"Faster, Higher, Stronger" and NOBLER ஒலிம்பிக் விளையாட்டுக்களா? ஒலிம்பிக் போட்டிகளா?

Olympic Motto

http://buskalaska.com/?section=blog/last_stop_calgary/

XXX Summer Olympics – London 2012 is getting over this Sunday, August 12. One can easily see that Olympics is no more a simple sports event. It is a media event. And, as happens always in the media, it is more interested in feeding us with drama than sports. For this drama to happen, the media wants to write a script. What better script to write than create a protagonist and an antagonist… the hero and the villain in every event. The fight between good and evil. Such a script constantly brings to focus that Olympics is all about CONFLICT, and COMPETITION.

This is a far cry from the well known Olympic Motto: “The most important thing is not to win but to take part!” This motto was introduced by Pierre de Coubertin, who is the founder of the International Olympic Committee, and is considered the father of the modern Olympic Games. It is said that De Coubertin got this motto from a sermon by the Bishop of Pennsylvania during the 1908 London Games.

Of course, the media would quote another motto of the Olympics – namely, “Citius, Altius, Fortius”, which is Latin for “Faster, Higher, Stronger”. This motto, once again, was proposed by Pierre de Coubertin in 1894. Comparative terms in English imply competition. But, on a deeper analysis, one can interpret ‘faster, higher, stronger’ in terms of oneself rather than as against someone else. I can be faster than what I was yesterday. I can also be faster than XY and Z. If only Olympics can make us better persons… better in the sense… better than what we were yesterday, and not better than so and so!!!

Comparisons between athletes reach its climax at the medals – Gold, Silver and Bronze. Gold is the summit of achievement. What about Silver and Bronze? Those who win these medals are looked upon… not as winner of Silver and Bronze, but losers of Gold. This is a pity! Especially after the invasion of the television into the Olympics arena, winners of Gold are given undue media attention and the winners of Silver and Bronze are ‘accommodated’.

Tony Rossi is a writer for the website: Christopher Closeup. He has written quite a few articles on the sports persons – past and present. On July 31, 2012 he wrote an article on former gymnast Shawn Johnson who won a gold medal and three silver medals in Beijing Olympics 2008. Here are some excerpts from that article titled: Former Olympic Gymnast Shawn Johnson on Being a Winner in God’s Eyes vs. the World’s Eyes

One of the most aggravating aspects of the Olympics to me is when reporters treat silver medallists like losers – as if being the second best athlete in your field in THE ENTIRE WORLD is somehow something to hang your head about. In her engaging and enjoyable new memoir “Winning Balance”(co-written with Nancy Anderson French), former Olympic gymnast Shawn Johnson reveals she had a hard time with that attitude herself. In fact, she was shocked by it.

During the individual all-around competition at the 2008 Olympics in Beijing, China, both Shawn and her friend/teammate, Nastia Liukin, were expected to be in a tight competition for the gold medal. That’s exactly what happened. Their scores were close throughout most of the competition in which they had to compete in fourcategories: vault, uneven bars, balance beam, and floor exercises. After the balance beam, however, Shawn saw from the scoreboard that it was mathematically impossible for her to beat Nastia.

A little dispirited because there had been such an emphasis on her winning gold, Shawn briefly questioned whether she should just give up. She quickly realized that failure – and that’s exactly what giving up would be: failure – was not an option. Recalling the moment, Shawn writes, “I was still determined to give this performance my entireheart and soul, but my motivation had changed. In some strange way, once I knew the gold was out of reach, I was free to go out there and just be me, the natural competitor who nonetheless had stuck with gymnastics since age three for the pure joy of the sport. I would show the world what I could do while having fun doing it.”

And so she did. Shawn earned the silver medal in the all-around, while Nastia won the gold. For the first time ever, Americans had won the top two spots in this competition. Ever a model of class and dignity, Shawn was genuinely happy for Nastia and also satisfied with her own performance. Until the reporters stepped in.

Instead of asking how great it felt to win silver, they asked Shawn how it felt to lose. The happy young gymnast was surprised and disheartened. With the negative focus of the questions aimed at her, she admits to fighting to hold back tears. In retrospect, however, that experience became a defining moment. Even though she went on to win a total of three silver medals (in Team, Floor, and All Around) and one gold (in Balance Beam), it was the silver in the all-around that taught her the greatest life lesson.

During an interview on Christopher Closeup, Shawn told me, “I honestly was more proud of my silver medals than the gold or any other for that matter. Going into the all-around competition, it was my event. It’s what I worked my entire life for. And there’s something sad about being given a silver, and having the world think that you aren’t worth the attention. It makes you find the pride for the work and success within yourself. To me, that made me the strongest and most proud person I could have been.” http://www.patheos.com/blogs/christophers/

It is ironic that although Shawn Johnson says that she is more proud of her silver medals than the gold, the book ‘Winning Balance’ introduces her as ‘Olympic Gold Medalist’ on the front cover!!! I guess we cannot easily get over our craze for gold!!!

Winning Gold, Silver and Bronze may be easier than ‘Winning Balance’ in life. Here is an anecdote about another athlete who had won this inner peace and balance and then went on to win Gold in both 100 and 200 meters race in the 1972, Munich Olympics… This Olympics will remain as the games which got sadly mixed up with politics… politics that always feeds on ‘better-than-thou’ competition. We are referring to the massacre of the athletes from Israel during Munich Olympics!

At this Olympics, the Ukrainian Valeriy Borzov won the 100m and 200m double as an athlete from the U.S.S.R. In an interview recorded after his victories, Borzov revealed the favourite training exercise of his first coach, Boris Voitas.

We made paper tubes and Voitas would order us to run 100m holding them in our teeth. The one who did not bite or squeeze the tube was considered a sprinter. The rest were considered to be simply runners. This helped me develop the main quality of a sprinter – the ability to relax.

Tension inhibits speed. The moment a sprinter starts to worry about what the man next to him is doing, his muscles tighten and he starts to slow down.

When the American athletes were making disparaging remarks against Borzov winning the medals, such taunts did not bother Borzov. For, he had one quality that made him an all-time great – he was super cool. The sprinter never cared about the big names of sprint. In an interview to a television channel shortly after his 1972 golden moment, he said, “My only opponent is the stopwatch.”

http://indrus.in/articles/2012/08/09/borzovs_burst_remembering_the_soviet_express_16903.html

This statement of Borzov can be seen as spoken by a very haughty person or by a person who is more focussed. I prefer to see the latter.    

One of my favourite sports persons is Roger Federer. His style of playing has often been compared to ballet dancing. One can easily sense that he enjoys playing tennis rather than overly preoccupied with defeating the opponent. Rosyln Sulcas, the writer who covers dance for The New York Times, once wrote about Federer’s way of playing tennis in The Times’s Tennis blog:

“I’ve always thought of Roger Federer as the Baryshnikov of dance, possessing a similar ability to apparently bend time to his will as he executes the most difficult of physical feats -– and to do it with both grace and clarity, making it look not just easy but inevitable.”

http://artsbeat.blogs.nytimes.com/2009/09/14/how-tennis-is-like-dance-and-vice-versa/

Truly great sports persons can teach us a good lesson about life… We need to live life to the fullest trying to make ourselves better than what we were yesterday, and not better than another person. This way of living makes us enjoy what we are doing. If success comes, then we take it thankfully. If there are no medals, we are still happy that we did the job to our heart’s content!  

“The most important thing is not to win but to take part!” in LIFE…

ஆகஸ்ட் 12, இஞ்ஞாயிறன்று இலண்டன் மாநகரில் ஒலிம்பிக் விளையாட்டுக்கள் நிறைவடைகின்றன. நான்காண்டுகளுக்கு ஒரு முறை நிகழும் ஓர் தனித்துவம் மிகுந்த நிகழ்வு இது என்பதால், ஒலிம்பிக் விளையாட்டுக்களை மையப்படுத்தி இன்றைய ஞாயிறு சிந்தனைகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள விழைகிறேன்.

இலண்டனில் நிறைவடைவது... ஒலிம்பிக் விளையாட்டுக்களா? ஒலிம்பிக் போட்டிகளா? இப்படி ஒரு கேள்வியை எழுப்புவது வேடிக்கையாகத் தெரியலாம். ஆனால், என்னைப் பொறுத்தவரை, இது சிந்திக்கவேண்டிய கேள்வி. ஒலிம்பிக்கைப் பொறுத்தவரை மட்டுமல்ல, வாழ்வைப் பொறுத்தவரை நாம் கொண்டுள்ள கண்ணோட்டத்தை நிர்ணயிக்கும் ஒரு கேள்வி இது.

இலண்டனில் நிறைவடைவது... ஒலிம்பிக் விளையாட்டுக்களா? ஒலிம்பிக் போட்டிகளா? ஆங்கிலத்தில் நாம் Olympic Games என்ற வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துகிறோம். Olympic Competitions என்ற வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துவதில்லை. தமிழிலோ பெரும்பாலான நேரம் நாம் ஒலிம்பிக் போட்டிகள் என்றே குறிப்பிடுகிறோம். வெகு சிலரே இதை ஒலிம்பிக் விளையாட்டுக்கள் என்று குறிப்பிடுவர். இரு வாரங்களுக்கு முன் நான் ஒலிம்பிக் விளையாட்டுக்களின் துவக்கவிழாவைப் பற்றி ஞாயிறு சிந்தனையை எழுதியபோது, ஒலிம்பிக் போட்டிகள் என்ற வார்த்தையையே பயன்படுத்தியிருந்தேன். நான் எழுதியதை இரண்டாம் முறை வாசித்தபோதுதான், 'போட்டிகள்' என்ற வார்த்தையை நீக்கிவிட்டு, 'விளையாட்டுக்கள்' என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்தினேன்.

விளையாட்டுக்களுக்கும், போட்டிகளுக்கும் வித்தியாசங்கள் உள்ளன. விளையாட்டுகள் எல்லாமே போட்டிதானா? அல்லது, போட்டிகளையும் விளையாட்டாகப் பார்க்க நம்மால் இயலுமா? வார்த்தைகளை வைத்து நான் விளையாடி, நேரத்தை வீணடிப்பதாக எண்ணவேண்டாம். கோடை ஒலிம்பிக் விளையாட்டுக்கள் முடிவடைந்துள்ள இந்த நேரத்தில் இவ்விரு வார்த்தைகளையும், அவை வெளிப்படுத்தும் எண்ணங்களையும் சிந்திப்பது பயனளிக்கும். விளையாடுவதும், போட்டியிடுவதும் இரு வேறு உலகங்கள், பல நேரங்களில் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்ட உலகங்கள் என்பதை ஓர் உண்மை நிகழ்வின் மூலம் விளக்க முயல்கிறேன்.

2008ம் ஆண்டு, பெய்ஜிங் நகரில் நடைபெற்ற ஒலிம்பிக் விளையாட்டுக்களில் பங்கேற்ற Shawn Johnson என்பவர் பகிர்ந்துகொள்ளும் அனுபவம் இது. ஜிம்னாஸ்டிக் ஒட்டுமொத்த போட்டியில் (Individual all-around competition) வெள்ளிப் பதக்கம் வென்றவர் இவர். Shawn வெள்ளிப்பதக்கம் வென்றார் என்று நான் சொன்னதும், ஓ, வெள்ளியா? தங்கம் இல்லையா? என்ற கேள்வி நம் மனதில் எழுந்திருக்கலாம். நாம் சொல்லும், அல்லது கேட்கும் கதைகள் பெரும்பாலும் தங்கம் வென்றவர்களின் கதைகளாக இருப்பதால் எழுந்த கேள்வி இது. இதே கேள்விதான் Shawn மனதிலும் எழுந்தது. எழுந்தது என்று சொல்வதை விட, இந்தக் கேள்வி அவர் மனதில் ஆழமாய் பாய்ந்தது என்றே சொல்லவேண்டும்.

ஒலிம்பிக் விளையாட்டுக்களில் வெள்ளியும், வெண்கலமும் வென்றவர்களை குறைத்து மதிப்பிடும் போக்கு அதிகம் உள்ளது. வெள்ளியையும், வெண்கலத்தையும் அவர்கள் வென்றனர் என்று சொல்வதை விட, தங்கத்தை அவர்கள் இழந்தனர் என்ற எண்ணமே அதிகம் பேசப்படும். தங்கம் வென்றவர்களைத் தலைமீது தூக்கிவைத்துக் கொண்டாடுவதும், வெள்ளி, வெண்கலம் வென்றவர்களை ஒப்புக்காகப் புகழ்வதும் நாம் காணும் காட்சிகள். இதே அனுபவத்தை Shawnம் அடைந்தார்.

Shawnம் அவரது நெருங்கியத் தோழி Nastia Liukinம் ஜிம்னாஸ்டிக் சாகசங்களைச் சிறுவயது முதல் இணைந்து பயின்றவர்கள். ஜிம்னாஸ்டிக்கில் நான்கு பிரிவுகளைக் கொண்ட ஒட்டுமொத்த போட்டியில் Shawnதான் தங்கம் வெல்வார் என்பது அனைவரின் எதிர்பார்ப்பு. இந்த நான்கு பிரிவுகளில் மூன்று பிரிவுகள் முடிந்ததும், தான் பெற்றிருந்த புள்ளிகளைப் பார்த்தார் Shawn. அவருக்கும், Nastiaவுக்கும் இடையே அதிக வேறுபாடு இருந்தது. 4வது பிரிவில் தான் முழுமையாக 10 புள்ளிகள் பெற்றாலும் Nastiaவை வென்று, தங்கம் வெல்லமுடியாது என்பது Shawnக்குத் தெளிவானது. அப்போது அவர் மனதில் போராட்டம் சூழ்ந்தது. தங்கம் வெல்லவேண்டும் என நான் கண்டுவந்த கனவு கைநழுவிப் போகிறதே... நான் தங்கம் வெல்வது நிச்சயம் என்று என் குடும்பத்தினர், குழுவினர், என் நாட்டு மக்கள் எல்லாரும் எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கின்றனரே... தங்கம் வெல்லாமல் திரும்பினால், பெரும் தலைகுனிவாகிவிடுமே... பேசாமல், போட்டியிலிருந்து விலகிக் கொள்ளலாமா? என்ற எண்ணங்களுடன் Shawn போராடினார்.

போராட்ட மேகங்கள் திரளும்போது, மின்னலைப்போல் ஒளியும் தோன்றுமல்லவா? அதுபோல்,  Shawn மனதில் ஒளியொன்று தோன்றியது. அந்த ஒளியில் அவர் உணர்ந்த உண்மைகளைத் தன் சுயசரிதையில் அவர் இவ்வாறு எழுதியுள்ளார்: "தங்கம் கைநழுவிச் சென்றுவிட்டது என்பதை நான் முழுவதும் உணர்ந்து ஏற்றுக் கொண்டபோது, நான் இதுவரை அனுபவித்திராத ஓர் அமைதி என்னுள் நிறைந்தது. மீதம் உள்ள அந்த ஒரு பிரிவு விளையாட்டில், எவ்வித எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் கலந்துகொள்ளப் போகிறேன். மூன்று வயதுமுதல் நான் விரும்பி விளையாடிய ஜிம்னாஸ்டிக் அசைவுகளை மீண்டும் ஒரு குழந்தையைப்போல், யாருடனும் போட்டி போடாமல், என் மகிழ்வுக்காக விளையாடப் போகிறேன். இப்படி நான் உள்ளார்ந்த மகிழ்வோடு விளையாடினால் என்னென்ன சாகசங்கள் செய்யமுடியும் என்பதை இவ்வுலகம் பார்க்கட்டும்." என்று Shawn தனக்குத் தானே சொல்லிக்கொண்டார்.

அந்த இறுதிப் பிரிவில் அவர் செய்த சாகசங்கள் மக்களைப் பிரமிப்பில் ஆழ்த்தின. முடிவில், அவரது தோழி Nastia தங்கத்தையும், Shawn வெள்ளியையும் வென்றனர். அமெரிக்க ஒலிம்பிக் வரலாற்றில், பெண்கள் ஜிம்னாஸ்டிக் விளையாட்டுக்களில், தங்கம், வெள்ளி இரண்டையும் வென்றது இதுவே முதல் முறை. பதக்கம் அணிவிக்கும் மேடையில் இரு தோழிகளும் மகிழ்வின் உச்சத்தில் நின்றனர். பதக்கம் பெற்றதும் அவர்களைப் பத்திரிகை நிருபர்கள் சூழ்ந்தனர். வெள்ளியை வென்றது உங்களுக்கு எவ்வளவு மகிழ்வைத் தந்தது என்று ஒருவரும் Shawn இடம் கேட்கவில்லை, மாறாக, தங்கத்தை நீங்கள் வெல்லவில்லையே, அது உங்களை எவ்வளவு பாதித்துள்ளது என்ற கேள்வியால் அவரைத் துளைத்தனர். வெள்ளி வென்றதில் அவர் அடைந்த மகிழ்வு, நிருபர்களின் கேள்விகளால் மறைந்தது. இருந்தாலும், அவர் அன்று கற்றுக்கொண்ட பாடம் அவரைப் பெரிதும் புடமிட்டது என்று தன் சுயசரிதையில் எழுதியுள்ளார்.

அந்தப் பாடம் என்ன? “மற்றவர்களின் எதிர்பார்ப்புக்கள், கணிப்புகள் என் மகிழ்வை, என் வாழ்வைத் தீர்மானிக்கவிடக் கூடாது. தங்கம் வெல்வது மட்டுமே வெற்றி; வெள்ளி வெல்வது தோல்வி என்பது நிருபர்களின் கருத்து. அது என் கருத்தல்ல. ஆனந்தமாக, ஆத்மார்த்தமாக விளையாடி வெள்ளியை வெல்வதும் உண்மையிலேயே வெற்றிதான் என்பது என் கருத்து. பலகோடி இளையோர் அடையமுடியாத ஒரு சிகரத்தை, நான் அடைந்தது நிறைவான ஒரு வெற்றிதான்” என்று Shawn தனக்குத்தானே அந்நேரத்தில் சொல்லித்தந்த பாடம் தன்னைக் காத்தது என்று அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

அந்த நிகழ்வுக்குப் பின், பெய்ஜிங் ஒலிம்பிக் விளையாட்டுக்களில் Shawn மேலும் ஒரு தங்கம், மூன்று வெள்ளிப் பதக்கங்களை வென்றார். ஆனால், அந்த முதல் போட்டியில் அவர் வென்ற வெள்ளியே தான் மிகவும் மதிக்கும் ஒரு வெற்றி என்று அவர் தன் நூலில் கூறியுள்ளார். அவர் எழுதியுள்ள சுயசரிதையின் தலைப்பு: “Winning Balance”, அதாவது, "சமநிலையை வெல்வது".

தங்கம், வெள்ளி, வெண்கலம் என்று பதக்கங்களை வெல்வதற்கு உடலைப் பயிற்றுவிக்கலாம். ஆனால், உள்ளுக்குள் 'சமநிலையை வெல்வதற்கு' மனதை நாம் பயிற்றுவிக்கவேண்டும். பெரும்பாலான நேரங்களில் இந்த சமநிலையை, இந்த ஆழமான அமைதியை வென்றவர்களுக்கு பந்தயங்களை வெல்வதும் எளிதாகும்.

மற்றொரு ஒலிம்பிக் விளையாட்டு வீரர் இதைப்பற்றி பேசியிருக்கிறார்... 1972ம் ஆண்டு Munich நகரில் நடைபெற்ற ஒலிம்பிக் விளையாட்டுக்களை நாம் மறந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. போட்டிகள் போர்களாக உருவெடுத்து Munich ஒலிம்பிக் விளையாட்டுக்களை இரத்தமயமாக்கியது நமக்கு நினைவிருக்கலாம். இந்த ஒலிம்பிக் விளையாட்டுக்களில் 100, 200 மீட்டர் ஓட்டங்களில் தங்கம் வென்றவர் Valery Borzov என்ற இரஷ்ய வீரர்.

Valeryயை ஓட்டப்பந்தயங்களுக்குப் பயிற்றுவித்தவர் Boris Voitas. இவர் தந்த ஒரு வியக்கத்தக்கப் பயிற்சி இதுதான். காகிதத் துண்டில் ஒரு குழாயைச் செய்து, அதனைப் புகை பிடிப்பவர்களைப் போல் பற்களுக்கு இடையில் வைத்துக் கொள்ளவேண்டும். பின்னர் 100 மீட்டர் பந்தயம் ஓடவேண்டும். பந்தயத்தின் இறுதியில் அந்தக் காகிதக் குழாய்களைப் பயிற்சியாளர் சோதிப்பார். யாருடையக் காகிதக் குழாய் பற்களால் கடிக்கப்படாமல் இருந்ததோ அவர்தான் உண்மையான ஓட்டப்பந்தய வீரர் என்று பயிற்சியாளர் அறிவித்தார். 100 மீட்டர் பந்தயத்தில் இது சாத்தியமா என்று கேட்கலாம். பயிற்சியாளர் Boris Voitasன் எண்ணங்கள் தீர்க்கமானவை. எந்த வீரர் பதட்டமின்றி, தன் ஓட்டத்தை அனுபவித்து ஓடுகிறாரோ, அவரால்தான் வெற்றி பெறமுடியும். இதற்கு மாறாக, வெல்லவேண்டும், வென்றே ஆகவேண்டும், அடுத்தவர்களைவிட வேகமாகச் செல்லவேண்டும் என்ற பதட்டங்களை மனதில் சுமந்துகொண்டு ஓடினால், மனதில் பெரும் இறுக்கம் உருவாகும், அந்த இறுக்கம் உடலில், தசை நார்களில் வெளிப்படும். வேகம் குறையும்... மிகச் சிறந்த ஓட்டப்பந்தய வீரனால் மட்டுமே பதட்டமின்றி ஓடமுடியும்... இவைதான் பயிற்சியாளர் Borisன் முடிவுகள்.

பயிற்சியாளர் சொல்லித்தந்த இந்தத் தாரக மந்திரத்தைப் பின்பற்றி, Valery Borzov 1972ம் ஆண்டு, ஒலிம்பிக் போட்டியில் 100, 200 மீட்டர் பந்தயங்களில் தங்கத்தை வென்றார். அதுவரை இந்தப் பந்தயங்களில் எந்த இரஷ்யரும் அமெரிக்கர்களைத் தோற்கடித்ததில்லை. எனவே, Valeryன் முயற்சிகளை அமெரிக்க வீரர்கள் கேலி செய்து வந்தனர். அமெரிக்கர்களின் கேலிச் சொற்களை நிருபர்கள் இவரிடம் கூறி, இவரது பதிலைக் கேட்டபோது, "நான் கடிகாரத்துடன் (Stop watch) மட்டுமே போட்டியிடுகிறேன். வேறு எந்த வீரரோடும் அல்ல." என்று பதிலளித்தார். அற்புதமான பதில் இது. போட்டிகளை மாறுபட்ட கண்ணோட்டத்தோடு காணும் திறமை இது. Valery மற்றவர்களுடன் போட்டி போடுவதாக எண்ணாமல், தன் பயிற்சிகளில் முழுமையாக ஈடுபட்டதால், இரு பந்தயங்களையும் வென்று, அமெரிக்கர்களின் கேலிகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தார்.

தற்போது, 2008 பெய்ஜிங், 2012 இலண்டன் ஒலிம்பிக் விளையாட்டுக்களில் 100, 200 மீட்டர் பந்தயங்களை வென்று உலகச்சாதனை நிகழ்த்தியுள்ள Usain St Leo Boltம் இந்த வழிமுறையைப் பின்பற்றுகிறாரோ என்ற சந்தேகம் எனக்கு. அவர் பங்கேற்ற பந்தயங்களைப் பார்த்தால், வியக்கத்தக்க வேகம் அவரிடம் இருப்பதைக் காணமுடியும், அதேநேரம், அவர் அந்தப் பந்தயத்தை அனுபவித்து ஓடுவதையும் காணமுடியும்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒரு விளையாட்டு வீரர், டென்னிஸ் உலகின் தலைசிறந்த வீரர் Roger Federer. இவர் டென்னிஸ் விளையாடுவதை நடனமாடுவதோடு ஒப்பிட்டு பேசுவார்கள் விவரம் தெரிந்தவர்கள். டென்னிஸ் விளையாட்டை முழுவதும் அனுபவித்து விளையாடுவதால், பல உலகச் சாதனைகளுக்கு அவர் உரிமையாளர்.

தலை சிறந்த விளையாட்டு வீரர்கள் நமக்குச் சொல்லித்தரும் வாழ்வுப் பாடத்தைக் கற்றுக்கொள்ள முயல்வோம். முடிவுகளைப்பற்றி பதட்டமும், இறுக்கமும் கொள்ளாமல், செய்யும் செயல்களை முழுமையான ஈடுபாட்டுடன் செய்யும்போது, பெரும்பாலான நேரங்களில் வெற்றி வந்துசேர்வது உறுதி. அப்படியே, வெற்றி கிட்டவில்லையென்றாலும், செய்ததை நம்மால் முடிந்தவரை முழுமையாகச் செய்தோம் என்ற நிறைவே போதுமே! வாழ்வெனும் பந்தயத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, அனுபவித்து ஓடுவதற்கு இறைவன் நமக்கு நல்லொளி தர மன்றாடுவோம்.

We trust in… Atomic Energy அணுசக்தியை நம்பி... அழிகிறோம்

Atomic Bomb Paper

http://www.jaunted.com/city/Hiroshima

Every year, at the beginning of the month of August haunting memories of Hiroshima and Nagasaki flood our memory. The gory details of this human massacre are well-known. So, let us not go over those statistics. They can only feed our curiosity. Has Hiroshima and Nagasaki become only museum pieces to be visited once a year or, are they schools where we can learn a lesson or two?

I am afraid that even Japan is treating this tragedy as a ‘treasured museum piece’. Why do I say this? If Japan had treated Hiroshima and Nagasaki as schools, then Fukushima would not have happened. After Fukushima nuclear threat, Japan began to close down its atomic plants one by one. I was so happy about it that I announced this news in Vatican Radio with full gusto. Unfortunately, my happiness was short-lived. Japan has begun reopening its atomic stations once again!

Sadly, Japan as well as the whole world is madly… MADLY… in love with nuclear energy still. On a day like this, we need to focus on our tragic romance with nuclear energy. The cenotaph at the Hiroshima Peace Park is inscribed with an ambiguous sentence: "Let all the souls here rest in peace; this mistake shall not be repeated." (Wikipedia) But from Hiroshima to Fukushima nuclear mistakes have been repeated – all over the world! This begins our reflections…

Why are mistakes repeated? There could be hundred of reasons. But, I wish to focus on two of them. The first is… when mistakes are covered up with falsehood and made to look like the right thing, they tend to be repeated. The mistake of the U.S. was well covered up. Delayed information, distorted information, downright lies accompanied the dropping of the atomic bombs. As I was going through many details of this historic tragedy, something struck me hard. When the atom bomb was dropped on Hiroshima, it was 8.15 a.m. on August 6^th. It was still night in most of the U.S. and the people there were asleep. One can see that this nation is still struggling to wake up from this sleep and find out the real truth. Here is a news item to illustrate this:

New York: Pax Christi commemoration of Hiroshima & Nagasaki

Posted: Monday, July 30, 2012 9:41 pm

Pax Christi Metro New York is hosting 'Nuclear Lies, Nuclear Truths' a lecture, silent procession, prayers and discussion to mark the 57th anniversary of the bombings of Hiroshima and Nagasaki this Sunday 5 August.

In the immediate aftermath of the attacks on Hiroshima and Nagasaki, a few thoughtful Americans questioned the morality of the bombings. Alarmed by those questions, men such as Conant, Bundy, and Stimson went about creating an explanation of why atomic bombs were used on Hiroshima and Nagasaki. That explanation has been widely accepted; however, the vast majority of historians who have studied the matter since then believe that the story told by men like Conant, Bundy, and

Stimson—and later by Truman—was profoundly misleading.

"As part of a Hiroshima/Nagasaki Memorial, David Harrington Watt, a member of the Religious

Society of Friends (the Quakers) and a Professor of History at Temple University, will address this controversy.

Leila Zand, an Iranian-American who lived in Iran during the Iran-Iraq war, the Iranian reconstruction period following the war, and the Iranian reform years, and who now serves as

Civilian Diplomacy and Middle East Program Director of the Fellowship of Reconciliation, will follow with a look at today’s controversy regarding 'Militarization of the Middle East: Iran-US Relations.'

(Source: Independent Catholic News – ICN)

Dear friends, I have quoted extensively from this news item to show that at least some conscientious persons are still trying to learn from history so that we don’t repeat it. I was also equally impressed with the stand of the Christians in the U.S. soon after the bombing of Hiroshima and Nagasaki. In 1946, a report by the Federal Council of Churches entitled Atomic Warfare and the Christian Faith, includes the following passage:

"As American Christians, we are deeply penitent for the irresponsible use already made of the atomic bomb. We are agreed that, whatever be one's judgment of the war in principle, the surprise bombings of Hiroshima and Nagasaki are morally indefensible." (Wikipedia)

When we mistakes are not covered up in lies, we can surely learn from those mistakes, since truth will always set us free. But, unfortunately, every government in the world is dishing out lies as far as nuclear warheads are concerned. As if the threat of nuclear warheads is not enough, every country is moving towards nuclear plants. On this front as well lots of lies have been told about the safety of a nuclear plant and about the different accidents that have happened in nuclear plants. Hence, here is my simple (you may call this ‘simplistic’) conclusion: Nuclear energy can thrive in the seedbed of lies!

If you wish to read more truth, kindly read the news feature: HIROSHIMA, NAGASAKI BOMBINGS WERE AVOIDABLE by David Krieger, President, Nuclear Age Peace Foundation. (IDN-InDepthNews – August 3, 2012)

http://www.indepthnews.info/index.php/global-issues/1078-hiroshima-nagasaki-bombings-were-avoidable

Why are we so madly in love with nuclear energy? Is there no other alternative? I am not a scientist and hence my answer to this question cannot be scientific. But I am a believer. My belief says that our world can survive, in fact, flourish in safer environment if we depend on other natural sources of energy – wind, water, sunlight… My belief says that the universe is designed in such a way that it can sustain itself when we are able to tap the sources appropriately. The catch words are: tap and appropriately… Unfortunately, our present generation has not tapped natural sources of energy but has exploited them indiscriminately!

Our natural sources of energy can surely sustain the whole of humanity, provided we decide to satisfy our needs and not our desires… our unbridled desires of accumulation. Our mad passion for self above everything else has created more demands on our resources. Since nature could not satisfy our mad rush for more and MORE… we looked for artificial sources of energy. Look, where we have landed up… We have landed on a planet that is waiting to explode any time.

God the Father has a simple solution to offer in the first reading today: Then the LORD said to Moses, “Behold, I will rain bread from heaven for you; and the people shall go out and gather a day's portion every day, that I may prove them, whether they will walk in my law or not.” (Exodus 16: 4) Gather only what is needed for the day and not more. Only on the sixth day they were allowed to gather for two days. We see later in this chapter that there were people who did not obey this instruction and gathered more. These were the ancestors of some of the world leaders today who have accumulated mind boggling amount of wealth. Will they carry this beyond their graves?

And the people of Israel did so; they gathered, some more, some less... He that gathered much had nothing over, and he that gathered little had no lack; each gathered according to what he could eat. And Moses said to them, "Let no man leave any of it till the morning." But they did not listen to Moses; some left part of it till the morning, and it bred worms and became foul; and Moses was angry with them. Morning by morning they gathered it, each as much as he could eat; but when the sun grew hot, it melted. (Ex. 16: 17-21)

In the gospel today Jesus gives another simple solution to those who came seeking him ‘not because they saw signs, but because they ate their fill of the loaves’. Jesus could see that they were seeking a short cut to fulfil their desires. He too offers another solution in the very next line : “Do not labor for the food which perishes, but for the food which endures to eternal life, which the Son of man will give to you; for on him has God the Father set his seal.” (John 6: 26-27)

The solutions given in both these readings sound extremely simple. We can give them a try. Otherwise, we need to build more temples (nuclear plants) to worship nuclear energy!

Hiroshima Peace Park

http://www.partenia.org/english/archives_eng/archives_2009/c_0910eng.htm

ஆகஸ்ட் மாதம் ஆரம்பமானதும், நம் நினைவுகளை ஆக்கிரமிப்பது அணுகுண்டுத் தாக்குதல்கள். ஆம், 1945ம் ஆண்டு, ஆகஸ்ட் 6, 9 ஆகிய இரு நாட்கள் ஜப்பானின் ஹிரோஷிமா, நாகசாகி ஆகிய இரு நகரங்களில் அணுகுண்டு தாக்குதல்களை நிகழ்த்தியது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடு. இத்தாக்குதல்களால் ஏற்பட்ட அழிவுகளைப்பற்றி நாம் பக்கம்பக்கமாக வாசித்துவிட்டோம். எனவே புள்ளிவிவரங்களில் நாம் நேரத்தைச் செலவழிக்க வேண்டாம். அணுசக்தியின் பாதகமான விளைவுகளை நாம் இன்னும் சரியாகப் புரிந்துகொண்டுள்ளோமா என்பதே நம் கவலை. ஹிரோஷிமா அணுகுண்டு அழிவு முதல் Fukushima அணுஉலை விபத்து வரை மனிதகுலம் அணுசக்தியை இன்னும் நம்பி வாழ்கிறதே என்ற கவலையை இறைவனிடம் எடுத்துச்சொல்லும் கட்டாயத்தில் நாம் இருக்கிறோம்.

அணுசக்தியைப் பற்றி, அணுஉலைகளைப் பற்றி பல கருத்துக்களைப் பகிர்ந்துகொள்ள முடியும். இரு எண்ணங்களை நாம் இன்று அலசுவது ஓரளவு பயனளிக்கும் என்று கருதுகிறேன். அணு சக்தியை காப்பாற்ற, பொய்ம்மையில் நாம் வாழ வேண்டியுள்ளது என்பது முதல் எண்ணம். அணுசக்தியின் உண்மைக் கதைகள் எப்போதும் மக்களிடமிருந்து மறைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதற்கு வரலாற்றில் பல வலுவான சான்றுகள் உண்டு. ஹிரோஷிமா, நாகசாகியில் அமெரிக்கா அணுகுண்டுகளை வீசியபோது, மனசாட்சியுள்ள பல்லாயிரம் அமெரிக்க மக்கள் சங்கடமான கேள்விகளை எழுப்பினார்கள்.

அவர்களது குரலை அடக்கியவர்கள், James Conant, Harvey Bundy, Henry Stimson என்ற மூவர். இரண்டாம் உலகப்போரை முடிவுக்குக் கொண்டுவர அணுகுண்டு தாக்குதல்கள் தேவைப்பட்டன என்று இவர்கள் அமெரிக்க அரசின் சார்பில் பேசி, மக்களை நம்பச்செய்தனர். ஆயினும், அன்றுமுதல் இன்றுவரை அமெரிக்கச் சமுதாயம் அந்தப் பொய்யைச் சீரணிக்க முடியாமல் தவிக்கிறது. இதில் கூடுதலான ஓர் எண்ணம் என்னவெனில், ஆகஸ்ட் 6ம் தேதி காலை 8.15க்கு ஹிரோஷிமாவில் அணுகுண்டு வீசப்பட்டபோது, அமெரிக்காவில் இரவு நேரம். மக்கள் உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த இரவிலிருந்து, பொய்யிலிருந்து அவர்கள் இன்னும் மீளவில்லை என்பது கசப்பான உண்மை. ஆகஸ்ட் 5 இந்த ஞாயிறன்று நியூயார்க் நகரில் Pax Christi என்ற கிறிஸ்தவ பிறரன்பு அமைப்பு ஒரு கருத்தரங்கையும், ஊர்வலத்தையும் நடத்துகின்றது. இந்தக் கருத்தரங்கின் தலைப்பு: 'Nuclear Lies, Nuclear Truths' "அணுசார்ந்த பொய்களும், உண்மைகளும்".

அணுகுண்டு தாக்குதல்களைப் பற்றி பொய்கள் சொல்லப்பட்டதுபோல், உலகில் உள்ள அணுஆயுதங்களைப் பற்றியும் பல்லாயிரம் பொய்கள் நம்மிடையே உலவி வருகின்றன. ஒவ்வொரு நாடும் பதுக்கிவைத்திருக்கும் அணு ஆயுதங்களைப்பற்றி அவ்வப்போது அரசுகள் சொல்லும் புள்ளிவிவரங்கள் பலவும் பொய்களே. அணு ஆயுதங்களைப்பற்றி கேள்விகள் கேட்பதும், அவைகளைப்பற்றிப் பேசுவதும் ஏதோ பெரும் குற்றம் என்பதுபோல் ஒரு சூழல் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. உலகில் உள்ள அணு ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தினால், இந்த உலகை ஐந்து முறைக்கும் அதிகமாக நாம் அழிக்கலாம் என்று கூறப்படுகிறது.

உலகை அழிப்பதற்கு அணு ஆயுதங்கள் மட்டும் போதாதென்று, உலகின் பெரும்பாலான நாடுகள் அணு உலைகளைக் கட்டிவருகின்றன. நாடுகள் அமைத்துவரும் அணு உலைகளைப் பற்றியும், இதுவரை அணு உலைகளால் ஏற்பட்டுள்ள ஆபத்துக்களைப் பற்றியும் ஏகப்பட்ட பொய்கள் தொடர்ந்து கூறப்படுகின்றன. கூடங்குளத்தில் உருவாக்கப்படும் அணுமின் நிலையத்தைப்பற்றிய முழு விவரங்களையும் வெளிப்படையாகச் சொல்லுங்கள் என்று மக்கள் போராடி வருகின்றனர். முழு விவரங்களும் இதுவரைச் சொல்லப்படவில்லை. கூடங்குளத்தில் மட்டுமல்ல, உலகின் அனைத்து நாடுகளிலுமே அணு உலைகளைப்பற்றிய முழு உண்மைகள் மக்களிடமிருந்து மறைக்கப்பட்டு வருகின்றன. அணுசக்தியை உலகில் காப்பாற்ற வேண்டுமெனில், பொய்யையும் நாம் கண்ணும்கருத்துமாய் காப்பாற்ற வேண்டியிருக்கும். இது நமக்குத் தேவையா? ஏற்புடையதா?

இவ்வளவு ஆபத்தான அணுசக்தி நமக்குத் தேவைதானா? மாற்று சக்திகளை நாம் பயன்படுத்த முடியாதா? என்ற கேள்விகள் நமது இரண்டாவது சிந்தனையை ஆரம்பித்து வைக்கின்றன. அணுசக்திக்கு மாற்றாக எத்தனையோ வகை இயற்கைச் சக்திகளை நாம் பயன்படுத்த முடியும். நீர், காற்று, சூரியஒளி என்ற அனைத்தையுமே நாம் சக்திகளாக மாற்றமுடியும். அப்படி நாம் மாற்றும் இயற்கைச் சக்திகளைக்கொண்டு நமது தேவைகளைப் போதுமான அளவு நாம் நிறைவு செய்துகொள்ளலாம். அதில் சந்தேகமேயில்லை. ஆனால், கட்டுக்கடங்காமல் வளர்ந்திருக்கும் நமது சுயநலத்தையும், பேராசைகளையும்  நிறைவேற்றும் ஆற்றல் இந்தச் சக்திகளுக்குக் கிடையாது. இதுதான் பிரச்சனை.

தேவைகளை நிறைவுசெய்யும் வாழ்வை ஒவ்வொருவரும் மேற்கொண்டால், நமக்கு இத்தனை பொருட்கள் தேவையில்லை. மிகுதியான அந்தப் பொருட்களை உருவாக்கும் தொழிற்சாலைகள் தேவையில்லை. அத்தொழிற்சாலைகளை இயக்கும் அணுசக்தியும் தேவையில்லை. எப்போது நாம் தேவைகளைத் தாண்டி ஆசைகளையும், பேராசைகளையும்... வெறிகளாக வளர்த்துக்கொண்டோமோ, அப்போது அந்த வெறிகளை நிறைவுசெய்ய, இயற்கைச் சக்திகளைத் தாண்டி, அணுசக்தியைத் தேடினோம். பேராசை வெறியால் நாம் சேர்த்துவைத்துள்ள செல்வங்களைக் காக்க அணு ஆயுதங்களையும் தேடினோம்.

நான் இப்படிப் பேசுவதைக் கேட்கும்போது, உங்களில் பலர் உள்ளுக்குள் சிரித்துக் கொள்ளலாம். நான் பேசுவது 21ம் நூற்றாண்டில் வாழும் நமக்கு ஒத்துவராத ஒன்று. இயற்கைச் சக்திகளை நம்பி வாழ்ந்தால், நாம் எல்லாரும் மீண்டும் கற்காலத்திற்குச் சென்று வேட்டையாடி, காய்கனிகளைத் திரட்டி வாழவேண்டியிருக்கும், முன்னேற்றமே இருக்காது... என்று இந்த எண்ணத்தை நீங்கள் எள்ளி நகையாட முடியும். ஆனால் நாம் இன்று சந்திக்கும் பல பிரச்சனைகளின் ஆணிவேர் நமது கட்டுக்கடங்காத ஆசைகள் என்றும், அடுத்தத் தலைமுறையைப்பற்றி எவ்விதக் கவலையும் இன்றி நாம் சுற்றுச்சூழலை நிரந்தரமாக ஆபத்துக்கு உள்ளாக்கும் போக்கில் செயல்படுகிறோம் என்றும் பல அகில உலக கருத்தரங்குகளில் நாம் பேசிவருகிறோம்... அண்மையில் முடிவுற்ற Rio+20 கருத்தரங்கையும் சேர்த்து... 

அணு உலைகள் என்ற கோவில்களைக் கட்டி, அணுசக்தியை வழிபடும் நமது ஆசைகளையும், பேராசை வெறிகளையும் நீக்கிவிட்டு, நமது தேவைகளையும், அடுத்தவர் தேவைகளையும் நிறைவேற்றும் வாழ்வை நாம் அமைத்துக் கொள்ளவேண்டும் என்று கனவு காண்பதில் தவறில்லையே... இந்தக் கனவை எனக்குள் விதைத்தவை இன்றைய வாசகங்கள்.

எல்லா உயிரினங்களுக்கும் அடிப்படைத் தேவையாக இருக்கும் பசியைப்பற்றி முதல் வாசகமும், நற்செய்தியும் பேசுகின்றன. எல்லா உயிரினங்களுக்கும் பசி என்பது பொதுவென்றாலும், மனிதரும், மற்ற உயிர்களும் இந்த அடிப்படைத் தேவையை நிறைவு செய்வதில்தான் எத்தனை, எத்தனை வேறுபாடுகள்!!! இன்றைய முதல் வாசகத்தில் இஸ்ரயேல் மக்கள் பசியால் வாடுகின்றனர். இறைவனையும், மோசேவையும் எதிர்த்து முணுமுணுக்கின்றனர். இறைவன் மோசே வழியாகத் தரும் பதிலுரை இதுதான்:

விடுதலைப்பயண நூல் 16: 4

“இதோ பார்! நான் உங்களுக்காக வானத்திலிருந்து அப்பத்தைப் பொழியப் போகிறேன். மக்கள் வெளியே போய்த் தேவையானதை அன்றன்று சேகரித்துக்கொள்ள வேண்டும். என் கட்டளைப்படி நடப்பார்களா இல்லையா என்பதை நான் இவ்வாறு சோதித்தறியப் போகிறேன்.”

இறைவனின்  இந்தக் கூற்றில் ஒரு பகுதி என் நெஞ்சில் 'பளீர்' என, சாட்டையடிபோல் விழுந்தது. தேவையானதை அன்றன்று சேகரித்துக் கொள்ள வேண்டும். அடிமைகளாக இருந்த இஸ்ரயேல் மக்கள் ஒரு நாட்டை உருவாக்கும் மக்களாக மாறுவதற்கு இறைவன் பாடங்கள் சொல்லித் தந்தார். பாடங்களை அவர்கள் பயின்றனரா என்பதைப் பரிசோதிக்க, தேர்வும் வைத்தார். ஒவ்வொருவரும் அவரவருக்குத் தேவையானதை அன்றன்று சேகரித்துக் கொள்ள வேண்டும். இம்மக்கள் தங்கள் தேவைகளை மட்டும் நிறைவுசெய்து வாழும் மக்களாக இருப்பார்களா அல்லது பேராசையில் அதிகம் சேர்த்துவைக்கும் மக்களாக இருப்பார்களா என்பதே இறைவன் தந்த முதல் சோதனை. இந்தச் சோதனையில் வென்றவரும் உண்டு, தோற்றவரும் உண்டு. அடுத்த நாளுக்குச் சேர்த்தவர்களின் உணவு புழுவைத்து நாற்றமெடுத்தது என்று இதே 16ம் பிரிவின் பிற்பகுதியில் நாம் வாசிக்கிறோம்.

அன்றும் சரி, இன்றும் சரி... தேவைக்கும் அதிகமாகச் சேர்த்துவைப்பது மனிதர்கள் மத்தியில் நடமாடும் ஒரு நோயாக உருவெடுத்துள்ளது. சேர்த்துவைப்பதை ஒரு நோய் என்று சொன்னால், மலைபோல் குவித்துவைப்பதை என்னென்று சொல்வது? குவித்துவைக்கும் தீராத நோயில் சிக்கித்தவிக்கும் பல நாட்டுத் தலைவர்களை, தலைவிகளைப் பற்றி நாம் கேட்டுவரும் கதைகள் நம்மை வியப்பிலும், வேதனையிலும் ஆழ்த்துகின்றன. ஆயிரம் சோடி காலணிகளைச் சேர்த்திருந்த ஒரு தலைவி, நகைகளை, புடவைகளைச் சேர்த்திருந்த ஒரு தலைவி, பஞ்சு மெத்தையில், பஞ்சுக்குப் பதிலாக, பணக்கட்டுக்களைப் பதுக்கிவைத்திருந்த அரசியல் தலைவர், குளிக்கும் தொட்டியைத் தங்கத்தில் செய்திருந்த ஓர் அரசுத் தலைவர்... இந்த பட்டியலை இன்று முழுவதும் நம்மால் வாசிக்கமுடியும். இவர்கள் வலியத்தேடி வரவழைத்துக்கொண்ட நோயினால், அந்த நாட்டு மக்கள், முக்கியமாக வறியோர் அடையும் துன்பங்கள் ஏராளம்.

சேகரித்து வைக்கும் பேராசை நோய் பல்வேறு அளவுகளில் நம் ஒவ்வொருவரிலும் உள்ளது. இந்த நோயின் பக்கநோயாக இருப்பது குறுக்கு வழியைத் தேடுவது. இந்த நோயைப்பற்றி இன்றைய நற்செய்தியில் நாம் வாசிக்கிறோம். தன்னைத் தேடிவந்த மக்களைப்பார்த்து இயேசு கூறும் வார்த்தைகள், நாம் அனைவரும் குறுக்கு வழி விரும்பிகள் என்பதை நமக்கு நினைவுறுத்துகிறது.

யோவான் நற்செய்தி 6: 24-26

அக்காலத்தில், கடற்கரையில் மக்கள் இயேசுவைக் கண்டு, “ரபி, எப்போது இங்கு வந்தீர்?” என்று கேட்டார்கள். இயேசு மறுமொழியாக, “நீங்கள் அரும் அடையாளங்களைக் கண்டதால் அல்ல, மாறாக, அப்பங்களை வயிறார உண்டதால்தான் என்னைத் தேடுகிறீர்கள் என உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்” என்றார்.

அருட்பணி இயேசு கருணா என்பவர் இப்பகுதியைப்பற்றி ஞாயிறு மின்னலில் தன் சிந்தனைகளை இவ்வாறு பகிர்ந்துகொள்கிறார்:

யூதர்களின் தேடலில் இருந்த வெளிவேடத்தை இயேசு தோலுரித்து காட்டுகிறார். இயேசு ஐந்து அப்பங்களைப் பலுகச் செய்து ஐயாயிரம் பேருக்குக் கொடுத்தவுடன் அங்கிருந்த மக்களுக்கு ஒரு மாயை வந்துவிடுகிறது. அது என்னவென்றால், ஏற்கனவே நாம் பட்டினியாகக் கிடக்கின்றோம். உழைக்க வேண்டுமானால், வேலையும் கிடைப்பதில்லை. வேலை கிடைத்தாலும், கடினமாக இருக்கிறது. அப்படியே சம்பளம் வாங்கினாலும், ஏரோது ஒருபுறம், உரோமைய அரசு மறுபுறம் என அதை வரியாக நம்மிடமிருந்து பிடுங்கிவிடுகின்றனர். ஆகவே, இயேசு பின்னாலேயே செல்வோம். உழைக்கவும் தேவையில்லை. உணவும் கிடைக்கும் என்ற மயக்க நிலைக்கு ஆளாகின்றனர். இயேசு இந்த மாயை உணர்வைச் சாடுகின்றார்.

குறுக்கு வழிகள் என்ற மாயை உணர்வையும், பேராசை வெறிகளையும் போக்குவதற்கு இயேசு சொல்லும் ஒரு வழி:

யோவான் நற்செய்தி 6: 27

அழிந்துபோகும் உணவுக்காக உழைக்க வேண்டாம். நிலைவாழ்வு தரும் அழியாத உணவுக்காகவே உழையுங்கள். அவ்வுணவை மானிடமகன் உங்களுக்குக் கொடுப்பார்.

பேராசை வெறிகளைக் களைந்து, நம்முடைய, பிறருடைய தேவைகளை நிறைவேற்றும் மனதை வளர்த்துக்கொள்ளவும், தேவைகளைத் தேவன் தீர்ப்பார் என்ற நம்பிக்கையை வளர்த்துக்கொள்ளவும் இந்த ஞாயிறு வழிபாட்டில் உருக்கமாக மன்றாடுவோம். தேவனை நம்பாமல், தேவைகளைப் பெருக்கி, பேராசை வெறியர்களாக நாம் மாறினால், ஆண்டவனை ஒதுக்கிவிட்டு, அணுசக்திக்குக் கோவில் கட்டி கும்பிட வேண்டியிருக்கும், எச்சரிக்கை!!!

Sharing is our Security பகிர்வதே நம் பாதுகாப்பு

The Olympic rings are lit with pyrotechnics during the opening ceremony of the London 2012 Summer Olympics on July 27, 2012. DAVID GOLDMAN / AP

http://olympics.time.com/2012/07/19/the-cheers-for-london/

30^th Summer Olympics began in London on Friday with a great opening spectacle. The Royal Wedding, the Diamond Jubilee of Queen Elizabeth and now the Olympics… Britain seems to be in the lime-light with good shows. But, beneath all these external pomp and glory, every one of these events must have kept the British government on pins and needles to make sure of the security measures. As one may remember, London won the vote to conduct the 2012 Olympics on July 6, 2005. The very next day July 7 (known as 7/7) there were four bomb blasts in London – three in the subways and one in a double-decker bus, killing 56 persons and injuring more than 700 people. This was projected as one of the worst terrorist attacks in the country's history. From then on, Britain’s headaches began. Here are some of the headlines that appeared in recent days:

• London Feels More Like a Military Base Than an Olympic Park
• Unprecedented security measures for London Olympics
• England's stuffiness, security measures add up to a right proper Games
• London's Olympic security headache

With more than 36,000 members of the security force for the 10,000 athletes and a security budget in the range of 1.6 billion pounds, one wonders whether the world needs to conduct a sports festival like this. Is this a festival at all, in the first place?

Another irony that comes to my mind is the anomaly of the term ‘truce’. We are aware that in view of this Olympics, all the 193 member countries of the U.N. unanimously passed a resolution that between July 27 to September 9, 2012, when the Paralympics will get over, they would not take up any armed conflicts. So, these countries have laid to rest all the weapons for around 40 days. The irony is… that around all the sports complexes of the Olympics 2012, weapons have been piled up, in case… In spite of all these precautions, still something could go wrong… Hence, we need to turn to God to protect the athletes, spectators and the common folks in London for the Summer Olympics as well as for the Paralympics which will follow.

We are painfully aware that one of the greatest problems facing us today is insecurity – physical, social, financial, political, psychological etc…etc. We can easily see that all these are inter-related. The more financial and social insecurity, the greater the violence! There is no strong political will to find a permanent solution to this situation. Any one can easily see that the gap between the haves and the have-nots is becoming a bottomless chasm! I feel that in the final analysis this is the main reason for all the insecurity we feel. Instead of bridging this gap, most of the governments spend more and more money on weapons. The best shield that can protect us is SHARING of our resources rather than stocking up wealth and weapons.

Sharing is the main theme in today’s liturgy. The readings from II Kings as well as the Gospel of John talk of the miraculous feeding of people. At first glance, these readings seem to highlight the miraculous intervention of God. But, on a deeper analysis, we can find that God and Jesus did not produce food out of nothing. There was the element of human contribution.

2 Kings 4:42-44

A man came from Ba'al-shal'ishah, bringing the man of God bread of the first fruits, twenty loaves of barley, and fresh ears of grain in his sack. And Eli'sha said, "Give to the men, that they may eat." But his servant said, "How am I to set this before a hundred men?" So he repeated, "Give them to the men, that they may eat, for thus says the LORD, 'They shall eat and have some left.'" So he set it before them. And they ate, and had some left, according to the word of the LORD.

We see a similar scene in John’s gospel – John 6: 1-15. This passage seems like a sequel to last week’s passage from Mark. The closing lines of last week’s gospel gave us a picture of the compassionate shepherd:

Mark 6:34

As he went ashore he saw a great throng, and he had compassion on them, because they were like sheep without a shepherd; and he began to teach them many things.

This week’s gospel begins with Jesus, the Good Shepherd being concerned about feeding the people. His question of how to feed those people met with more questions. Then came a solution: "There is a lad here who has five barley loaves and two fish". Jesus, as if waiting for this clue, told his disciples to make the people sit down for a meal! All that Jesus required was a little effort from one of them and it came via a child!

Usually this miracle is looked upon as a miracle of multiplication performed by Jesus. But, there is another interpretation to this episode. This interpretation stems from the basic question – how is it that a child carried food to the desert? When a family goes on a journey, children do not think of carrying food. This is the job of the parents. They foresee what would be required by children and get prepared.

For the Jews, this foresight was almost second nature. Having suffered slavery and shortage of food for generations, they were careful to carry food whenever they left their house. So, here was a family which had come to the desert to meet Jesus. The mother of the family had prepared five loaves and two fish for the family to eat. The child was simply carrying the food packet. We can easily presume that many of those who were there around Jesus, carried some food.

As it was getting late, they began to feel pangs of hunger. They were hesitant to open their packets since they knew that what they had was insufficient to feed the crowd. Hesitations, questions, calculations are typical of adults. Thank God, children are different. Hence, the miracle happened. The little lad heard Jesus discussing with his disciples about feeding the people. Without a second thought, the lad offered what he had carried from home – five loaves and two fish! Once the crowd saw this, then it was easy for them to open their packets and share…

Five loaves + two fish + Jesus’ blessing = more than 5000 people fed + 12 baskets of left-overs!

Not a simple mathematics, but pure magic! I consider this – namely, that Jesus and the child inspiring the people to share – a much more powerful miracle than simply Jesus multiplying the loaves!

The world needs extraordinary miracles of sharing. How do we get rid of the scandal of millions dying of hunger? We can pray for God’s direct intervention; we can hope for efficient actions of governments; we can fight with the haves to share with the have-nots… OR, as the little lad we can start sharing.

Let me close these reflections with a news item I read a fortnight back.

Spearheading a revolution with handful of rice (Source: UCAN-India)

July 15, 2012. Every drop makes an ocean. That adage perhaps never held so true as in the case of a Christian community in one of the poorest areas of India. A small community in Mizoram despite having not much to depend on for themselves have been religiously paying their tithes – “a handful rice.”

This community in the northeast not only supports itself financially, but has also managed to send out hundreds of missionaries. Behind their success is a simple practice called "a handful of rice."

Lalua lives in a tiny, remote village in Mizoram. Her family sustains on a meager income of less than $1 a day. Despite abject poverty, simple women like Lalua are spearheading a revolution that's sweeping the world of missions.

"Buhfai tham" is a practice where each Mizo family puts aside a handful of rice every time they cook a meal. Later, they gather it and offer it to the church. The church, in turn, sells the rice and generates income to support its work.

"It is not our richness or our poverty that makes us serve the Lord, but our willingness," said Rev. Zosangliana Colney, leader of Mizoram Presbyterian Church. "So we Mizo people say, 'As long as we have something to eat every day, we have something to give to God every day.'"

With 1,800 missionaries in India and many overseas, the Mizoram church is known as a missionary church around the world. This success is attributed to their selfless and creative giving.

I rest my case.

P.S. When I was looking for a picture to go with my reflection, I came across a blog from which I have taken this picture. There is a write-up in this blog on a new film called ‘The Hunger Games’, released in March, 2012. This is a movie based on a book with the same title written by Suzanne Collins in 2008. Kindly visit the blog: Crosses - The [incidental] blog of Cross Community Church in Irvine, California at http://crossirvine.blogspot.it/2012/03/less-is-more.html

Boys Sharing Food

http://crossirvine.blogspot.it/2012/03/less-is-more.html

இவ்வெள்ளியன்று 30வது கோடைக்கால ஒலிம்பிக் விளையாட்டுக்கள் இலண்டன் மாநகரில், பிரம்மாண்டமான துவக்கவிழாவுடன் ஆரம்பமாயின. இந்த ஒலிம்பிக் விளையாட்டுக்களும், இதைத் தொடர்ந்து அதே இலண்டன் மாநகரில் நிகழவிருக்கும் மாற்றுத் திறனாளிகள் ஒலிம்பிக் விளையாட்டுக்களும் எவ்வித ஆபத்தும் இன்றி, அமைதியான முறையில் முடிவடைய இறைவனின் பாதுகாப்பை மன்றாடுவோம்.

விளையாட்டுப் போட்டிகளுக்கு இறைவனின் பாதுகாப்பை நாம் வேண்டிநிற்பது இன்றைய உலகின் பாதுகாப்பற்ற நிலையை நம் மனதில் ஆழமாய்ப் பதிக்கிறது. இந்த விளையாட்டுக்களை நடத்தும் பிரித்தானிய அரசு பாதுகாப்பிற்காக மேற்கொண்டுள்ள செலவும், செயல்பாடுகளும் நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்தும் அதே வேளையில், ஒரு விளையாட்டை இவ்வளவு பாதுகாக்க வேண்டியுள்ளதே என்ற வேதனையையும் தூண்டுகிறது. எந்த நேரத்தில், எவ்விடத்திலிருந்து, எவ்வகையில் வன்முறைகள் வெடிக்கும் என்பது தெரியாமல் நாம் வாழ்ந்து வருகிறோம். இன்றைய நமது சமுதாயத்தை ஒவ்வொரு நாளும் சிதைக்கும் ஒரு பெரும் பிரச்சனை பாதுகாப்பின்மை.

பாதுகாப்புடன் வாழவேண்டும் என்பது மனிதராய்ப் பிறந்த ஒவ்வொருவரின் அடிப்படை வேட்கை. அண்மையக் காலங்களில் நாம் பாதுகாப்பு என்று பேசும்போது, மனித சமுதாயத்தைப் பாதுகாப்பதை மட்டும் நாம் எண்ணிப் பார்ப்பதில்லை. நம்மைச் சுற்றியுள்ள சுற்றுச்சூழலையும் பாதுகாக்கவேண்டும் என்று எண்ணிப் பார்க்கிறோம். நாமும், நமது சுற்றுச்சூழலும் பாதுகாப்பின்றி போனதற்கு என்ன காரணம்? நமது சுயநலமும், பேராசையும் நம்மை இந்த பாதுகாப்பற்ற நிலைக்குத் தள்ளிவிட்டுள்ளன.

சுயநலமும், பேராசையும் கட்டுப்பாடின்றி வளர்ந்துவிட்டதால், இருப்பவர்கள் தேவைக்கும் மிகமிக அதிகமாகச் சேர்த்துக்கொண்டே உள்ளனர். இதனால், இல்லாதவர்கள் தங்கள் அடிப்படைத் தேவைகளையும் இழந்து தவிக்கின்றனர். இருப்பவர்களுக்கும், இல்லாதவர்களுக்கும் இடையே நினைத்துப் பார்க்கவும் முடியாத ஒரு பெரும் பாதாளம் உருவாகிவிட்டது. இந்த வேறுபாடுதான் நமக்குள் பாதுகாப்பற்ற நிலையை உருவாக்கிவிட்டது. இல்லாதவர்கள் விரக்தியின் எல்லைக்கு விரட்டப்படும்போது, இனி இழப்பதற்கு ஒன்றுமில்லை என்ற நிலைக்கு அவர்கள் தள்ளப்படும்போது, அவர்களுக்கு உள்ள ஒரே வழி, இருப்பவர்களைத் தாக்குவது.

நாடுகளுக்கிடையில், சமுதாயங்களுக்கிடையில், தனி மனிதர்களுக்கிடையில் வெடிக்கும் வன்முறைகளை, அதனால் உருவாகியுள்ள பாதுகாப்பற்ற நிலையை ஆழமாக ஆய்வு செய்தால், இந்த நிலையின் ஆணிவேராக நாம் காண்பது... இருப்பவர் - இல்லாதவர் என்ற இணைக்கமுடியாத இருவேறு உலகங்கள்.

இப்படிப் பிளவுபட்டு நிற்கும் இந்த உலகங்களை இணைக்கும் வழிகளைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக, இல்லாதவரின் உலகிலிருந்து தங்களைக் காத்துக் கொள்ள இருப்பவரின் உலகம் ஆயுதங்களையும், அரசியல் தந்திரங்களையும் நம்பி வாழ்கிறது. இந்தப் பிரச்சனையைத் தீர்க்க ஒரே வழி... பகிர்வு. இருப்பது சிறிதளவேயாயினும், அதை இல்லாதாரோடு பகிர்ந்தால், இந்த உலகம் அதிகப் பாதுக்காப்பில் வளர்ந்து, பல புதுமைகளைக் காணமுடியும் என்பதை நமக்கு இன்றைய வாசங்கள் நினைவுறுத்துகின்றன.

மக்களின் பசியைப் போக்க, தங்களிடம் இருக்கும் உணவு போதுமா என்ற கேள்வி அரசர்கள் இரண்டாம் நூலிலும், யோவான் நற்செய்தியிலும் எழுப்பப்படுகிறது. இருந்தாலும், இறைவனை நம்பி உணவு பரிமாற்றம் ஆரம்பமாகிறது. இறுதியில், மக்கள் வயிறார உண்ட பின்னர், மீதம் உணவும் இருக்கிறது.

இவ்விரு நிகழ்வுகளையும் மேலோட்டமாகச் சிந்திக்கும்போது, ஓர் எண்ணம் தோன்ற வாய்ப்புண்டு. அதாவது, உலகின் பசியைப் போக்க, இல்லாதவர்களின் குறையைப் போக்க இறைவன் நேரில் வந்து ஏதாவது புதுமைகள் செய்யவேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு எழுவதற்கு வாய்ப்புண்டு. ஆயினும், இந்த இரு வாசகங்களையும் இன்னும் ஆழமாக ஆராய்ந்தால், ஓர் உண்மை தெளிவாகும். இறைவன் இந்த உணவை ஒன்றுமில்லாமையிலிருந்து உருவாக்கி, பலுகிப் பெருகச் செய்யவில்லை. கூட்டத்தில் ஒருவர் கொண்டுவந்து கொடுத்த உணவே இந்தப் புதுமையின் அடித்தளமாக அமைந்ததைப் பார்க்கலாம்.

அரசர்கள் - இரண்டாம் நூல் 4: 42

பாகால் சாலிசாவைச் சார்ந்த ஒரு மனிதர் புது தானியத்தில் செய்யப்பட்ட இருபது வாற்கோதுமை அப்பங்களையும், தம் கோணிப் பையில் முற்றிய தானியக் கதிர்களையும் கடவுளின் அடியவரான எலிசாவிடம் கொண்டு வந்தார்.

என்று இன்றைய முதல் வாசகம் ஆரம்பமாகிறது. ஒருவர் மனமுவந்து தந்த அந்த உணவு ஒரு நூறு பேருக்குப் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டது.

நற்செய்தியிலும் இதேச் சூழலை நாம் காண்கிறோம். பாலை நிலத்தில் தன்னைத் தேடிவந்த மக்களைக் கண்டதும், அவர்களுக்கு விருந்து பரிமாறச் சொல்கிறார் இயேசு. இயேசுவின் அந்த ஆர்வத்திற்கு எதிராக, கேள்விகள் எழுகின்றன, ஒரு சிறுவனிடம் உணவு உள்ளதென்று சொல்லப்படுகிறது. அந்தச் சிறுவன் தந்த உணவு அங்கு நிகழ்ந்த அற்புதத்தைத் துவக்கிவைத்தது. சிறுவன் தந்த ஐந்து அப்பம், இரண்டு மீன், இறைமகன் ஆசீர்... ஐயாயிரம் பேர் வயிறார உண்டனர்... மீதியும் இருந்தது.

இந்தப் புதுமையை இருவேறு கண்ணோட்டங்களில் சிந்திக்கலாம். இயேசு தனி ஒருவராய் உணவைப் பலுகச்செய்தார் என்று சிந்திப்பது ஒரு கண்ணோட்டம். மற்றொரு கண்ணோட்டம் - ஒரு சில விவிலிய ஆய்வாளர்கள் சொல்லும் கருத்து. இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் நம் சிந்தனைகளைத் துவக்கிவைப்பது ஒரு கேள்வி: சிறுவன் எதற்காக உணவுகொண்டு வந்திருந்தான்? பொதுவாக, வெளியூர் செல்லும்போது, முன்னேற்பாடாக உணவு எடுத்துச் செல்லவேண்டும் என்று குழந்தைகளோ, சிறுவர்களோ எண்ணிப் பார்ப்பதில்லை. அவர்களுக்குத் தேவையான உணவை தயாரித்து, எடுத்துச்செல்வது... பெற்றோரே. யூதர்கள் மத்தியில் இதுபோன்ற முன்னேற்பாடுகள் கூடுதலாகவே இருந்தன. காரணம் என்ன?

பல தலைமுறைகளாய், யூதர்கள் அடிமை வாழ்வு வாழ்ந்ததால் உணவின்றி தவித்தவர்கள். எனவே, அவர்கள் வீட்டைவிட்டு வெளியேறும்போது மடியில் கொஞ்சம் உணவு எடுத்துச் செல்வது அவர்கள் வழக்கம். அன்றும், பாலைநிலத்திற்கு இயேசுவைத் தேடிச்சென்ற அந்தக் கூட்டத்தில், ஒரு குடும்பம் இருந்தது. தாங்கள் செல்வது பாலைநிலம் என்பதால், குடும்பத்தலைவி முன்மதியோடு செயல்பட்டார். குடும்பமாய்ச் சென்ற தங்களுக்குத் தேவையான ஐந்து அப்பங்களையும் இரண்டு மீன்களையும் தயாரித்திருந்தார். அந்த உணவு பொட்டலத்தை சிறுவன் சுமந்து வந்திருந்தான்.

மாலை ஆனதும் பசி வயிற்றைக் கிள்ள ஆரம்பித்தது. உணவுப் பொட்டலங்களை யார் முதலில் பிரிப்பது? பிரித்தால், பகிர வேண்டுமே என்ற எண்ணங்கள் அந்த பாலை நிலத்தில் வலம் வந்தன! இயேசுவின் போதனைகளில் பகிர்வைப் பற்றி பேசினார்… சரிதான். ஆனால் எப்படி இத்தனை பேருக்குப் பகிரமுடியும்? இந்தக் கேள்விகளில் பெரியவர்களும், இயேசுவின் சீடர்களும் முழ்கி இருநதார்கள்.

யார் ஆரம்பிப்பது? இது நடக்கக் கூடிய காரியம்தானா? நமக்கேனக் கொண்டுவந்திருப்பதைக் கொடுத்துவிட்டால் நாம் என்ன செய்வது? நமது எதிர்காலம் என்னாவது? போன்ற கேள்விகள் பெரியவர்கள் மனதை ஆக்ரமிக்கும். குழந்தைகளின் எண்ண ஓட்டங்கள் பெரியவர்களின் எண்ண ஓட்டங்களைப் போல் இருக்காது. அதனால், அந்தப் புதுமை நிகழ்ந்தது.

மக்களுக்கு உணவளிப்பது பற்றி இயேசு சீடர்களிடம் பேசுவதைக் கேட்ட அந்தச் சிறுவன், அம்மா தன்னிடம் கொடுத்திருந்த ஐந்து அப்பங்களையும் இரண்டு மீன்களையும் இயேசுவிடம் கொண்டு வந்து கொடுத்தான். பின்விளைவுகளைச் சிறிதும் கணக்கு பார்க்காமல், கள்ளம் கபடமற்ற ஒரு புன்னகையுடன் அந்தச் சிறுவன் இயேசுவிடம் வந்து, தன்னிடம் உள்ளதையெல்லாம் பெருமையுடன் தந்ததை நாம் கற்பனை செய்து பார்க்கலாம். அந்தக் குழந்தையின் செயலால் தூண்டப்பட்ட மற்றவர்களும் தாங்கள் கொண்டுவந்திருந்த உணவைப் பகிர்ந்துகொள்ள ஆரம்பித்தனர். ஆரம்பமானது ஓர் அற்புத விருந்து.

இரயில் பயணங்களைப் பற்றி நினைத்துப் பார்க்கிறேன். நம் அனைவருக்கும் இந்த அனுபவம் இருந்திருக்கும். இரயிலில் பயணம் செய்யும்பொழுது, உணவுநேரம் வந்ததும், ஒரு சின்ன தயக்கம் உருவாகும். எல்லாரிடமும் உணவு இருந்தாலும், யார் முதலில் உணவு பொட்டலத்தைப் பிரிப்பது என்ற சின்ன தயக்கம். ஒருவர் ஆரம்பித்ததும், மற்றவர்களும் அரம்பிப்பார்கள். இதில் சில சமயங்களில் இன்னும் என்ன அழகு என்றால், ஒருவர் தன் உணவில் கொஞ்சம் மற்றவரோடு பகிர ஆரம்பித்ததும், எல்லாரும் கொஞ்சம் கொஞ்சம் பகிர்ந்து கொள்வர். அவரவர் கொண்டு வந்திருந்த உணவை விட, இன்னும் அதிக சுவையுள்ள விருந்து அங்கு நடக்கும்.

இதே போன்றதொரு அனுபவம் இயேசுவைச் சுற்றி அன்று நடந்திருக்க வேண்டும். ஒரு சிறுவன் ஆரம்பித்த பகிர்வு, ஒரு பெரிய விருந்தை ஆரம்பித்து வைத்தது. அந்த பகிர்வின் மகிழ்விலேயே  அங்கு இருந்தவர்களுக்கு பாதிவயிறு நிறைந்திருக்க வேண்டும். எனவேதான் அவர்கள் உண்டதுபோக மீதியை 12 கூடைகளில் சீடர்கள் நிறைத்ததாக யோவான் நற்செய்தி கூறுகிறது. இயேசு அன்று நிகழ்த்தியது ஒரு பகிர்வின் புதுமை. இது இரண்டாவது கண்ணோட்டம். தனியொருவராய் இயேசு அப்பங்களைப்  பலுகச் செய்தார் என்பது புதுமைதான். ஆனால், அதைவிட, இயேசு மக்களைப் பகிரச் செய்தார் என்பதை நான் மாபெரும் ஒரு புதுமையாகப் பார்க்கிறேன்.

நாம் வாழும் இன்றைய உலகில் இந்தப் பகிர்வுப் புதுமை அதிகம் தேவைப்படுகிறது. வளங்கள் பலவும் நிறைந்த இன்றைய உலகில் இன்னும் கோடான கோடி மக்கள் பசியிலும் பட்டினியிலும் மடிகின்றார்கள்.

அண்மையில் கிடைத்த ஒரு புள்ளிவிவரத்தின்படி, ஒவ்வொரு நாளும் 3.6 நொடிக்கு ஒருவர் பட்டினியால் இறக்கின்றார். இதில் என்ன கொடுமை என்றால், இந்த மரணங்கள் தேவையற்றவை. உலகத்தின் இன்றைய மக்கள் தொகை 680 கோடி. உலகில் தினம் தினம் 720 கோடி மக்கள் உண்பதற்குத் தேவையான அளவு உணவு உற்பத்தியாகிறது. இருந்தாலும், 130 கோடிக்கும் மேலான மக்கள் பட்டினியில் வாடுகின்றனர். கணக்கிட்டுப் பார்த்தால், ஒவ்வொரு நாளும் 170 கோடி மக்களுக்குப் போய் சேரவேண்டிய உணவு, ஒவ்வொரு நாளும் வீணாகக் குப்பையில் எறியப்படுகிறது. இது வேதனை தரும் உண்மை. இந்த நிலையால், ஒவ்வோர் ஆண்டும் 30 லட்சம் மக்கள் பட்டினியால் இறக்கின்றனர். இவர்களில் பெரும்பாலோனோர் குழந்தைகள்.

இந்தத் தேவையற்ற மரணங்கள் நிறுத்தப்பட வேண்டுமானால், இயேசு அன்று ஆற்றிய பகிர்வுப் புதுமை மீண்டும் உலகமெல்லாம் நடக்கவேண்டும்.

வானிலிருந்து இறைவன் இறங்கி வந்து புதுமை செய்தால்தான் இவ்வுலகின் பசியைப் போக்க முடியும்; சக்திவாய்ந்த அரசுகள் மனது வைத்தால்தான் இந்தக் கொடுமை தீரும்; இருப்பவர்கள் பகிர்ந்து கொண்டால்தான் இல்லாதவர் நிலை உயரும் என்றெல்லாம் எதிர்பார்த்து காத்திருப்பதை விட்டுவிட்டு, பகிர்வு என்ற புதுமையை அந்தச் சிறுவனைப் போல் நம்மில் யாரும் ஆரம்பித்து வைக்கலாம்.

இதோ, இரு வாரங்களுக்கு முன், ஜூலை 15ம் தேதி, வெளியான ஒரு செய்தி. இந்தியாவின் வடகிழக்குப் பகுதியில் உள்ள ஒரு சிறு மாநிலமான மிசோராம், நமக்குப் பகிர்வுப் பாடத்தைச் சொல்லித் தருகிறது.

“Buhfai tham” அதாவது, "ஒரு கைப்பிடி அரிசி" என்ற ஒரு திட்டம் இங்கு செயல்வடிவம் பெற்றுள்ளது. இங்குள்ள மக்கள், பெரும்பாலும் வசதிகள் குறைந்த மக்கள். இவர்கள் ஒவ்வொரு முறையும் சோறு சமைக்கும்போது, ஒரு கைப்பிடி அரிசியை தனியே எடுத்து வைப்பார்கள். இப்படி ஒவ்வொரு வீட்டிலும் சேர்க்கப்படும் அரிசி, ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் பங்கு கோவிலுக்குக் கொண்டு வரப்படும். கோவிலில் சேர்க்கப்படும் அரிசி அப்பகுதியில் வாழும் மிகவும் வறியோர் மத்தியில் பகிர்ந்தளிக்கப்படும். ஒரு சிலர், அரிசியோடு, தங்கள் தோட்டங்களில் வளர்ந்த காய்களையும், பழங்களையும் காணிக்கையாகத் தருவர். இவை அனைத்துமே, ஞாயிறுத் திருப்பலியின் இறுதியில் வறியோர் மத்தியில் பகிர்ந்து தரப்படும். 

மிசோராம் மக்கள் சொல்லித்தரும் வழியை நாம் அனைவருமே பின்பற்ற முடியுமே! இதைத்தானே இன்றைய நற்செய்தியில் நாம் சந்திக்கும் சிறுவன் நமக்குச் சொல்லித் தருகிறான்? பகிர்வதால், பாசம் வளரும், பாதுகாப்பும் உலகில் பெருகும். பகிர்வுக்குப் பதில், சுயநலக் கோட்டைகள் பிரம்மாண்டமாக எழுந்தால், அந்தக் கோட்டைகளைக் காக்க இன்னும் தீவிரமான பாதுகாப்புத் திட்டங்கள் தேவைப்படும். அதற்கு செலவும் ஆகும். ஒலிம்பிக் போட்டிகள் சொல்லித்தரும் இந்தப் பாடத்தைப் பயில்வோமா? அல்லது, நற்செய்தியில் சிறுவன் வழியாக இயேசு சொல்லித்தரும் பகிர்வுப் பாடத்தைப் பயில்வோமா? பகிர்வுப் பாடங்களைப் பச்சிளம் குழந்தைகளிடம் கற்றுக்கொள்ள நமக்கு இறைவன் பணிவான மனதைத் தரவேண்டுமென்று மன்றாடுவோம்.