்வேறு அழகான பொம்மைகள், பூக்கள் என்று அப்பா வாங்கி வந்திருந்த அலங்காரப் பொருட்களால் அந்தக் குடில் முழுவதையும் நிறைத்தனர் அவரது குழந்தைகள். இறுதியில் அந்தக் குடிலில் குழந்தை இயேசுவை வைக்க வேண்டும் அவ்வளவுதான். குழந்தை இயேசுவை அங்கு கொண்டுவந்தபோதுதான் அவர்களுக்குத் தெரிந்தது, அவரை வைக்க அங்கு இடமில்லை என்று... அவ்வளவு தூரம் அவர்கள் அந்த குடிலை பல்வேறு பொருட்களால் நிறைத்திருந்தனர்.

சமுதாயத்தின் நடுவில் சகல மரியாதைகளுடன், பெரும் ஆரவாரத்துடன் நம் இறைவன் பிறக்காமல், சமுதாயத்தின் விளிம்பில் பிறக்கத் தீர்மானித்தார். அவர் பிறப்பதற்கு விடுதியில் இடமில்லை என்பதை விட, விடுதியில் இடம் வேண்டாம் என்று தீர்மானித்து, சமுதாயத்தின் விளிம்பில் பிறந்தார். தான் பிறந்த செய்தியையும் சமுதாயத்தின் விளிம்பில் வாழ்ந்த இடையர்களுடன் முதன் முதலாகப் பகிர்ந்து கொண்டார். இந்தக் கிறிஸ்மஸ் விழாவில் குழந்தை இயேசுவை வழக்கமான கிறிஸ்மஸ் அலங்காரங்கள் மத்தியில் மட்டும் அடையாளம் கண்டு கொள்ளாமல், அவலங்கள் மத்தியிலும், சமுதாயத்தின் ஓரங்களிலும் அடையாளம் கண்டுகொள்ள தேவையான அருளை வேண்டுவோம். தீவனத் தொட்டியில் துணிகளில் பொதிந்து கிடப்பதுதான் உலக மீட்பர். இதை இன்றும் நம்ப முயல்வோம்.