We live in order to give வாழும் நாளெல்லாம் வழங்கிட...

The Widow gives her mite

https://www.lds.org/media-library

32^nd Sunday in Ordinary Time

The Parish festival was approaching. The Parish Priest was making frantic appeals for donations. He also gave an incentive to the donors that their names as well as the amount donated by them would be announced during Sunday Masses.

A well-known rich man of the parish came to the presbytery to donate ten thousand rupees to the priest. When the priest promised to make this known the next Sunday, he left. Within five minutes, the rich man came back to the priest and requested him to give back one rupee from the ten thousand he had given. When the priest was curious to know why, the rich man told the priest, “Father, next Sunday when you mention my name as well as ‘ten thousand’, it will sound very short and hence may go unnoticed by the people. But, when you say that I gave ‘nine thousand nine hundred and ninety nine’, it would sound long and will grab the attention of the people.”

Is this a joke? I am afraid, not. We do see to what extraordinary lengths people go in order to let the world know what they have done to the church, temple, mosque… or to the poor. Jesus warned against this tendency to ‘show off’, in his Sermon on the mount:

“Thus, when you give alms, sound no trumpet before you, as the hypocrites do in the synagogues and in the streets, that they may be praised by men. Truly, I say to you, they have received their reward. But when you give alms, do not let your left hand know what your right hand is doing, so that your alms may be in secret; and your Father who sees in secret will reward you. (Matthew 6:2-4)

Today’s Gospel gives Jesus another opportunity to drive home the point of doing something good which does not draw the attention of even one’s left hand! The temple, especially the Temple treasury is the locus of this teaching.

Fr Allan White O.P., in his homily, makes a special observation on the ‘noisy’ offering made by the rich and the silent offering made by the widow. Here is his observation:

The treasury was not in fact a chest or a box; it was a row of trumpet shaped metal containers into which you flung your money. It would make a noise as it went down. The rich are making a big splash because they are conspicuously flinging in large sums so that everybody can hear and be aware of what they are giving.

Let me add a little bit of my imagination here. There may have been a contest among the rich as to whose offering made the longest noise – like the ‘nine thousand nine hundred and ninety nine’ given by the rich man in our story at the beginning. To achieve this lengthy, noisy offering, they may have brought in bags of coins – all in small change – and emptied them one by one.

Jesus must have watched all this drama with a smile on his face and, perhaps, pain in his heart. At this moment enters the widow. She must have come to the treasury to drop her little offering and vanish from that place. But, she caught the attention of Jesus.

Jesus calls his disciples to see this. It is important that they do not miss out on this lesson. The disciples are clearly impressed by the generosity of the rich. They are captivated by this glamour. It is easy to feel enthralled by the power that wealth brings… Jesus says to them that they are mistaken if they think that the rich have put in more than the widow. They may have put in more in terms of figures, but in terms of personal cost they have put in far less, for they have given out of their abundance, but she has put in her whole living. She has laid her life on the line in this gift. (Fr Allan White O.P.)

It is interesting to note that both Mark and Luke have placed this event as one of the final moments of Jesus’ ministry, before his Passion. The widow becomes a symbol of how Christ will surrender his life on the Cross.

According to Jesus, “She, out of her poverty, put in everything—all she had to live on.” When we compare the contribution of the poor widow to that of the other rich persons, hers is NOTHING… If, for instance, the rich had put in 1000 Rupees (100 dollars), what the widow had put in was only 50 paise (20 cents)! But, such a comparison, dealing only with numbers, is wrong. The comparison should actually be in terms of what was left, after the contribution was made. In the case of the rich, they gave ‘something’ to the temple, something that was peripheral to their life. Their contribution did not even pinch them. But, for the widow, after she had ‘put in the copper coins…’ she was left with nothing. She had not only put in what she had (her past and present) but also “put in everything—all she had to live on” (her future). She was left with NOTHING. She had given not from the periphery but from the core of her life. That is what makes her offering invaluable and draws such a great compliment from Jesus.

What is more appealing in this case is that she did not even know that she was doing something so wonderful, spectacular! She did not stay back to bask in the compliments of Jesus. She simply vanished from the scene. Such wonderful, complete gift… an oblation, a burnt offering… nothing left – just pure gift. “Give till it hurts” are the words attributed to Blessed Mother Teresa. She, in her life, had set a standard for giving.

In the first reading today (I Kings 17: 10-16) we meet the widow from Zarephath. She and her son live in misery - absolute misery. “I am gathering a few sticks to take home and make a meal for myself and my son, that we may eat it—and die.” These are the painful words uttered by the widow. This is a death sentence. What else can she do? All avenues to life have been closed to her and her son. She was gathering sticks to prepare their last meal… Was she gathering sticks for the funeral pyre? One can say so!

As she and her son are inching towards the portals of death, the Lord intervenes in her life through Elijah. What an intervention! Elijah comes to add more trouble to her life. He asks for water, first. But, as she was going to get it, he drops a bomb… “And bring me, please, a piece of bread.” When I read these lines, I felt like shouting to Elijah, “Oh, Elijah, for God’s sake, be serious! Please don’t make fun of a desperate person like this widow.” To this seemingly ridiculous request of Elijah, the lady comes out with her famous statement of purpose – the purpose to die! And she makes this statement in the name of the living God.  "As surely as the LORD your God lives," she replied, "I don't have any bread—only a handful of flour in a jar and a little oil in a jug. I am gathering a few sticks to take home and make a meal for myself and my son, that we may eat it—and die." (I Kings 17:12)

This seemingly insensitive taunt of Elijah turns into a blessing. But, I am not sure whether the lady understood all that the prophet was saying in terms of the future. Future is for those who have a lot in the present and a lot to look forward to. The widow of Zarephath had nothing at present and therefore no future. She did not probably pay attention to what Elijah was saying. She had already decided to help the prophet. Having faced starvation so many days in her life, she was very sensitive to any one who was famished and the prophet looked like one of them. Even if there was no miracle as the prophet was promising, she had decided to help satisfy his hunger to some extent.

This, my friends, is the heart of the poor. Having gone through hell in their lives, they try their best to create little heavens where there is a chance, whenever there is a chance. The widow’s effort to feed the prophet ahead of her son or her own self is rewarded with a miracle. “So there was food every day for Elijah and for the woman and her family. For the jar of flour was not used up and the jug of oil did not run dry, in keeping with the word of the LORD spoken by Elijah.” (I Kings 17:16) In other words, she lived ever after happily… We can be sure that she was feeding hundreds of hungry mouths for the rest of her life!

Let us close our reflections with the profound words of poet Khalil Gibran on the true meaning of ‘Giving’, in his book – “The Prophet”:

You give but little when you give of your possessions.
It is when you give of yourself that you truly give…
There are those who give little of the much which they have--and they give it for recognition and their hidden desire makes their gifts unwholesome.
And there are those who have little and give it all.
These are the believers in life and the bounty of life, and their coffer is never empty.
There are those who give with joy, and that joy is their reward.
And there are those who give with pain, and that pain is their baptism.
And there are those who give and know not pain in giving, nor do they seek joy, nor give with mindfulness of virtue;
They give as in yonder valley the myrtle breathes its fragrance into space.
Through the hands of such as these God speaks, and from behind their eyes He smiles upon the earth…

You often say, "I would give, but only to the deserving."
The trees in your orchard say not so, nor the flocks in your pasture.
They give that they may live, for to withhold is to perish.

We pray God that we may live in order to give and give so that we may live!

The rich put in large sums

http://www.freebibleimages.org

பொதுக்காலம் 32ம் ஞாயிறு

பங்குக்கோவில் திருநாள் நெருங்கி வந்தது. திருநாளுக்கு நிதி உதவி செய்யுமாறு, பங்குத்தந்தை, ஒவ்வொரு திருப்பலியிலும், மக்களிடம் விண்ணப்பித்தார். அத்துடன், நிதி உதவி செய்பவர் பெயரும், அவர் வழங்கியத் தொகையும் ஞாயிறு திருப்பலிகளில் வாசிக்கப்படும் என்றும் பங்குத்தந்தை அறிவித்திருந்தார்.

பங்கில் பல ஆண்டுகள் வாழ்ந்து வந்த செல்வந்தர் ஒருவர், திருவிழாவுக்கென, பங்குத்தந்தையிடம், பத்தாயிரம் ரூபாய் நன்கொடையாக வழங்கினார். அடுத்த ஞாயிறன்று அதை கட்டாயம் அறிவிப்பதாக பங்குத்தந்தை கூறியதும், செல்வந்தர் விடைபெற்றுச் சென்றார். ஐந்து நிமிடங்கள் சென்று, செல்வந்தர் மீண்டும் பங்குத்தந்தையிடம் வந்து, "சாமி, நான் கொடுத்த பத்தாயிரத்தில் தயவுசெய்து ஒரு ரூபாயைத் திருப்பிக் கொடுங்கள்" என்று கேட்டு வாங்கிக்கொண்டார். காரணம் புரியாமல் திகைத்து நின்ற பங்குத்தந்தையிடம், அச்செல்வந்தர், "சாமி, நீங்கள் பூசையில் என் பெயரையும், நான் கொடுத்த தொகையையும் சொல்லும்போது, 'பத்தாயிரம்' என்று சொன்னால், அது ஒரே வார்த்தையிலே, சுருக்கமா முடிஞ்சிடும். அதற்குப்பதில், நான் தந்தது, 'ஒன்பதாயிரத்து, தொள்ளாயிரத்து, தொண்ணுற்றொன்பது' என்று நீங்கள் சொல்லும்போது, அது நீளமாகத் தெரியும்" என்று விளக்கம் தந்தார்.

தர்மச் செயல்களுக்கு விளம்பரம் தேடும் பலருக்கு, இச்செல்வந்தர், ஒரு சிறிய, இன்னும் சொல்லப்போனால், சின்னத்தனமான எடுத்துக்காட்டு. தங்களது தான தர்மங்களை, தம்பட்டம் அடித்து, மற்றவர்களின் செவிப்பறையைக் கிழிக்கும் தர்மக் கர்த்தாக்களை, இயேசு இன்றைய நற்செய்தியில் (மாற்கு 12: 38-44) தோலுரித்துக் காட்டுகிறார்.

கோவிலில், காணிக்கைப் பெட்டிக்கருகே நடந்தவற்றை, நற்செய்தியாளர் மாற்கு இவ்வாறு பதிவு செய்துள்ளார்: "இயேசு காணிக்கைப் பெட்டிக்கு எதிராக அமர்ந்துகொண்டு மக்கள் அதில் செப்புக்காசு போடுவதை உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தார். செல்வர் பலர் அதில் மிகுதியாகப் போட்டனர்" (மாற்கு 12:41)

மக்கள் காணிக்கைப் பெட்டியில் செப்புக்காசு போட்டனர் என்பதை நற்செய்தியாளர் மாற்கு சிறப்பாகக் குறிப்பிட்டுள்ளது, நம் சிந்தனைகளைத் தூண்டுகிறது.

எருசலேம் கோவிலில், காணிக்கைப் பேட்டிகள், ஒரு குழாய் வடிவத்தில், உலோகத்தால் செய்யப்பட்டிருந்தன. எனவே, அவற்றில் நாணயங்களைப் போடும்போது, மிகுந்த ஒலியை உருவாக்கின. அந்த ஒலி நீண்ட நேரம் கேட்கவேண்டும் என்பதற்காக, தாங்கள் வழங்கிய காணிக்கைத் தொகை முழுவதையும் சிறு சில்லறைகளான செப்புக்காசுகளாக மாற்றி, அதிக நேரம் அந்தக் காணிக்கைப் பெட்டியில் போட்டனர், செல்வந்தர். அதிலும், மக்கள் கூடிவந்த பகல் நேரங்களில் அவர்கள் இவ்வாறு செய்திருக்கவேண்டும். யாருடைய காணிக்கை, அதிக நேரம் ஒலி எழுப்புகிறது என்ற போட்டியும், செல்வந்தர்களுக்கிடையே எழுந்திருந்தால், ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.

காணிக்கைப் பெட்டிக்கருகே செல்வந்தர்கள் நடத்திய நாடகங்களையெல்லாம் கண்டு, தனக்குள் சிரித்தபடியே அமர்ந்திருந்த இயேசுவின் கவனம், அங்கு வந்து சேர்ந்த ஓர் ஏழைக் கைம்பெண் மீது திரும்பியது. செல்வந்தர்கள் எல்லாரும், தங்கள் தர்ம நாடகத்தை முடித்துவிட்டு சென்ற பிறகு, அக்கைம்பெண் காணிக்கை பெட்டிக்கருகே வந்து சேர்ந்திருக்க வேண்டும். யாருடைய கவனத்தையும் ஈர்க்காமல், காணிக்கையைச் செலுத்திவிட்டு செல்ல நினைத்த அக்கைம்பெண், இயேசுவின் கவனத்தை ஈர்த்துவிட்டார்.

மாற்கு 12:42-44

அங்கு வந்த ஓர் ஏழைக் கைம்பெண் ஒரு கொதிராந்துக்கு இணையான இரண்டு காசுகளைப் போட்டார். அப்பொழுது, அவர் தம் சீடரை வரவழைத்து, "இந்த ஏழைக் கைம்பெண், காணிக்கைப் பெட்டியில் காசு போட்ட மற்ற எல்லாரையும்விட மிகுதியாகப் போட்டிருக்கிறார் என உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். ஏனெனில் அவர்கள் அனைவரும் தங்களுக்கு இருந்த மிகுதியான செல்வத்திலிருந்து போட்டனர். இவரோ தமக்குப் பற்றாக்குறை இருந்தும் தம்மிடம் இருந்த அனைத்தையுமே, ஏன் தம் பிழைப்புக்காக வைத்திருந்த எல்லாவற்றையுமே போட்டுவிட்டார்" என்று அவர்களிடம் கூறினார்.

ஒப்புமைப்படுத்திப் பேசுவது பொதுவாக இயேசுவின் பாணி அல்ல. ஆனால், இந்த நிகழ்வில், அப்பெண்ணின் காணிக்கையை, மற்ற செல்வந்தர்களின் காணிக்கையோடு ஒப்பிட்டுப் புகழ்கிறார் இயேசு. காணிக்கை பெட்டிக்குள் எவ்வளவு பணம் போடப்பட்டது என்ற ஒரு கணக்குப் பார்வையுடன் பேசினால், அப்பெண்ணின் காணிக்கையை, இயேசு மிகைப்படுத்தி சொன்னதுபோல் தெரிகிறது. செல்வந்தர்கள் போட்டது, 1000 ரூபாய் என்றால், இந்த ஏழைக் கைம்பெண் போட்டது, 50 காசுகள்.

ஆனால், அது கணக்கல்ல. எவ்வளவு போட்டார்கள் என்பதைவிட, காணிக்கை செலுத்தியபின் அவர்களிடம் என்ன மீதி இருந்தது என்பதுதான், காணிக்கையின் மதிப்பைக் காட்டும். இதைத்தான், புனித அன்னை தெரசா அவர்கள், மற்றொரு வகையில் சொன்னார்: “Give till it hurts” அதாவது, "கொடுங்கள், உங்கள் வாழ்க்கையைப் பாதிக்கும் வகையில் கொடுங்கள்... கொடுங்கள், உங்கள் உடலை வருத்திக் கொடுங்கள்." என்று.

தமிழ் பாரம்பரியத்தில் பேசப்படும் சிபி சக்ரவர்த்தி நினைவுக்கு வருகிறார். தன்னிடம் அடைக்கலம் புகுந்த புறாவைக் காப்பாற்ற, தன் உடலின் சதையை அறுத்துத் தந்த அந்த மன்னர், அன்னை தெரசா சொன்னதுபோல் செய்தவர். கர்ணனும் இப்படி கொடுத்ததாக நமது மகாபாரதம் சொல்கிறது. தான் ஏமாற்றப்படுவது தெரிந்தும், தன் உயிர் போகும் அளவு தந்த கர்ணனும், உடல் வருத்தித் தந்தவர். இதைதான் இயேசுவும் கூறுகிறார். “இந்த ஏழைக் கைம்பெண்... தமக்குப் பற்றாக்குறை இருந்தும் தம்மிடம் இருந்த அனைத்தையுமே, ஏன் தம் பிழைப்புக்காக வைத்திருந்த எல்லாவற்றையுமே போட்டுவிட்டார்” (மாற்கு 12:44)

அப்பெண்ணின் காணிக்கையைப் பற்றி இயேசு புகழ்ந்து சொன்ன வார்த்தைகளில், ஆழமும், அர்த்தமும் உள்ளன. இருந்ததைப் போட்டார், வைத்திருந்ததைப் போட்டார் என்று மட்டும் சொல்லாமல், இருந்த அனைத்தையுமே போட்டார், பிழைப்புக்காக வைத்திருந்த எல்லாவற்றையுமே போட்டார் என்று, அக்காணிக்கையின் முழுமையை, அழுத்தமாய், ஆணித்தரமாய் கூறுகிறார் இயேசு.

அதுமட்டுமல்ல... இருந்தது, பிழைப்புக்காக வைத்திருந்தது என்ற சொற்களில், இறந்தகாலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என்ற முக்காலத்தையும் இயேசு குறிப்படுவதை உணரலாம். சுருங்கச் சொல்லவேண்டுமானால், இந்தக் கைம்பெண், தன்னையும், தன் வாழ்வையும் பற்றி சிறிதும் கணக்கு பார்க்காமல், கடவுளுக்கு, அனைத்தையும் வழங்கினார் என்பதை, இயேசு நமக்குப் புரியவைக்கிறார்.

நற்செய்தியாளர்கள் மாற்கும், லூக்காவும், இந்நிகழ்வை, இயேசுவின் பாடுகள் துவங்குவதற்கு முன்னதாக, ஒரு முன்னுரைபோல குறிப்பிட்டுள்ளனர். அந்த ஏழைக் கைம்பெண் தன்னையே வருத்தி, முழுவதுமாக இறைவனுக்கு வழங்கியதுபோல், இயேசுவும் சிலுவையில், தன்னையே வருத்தி, முற்றிலும் வழங்குவார் என்பதைக் குறித்துக் காட்ட இந்நிகழ்வை, இத்தருணத்தில் பதிவு செய்துள்ளனரோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

இந்தக் கைம்பெண் ஏன் இவ்விதம் செய்தார் என்ற கேள்வி எழலாம்... கடவுள் தன் தியாகத்தைப் பார்த்து ஏதாவது செய்வார் என்று இப்படி செய்தாரா? நிச்சயமாக கிடையாது. அந்தக் கண்ணோட்டம், வியாபாரம். ‘கடவுளே நான் இவ்வளவு தருகிறேன் நீ இவ்வளவு தா’ என்று நாம் இறைவனிடம் பேசினால், அது, பேரம் பேசும் வியாபாரம். இயேசு சுட்டிக்காட்டியக் கைம்பெண், வியாபார பேரங்களைக் கடந்தவர். தன்னிடம் இருந்தவை எல்லாவற்றையும் கடவுளுக்கு மகிழ்வாகத் தந்தவர். எனவேதான், அவர் இயேசுவின் மனமார்ந்த பாராட்டுகளைப் பெறுகிறார். அப்பெண், இயேசுவின் பாராட்டுகளைக் கேட்டாரா? இல்லை. காணிக்கை செலுத்திய திருப்தியுடன், அவர் காணாமல் போய்விட்டார். அந்தப் பெண்ணுக்கு பெயர் கூட இல்லை. கட்டடங்களிலும், கற்களிலும், பெயர்களைப் பொறித்து, போஸ்டர்கள் ஒட்டி, ஆர்ப்பாட்டம் செய்யாமல், அமைதியாக நல்லது செய்வது, ஏழைகளின் அழகு.

மற்றொரு ஏழைக் கைம்பெண்ணை இன்றைய முதல் வாசகத்தில் (அரசர்கள் முதல் நூல் 17: 10-16) சந்திக்கிறோம். இறைவாக்கினர் எலியா சந்தித்த கைம்பெண்ணும், அவரது மகனும், வாழவும் முடியாமல், சாகவும் முடியாமல் போராடும் பல கோடி ஏழைகளின் பிரதிநிதிகள். எலியா சந்தித்த இந்தக் கைம்பெண், ஏற்கனவே தனக்கும், தன் மகனுக்கும் மரணதண்டனை விதித்துவிட்டப் பெண். இறப்பதற்குமுன், தன் மகனுக்குச் சிறிதளவாகிலும் உணவு தந்து, அவன் மகிழ்ந்திருப்பதைக் காணவேண்டும் என்ற ஆவலால், அந்தத் தாய், வீட்டிலிருந்த கையளவு மாவைக் கொண்டு, ரொட்டி சுடுவதற்கு, சுள்ளிகளைப் பொறுக்கிக் கொண்டிருந்தார். அப்பெண் சுள்ளிகளைப் பொறுக்கியதை, தங்கள் உயிரற்ற உடல்களை எரிக்க, அவர் விறகுக் கட்டைகளை திரட்டினார் என்ற கோணத்திலும் கற்பனை செய்து பார்க்கலாம். அந்தக் கைம்பெண்ணின் வாழ்க்கையில் கடவுள் குறுக்கிடுகிறார்.

இறைவாக்கினர் எலியா வழியாக, கடவுள் வருகிறார். சும்மா வரவில்லை. ஒரு பிரச்சனையைக் கொண்டுவருகிறார். அப்பெண்ணின் உணவில் பங்குகேட்டு வருகிறார். கொடூரமான வார்த்தைகளில் சொல்ல வேண்டுமானால், அவரது வயிற்றில் அடிக்க வருகிறார். முதலில், எதேச்சையாக, தண்ணீர் மட்டும் கேட்கும் இறைவாக்கினர் எலியா, அப்பெண் போகும்போது, 'கொஞ்சம் அப்பமும் கொண்டு வா' என்கிறார். ஏதோ அக்கைம்பெண், தன் வீட்டில் அப்பங்களைச் சுட்டு அடுக்கி வைத்திருப்பது போலவும், அவற்றில் ஒன்றிரண்டைக் கொண்டு வா என்று கேட்பது போலவும் உள்ளது, எலியாவின் கூற்று. மேலோட்டமாகப் பார்த்தால், எலியா, அவரை, கேலி செய்வது போலத் தோன்றலாம். ஆனால் அது கேலி அல்ல, ஒரு மறைமுக அழைப்பு. கடவுள் ஆற்றக்கூடிய புதுமைகளைக் காண்பதற்கு ஓர் அழைப்பு. அந்த அழைப்பைப் புரிந்துகொள்ளும் மனநிலையில் இல்லை, அந்தப் பெண். தன் பசி, அதைவிட தன் மகனின் பசி இவையே அவரது மனதை ஆக்ரமித்ததால், தன் இயலாமையை, விரக்தியை இவ்வார்த்தைகளில் கொட்டுகிறார்:

அரசர்கள் முதல் நூல் 17: 12

“வாழும் உம் கடவுளாகிய ஆண்டவர்மேல் ஆணை! என்னிடம் அப்பம் ஏதும் இல்லை: பானையில் கையளவு மாவும் கலயத்தில் சிறிதளவு எண்ணெயுமே என்னிடம் உள்ளன. இதோ, இப்போது இரண்டொரு சுள்ளிகளைப் பொறுக்கிக் கொண்டு வீட்டிற்குப் போய் அப்பம் சுட்டு, நானும் என் மகனும் சாப்பிடுவோம். அதன் பின் சாகத்தான் வேண்டும்.”

விரக்தியின் உச்சத்தில், தனக்குத் தானே எழுதிக்கொண்ட மரணதண்டனை தீர்ப்பு இது. நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் பல கோடி ஏழைகள், தங்கள் வாழ்வில், பலமுறை, தங்களுக்குத் தாங்களே வழங்கிக்கொள்ளும் மரணதண்டனை தீர்ப்புக்களை இந்த வார்த்தைகள் நமக்கு நினைவுறுத்துகின்றன.

விரக்தியில் சொல்லப்பட்ட இவ்வார்த்தைகளுக்குப் பதிலாக, எலியா அவரிடம், இறைவன் ஆற்றக்கூடிய அற்புதங்களைச் சொல்கிறார். எலியா சொன்னதெல்லாம் அந்தப் பெண்ணுக்கு விளங்கியதோ இல்லையோ தெரியவில்லை. ஆனால், "அவர் போய் எலியா சொன்னபடியே செய்தார்" என்று இன்றைய வாசகம் கூறுகிறது.

அந்தப் பெண், எலியாவை, முன்பின் பார்த்தது கிடையாது. இருந்தாலும் அவர் சொன்னதுபோல் செய்கிறார். அந்தப்பெண் நடந்துகொண்ட விதத்தை, இருவேறு வகையில் நாம் பொருள் கொள்ளலாம். எலியா சொன்னதுபோல், புதுமை நடக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்போடு, அந்த ஏழைக் கைம்பெண் அப்படி செய்திருக்கலாம். ஆனால், அதைவிட மேலான ஒரு பொருளை, நாம் எண்ணிப்பார்க்கலாம். தனது இயலாமையிலும், வறுமையிலும், பசியிலும், இன்னொரு மனிதரின் பசியைப் போக்கவேண்டும் என்ற ஆவலால், அவர் இப்படிச் செய்திருக்கலாம்.

ஏழைகளின் மனம் அப்படிப்பட்டது. அவர்களுக்குத்தான், தாழ்வென்றால், தவிப்பென்றால், பசியென்றால் என்னவென்று அனுபவப்பூர்வமாகத் தெரியும். அவர்களுக்குத்தான், தங்களிடம் உள்ளதைப் பகிர்ந்து, பசியைப் போக்கும் புதுமைகள் ஆற்றமுடியும். தங்கள் துன்பகளைவிட, மற்றவர்களின் தேவைகள், துன்பங்கள் இவற்றைத் துடைப்பதையே பெரிதாக எண்ணும் மனம் அவர்களது.

பலன் எதையும் எதிர்பாராமல், கொடுத்த இவ்விரு கைம்பெண்களைப்பற்றி சிந்திக்கும்போது, கவிஞர் கலீல் கிப்ரான் அவர்கள் எழுதிய ‘கொடுப்பது’ (Giving) என்ற கவிதை நினைவுக்கு வருகிறது. 'இறைவாக்கினர்' (The Prophet) என்ற கவிதைத்தொகுப்பில், காணப்படும் அக்கவிதையின் சில வரிகள்...

நீ சேர்த்துவைத்துள்ள உடைமைகளிலிருந்து நீ கொடுக்கும்போது, வெகு குறைவாகவே கொடுக்கிறாய்.

எப்போது நீ உன்னையே கொடுக்கிறாயோ, அப்போதுதான் உண்மையிலேயே கொடுக்கிறாய்.

தங்கள் உடைமைகளிலிருந்து சிறிது கொடுப்பவர்கள் உண்டு. பேரும், புகழும் தேடி அவர்கள் தரும் அக்கொடை, முழுமையானதல்ல.

வேறுசிலர், தங்களிடம் உள்ளது மிகக் குறைவேயானாலும், அனைத்தையும் கொடுக்கின்றனர்.

இவர்கள், வாழ்வின் மீது நம்பிக்கை கொண்டவர்கள்; இவர்களது கருவூலம், காலியாவதே கிடையாது.

சிலர் மகிழ்வோடு தருவர்; அந்த மகிழ்வே அவர்கள் பெறும் வெகுமதி.

சிலர் வேதனையோடு தருவர்; அந்த வேதனையே அவர்கள் பெறும் திருமுழுக்கு.

இன்னும் சிலர், மகிழ்வோ, வேதனையோ இன்றி தருவர்; புண்ணியம் செய்கிறோம் என்ற எண்ணம் ஏதுமின்றி தருவர்.

தான் மணம் தருகிறேன் என்பதை உணராமல், தன் நறுமணத்தைப் பரப்பும் மலரைப் போல் தருபவர் இவர்கள்.

இவ்வாறு தருபவர் கரங்கள் வழியே, கடவுள் பேசுகிறார்; இவர்கள் கண்கள் வழியே கடவுள் இவ்வுலகைப் பார்த்து, புன்னகைக்கிறார்.

"தகுதியானவருக்கு மட்டுமே நான் தருவேன்" என்று நீ அடிக்கடி சொல்கிறாய்.

உன் தோட்டத்தில் உள்ள மரங்களோ, உன் பண்ணையில் இருக்கும் மிருகங்களோ அவ்வாறு சொல்வதில்லையே. அவை தருகின்றன; அதனால், வாழ்கின்றன. அவை தராமல் பதுக்கி, சேர்த்து வைத்தால், அவை அழிந்துவிடும்.

கடவுளுக்கும், பிறருக்கும் தரும்போது, எதையும் எதிபார்க்காமல், நம் உடலை, வாழ்வை வருத்தித் தரவேண்டும். அதுவே மேலான காணிக்கை. இதை இன்றைய ஞாயிறு வாசகங்கள் வழியேச் சொல்லித்தந்த இரு கைம்பெண்களுக்காகவும், இவர்களைப்போல், தங்கள் வாழ்வு முழுவதையும், மற்றவர்களுக்காக, தகனப்பலியாகத் தந்துள்ள ஆயிரமாயிரம் கைம்பெண்களுக்காகவும், இறைவனுக்கு நன்றி சொல்வோம்.

விவிலியத்தேடல் : புதையுண்டவர் புதுவாழ்வு பெற்ற புதுமை – பகுதி 9

  

Koonthankulam Bird Sanctuary

https://tamil.thehindu.com

இமயமாகும் இளமை - பட்டாசு வெடிக்காத தமிழக கிராமங்கள்

தீபாவளி என்றாலே, அனைவரின் நினைவுக்கும் வருவது பட்டாசுகள். சிதறும் சங்கு சக்கரங்களும், மின்னி மறையும் மத்தாப்புகளும் ஒலியெழுப்பும் வெடிகளும் வெடித்தால்தான் தீபாவளி என்று நினைப்பவர்கள் பல்லாயிரம் பேர். ஆனால், பட்டாசுகள் இல்லாமல், வெடி சப்தம் இல்லாமல், தமிழகத்தின் ஒரு சில கிராமங்கள், கடந்த சில ஆண்டுகளாக, தீபாவளியைக் கொண்டாடி வருகின்றன.

அவற்றில் முக்கியமான கிராமம், கூந்தன்குளம். திருநெல்வேலி மாவட்டம், நாங்குநேரியில் உள்ள சிறு கிராமம் கூந்தன்குளம். இந்த ஊருக்கு ஏராளமான வெளிநாட்டுப் பறவைகள் வருகின்றன. குறிப்பாக சைபீரியா, மத்திய ஆசியா, வட இந்தியப் பகுதிகளில் இருந்து கூந்தன்குளம் வரும் பறவைகள், அங்கேயே முட்டையிட்டு, அடைகாத்து, தன் இனத்தை விரிவாக்குகின்றன.

ஏறத்தாழ, 1 இலட்சத்துக்கும் அதிகமான பறவைகள், தீபாவளியை ஒட்டிய நவம்பர் மாதத்தில் கூந்தன்குளம் வந்து, அடுத்த ஜூன் மாதத்தில், சொந்த இடம் திரும்புகின்றன. இதனால், கூந்தன்குளம் கிராமத்தில், பறவைகள் சரணாலயம் அமைக்கப்பட்டு, 43 வகைக்கும் மேலான நீர்ப்பறவை இனங்கள் பராமரிக்கப்படுகின்றன.

கூந்தன்குள கிராம மக்களே பறவைகள் சரணாலயத்தைப் பராமரித்து மேற்பார்வை செய்கின்றனர். பறவைகளை அச்சுறுத்தாமல் இருக்க, ஒட்டுமொத்த கிராமமும், பட்டாசுகளை, பல ஆண்டுகளாகத் தவிர்த்து வருகிறது. 25 ஆண்டுகளாக பட்டாசுகளின் வாடையே இல்லாமல் அங்குள்ள குழந்தைகளும், இளையோரும் வளர்ந்து வருகின்றனர். அதேபோல, திருவிழா நேரங்களில், ஒலிப்பெருக்கிகளையும் அவர்கள் பயன்படுத்துவதில்லை.

ஈரோடு அருகே உள்ள வெள்ளோடு கிராம மக்கள், பட்டாசுகளே இல்லாமல் தீபாவளியைக் கொண்டாடுகின்றனர். அங்குள்ள பறவைகள் சரணாலயத்துக்கு இடையூறு தரக்கூடாது என்பது, அக்கிராம மக்களின் எழுதப்படாத விதி. 19 ஆண்டுகளாக அங்கு பட்டாசுச் சத்தம் கேட்பதில்லை. அத்துடன் வெள்ளோடு கிராமத்தைச் சுற்றியுள்ள 6 கிராமங்களும் பட்டாசு வெடிப்பதில்லை என்பது, கூடுதல் சிறப்பு.

அதேபோல, சேலம் மாவட்டத்தில், ஓமலூர் அருகே உள்ள வெளவால்தோப்பு கிராமத்திலும் பட்டாசு வெடிப்பதில்லை. அங்குள்ள ஆலமரத்தில் நூற்றுக்கணக்கான வெளவால்கள், தொடர்ந்து, 75 ஆண்டுகளாகத் தங்கி வருகின்றன. இதனாலேயே அந்தக் கிராமத்துக்கு வெளவால்தோப்பு என்று பெயர் சூட்டப்பட்டது. (தி இந்து)

சுற்றுச்சூழலை சீரழிக்காமல், பறவைகளையும், மிருகங்களையும் துன்புறுத்தாத வண்ணம் தீபாவளியைக் கொண்டாடமுடியும் என்பதற்கு, இவ்வூர் மக்கள் வழிகாட்டிகள். அதேபோல், காசைக் கரியாக்காமல், வறியோரின் வயிற்றை நிரப்பி, அவர்களை மகிழ்விக்கும் வண்ணம் தீபாவளியைக் கொண்டாடமுடியும். இத்தகைய தீபாவளியை இளையோர் இவ்வுலகிற்கு சொல்லித்தர முன்வரவேண்டும்.

Jesus Wept - James Tissot

https://commons.wikimedia.org

புதையுண்டவர் புதுவாழ்வு பெற்ற புதுமை – பகுதி 9

இறந்த நம்பிக்கையாளர் அனைவரின் திருநாளை, அண்மையில் நாம், கொண்டாடினோம். நவம்பர் 2ம் தேதி சிறப்பிக்கப்பட்ட இந்நாளில், உலகெங்கும் உள்ள கிறிஸ்தவ கல்லறை வளாகங்களில், நாம், நேரத்தைச் செலவழித்திருப்போம். ஒவ்வொரு கல்லறையிலும், இறந்தோரின் பெயர், மற்றும், அவர்களது பிறப்பையும், இறப்பையும் குறிக்கும் தேதிகள் பொறிக்கப்பட்டிருக்கும். அத்துடன், விவிலிய வாசகங்களும், வேறு பல கூற்றுகளும் பொறிக்கப்பட்டிருக்கும். இயேசு, மார்த்தாவிடம் கூறிய "உயிர்த்தெழுதலும் வாழ்வும் நானே என்னிடம் நம்பிக்கை கொள்பவர் இறப்பினும் வாழ்வார்" (யோவான் 11:25) என்ற சொற்களை, பல கல்லறைகளில் நாம் வாசித்திருப்போம்.

ஒரு சில கல்லறைகளில், குறிப்பாக, மேற்கத்திய நாடுகளில் உள்ள கல்லைறைகளில், வேறுபட்ட வாசங்கங்கள் எழுதப்பட்டிருப்பதை நாம் காணமுடியும். இதோ, ஒரு சில வேறுபட்ட கல்லறை வாசகங்கள்:

"நான் இப்போது இங்கு இல்லை. எனவே, இங்கு வந்து உங்கள் நேரத்தைச் செலவழிக்க வேண்டாம்"

"அப்பா, இப்போது, அமைதியில் இளைப்பாருங்கள். அது, உங்களுக்கு மிகவும் தேவைப்பட்டது"

"உங்களுக்குப் புரியாத ஒன்று, இப்போது எனக்குப் புரிகிறது"

கல்லறை வாசகங்கள், மரணத்தையும், மறுவாழ்வையும் குறித்து நாம் கொண்டிருக்கும் எண்ணங்களை வெளிக்கொணர்கின்றன.

வரலாற்றில் புகழ்பெற்ற பலர், தங்கள் கல்லறையில் எழுதக்கூடிய வாக்கியங்களைத் தாங்களே தீர்மானித்தனர் என்று சொல்லப்படுகிறது. புகழ்பெற்ற கவிஞர் கலீல் கிப்ரான் அவர்கள், தன் கல்லறையில் எழுதப்பட வேண்டிய வரிகளை, தன் நூல் ஒன்றில் இவ்வாறு குறிப்பிட்டுள்ளார்: “என் கல்லறையில் இந்த வார்த்தைகளை எழுதி வையுங்கள். நானும் உங்களைப்போல் உயிரோடுதான் இருக்கிறேன். உங்கள் அருகிலேயே நிற்கிறேன். கண்களை மூடி, சுற்றிலும் பாருங்கள்... உங்களுக்கு முன் நான் நிற்பதைக் காண்பீர்கள்.”

மரணத்தைத் தாண்டி வாழ்வு உண்டு என்ற எண்ணம், பல மதங்களில், பல்வேறு வழிகளில், கூறப்பட்டுள்ளது. இலாசரின் மரணத்தைத் தொடர்ந்து, மார்த்தாவுக்கும், இயேசுவுக்கும் இடையே நிகழ்ந்த உரையாடலிலும், இறந்தோர், தொடர்ந்து வாழ்கின்றனர் என்ற எண்ணம், வெளிப்படுவதை உணர்கிறோம். யூத சமுதாயத்தில் வாழ்ந்த சதுசேயர்களுக்கும், பரிசேயர்களுக்கும் இடையே, உயிர்த்தெழுதலைக் குறித்து வேறுபட்ட கருத்துக்கள் நிலவின. உயிர்த்தெழுதலையும், மறுவாழ்வையும் சதுசேயர்கள் நம்பவில்லை. பரிசேயர்களோ அதனை நம்பினர். "இறுதி நாள் உயிர்த்தெழுதலின் போது அவனும் உயிர்த்தெழுவான் என்பது எனக்கு தெரியும்" (யோவான் 11:24) என்று இலாசரைக் குறித்து, மார்த்தா, இயேசுவிடம் கூறும்போது, பரிசேயர்கள் வழியே கற்றுக்கொண்ட பாடத்தை அவர் அறிக்கையிடுகிறார்.

மார்த்தாவை, துவக்ககாலக் கிறிஸ்தவர்களின் ஒரு பிரதிநிதியாக உருவாக்கி, அவர் வெளி்யிடும் அறிக்கை வழியே, கிறிஸ்தவர்களின் நம்பிக்கையை, குறிப்பாக, மறுவாழ்வைக்குறித்து அவர்கள் கொண்டிருக்கவேண்டிய நம்பிக்கையை, நற்செய்தியாளர் யோவான், இப்புதுமையில் அறிக்கையிட முயன்றுள்ளார் என்று விவிலிய ஆய்வாளர்களும், திருஅவை வரலாற்று அறிஞர்களும் சொல்கின்றனர்.

துவக்ககாலக் கிறிஸ்தவர்கள் எதிர்கொண்ட பிரச்சனைகளை நாம் அறிவோம். அடுத்த நாள், அடுத்த மணி நேரம் உயிருடன் இருப்போமா என்ற கேள்வி, அவர்கள் கழுத்தைச் சுற்றிக்கொண்ட ஒரு கருநாகத்தைப் போல், எப்போதும் அவர்களை நெருக்கிக்கொண்டே இருந்தது. இறந்து, புதையுண்டு, அழிந்துபோன தங்கள் முன்னோரை, இறைவன், கல்லறைகளை விட்டு உயிருடன் வெளியே கொண்டுவருவார் என்ற நம்பிக்கையை வளர்க்க, இப்புதுமை வழியே, குறிப்பாக, மார்த்தாவின் சொற்கள் வழியே, நற்செய்தியாளர் யோவான் முயன்றுள்ளார்.

கல்லறையைத் தாண்டிய வாழ்வு உண்டு என்ற எண்ணத்தை, பழைய ஏற்பாட்டில், இறைவாக்கினர் எசேக்கியேல் வெளிப்படுத்தியுள்ளார். பாபிலோனிய அடிமைத்தனத்தில் ஒவ்வொரு நாளும் இறந்துகொண்டிருந்த இஸ்ரயேல் மக்களை, கடவுள் மீண்டும் உயிர்பெற்றெழச் செய்வார் என்று அவர் கூறுகிறார். எலும்புகள் பரவிக்கிடந்த ஒரு நிலத்தில், இறைவனின் ஆவியானவர் உயிர்மூச்சாக வீசியபோது, அந்த எலும்புகள், படிப்படியாக, சதையும், தோலும் பெற்று, உயிருள்ள மனிதர்களாய், ஒரு பெரும் படையாய், எழுந்து நின்ற அற்புதக் காட்சியை, 37ம் பிரிவில், முதல் 11 இறைவாக்கியங்களில் விவரிக்கும் இறைவாக்கினர், அதைத் தொடர்ந்து, ஆறுதலும், நம்பிக்கையும் தரும் இந்த வார்த்தைகளைக் கூறுகிறார்.

இறைவாக்கினர் எசேக்கியேல் 37 12-14

தலைவராகிய ஆண்டவர் கூறுவது இதுவே: என் மக்களே! இதோ நான் உங்கள் கல்லறைகளைத் திறக்கப் போகிறேன். உங்களை உங்கள் கல்லறைகளினின்று மேலே கொண்டுவருவேன். உங்களுக்கு இஸ்ரயேல் நாட்டைத் திரும்பக் கொடுப்பேன். அப்போது, என் மக்களே! நான் உங்கள் கல்லறைகளைத் திறந்து உங்களை அவற்றிலிருந்து வெளிக்கொணர்கையில், நானே ஆண்டவர் என்பதை அறிந்து கொள்வீர்கள். என் ஆவியை உங்கள்மீது பொழிவேன். நீங்களும் உயிர் பெறுவீர்கள்.

இயேசுவிடம் தன் உள்ளத்து உணர்வுகளையெல்லாம் கொட்டி, ஓரளவு ஆறுதலும், நம்பிக்கையும் பெற்ற மார்த்தா, தன் சகோதரியான மரியாவை அழைத்துவர தன் இல்லம் திரும்பினார். அதற்குப்பின் நிகழ்ந்ததை நற்செய்தியாளர் யோவான் இவ்வாறு விவரித்துள்ளார்:

யோவான் 11: 28-29,31-35

மார்த்தா தம் சகோதரியான மரியாவைக் கூப்பிடச் சென்றார்; அவரிடம், "போதகர் வந்து விட்டார்; உன்னை அழைக்கிறார்" என்று காதோடு காதாய்ச் சொன்னார். இதைக் கேட்டதும் மரியா விரைந்தெழுந்து இயேசுவிடம் சென்றார்... வீட்டில் மரியாவுக்கு ஆறுதல் சொல்லிக்கொண்டிருந்த யூதர்கள் அவர் விரைந்தெழுந்து வெளியே செல்வதைக் கண்டு, அவர் அழுவதற்காகக் கல்லறைக்குப் போகிறார் என்று எண்ணி அவர் பின்னே சென்றார்கள். இயேசு இருந்த இடத்திற்கு மரியா வந்து, அவரைக் கண்டதும் அவர் காலில் விழுந்து, "ஆண்டவரே, நீர் இங்கே இருந்திருந்தால் என் சகோதரன் இறந்திருக்க மாட்டான்" என்றார். மரியா அழுவதையும், அவரோடு வந்த யூதர்கள் அழுவதையும் கண்டபோது இயேசு உள்ளங் குமுறிக் கலங்கி, "அவனை எங்கே வைத்தீர்கள்?" என்று கேட்டார். அவர்கள் அவரிடம், "ஆண்டவரே, வந்து பாரும்" என்றார்கள். அப்போது இயேசு கண்ணீர் விட்டு அழுதார்.

"ஆண்டவரே, நீர் இங்கே இருந்திருந்தால் என் சகோதரன் இறந்திருக்க மாட்டான்" என்று மார்த்தா கூறிய அதே சொற்களை, மரியாவும் இயேசுவிடம் கூறுகிறார். (யோவான் 11: 21,32) உயிர்த்தெழுதலைக் குறித்து, மார்த்தாவிடம் பேசிய இயேசு, மரியாவிடம் எதுவும் பேசவில்லை. மரியாவும், சூழ இருந்தவர்களும் அழுத காட்சி, இயேசுவின் உள்ளத்தை வேதனையால் நிறைத்தது. அவரும் கண்ணீர்விட்டு அழுதார்.

மார்த்தா, மரியா, மற்றும் யூதர்கள் ஆகிய அனைவரும் இலாசரைப் பிரிந்த வேதனையில் அழுதனர். அவரை இனி காணமுடியாது என்ற நம்பிக்கையின்மையும் அவர்களின் கண்ணீருக்கு கூடுதல் காரணம் என்பதை நாம் உணரலாம். ஆனால், இயேசுவோ, இலாசர் உயிருடன் எழுவார் என்பதை அறிந்திருந்தாலும், தன் நெருங்கிய நண்பனைப் பிரிந்த வேதனை, அவரிடம் கண்ணீரை வரவழைத்தது.

"அப்போது இயேசு கண்ணீர் விட்டு அழுதார்" (யோவான் 11: 35) என்று தமிழில் கூறப்பட்டுள்ள இந்த இறைவாக்கியம், ஆங்கிலத்தில், "Jesus wept" என்ற இரு சொற்களால் கூறப்பட்டுள்ளது. விவிலியத்திலேயே மிகக் குறுகிய இறைவாக்கியம் இது என்று சொல்லப்படுகிறது.

இயேசு கண்ணீர் விட்டதாக, லூக்கா நற்செய்தியில் நாம் ஒருமுறை வாசிக்கிறோம். மக்கள் எழுப்பிய மகிழ்ச்சி ஆரவாரத்துடன் எருசலேம் நகருக்குள் நுழைந்த இயேசு, அந்நகரை எண்ணி அழுதார் என்று லூக்கா கூறியுள்ளார்: இயேசு எருசலேம் நகரை நெருங்கி வந்ததும் அதைப் பார்த்து அழுதார். (லூக்கா 19:41) என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

"இயேசு அழுதார்" என்ற இறைவாக்கியத்தைக் குறித்து திருத்தந்தை புனித பெரிய லியோ அவர்கள், பேசியபோது, "இயேசு, ஒரு மனிதர் என்ற முறையில், இலாசருக்காக அழுதார்; அவர், இறைவன் என்ற முறையில், அவரை இறந்தோரிடமிருந்து உயிர்பெற்றெழச் செய்தார்" என்று கூறியுள்ளார்.

தன் நண்பன் இலாசரின் மரணத்தால் வேதனையுற்று கண்ணீர் வடித்த இயேசு, அனைவரோடும் சேர்ந்து, கல்லறையை நெருங்குகிறார். கல்லறைக்கு முன் நிகழ்ந்தனவற்றை நாம் அடுத்தத் தேடலில் சிந்திப்போம்.

Unadulterated Love கலப்படமற்ற அன்பு

The Greatest Commandment

https://littlebigwonders.blogspot.com

31st Sunday of Ordinary Time

The avalanche of news that hits us everyday via newspapers and the TV, leaves us shocked. But, at times news can leave us completely stunned. One such news came out towards the end of October. It was titled : 5 held for selling adulterated blood

Here is a gist of this news (The Hindu): Five persons were on Friday (Oct.23) arrested in Lucknow for allegedly running an illegal blood bank and selling adulterated blood to patients. The accused allegedly mixed saline water with blood before selling it to attendants of desperate patients, as per an investigation by the Uttar Pradesh Police’s Special Task Force. The accused would purchase blood for Rs. 500-600 per unit from those in desperate need of money, including drug addicts, said STF Senior Superintendent of Police Abhishek Singh. Saline water would then be mixed with the blood to double its volume, and the adulterated blood sold for Rs. 2,000-3,000 per unit or even more.

Adulteration is probably as old as human history, or, at least, from the time human beings began selling products for profit. Food, medicines, toilet articles, household machines… everything that surrounds us stands a fair chance of being either adulterated or counterfeited.

This adulteration or counterfeit operation is carried out not only in the outer world of things but also in the inner world of relationships, feelings etc. Of all the feelings, ‘love’ is one of the most adulterated or counterfeited sentiments!

This news about the adulterated blood serves as a parable for our times. According to this parable, blood that sustains life in a human body is sucked out for a price, adulterated with foreign elements and pumped into another human body for a higher price. Unfortunately, most of these persons requiring blood are probably fighting for life.

Applying this parable to ‘love’, we can easily see how the sentiments of love are high jacked by the commercial world, adulterated with many other ideas, and pumped into hearts that are desperate for love.

Moreover, the word ‘love’ is one of the most commonly used terms in reference to everything one can imagine. We use this term with reference to food, pets, places… almost anything! We say, “I love ice cream, I love my dog, I love this city, I love cooking… as well as ‘I love you’. Thus the term ‘love’ seems to have lost its real worth.

In such a situation, we are invited to reflect on ‘love of God’ and ‘love of neighbour’ on this Sunday. 

Love God… Love your Neighbour… So, what’s new? Nothing. Should novelty dictate my reflections? Should I make ‘love’ an attractive commodity, as done by the commercial world?

This was my concern as I began reflecting on this Sunday’s Gospel. Today’s Gospel (Mark 12: 28-34) begins as a sequel to what happened earlier in the same chapter… namely, the conversation (shall we say, confrontation?) of the Sadducees with Jesus over Resurrection. They had fabricated a fancy story (of seven brothers marrying the same lady) to see how Jesus would resolve the questions of polygamy and after-life.

The smart answer of Jesus impressed a scribe standing close by. He begins today’s discussion with a question: "Which commandment is the first of all?" (Mark 12:28). Won’t a scribe know the answer to this question? Was he also trying to corner Jesus? It does not seem so, since Jesus pays a heartfelt compliment to this scribe towards the end of this passage: “You are not far from the kingdom of God.”(Mark 12:34).

Jesus takes this opportunity to teach the two basic commandments of Christianity… Love God… Love your Neighbour… Jesus literally proclaims it with the familiar phrase known to all Israelites, namely, “Hear, O Israel”. It is interesting to note that in the first reading today (Deuteronomy 6: 2-6) this same expression is used by Moses in proclaiming an important point of the Law. When Israelites hear this phrase, they would know that what follows is of substance and significance.

Jesus had not said anything new in this passage. He was merely quoting from the Old Testament – from Moses. The master stroke of Jesus was… that he placed both these commandments, found in two different books of the Torah, close to each other and given both of them top priority. For a cursory glance, today’s gospel passage seems to talk of TWO COMMANDMENTS of love. But on closer scrutiny, one can easily find THREE COMMANDMENTS.

Three? Yes, the second commandment says: 'You shall love your neighbour as yourself.' We can see that love of self is a pre-condition for love of neighbour. It is obvious that only those who can love themselves, respect themselves, can love and respect others. Only on the solid foundation of loving and respecting oneself, can someone build the towers of ‘loving God’ and ‘loving the neighbour’.

Love of self can easily be misinterpreted as self-love or selfishness. Far from it! One who does not have love and respect for oneself, becomes self-loving, selfish and self-centred! The latter is a prison which gets filled up with only one person – I. There is no place for God or neighbour. Unfortunately, the commercial world tries its best to equate the beautiful concept of ‘loving oneself’ to ‘self-love’ and ‘selfishness’!

Another thought that crossed my mind while reading the second-cum-third commandment, in today’s Gospel, was that this is an easier commandment than the one Jesus gave to his disciples at the Last Supper.  

John 15: 12-13

“This is my commandment, that you love one another as I have loved you. Greater love has no man than this, that a man lay down his life for his friends.”

To love others as Jesus has loved me? Well, that would be my life-long goal, dream etc. But, the commandment given in today’s Gospel: 'You shall love your neighbour as yourself' seems like a much easier target that I can strive for and even achieve!

The Scribe was pleased with the answer of Jesus. He repeats the words of Jesus as if to express his full agreement on this… But, then he goes further. He says: “You are right, Teacher; you have truly said that he is one, and there is no other but he; and to love him with all the heart, and with all the understanding, and with all the strength, and to love one's neighbour as oneself, is much more than all whole burnt offerings and sacrifices.” (Mark 12: 32-33)

It is surprising to see a scribe speak in this fashion. Was he emotionally carried away? A scribe giving more emphasis on a life lived in love than burnt sacrifices, is a real welcome change. That is why Jesus gave him the final approval: “You are not far from the kingdom of God.”

What the scribe said is a lovely definition of LOVE. Love is better than all sacrifices, since a life lived in love is a continuous sacrifice. We can recollect so many persons who have lived a sacrificial life with love. Let me close with two episodes that gave me a glimpse of what true love is:

July 3rd evening, (2012) on the banks of the river in Loudi City Sunshuihe Park, when Deng Jinjie’s body was brought ashore, both shores were crowded with hundreds and thousands of city residents who had heard what happened. His two dogs were still waiting anxiously outside of the crowds for their master to take them home, but Deng Jinjie who loved his dogs as much as his own life will never again be able to take care of them.

An hour earlier, in order to save a family of three from drowning, 27-year-old Deng Jinjie had jumped into the river without regard for his personal danger. Unfortunately, he ran out of strength and was swallowed by the rapid river waters. What makes people bitterly disappointed is that, just as Deng Jinjie was in danger and whether he was alive or dead was unknown, not only did the family of three that he rescued not actively try to help, they also didn’t stick around to see what would happen, instead indifferently choosing to leave… A witness says: When the crowd stopped the family of three from leaving, the woman said “none of my damn business” before driving away.

–Sanxiang City News

Here is another episode taken from the memoirs of St Mother Teresa:

One night a man came to our house and told me, “There is a family with eight children. They have not eaten for days,” I took some food and I went. When I finally came to the family, I saw the faces of those little children disfigured by hunger. There was no sorrow or sadness in their faces, just the deep pain of hunger. I gave the rice to the mother. She divided it in two, and went out, carrying half the rice with her. When she came back, I asked her, “Where did you go?” She gave me this simple answer, “To my neighbors-they are hungry also.”

I was not surprised that she gave–because poor people are generous. But I was surprised that she knew they were hungry. As a rule, when we are suffering, we are so focused on ourselves we have no time for others.

–Mother Teresa

Love God Love People

https://slideplayer.com

பொதுக்காலம் 31ம் ஞாயிறு

நாளிதழ்கள், தொலைக்காட்சி, வலைத்தளம் ஆகியவை வழியே, ஒவ்வொருநாளும் நம்மை வந்தடையும் பெரும்பாலானச் செய்திகள், நம் உள்ளங்களை காயப்படுத்துகின்றன. கடந்த சனிக்கிழமை, அக்டோபர் 27ம் தேதி வெளியான ஒரு செய்தி, நம்மை, இன்னும் அதிகமாகக் காயப்படுத்தியிருக்கவேண்டும்.

இரத்தத்தில் தண்ணீரைக் கலந்து 6 மாதங்களாக விற்ற கும்பல் கைது என்ற தலைப்பில் வெளியான அச்செய்தியில், “உத்தரப் பிரதேசத்தில் இரத்தத்தில் குளுகோஸ் தண்ணீரை கலந்து கலப்பட இரத்தம் தயார் செய்து ஆறு மாதங்களாக விற்பனை செய்து வந்த கும்பலை போலீஸார் கைது செய்துள்ளனர். எச்ஐவி சோதனை ஏதும் செய்யாமல் அவர்கள் ஆயிரம் பேருக்கு இரத்தம் விற்பனை செய்துள்ள அதிர்ச்சி தகவல் வெளியாகியுள்ளது” ( தி இந்து ) என்று கூறப்பட்டிருந்தது.

மனித சமுதாயத்தின் இரத்தத்தில் ஊறிப்போன ஒரு நோய், கலப்படம். இப்போது, இரத்தத்திலேயே கலப்படம் என்று கேள்விப்படும்போது, இந்தக் கலப்பட நோய் மனித சமுதாயத்தை எங்கு கொண்டுபோய் நிறுத்தப்போகிறதோ என்ற கவலை எழுகிறது.

மனித இனம் தோன்றியது முதல், குறிப்பாக, வர்த்தக உலகில், இலாபம், பேராசை என்ற நோய்கள் தோன்றியது முதல், கலப்படம் என்ற கூடுதல் நோயும் நம்மைத் தொற்றிக்கொண்டது. உணவுப்பொருள்கள், மருந்துகள், பயன்படுத்தும் பொருள்கள் என்று, நம்மைச் சுற்றி, வெளி உலகில் உள்ள அனைத்திலும், கலப்படங்களும், போலிகளும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளன. வெளியுலகை ஆட்டிப்படைக்கும் இந்நோய்கள், தற்போது, நம் உள் உலகின் உறவுகள், உணர்வுகள் ஆகியவற்றிலும், ஆழமாய் ஊடுருவியுள்ளன.

இரத்தத்தில் கலப்படம் என்ற இந்தச் செய்தியை ஓர் உவமையாக எண்ணிப்பார்க்கும் வேளையில், அது, நம் உள் உலகில் நடைபெறும் விபரீதங்களை, குறிப்பாக, அன்பு என்ற உன்னத உணர்வுக்கு எதிராக விளையும் விபரீதங்களை வெளிச்சமிட்டு காட்டுகின்றது.

வாழ்வின் ஊற்றாக, ஒருவர் உடலில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் இரத்தம், வேறு ஒருவருக்கு வாழ்வளிக்க உதவும் என்ற நோக்கத்துடன் வெளியே எடுக்கப்படுகிறது. அது, மனசாட்சியற்ற ஒரு வர்த்தகக் கும்பலால் தண்ணீருடன் கலக்கப்படுகிறது. அவ்வாறு கலக்கப்பட்ட இரத்தம், மீண்டும் வேறு ஒருவருடைய உடலுக்குள், அதிலும் குறிப்பாக, உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவருடைய உடலுக்குள் செலுத்தப்படுகிறது. உயிரை வழங்கவேண்டிய இரத்தம், வர்த்தக உலகினரின் கலப்படத்தால், உயிரை எடுக்கக்கூடிய ஒரு கருவியாக மாற்றப்படுகிறது.

இதே கொடுமை, அன்பு என்ற உன்னத உணர்வுக்கும் நிகழ்கிறது. மனித உள்ளங்களில் குடியிருக்கும் அன்பு என்ற உணர்வை, வர்த்தக உலகம் திருடிச்சென்று, தனக்கே உரிய வழிகளில் கலப்படம் செய்து, அந்தப் போலியான, கலப்படமான அன்பை, மீண்டும் மனித உள்ளங்களுக்குள், குறிப்பாக, அன்புக்காக ஏங்கித் தவிக்கும் உள்ளங்களுக்குள், விளம்பரங்கள் வழியே திணிக்கின்றது.

'அன்பை'க் குறிக்க, ஆங்கிலத்தில் பயன்படுத்தப்படும் 'Love' என்ற சொல், வர்த்தக, விளம்பர உலகிற்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒரு சொல். இச்சொல், மிக எளிதாக, மிக அதிகமாகப் பயன்படுத்தப்படுவதால், அதன் உண்மைப் பொருள் காணாமல் போய்விட்டதைப்போன்ற ஓர் உணர்வு எழுகிறது. ஓர் உணவு பிடிக்கும் என்றோ, தன் வீட்டு நாயை பிடிக்கும் என்றோ, பார்த்த படம், வாசித்த நூல் ஆகியவை பிடிக்கும் என்றோ நாம் தமிழில் கூறுவது அனைத்திற்கும், ஆங்கிலத்தில் 'Love' என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறோம். I love ice cream, I love my dog, I love going for a long walk… என்று அனைத்தையும் 'Love' என்ற சொல்லால் குறிக்கும்போது, அந்த சொல்லில் மட்டுமல்ல, அது குறித்துக்காட்டும் உணர்விலும், கூடுதலான கலப்படங்களும், போலிகளும் உருவாக வாய்ப்பு அதிகமாகின்றது. நம் உள் உலகின் ஆணிவேராக, அடித்தளமாக இருக்கவேண்டிய உண்மையான அன்பு உணர்வு, அதிக அளவில் கலப்படம் செய்யப்பட்ட, போலியான, கடை சரக்காக விற்கப்படுகிறது.

அன்பை இவ்வாறு கலப்படம் செய்து போலியாக்கி, விளம்பரம் செய்யும் இவ்வுலகில், இன்றைய ஞாயிறு வழிபாடு, அன்பைக் குறித்து சிந்திக்க நம்மை அழைக்கிறது. கிறிஸ்தவ மறைக்கும், உலகின் உண்மையான மதங்கள் அனைத்துக்கும் ஆணிவேர், அன்புதான். இந்த அன்பு, முப்பரிமாணம் கொண்டது. இந்த முப்பரிமாண அன்பைப்பற்றி, இறைமகன் இயேசு, இன்றைய நற்செய்தியில் நமக்குச் சொல்லித் தருகிறார்.

இயேசுவின் அறிவுத்திறனைக் கண்டு வியந்த ஒரு மறைநூல் அறிஞர், இயேசுவை அணுகியதாக இன்றைய நற்செய்தி ஆரம்பமாகிறது. "அனைத்திலும் முதன்மையான கட்டளை எது?" என்பது, அவர் இயேசுவிடம் கேட்ட கேள்வி. இம்மறைநூல் அறிஞர், உண்மையைத் தேடுகிறார், ஏனைய மதத் தலைவர்களைப் போல், மறைமுக நோக்கங்களுடன், குதர்க்கமான எண்ணங்களுடன் இவர் கேட்கவில்லை என்பதை இயேசு உணர்ந்ததால், அவரிடம், கிறிஸ்தவ மறையின் மிக முக்கியமான கட்டளைகளைக் கூறுகிறார். அவற்றை, அந்த மறைநூல் அறிஞருக்கு மட்டுமல்லாமல், கூடியிருந்த அனைத்து மக்களுக்கும் இயேசு கூறுகிறார். "இஸ்ரயேலே கேள்" என்ற சிறப்பான அறைகூவலுடன், இயேசு, மூன்று கட்டளைகளைக் கூறுகிறார்.

மூன்று கட்டளைகளா? இறையன்பு, பிறரன்பு என்ற இரு கட்டளைகளைத்தானே இயேசு அளித்துள்ளார்? என்ற கேள்விகள் எழலாம். இயேசு கூறிய இரண்டாம் கட்டளையை ஆழமாகப் பார்த்தால், அங்கு, இரு அன்புகளைப் பற்றி இயேசு பேசுவதை உணரலாம். 'ஒருவர் அடுத்திருப்பவர் மீது அன்பு கொள்ள வேண்டும்' என்று மட்டும் இயேசு சொல்லவில்லை. மாறாக, ‘ஒருவர் தன் மீது அன்பு கூர்வதுபோல், அடுத்தவர் மீது அன்பு கொள்ள வேண்டும்’ என்று கூறியுள்ளார். அடுத்தவர் மீது அன்பு கொள்வதற்கு ஓர் உந்துசக்தியாக, தன் மீது கொள்ளும் அன்பை இயேசு குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இன்னும் சிறிது ஆழமாகச் சிந்தித்தால், இதை, இயேசு, ஒரு நிபந்தனையாகச் சொன்னார் என்றும் எண்ணிப்பார்க்கலாம். அதாவது, அடுத்தவர்மீது அன்புகூர்வதற்குமுன், ஒருவர் தன்மீது முதலில் அன்புகூர வேண்டும் என்று, இயேசு கூறுவதுபோல் தெரிகிறது. நம்மீது நாம் கொள்ளும் அன்பு, அக்கறை, மரியாதை என்ற அடித்தளம் உறுதியாக அமையவில்லையென்றால், அடுத்தவர் மீது அன்பு, ஆண்டவர் மீது அன்பு, என்ற வானளாவியக் கோபுரங்களை நம்மால் எழுப்ப இயலாது.

நம்மீது நாம் காட்டும் அக்கறை, அன்பு ஆகியவற்றை, சுயநலம் என்று, தவறாக முத்திரை குத்தவேண்டாம். சுயநலம் என்பது, உண்மையிலேயே ஒரு சிறை. சரியான, உண்மையான அன்பை சுவைக்கத் தெரியாதவர்கள்தான், சுயநலத்தை வளர்த்துக் கொள்வார்கள். தன்னைப்பற்றிய சரியான மதிப்பும், மரியாதையும் இல்லாமல் போகும்போது, தன்மீது தனக்கே எழவேண்டிய உண்மையான அன்பு இல்லாமல் போகிறது. அது, ஒருவரை, சுயநலச் சிறைக்குள் தள்ளிவிடுகிறது. இந்தச் சிறைக்குள் 'நான்' என்ற ஒருவர் மட்டுமே வாழமுடியும். அங்கு அடுத்தவருக்கோ, ஆண்டவனுக்கோ இடமிருக்காது.

"உன்மீது நீ அன்புகூர்வதுபோல், உனக்கு அடுத்திருப்பவர் மீதும் அன்பு கூர்வாயாக" (மாற்கு 12: 31) என்று இயேசு சொன்ன சொற்களைக் கேட்டபோது, எனக்குள் ஒரு சின்ன மகிழ்ச்சி, திருப்தி. காரணம் என்ன? இந்தக் கட்டளையை நிறைவேற்ற என்னால் முடியும் என்ற மகிழ்ச்சி அது. இயேசு, தன் சீடரோடு இறுதி இரவுணவு அருந்துகையில், அவர்களுக்குக் கொடுத்த கட்டளை, இக்கட்டளையைவிட, அதிகமான சவால் நிறைந்ததாக இருந்தது.

யோவான் நற்செய்தி 15 12-13

இயேசு தன் சீடர்களிடம் கூறியது: நான் உங்களிடம் அன்பு கொண்டிருப்பது போல நீங்களும் ஒருவர் மற்றவரிடம் அன்பு கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதே என் கட்டளை. தம் நண்பர்களுக்காக உயிரைக் கொடுப்பதைவிட சிறந்த அன்பு யாரிடமும் இல்லை.

இயேசு என்மீது அன்பு கொண்டிருப்பதுபோல் நான் பிறர்மீது அன்பு கொள்ளவேண்டும் என்ற கட்டளை, நான் கனவில் மட்டுமே காணக்கூடிய ஓர் இலட்சியம். ஆனால், என் மீது நான் கொண்டிருக்கும் அன்பையும், மதிப்பையும் அடுத்தவருக்கு வழங்க வேண்டும் என்று இன்றைய நற்செய்தியில் கூறியிருக்கும் கட்டளை, நான் நடைமுறை வாழ்வில் கடைபிடிக்கக் கூடிய ஒரு சவால்.

'உன்மீது நீ அன்புகூர்வது போல் உனக்கு அடுத்திருப்பவர் மீதும் அன்புகூர்வாயாக' என்று இயேசு கூறிய வார்த்தைகளைக் கேட்டு மகிழ்ந்தார் மறைநூல் அறிஞர். இயேசுவின் வார்த்தைகளை முற்றிலும் ஏற்றுக்கொண்ட அவர், இன்னும் ஒரு படி மேலேச் சென்று, “கடவுளிடம் முழு இதயத்தோடும் முழு அறிவோடும் முழு ஆற்றலோடும் அன்பு செலுத்துவதும், தன்னிடம் அன்புகொள்வது போல் அடுத்திருப்பவரிடம் அன்பு செலுத்தவதும், எரிபலிகளையும், வேறுபலிகளையும்விட மேலானது” என்று கூறினார் (மாற்கு 12: 33) என இன்றைய நற்செய்தியில் வாசிக்கிறோம்.

மறைநூல் அறிஞர் ஒருவர் இவ்விதம் கூறுவது பெரும் ஆச்சரியம்தான். கோவில் சார்ந்த செயல்களும், அங்கு செலுத்தப்படும் காணிக்கைகளுமே இஸ்ரயேல் மக்களின் தலை சிறந்த கட்டளைகள் என்று நம்பி, அவ்விதமே மக்களையும் நம்ப வைத்தவர்கள் மறைநூல் அறிஞர்கள். அவர்களில் ஒருவர், அன்பு செலுத்துவது, எரிபலிகளையும் வேறுபலிகளையும்விட மேலானது என்று சொன்னது, இயேசுவையும் வியப்படையச் செய்திருக்கவேண்டும். மறைநூல் அறிஞர், மனப்பாடம் செய்த கட்டளைகளை, கிளிப்பிள்ளைப் பாடமாய்ச் சொல்லாமல், உண்மையான ஆர்வத்தோடு பேசியதைக் கண்ட இயேசு, அவரிடம், 'நீர் இறையாட்சியினின்று தொலையில் இல்லை' என்று, தன் வியப்பையும், மகிழ்வையும் வெளிப்படுத்துகிறார்.

அன்பு செலுத்துவதையும், எரிபலிகளையும் இணைத்து, மறைநூல் அறிஞர் பேசியது அழகான ஓர் எண்ணம். ஆழமாகச் சிந்தித்தால், அன்புநிறைந்த வாழ்வு, உண்மையிலேயே, ஒரு பலிவாழ்வு, தியாக வாழ்வு என்பதை உணரலாம். வெளிப்படையான பலிகளை விட நமது சொந்தப் பலிவாழ்வு எவ்வளவோ மேலானதுதான். இத்தகையத் தியாக வாழ்வைக் கூறும் பல்லாயிரம் நிகழ்வுகளை நாம் அறிவோம். அவற்றில் ஒன்று இதோ...

2012ம் ஆண்டு, சீனாவில் நடந்த ஒரு நிகழ்வு இது. Deng Jinjie என்ற 27 வயது இளைஞர், ஓர் ஆற்றங்கரை ஓரமாக தன் இரு நாய்களுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார். ஆற்றில், இளவயது தம்பதியரும், அவர்களின் ஐந்து வயது குழந்தையும் நீந்திக் கொண்டிருந்தனர். அக்குழந்தைக்குப் பாதுகாப்பாக, இடுப்பு வளையம் போடப்பட்டிருந்தது. திடீரென, அக்குழந்தை ஆற்றில் அடித்துச் செல்லப்படுவதைக் கண்ட பெற்றோர் அலறவே, இளைஞர் Deng Jinjie அவர்கள், தனக்கு என்ன ஆகும் என்ற எண்ணம் எதுவும் இல்லாமல், அக்குழந்தையைக் காக்க ஆற்றில் குதித்தார். அந்நேரத்தில், அப்பெற்றோரும் ஆற்றின் ஆழத்திற்கு இறங்கவே, இளையவர் Deng Jinjie அந்த மூவரையும் காக்க வேண்டியதாயிற்று. ஆற்று நீரின் வேகம் கூடிக்கொண்டே இருந்ததால், அவர் அதிக போராட்டத்திற்குப் பின், மூவரையும் கரைக்கு அருகே கொண்டுவந்து சேர்த்தார். அந்த போராட்டத்தில் அவர் தன் சக்தியை முற்றிலும் இழந்ததால், ஆற்றில் அடித்துச் செல்லப்பட்டார். ஒரு மணி நேரத்திற்குப் பின், அவரது உயிரற்ற உடல் கரைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டது.

இந்நிகழ்வின் மிகக் கொடூரமான ஓர் உண்மை என்னவென்றால், Deng Jinjie அவர்களால் காப்பாற்றப்பட்ட மூவரும் கரையை அடைந்ததும், தங்களைக் காப்பாற்றியவருக்கு என்ன ஆயிற்று என்பதைப்பற்றி சிறிதும் கவலைப்படாமல், கரையில் நிறுத்தி வைத்திருந்த தங்கள் காரில் ஏறிச் சென்றுவிட்டனர். நடந்தவற்றைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த மற்றொருவர் அவர்களை இடைமறித்து, அந்த இளைஞனைப் பற்றி கேட்டபோது, "எங்களுக்கும் இதற்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை" என்று சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டனர்.

அன்பையும், சுயநலத்தையும் ஒருங்கிணைக்கும் ஒரு நிகழ்ச்சி இது.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன், இந்தியாவில் ஒரு கண்காட்சித் திடலில் ஏற்பட்டத் தீவிபத்தில் பல பள்ளிக் குழந்தைகள் அகப்பட்டனர். அந்தக் கண்காட்சியைக் காண வந்திருந்த ஓர் இளைஞர் அக்குழந்தைகளை எல்லாம் காப்பாற்றினார். பலமுறை எரியும் நெருப்புக்குள் சென்று, குழந்தைகளைக் காப்பாற்றியவர், இறுதியில் அந்தப் புகை மண்டலத்தில் மூச்சு முட்டி, மயங்கி விழுந்து, தீயில் கருகி, இறந்தார்.

சீன இளைஞர், Deng Jinjieக்கும், இந்திய இளைஞருக்கும், அவர்களால் காப்பாற்றப்பட்டவர்களுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. அடுத்தநாள் தங்கள் பெயர் நாளிதழ்களில் புகைப்படத்துடன் வரும் என்ற எதிர்பார்ப்பில் அவர்கள் இந்தத் தியாகச் செயலை மேற்கொள்ளவில்லை. மனித உயிர்களை, அதுவும் பிஞ்சு உயிர்களைக் காக்கவேண்டும் என்ற ஒரே ஒரு உந்துதலால் அவர்கள் இத்தியாகச் செயல்களைச் செய்தனர். "தன் நண்பர்களுக்காக உயிரைத் தருவதை விட மேலான அன்பு இல்லை" என்று இயேசு சொன்னதையும் தாண்டி, செயலாற்றிய இவ்விரு இளையோரைப் போல், பல தியாக உள்ளங்கள், அறிமுகமே இல்லாதவர்களைக் காத்த முயற்சியில், தங்கள் உயிரை இழந்துள்ளனர்.

சுயநலமும், அன்பும் ஒன்றுதான் என்ற எண்ணங்களை மீண்டும், மீண்டும் விளம்பரம் செய்து, உண்மை அன்பை, கலப்படமான, போலியான ஓர் உணர்ச்சியாகச் சொல்லித்தரும் இவ்வுலகில், பல்லாயிரம் தியாக உள்ளங்கள் வழியே, உண்மையான, கலப்படமற்ற அன்பின் தெய்வீக இலக்கணத்தை நாம் கற்றுக்கொள்ள இறைவனின் அருளை இறைஞ்சுவோம்.