Self-less shepherds and selfish hirelings உண்மை மேய்ப்பர்களும், போலி-கூலி மேய்ப்பர்களும்

The Good Shepherd

https://www.insights.uca.org.au

 4^th Sunday of Easter – the Good Shepherd Sunday

We come to this Sunday’s liturgy with heavy hearts. The news from India about the second wave of COVID-19 is painful. What was only a matter of facts and figures during the first wave, has become more painfully personal with many among our relatives and friends getting affected by this virus.

At this moment, let us turn our attention to the medical workers who have risked their health and, their life, in order to save those affected by this virulent virus. We pay special attention to them, since this Sunday invites us to reflect on Jesus the Good Shepherd. We know that these health workers have brought millions of men and women from the valley of virus-ridden darkness to tranquil waters and green meadows of life (Cf. Psalm 23). We are thankful to God for these self-less shepherds!

A recent report from the Amnesty International (March 5, 2021) says that ‘at least 17,000 health workers have died from COVID-19 over the last year’. When we think of 17,000 just as a number, it may not have a deep impact on us, but, when we think of this number as ‘one health worker dying every 30 minutes’, it brings to light the risks taken by doctors, nurses and other volunteers fighting against this monster called ‘COVID-19’.

While reflecting on the risks taken by the health workers all over the world, our thoughts turn to Dr Li Wenliang from Wuhan, China. On February 7, 2020, he died, at the age of 35, after contracting the virus while treating patients in Wuhan. In December 2019, he sent a message to fellow medics warning of a virus he thought looked like SARS - another deadly coronavirus. But he was told by the police to "stop making false comments" and was investigated for "spreading rumours". Weeks later, after the death of Dr Li, China's Supreme Court vindicated him and other "rumor-mongers" by saying, "It might have been a fortunate thing ... if the public had listened to this 'rumor' at the time..."

We have honest and conscientious medical personnel like Dr Li Wenliang, who wish to save people, even to the point of laying down their lives. On the other hand, we have politicians who dish out false information, putting people more at risk. Along with these politicians, we also have unethical medical ‘professionals’, who have made enormous profit exploiting the COVID crisis. While more than 17,000 honest medical personnel have died – one every 30 minutes – how many politicians and medical business magnets have died due to COVID-19 in the last year? Perhaps 500? But how many of them died helping people suffering from this virus? NONE!

These two opposing forces have been referred to by the figures of ‘the good shepherd’ and ‘the hireling’ in today’s Gospel – John 10:11-18.

I am the good shepherd. The good shepherd lays down his life for the sheep. He who is a hireling and not a shepherd, whose own the sheep are not, sees the wolf coming and leaves the sheep and flees; and the wolf snatches them and scatters them. He flees because he is a hireling and cares nothing for the sheep. (John 10:11-13)

This passage painfully brings back memories of our politicians who have been busy conducting election rallies in India in the month of March. One can easily see that these rallies, where huge crowds gathered - with no social distancing, with no masks – may have been the root-cause of this second wave. Those politicians, after the ‘election festival’ have run away to their secure fortresses, while the wolf, called COVID, is tearing the sheep to pieces.

In today’s Gospel, Jesus goes on to mention another special trait of a true shepherd.

I am the good shepherd; I know my own and my own know me… and I lay down my life for the sheep. (Jn. 10:14-15)

Human history has recorded the heroic sacrifices of many true shepherds who have laid down their lives for the sheep. Let us recall to mind one such sacrifice that took place when the great ‘Titanic’ was sinking.

‘Titanic’ set sail from Southampton, England, with an aura of ‘unsinkable assurance’. Four days after leaving Southampton, Titanic collided with an iceberg and sank in the North Atlantic Sea, on April 14-15, 1912.

Although this tragedy leaves us with lots of questions, quite a few remarkable incidents of courage and sacrifice that emerged on board, leave us with a sense of admiration and wonder. One of them is about three priests – Fathers - Thomas Byles, Juozas Montvila, and Joseph Benedikt Peruschitz. These three priests declined the offer of getting into the life-boats and stayed on with the people, stranded on the ship, offering them final absolution and praying with them as the ship plunged into the icy waters of the Atlantic. The bodies of the three priests were never recovered. Although all the three priests set out, each with his own ‘private mission’, they joined hands in the common mission of becoming shepherds of the abandoned people on board the Titanic.

Father Byles did not view his trip on the Titanic as a vacation from his priestly duties. He spent Saturday April 13, hearing confessions, and on Sunday April 14, he said two masses for the second-and third-class passengers. When the Titanic struck the iceberg, Father Byles was walking on the upper deck reading his breviary. He immediately sprang into action. He assisted many third-class passengers up to the boat deck and onto the life boats. As the ship was sinking, he said the rosary and heard confessions. Near the end, he gave absolution to more than a hundred passengers trapped on the stern of the ship after all the lifeboats had been launched.

Like Father Byles, Fathers Montvila and Peruschitz went among the passengers, praying with all, Catholic and non-Catholic, and granting absolution. Also like Father Byles they were offered seats in the lifeboats and declined them, realizing that the place for a priest was on board the Titanic with those who were about to die. Like the good shepherd described by Jesus in today’s Gospel, all the three laid down their lives for the sheep. A stained-glass window placed in the church of St Helen as a memorial to its former Parish Priest, Fr Thomas Byles, depicts Christ the Good Shepherd.

As we celebrate the Good Shepherd Sunday, the Church invites us to celebrate the World Day of Prayer for Vocations. We are aware that the moths of April and May are crucial for young men and women to chalk out their future plans in terms of further studies, job, life-partner etc. We are also aware that some of these young men and women wish to follow the call of God to serve the people as Religious and Priests. We bring all the young men and women, especially during this pandemic, to the loving embrace of God so that they can be guided well in their decision-making process!

We began this Sunday reflection with heavy hearts. We close them, once again, with heavy hearts praying for a true Shepherd languishing in a prison in Mumbai, India. Our thoughts are with the Jesuit Priest, Fr Stan Swamy, who is ‘celebrating’ his 84^th Birthday on Monday, April 26. This is the first time such a senior person has been put behind bars.

Why was the Indian government so hell-bent on getting Fr Stan arrested and put behind bars? He has been a champion of the tribal people (Adivasis) living in Jharkhand. He has dedicated his life for the past 50 years among these people. He was helping the mostly illiterate tribal people, who were robbed of their lands by some ‘corporate’ sharks with the connivance of the present Indian government. Fr Stan tried to educate the Adivasis about their land rights and tried to organise them to fight for their rights.

Fr Stan was also aware of the police atrocities unleashed especially on the tribal youth. He saw innocent Adivasis languishing in jails on fabricated allegations. He helped conduct a research study on Left-wing undertrials in Jharkhand.

The Indian government was keen to silence Fr Stan’s voice, since it was reaching far beyond Jharkhand and was in international circles. Its efforts resulted in the arrest of Fr Stan in his residence by the NIA personnel at night on October 8, without the arrest warrant.

Fr Stan had stated clearly that given his health condition (Parkinson’s, heart-related problems and loss of hearing), as well as the pandemic when elderly persons are forbidden to go out, he was willing to cooperate with the enquiry via online. But the NIA dragged him from Ranchi all the way to Mumbai and shut him up behind bars.

It is a sad coincidence that Fr Stan was given the same treatment he was fighting against, namely, false and fabricated accusations under which many tribal youths had been arrested. By carrying out this blatant violence against all humane, civil norms, the Indian government as well as NIA have shown the world that they are above the law and anyone who tries to question them will have to face this treatment.

It is now more than 200 days since Fr Stan was arrested and the dark tunnel of his imprisonment continues ‘without the light at the end’. As a true shepherd, Fr Stan has been thinking mainly of his fellow prisoners. His reflections from the prison show the concern of a true, selfless shepherd!

Let us join thousands of people from all over the world and pray for the health of Fr Stan Swamy! We pray that Jesus, the Good Shepherd, who had seen the ‘power of darkness’ operative during his life, stand by Fr Stan during this difficult time… not only with Fr Stan, but with all those who have been unjustly arrested and are languishing in prisons for their committed work towards the liberation of people.

The Good Shepherd vs wolves

https://www.freebibleimages.org

உயிர்ப்புக்காலம் 4ம் ஞாயிறு - நல்லாயன் ஞாயிறு

கனத்த இதயத்தோடும், கவலைகள் நிறைந்த எண்ணங்களோடும் இந்த ஞாயிறு சிந்தனையைத் துவக்குகிறோம். கோவிட்-19 பெருந்தொற்றின் 2வது அலை, இந்தியாவை, அதிக அளவில் தாக்கியுள்ளதாக, ஊடகங்கள் கூறிவருகின்றன. இதுவரை, ஓர் எண்ணிக்கையாக, யாரோ ஒருவருக்கு ஏற்பட்ட இழப்பாக இருந்த கோவிட் ஆபத்து, இப்போது, நம் உறவினர்கள், நண்பர்கள், தெரிந்தவர்கள், ஆகியோரைத் தாக்கியிருப்பது, நம்மை நிலைகுலையச் செய்துவருகிறது.

இத்தருணத்தில், கடந்த ஓராண்டிற்கும் மேலாக, இந்தப் பெருந்தொற்றினால் பாதிக்கப்பட்டோர் மத்தியில், தங்கள் உடல்நலம், உயிர் ஆகியவற்றைப் பணயம் வைத்து உழைத்துவரும் மருத்துவப் பணியாளர்கள் மீது நம் கவனத்தைத் திருப்புவோம். சாவின் இருள் சூழ்ந்த பாதையில் பயணித்த நோயாளிகளில் பலரை, வாழ்வுதரும் நீர்நிலைகளுக்கும், பசும்புல் வெளிகளுக்கும் (காண்க. திருப்பாடல் 23) அழைத்துச்சென்ற இந்த மருத்துவப் பணியாளர்கள், இந்த ஞாயிறன்று நாம் சிறப்பிக்கும் நல்லாயனின் மறு உருவங்கள்.

மனித நலனையும், மனித உரிமைகளையும் பாதுகாப்பதெற்கென்று உருவாக்கப்பட்டுள்ள ‘ஆம்னெஸ்டி இன்டர்நேஷனல்’ (Amnesty International) என்ற அமைப்பு, மார்ச் மாதம் வெளியிட்ட ஓர் அறிக்கையில், உலகெங்கும், 17,000த்திற்கும் அதிகமான மருத்துவர்களும், மருத்துவப்பணியாளர்களும், கோவிட்-19 பெருந்தொற்றினால் பாதிக்கப்பட்டு உயிரிழந்துள்ளனர் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இந்த எண்ணிக்கை, அதிகாரப்பூர்வமான எண்ணிக்கை அல்ல என்றும், உண்மையான எண்ணிக்கை, இன்னும் சில ஆயிரம் கூடுதலாக இருக்கும் என்றும், இவ்வமைப்பினர் கூறுகின்றனர்.

17,000 என்பதை, வெறும் எண்ணிக்கையாக சிந்திக்கும்போது, அது, நம்மில், பெரும் தாக்கங்களை உருவாக்காமல் போகும் ஆபத்து உள்ளது. இதே எண்ணிக்கையை, வேறு வகையில் நாம் சிந்திக்கவேண்டும். அதாவது, ஒவ்வொரு 30 நிமிடத்திற்கும் ஒரு மருத்துவப் பணியாளர், உலகின் ஏதோ ஒரு பகுதியில், குறிப்பாக, வறுமைப்பட்ட நாடுகளில், கோவிட் தடுப்புப் பணியில் உயிரிழந்து வருகிறார் என்று கூறும்போது, இவர்களின் தன்னலமற்ற பணி, இன்னும் தெளிவாகப் புரிகிறது.

பெருந்தொற்றினால் பாதிக்கப்பட்டோரிடையே உழைத்த மருத்துவர்கள், மருத்துவப் பணியாளர்கள், இந்த பெருந்தொற்றினால் இறந்தோரை அடக்கம், அல்லது, தகனம் செய்தோர், அவசரக்கால உதவிகள் செய்தோர், தன்னார்வத் தொண்டர்கள் என்று, பலரும், இந்தப் பெருந்தொற்றின் ஆபத்துக்களை அறிந்திருந்தும், நோயுற்றோரைக் காப்பதற்காக, தங்களையே வழங்கியுள்ளனர். இந்த உன்னத உள்ளங்களுக்காக, இறைவனுக்கு நன்றி கூறுவோம்.

குறிப்பாக, இவ்வேளையில், சீனாவின் வுஹான் (Wuhan) நகரில் பணியாற்றிய மருத்துவர் லீ வென்லியாங் (Li Wenliang) அவர்களை தனிப்பட்ட முறையில் எண்ணிப்பார்ப்போம். கோவிட் பெருந்தொற்று, இனம்தெரியாத ஒரு கிருமியாக வுஹான் நகரில் தோன்றிய வேளையில், அதைப்பற்றிய முதல் எச்சரிக்கையை விடுத்தவர், மருத்துவர் லீ வென்லியாங். அவரை, முற்றிலும் அடக்கி, ஒடுக்க, சீன அரசு முயற்சி செய்து, வெற்றியும் கண்டது. இறுதியில், மருத்துவர் லீ வென்லியாங் அவர்கள், இந்தக் கிருமியினால் பாதிக்கப்பட்டு, 2020ம் ஆண்டு பிப்ரவரி 7ம் தேதி, தன் 35வது வயதில் உயிரிழந்தார். அவர் வெளியிட்ட உண்மைகளை, வதந்தி என்றும், பொய் என்றும் முத்திரை குத்தி, சீன அரசு பொய்யானச் செய்திகளை வெளியிட்டது.

மக்களிடம் உண்மையைக் கூறி, எச்சரிக்கைவிடுத்து, அவர்களைக் காப்பதற்காக உழைக்கும் மருத்துவத்துறையினர், ஒருபுறம். மக்களிடமிருந்து உண்மைகளை மறைத்து, அவர்களை இன்னும் அதிக ஆபத்தில் சிக்கவைத்திருக்கும் அரசு அதிகாரிகளும், அரசியல்வாதிகளும், மறுபுறம். அதேவண்ணம், இந்தப் பெருந்தொற்றிலிருந்து மக்களைக் காக்கப் போராடுவோர், ஒருபுறம். இந்தப் பெருந்தொற்றை மூலதனமாக்கி, மருத்துவ வியாபாரம் செய்வோர், மறுபுறம்.

மக்களைக் காப்பதற்காகப் போராடி, 30 நிமிடத்திற்கு ஒருவராக, 17,000 மருத்துவப் பணியாளர்கள் இறந்துள்ள 2020ம் ஆண்டில், எத்தனை தலைவர்கள், எத்தனை அரசியல் பெரும்புள்ளிகள், எத்தனை மருத்துவ வியாபாரிகள் மரணமடைந்தனர் என்பதையும் நாம் எண்ணிப்பார்க்கவேண்டும். ஒருவேளை, உலகெங்கும் கணக்கெடுத்தால், அரசியல் மற்றும் மருத்துவத் தரகர்கள் நடுவே, 500 பேர் இறந்திருக்கக்கூடும். அவர்களிலும், எத்தனை பேர் மக்களுக்கு உதவிகள் செய்யவந்த வேளையில் இறந்தனர் என்பதை நினைத்தால், அந்த எண்ணிக்கை பூஜ்யமாக இருக்கும்.

மக்களின் நலனுக்காகவே தாங்கள் வாழ்வதாக மேடைகளில் முழக்கமிடும் அரசியல்வாதிகள், மக்களை துன்பங்கள் தாக்குகின்றன என்பதை அறிந்ததும், ஓடி ஒளிந்துகொள்வர் என்பதை அறிவோம். அதேவண்ணம், மக்களின் நலனுக்காகவே உருவாக்கப்பட்டவை என்று, தங்கள் மருத்துவ இல்லங்களைப் பற்றி, விளம்பரங்கள் வழியே முழக்கமிடும் வியாபாரிகள், மக்களின் ஆபத்தை மூலதனமாக்கி, இலாபம் ஈட்டுவதிலேயே குறியாய் உள்ளனர் என்பதையும் அறிவோம்.

எதிரெதிர் துருவங்களாக இருக்கும் இவ்விரு குழுவினர், இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு கூறும் ஆயனையும், கூலிக்கு மேய்ப்பவரையும் மனதில் பதிக்கின்றனர்:

யோவான் 10: 11-13

நல்ல ஆயன் நானே. நல்ல ஆயர் ஆடுகளுக்காகத் தம் உயிரைக் கொடுப்பார். கூலிக்கு மேய்ப்பவர் ஓநாய் வருவதைக் கண்டு, ஆடுகளை விட்டுவிட்டு ஓடிப்போவார். ஏனெனில் அவர் ஆயரும் அல்ல; ஆடுகள் அவருக்குச் சொந்தமும் அல்ல; ஓநாய் ஆடுகளைப் பற்றி இழுத்துக்கொண்டுபோய், மந்தையைச் சிதறடிக்கும். கூலிக்கு மேய்ப்பவருக்கு ஆடுகளைப்பற்றி கவலை இல்லை.

அண்மையில், இந்தியாவின் ஒரு சில மாநிலங்களில் தேர்தல்கள் நடைபெற்றன என்பதை நாம் அறிவோம். இந்தத் தேர்தல்களையொட்டி, மக்களை, கூட்டம் கூட்டமாகச் சேர்ப்பதில், அரசியல்வாதிகள் ஆர்வம் காட்டினர். இந்தக் கூட்டங்களின் பின்விளைவாக, இந்தப் பெருந்தொற்றின் இரண்டாவது அலை, இவ்வளவு கடுமையாய் தாக்கியுள்ளதோ என்ற சந்தேகம் எழுகிறது. இச்சூழலில், இன்னும் ஒரு மாநிலத்தில், பகுதி, பகுதியாக, வாக்களிப்பு தொடர்கின்றது. மக்களின் நலனைக் கருதி, அவற்றை ஒரேநேரத்தில் நடத்திவிட விடுக்கப்பட்ட விண்ணப்பங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை. மக்களுக்காக தேர்தல் என்ற நிலை மாறி, தேர்தலுக்காக மக்களைப் பலியாக்கும் போக்கு உருவாகியிருப்பது, வேதனையைத் தருகிறது.

கூலிக்கு மேய்க்கும் அரசியல்வாதிகள், தேர்தல் விழா முடிந்த கையோடு, பாதுகாப்பான தங்கள் அரண்களுக்குள் அடைக்கலம் புகுந்துவிட்டனர். தற்போது, மக்களை, கோவிட் பெருந்தொற்று என்ற ஓநாய் வேட்டையாடுவதைப்பற்றி அவர்களுக்கு எவ்வித அக்கறையும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

தன்னைப் பின் தொடர்பவர்களின் இன்ப, துன்பங்களில்... முக்கியமாக, அவர்களின் துன்பங்களில் தன்னையே இணைத்துக்கொள்பவரே, உண்மையானத் தலைவர், உண்மையான ஆயர்; தேவைப்பட்டால், தன் உயிரையும் தருபவர், உண்மையான ஆயர் என்பதை, இயேசு, இன்றைய நற்செய்தியில், வலியுறுத்திக் கூறியுள்ளார்:

யோவான் 10: 14-15

நல்ல ஆயன் நானே. ... நான் என் ஆடுகளை அறிந்திருக்கிறேன்; என் ஆடுகளும் என்னை அறிந்திருக்கின்றன. அவைகளுக்காக எனது உயிரைக் கொடுக்கிறேன்.

எந்த ஒரு சூழலிலும், தன்னைப்பற்றி சிந்திக்காமல், மற்றவர்களையே எண்ணி வாழ்வதைப்போன்ற ஓர் உயர்வான வாழ்வு உலகில் இல்லை. ஆபத்து, துன்பம் என்று வரும்போது, தன்னைக்குறித்து ஒருவர் கவலைகொள்வதும், தன்னைக் காத்துக்கொள்ள முயல்வதும், வெகு சாதாரண மனித இயல்பு. அந்த இக்கட்டானச் சூழல்களிலும், தன்னைப்பற்றிய கவலை துளியும் இல்லாமல், அடுத்தவரைப்பற்றி கவலைப்படும் மனம், மலைபோல் உயர்ந்த மனம். மனித வரலாற்றில் தங்களையே மறந்து, பிறருக்காக வாழ்ந்த பலரைப்பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். 

'டைட்டானிக்' (Titanic) என்ற புகழ்பெற்ற கப்பல், 1912ம் ஆண்டு, ஏப்ரல் மாதம் 15ம் தேதி, அட்லான்டிக் கடல் நடுவே, பனிப்பாறையில் மோதி, கடலில் மூழ்கியது என்பது நம் நினைவில் பதிந்திருக்கும். அக்கப்பலின் வீழ்ச்சி, மனித ஆணவத்திற்கு விழுந்த மரண அடி. ஆனால், 'டைட்டானிக்' மூழ்கிய நேரத்தில் நிகழ்ந்த செயல்கள், மனிதத் தியாகத்தை உயர்த்திப் பிடிக்கும் ஒளி விளக்குகளாக இன்றும் நம் மனங்களுக்கு நிறைவு தருகின்றன. அந்த ஒளி விளக்குகளில், Thomas Byles, Benedikt Peruschitz, Juozas Montvila, என்ற மூன்று அருள்பணியாளர்களும் அடங்குவர்.

'டைட்டானிக்' மூழ்கிக்கொண்டிருந்தபோது, இம்மூன்று அருள்பணியாளர்களும் உயிர்காக்கும் படகுகளில் தப்பித்துச்செல்ல தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட வாய்ப்புக்களை மறுத்துவிட்டனர். மரணத்தை எதிர்கொண்டிருந்த மக்களுக்கு ஒப்புரவு அருட்சாதனம் வழங்கியபடி, அம்மக்களுடன் இணைந்து செபித்தபடி, அவர்களும் கடலில் மூழ்கி இறந்தனர் என்று சொல்லப்படுகிறது. இந்த விபத்தில், இவர்களது பெயர்கள் பெரிதாகப் பேசப்படவில்லை; இவர்களது உடல்களும் மீட்கப்படவில்லை. ஆனால், இவர்களது இறுதிநேர ஆன்மீகப் பணிகளைக் கண்ட பலரும், அவர்கள் தலைமுறையினரும் இவர்களைப் பெருமையுடன், நன்றியுடன் இன்றும் எண்ணி வருகின்றனர். இன்று நாம் கொண்டாடும் நல்லாயன் ஞாயிறன்று, இம்மூன்று அருள்பணியாளர்களைப்பற்றி சிந்திப்பதை, நமக்கு வழங்கப்பட்ட வரமாக ஏற்றுக்கொள்வோம்.

இம்மூன்று அருள்பணியாளர்களும், கப்பலில் தங்கள் பயணத்தைக் துவக்கிய வேளையில், ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு தனிப்பட்ட தேவை இருந்தது. அத்தேவைகளை நிறைவேற்றும் திட்டங்களுடன் அவர்கள் பயணம் செய்தனர். இருப்பினும், கப்பலில் பயணித்தவர்களை ஆபத்து சூழ்ந்ததும், இம்மூன்று அருள்பணியாளர்களும் தங்கள் சொந்த தேவைகளையும், திட்டங்களையும் புறந்தள்ளிவிட்டு, மக்களின் தேவைகளை, குறிப்பாக, அவர்களது மரணநேர ஆன்மீகத் தேவைகளை நிறைவேற்றி, அப்பணியில் தங்கள் உயிரை வழங்கினர்.

இம்மூவரையும் புனிதர்களாக உயர்த்தும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன என்றாலும், இம்மூவரும் மக்கள் மனங்களில் புனிதமான ஓரிடம் பெற்றுள்ளனர் என்பதில் எள்ளளவும் ஐயமில்லை. இம்மூவரில், அருள்பணி Thomas Byles அவர்களின் மரணத்தைப்பற்றி கேள்விப்பட்ட திருத்தந்தை புனித 10ம் பயஸ் அவர்கள், அது ஒரு மறைசாட்சிய மரணம் என்று குறிப்பிட்டார். அருள்பணி Byles அவர்கள், இங்கிலாந்தில், பங்குத் தந்தையாகப் பணிபுரிந்துவந்த புனித ஹெலன் கோவிலில், இவர் நினைவாக வைக்கப்பட்டுள்ள வண்ணக்கண்ணாடி சன்னலில் (stained-glass window) பொறிக்கப்பட்டுள்ள உருவம் என்ன தெரியுமா? நல்லாயனாம் இயேசுவின் உருவம்.

நல்லாயன் ஞாயிறன்று, இறையழைத்தலுக்காக செபிக்கும் உலக நாளையும் சிறப்பிக்க, தாய் திருஅவை நம்மை அழைக்கிறார். ஏப்ரல், மே மாதங்கள் முக்கியமான முடிவுகள் எடுக்கும் நேரம். பள்ளிப்படிப்பு, கல்லூரி படிப்பு ஆகியவற்றை முடித்துவிட்டு, வாழ்வில் சில முக்கிய முடிவுகளை எடுக்கக் காத்திருக்கும் இளையோரை, இன்று, சிறப்பாக இறைவனின் திருப்பாதம் கொணர்வோம். நல்லாயனாம் இயேசுவைப் பின்பற்றி, மக்கள் பணிக்குத் தங்களையே வழங்க முன்வரும் இளையோரை, இறைவன் வழிநடத்த வேண்டுமென, நல்லாயன் ஞாயிறன்று, இறையழைத்தல் ஞாயிறன்று, மன்றாடுவோம்.

கனத்த இதயத்தோடு இந்த ஞாயிறு சிந்தனைகளை ஆரம்பித்தோம். இப்போது மீண்டும் கனத்த இதயத்தோடு, ஒரு முக்கிய இறைவேண்டலை மேற்கொள்வோம். 200 நாள்களுக்கும் மேலாக, மும்பைச் சிறையில் அடைத்துவைக்கப்பட்டிருக்கும் அருள்பணி ஸ்டான் சுவாமி அவர்கள், ஏப்ரல் 26, இத்திங்களன்று, தன் 84வது வயதை நிறைவு செய்கிறார்.

வயதில் மிக முதிர்ந்த ஒருவரை, சிறையில் அடைத்த அவலத்தை, இந்திய நடுவண் அரசு, முதல்முறையாக நடத்திக் காட்டியுள்ளது. அதுவும், ‘பார்கின்சன்ஸ்’ எனப்படும் நரம்புத்தளர்ச்சி நோய், இருதயம் தொடர்பான குறைபாடுகள், கேட்கும் திறனில் குறைவு,  உட்பட, பல்வேறு உடல்நலக் குறைபாடுகளுள்ள அவரை, இந்தப் பெருந்தொற்று காலத்தில், இராஞ்சியிலிருந்து மும்பைக்கு இழுத்துச்சென்று, அங்கு சிறையில் அடைத்திருப்பது, மனிதாபிமானமற்ற கொடுமை.

இத்தனைக் கீழ்த்தரமான அரசியல் வேட்டைக்கு பலியாகும்வண்ணம், அருள்பணி ஸ்டான் அவர்கள் செய்தது என்ன? இந்திய நடுவண் அரசின் அத்துமீறிய அராஜகங்களை, குறிப்பாக, ஜார்க்கண்ட் மாநிலத்தில் வாழும் பழங்குடியின மக்கள்மீது அரசு கட்டவிழ்த்துவிட்டிருக்கும் வெறியாட்டத்தைத் தடுத்து நிறுத்த, அருள்பணி ஸ்டான் அவர்கள் உழைத்துவந்தார். பழங்குடியின மக்களுக்கென, அவர், கடந்த 50 ஆண்டுகளாக, பல்வேறு வழிகளில் பாடுபட்டு வந்துள்ளார். எழுதப்படிக்கத் தெரியாத அந்த அப்பாவி மக்களின் உரிமைகளை அவர்களுக்கு உணர்த்திவந்தார்.

இந்திய நடுவண் அரசும், பன்னாட்டு பெருநிறுவனங்களும் இணைந்து, பழங்குடியினரின் உரிமைச்சொத்தான நிலங்களிலிருந்து அவர்களை விரட்டியடித்துவிட்டு, அந்த நிலங்களையும், இயற்கை வளங்களையும் கொள்ளையடித்து வருகின்றன. இந்தக் கொள்ளைக்கூட்டத்தின் அட்டூழியங்களுக்கு எதிராக, மக்களை, குறிப்பாக, இளையோரை ஒருங்கிணைத்து, சட்டப்படி அவர்களுக்கு உள்ள உரிமைகள் குறித்து விழிப்புணர்வையும், அந்த உரிமைகளைக் கோரி போராடும் வழிமுறைகளையும், அருள்பணி ஸ்டான் அவர்கள் வழங்கிவந்தார்.

ஆயிரக்கணக்கான பழங்குடியின இளைஞர்கள், தங்கள் உரிமைகளுக்காகப் போராடிய வேளையில், அவர்களை 'நாக்சலைட்டுகள்' என்று முத்திரை குத்தி, எவ்வித வழக்கும் இன்றி, அவர்களை சிறையில் அடைத்தனர், காவல் துறையினர். வறுமைப்பிடியில் சிக்கித்தவித்த அவ்விளையோர், வழக்கறிஞர் வைத்து வாதாட முடியாத நிலையில், பல ஆண்டுகளாக சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளனர். இது தொடர்பாக ஆய்வுகளை மேற்கொண்ட அருள்பணி ஸ்டான் அவர்கள், அநியாயமாக சிறையில் வாடும் இளைஞர்களை விடுவிக்க, ஜார்க்கண்ட் மாநிலத்தில் உள்ள உயர்நீதிமன்றத்தில், பொதுநல வழக்கு ஒன்றை தாக்கல் செய்தார். அவர் தாக்கல் செய்த வழக்கின் அதிர்ச்சியூட்டும் விவரங்கள், உலகின் பல பகுதிகளில் உள்ள மனித உரிமை ஆர்வலர்களின் கவனத்தை ஈர்த்தன. இதனால் ஆத்திரம் அடைந்த இந்திய அரசு, அருள்பணியாளரைப் பழிவாங்கத் துடித்தது. தற்போது Bhima-Koregaon வழக்கில் அவரைத் தொடர்புபடுத்தி, தன் பழியைத் தீர்த்துக்கொண்டது.

சிறையிலிருந்து இதுவரை அருள்பணி ஸ்டான் அவர்கள் பகிர்ந்துவரும் எண்ணங்கள், தன்னுடன் சிறையில் இருக்கும் மற்றவர்களைப் பற்றியே இருந்துவருகிறது. தன் உடன் கைதிகள் என்ற ஆடுகள் மீது பரிவு கொண்டுள்ள அந்த உண்மையான ஆயன், இதுவரை மனம் தளராமல் இருப்பது, இறைவன் அவருக்கு வழங்கியுள்ள அருள் என்று நாம் எண்ணிப்பார்க்கலாம்.

பல்வேறு உடல்நலக் குறைவுடன் தன் 84வது ஆண்டை நிறைவுசெய்யும் அருள்பணி ஸ்டான் அவர்களுக்கு, இறைவன், இந்தப் பெருந்தொற்றுக் காலத்தில், பாதுகாப்பையும், தேவையான உடல், உள்ள உறுதியையும் வழங்கவேண்டும் என்று மன்றாடுவோம்.

விவிலியத்தேடல்: திருப்பாடல் 7 – நீதி வழங்குமாறு வேண்டல் 2

 

Psalm 7 – Dealing with false accusation

https://www.youtube.com

கிராமத்தில் வாழ்ந்த விவசாயி ஒருவர், பல ஆண்டுகள் வளர்த்துவந்த கழுதையொன்று, ஒரு நாள், அக்கிராமத்தில் இருந்த பாழும் கிணற்றில் தவறி விழுந்துவிட்டது. கிணற்றிலிருந்து கழுதையை வெளியே கொண்டுவருவது மிகவும் கடினமான காரியம் என்று கிராமத்தினருக்குப் புரிந்தது. அக்கழுதை, வயதில் முதிர்ந்தது என்பதால், அதை மேலே கொண்டுவந்தாலும் பயனில்லை என்று அந்த விவசாயி உணர்ந்தார். அத்துடன், எதிர்காலத்தில் இதுபோன்ற விபத்துக்கள் நடக்காமல் தடுக்க, அந்தப் பாழும் கிணற்றை மூடிவிடுவது நல்லதென்று கிராமத்தினர் முடிவெடுத்தனர்.

எனவே, கிராமத்தினர் அனைவரும், அக்கிணற்றில் மண்ணைக் கொட்ட ஆரம்பித்தனர். கிராம மக்கள் தன்னை உயிரோடு புதைக்கப்போவதை அறிந்த அக்கழுதை, அதிக அச்சம் கொண்டு அலறியது. ஆயினும், கிராம மக்கள் தங்கள் வேலையைத் தொடர்ந்தனர். சிறிது நேரம் சென்று, கழுதையின் அலறல் நின்றுபோனது. உள்ளே எட்டிப்பார்த்த கிராமத்து மக்கள், வியப்பில் ஆழ்ந்தனர். அவர்கள் அக்கழுதை மீது கொட்டிய மண்ணை, கழுதை முதுகிலிருந்து கீழே தள்ளிவிட்டு, அந்த மண்ணின் மீது ஏறி நின்றது. இவ்வாறு, கிராமத்தினர், தன் மீது எறிந்த மண்ணின் உதவியுடன், அக்கழுதை, கிணற்றிலிருந்து வெளியே வந்தது.

இந்தக் கதையை ஓர் உவமையாகக் கருதி, இதை, நாம், தற்போது தேடலை மேற்கொண்டுள்ள 7ம் திருப்பாடலுடன் இணைத்து சிந்திக்கவும், இதிலிருந்து நமக்குத் தேவையான பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்ளவும் முயல்வோம்.

நாம் ஒவ்வொருவரும் நெருக்கடியான சூழல்களில் சிக்கிக்கொள்ளும்போது, நம்மை அந்த நெருக்கடியிலிருந்து மீட்பதற்கு, மற்றவர்கள் வரக்கூடும்; அல்லது, நம்மை அந்த நெருக்கடியில் இன்னும் ஆழமாகப் புதைப்பதற்கும் ஒரு சிலர் வரக்கூடும். குறிப்பாக, அந்த நெருக்கடிக்குக் காரணம், நாம் செய்த தவறுகள் என்று, அவதூறான பழிகளை நம்மீது அள்ளிவீசும்போது, நாம் இருவழிகளில் பதிலிறுப்பு தரலாம். ஒன்று, நம்மீது வீசப்படும் பழிகள், அவதூறுகள் என்ற குப்பையில் புதையுண்டு போகலாம்; அல்லது, அந்த அவதூறுகளை காலடியில் தள்ளி, அவற்றின் மீது ஏறிநின்று, அந்த நெருக்கடியிலிருந்து வெளியேறலாம்.

தன்மீது வீசப்பட்ட அவதூறுகளை தாவீது எவ்வாறு சந்தித்தார் என்பதை, 7ம் திருப்பாடலில் சிந்தித்துவருகிறோம். சவுலின் குடும்பத்தையும் வீட்டையும் சார்ந்த சிமயி என்ற மனிதர், தாவீதை பழித்து, சபித்த நிகழ்வை, சென்ற விவிலியத்தேடலில் சிந்தித்தோம். அவரைத் தடுக்கமுயன்ற மற்றவர்களை, தாவீது தடுத்து நிறுத்தி, ‘அவன் பழிக்கட்டும்’ என்று கூறினார். அதற்குப்பின், தாவீது தன் ஆள்களோடு பயணத்தை தொடர்ந்தார். சிமயி அவருக்கு எதிராகப் பழித்துரைத்து கல்லெறிந்து, புழுதியை வாரித் தூற்றிக்கொண்டு மலையோரமாகச் சென்றான் (2 சாமு. 16:13) என்று சாமுவேல் 2ம் நூலில் வாசிக்கிறோம்.

சிமயி வாரி இறைத்த புழுதியை மட்டுமே தாவீது உற்று நோக்கியிருந்தால், ஒருவேளை, அவரது கண்கள் அந்தப் புழுதியால் நிறைந்திருக்கும். அதற்குப் பதிலாக, தாவீதின் கண்கள் வானகத்தை நோக்கி, இறைவனை நோக்கி திரும்பியதால், 7ம் திருப்பாடல் உருவானது.

திருஅவையின் நீதிப்பணிகளுக்கு, விண்ணை நோக்கி உயர்த்தப்பட்ட கண்கள் அழகிய அடையாளம் என்று திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள் கூறிய சொற்களையும், சென்ற தேடலில் நாம் சிந்தித்தோம். திருஅவையின் நீதிப்பணிக்கும், இறைவேண்டலுக்கும் உள்ள நெருங்கியத் தொடர்பைக் குறித்து திருத்தந்தை பேசியபோது, "இறைவேண்டல் புரியும்போது கிடைக்கும் தெளிவு, உன்னதம், தொலைநோக்குடன் கூடிய கண்ணோட்டம் ஆகியவை, நீதிப்பணிகளுக்கு அவசியம். பொதுவாக, நீதியைக் குறிக்க, இவ்வுலகம் பயன்படுத்தும் அடையாளம், கட்டப்பட்டக் கண்கள். ஆனால், கிறிஸ்தவ நீதியின் அடையாளமோ, வானை நோக்கி உயர்த்தப்பட்ட கண்கள். ஏனெனில், விண்ணகத்தில் மட்டுமே, உண்மையான நீதி நிலைத்துள்ளது" என்று கூறினார்.

விண்ணை நோக்கி தன் கண்களையும், எண்ணங்களையும் உயர்த்தி, இறைவனிடம் 'நீதி வழங்குமாறு வேண்டி' தாவீது எழுப்பிய மன்றாட்டு, 7ம் திருப்பாடல். 17 இறைவாக்கியங்களைக் கொண்ட இத்திருப்பாடலில், ஆறு பிரிவுகளை நம்மால் காணமுடிகிறது:

முதல் இரு இறைவாக்கியங்களில், (1-2) தன்னைக் காப்பாற்ற இறைவனிடம் தாவீது வேண்டுதல்,

அடுத்த மூன்று இறைவாக்கியங்களில் (3-5) தான் தவறு செய்திருந்தால், எதிரிகள் தனக்கு எந்த தண்டனையும் வழங்கட்டும் என்று தாவீது கூறுதல்,

அடுத்த நான்கு இறைவாக்கியங்களில் (6-9), நீதி வழங்கும் கடவுள், பொல்லாரின் தீமைகளை முடிவுக்கு கொணரவேண்டும் என்று மன்றாடுதல்,

அடுத்த நான்கு இறைவாக்கியங்களில் (10-13), கடவுள் பொல்லாரை எவ்வாறெல்லாம் தண்டிக்கக்கூடும் என்ற எச்சரிக்கையை வழங்குதல்,

அடுத்த மூன்று இறைவாக்கியங்களில் (14-16), பொல்லார், எவ்வாறு தங்களையே அழிவுக்கு உள்ளாக்குகின்றனர் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுதல்,

இறுதியாக, 17ம் இறைவாக்கியத்தில், ஆண்டவர் வழங்கிய நீதிக்கு நன்றி கூறுதல்,

என்று, பல்வேறு எண்ணங்களையும், உணர்வுகளையும், தாவீது, இந்தத் திருப்பாடலில் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

இப்பாடலில், மன்னன் தாவீது பயன்படுத்தியுள்ள பல்வேறு உருவகங்கள், நம் சிந்தனைகளைத் தூண்டுவதோடு, ஒரு சில வாழ்க்கைப் பாடங்களையும் புகட்டுகின்றன. தன்னைத் துரத்திவரும் எதிரிகளிடமிருந்து இறைவன் தன்னைக் காக்கவேண்டும் என்று, முதல் இரு இறைவாக்கியங்களில், தாவீது வேண்டும்போது, தன் எதிரிகளை, சிங்கத்திற்கு ஒப்புமைப்படுத்தியுள்ளார். ஆடுகளை மேய்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, மந்தையைத் தாக்க வந்த சிங்கத்திடமிருந்து மந்தையைக் காத்தவர் தாவீது (காண்க 1 சாமுவேல் 17:34-36). அந்த அனுபவத்தின் அடிப்படையில், தற்போது, இறைவனிடம் தன்னைக் காக்கும்படி மன்றாடும் தாவீது, "இல்லையெனில், என் எதிரிகள் சிங்கம்போல என்னைப் பீறிக் கிழித்துப் போடுவார்கள்" (தி.பா. 7:2) என்று, தன் அனுபவத்திலிருந்து பேசுகிறார்.

பென்யமினியனான கூஸ் என்பவர் தன் மீது குற்றம் சமத்தியதையடுத்து, தாவீது இறைவனிடம் மேல்முறையீடு செய்வதை, 3 முதல் 5 முடிய உள்ள இறைவாக்கியங்கள் கூறுகின்றன: என் கடவுளாகிய ஆண்டவரே, என் கை தவறிழைத்திருந்தால், என்னோடு நல்லுறவு கொண்டிருந்தவனுக்கு நான் தீங்கிழைத்திருந்தால், என் பகைவனைக் காரணமின்றிக் காட்டிக்கொடுத்திருந்தால் — எதிரி என்னைத் துரத்திப் பிடிக்கட்டும்; என்னைத் தரையில் தள்ளி மிதித்து நசுக்கட்டும்; என் பெருமையைப் புழுதியில் புதைக்கட்டும். (தி.பா. 7:3-5)

தான் தவறு செய்திருந்தால், அதற்குரிய தண்டனைகளை அடைவதற்கு தயாராக இருப்பதாக தாவீது கூறும் இச்சொற்கள், மன்னன் சவுலுடன் அவருக்கு ஏற்பட்ட இரு அனுபவங்களை நினைவுறுத்துகின்றன.

மன்னன் சவுல் தன்னைக் கொல்வதற்கு துரத்திவந்த இரு தருணங்களில், தாவீது, உறங்கிக்கொண்டிருந்த சவுலைக் கொல்லாமல், முதல்முறை, அவரது ஆடையின் ஒரு விளிம்பையும், இரண்டாவது முறை அவரது ஈட்டியையும் எடுத்துக்கொண்டு வந்த நிகழ்வை, சாமுவேல் முதல் நூல், 24, மற்றும் 26 ஆகிய பிரிவுகளில் வாசிக்கிறோம். இந்த இரு தருணங்களிலும், தாவீது, சவுலை உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழச் செய்து, தான் அவரைக் கொல்லாமல் விட்டுவந்ததைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இருமுறையும், அவர், தனக்கும், சவுலுக்கும் இடையே, ஆண்டவரே நடுவராய் இருக்கட்டும் என்பதை அழுத்தந்திருத்தமாகக் கூறுகிறார்:

தாவீது சவுலிடம், “நீர் என் உயிரைப் பறிக்கத் தேடினாலும், உமக்கெதிராக நான் ஒரு குற்றமும் செய்யவில்லை... ஆண்டவர் நடுவராயிருந்து உமக்கும் எனக்கும் நீதி வழங்குவாராக! அவரே எனக்காக வழக்காடி உம் கையினின்று என்னை விடுவிப்பாராக!” என்றார். (1 சாமு. 24:11,15)

தாவீது சவுலிடம், “அவனவன் நீதிக்கும் உண்மைக்கும் ஏற்ப ஆண்டவர் உம்மை ஒப்புவித்தும் ஆண்டவரால் திருப்பொழிவு செய்யப்பட்டவர் மேல் நான் கை வைக்கவில்லை. இன்று உம் உயிர் என் கண்களில் மிகவும் மதிப்பு மிகுந்ததாக இருந்ததுபோல் என் உயிரும் ஆண்டவர் கண்களுக்கு அருமையாய் இருப்பதாக! அவரே என்னை எல்லா இக்கட்டிலிருந்து விடுவிப்பாராக!” என்றார். (1 சாமு. 26:23-24)

தான் தவறு செய்திருந்தால், தண்டனை பெறுவதற்குத் தயார் என்று, இறைவன் முன் அறிக்கையிடும் தாவீது, அதைத் தொடர்ந்து, 7ம் திருப்பாடலின் மற்றொரு பகுதியில், பொல்லார் எவ்வாறு தாங்கள் செய்யும் தீமையால், அவர்களே அழிவைக் காண்பர் என்பதை கடுமையான உருவகங்களின் உதவியுடன் குறிப்பிட்டுள்ளார்:

பொல்லார் கொடுமையைக் கருக்கொள்கின்றனர்; அவர்கள் தீவினையைக் கருத்தாங்கி, பொய்மையைப் பெற்றெடுக்கின்றனர். அவர்கள் குழியை வெட்டி ஆழமாகத் தோண்டுகின்றனர்; அவர்கள் வெட்டிய குழியில் அவர்களே விழுகின்றனர்; அவர்கள் செய்த கேடு அவர்கள் தலைக்கே திரும்பும். அவர்கள் செய்த கொடுமை அவர்கள் உச்சந்தலையிலேயே விழும். (தி.பா. 7:14-16)

தாவீது கூறும் இச்சொற்கள், தன் வினை தன்னைச் சுடும், கெடுவான் கேடு நினைப்பான், வினைவிதைத்தவன் வினை அறுப்பான் என்று, தமிழில் நாம் பயன்படுத்தும் பல்வேறு பழமொழிகளை நினைவுறுத்துகின்றன. மனதளவிலும் பிறரது குடியைக் கெடுக்க நினைப்பவர் தானே கெடுவர் என்ற கருத்தை, தண்டலையார் சதகத்திலிருந்து ஒரு பாடல் இவ்வாறு கூறுகிறது:

மண்ணுலகில் பிறர் குடியை வஞ்சனையிற்

கெடுப்பதற்கு மனத்தினாலே

உன்னிடினும் உரைத்திடினும் அவன் தானே

கெடுவன் என்பதுண்மையன்றோ

இறுதியாக, இதுவரை நாம் சிந்தித்த ஏனையத் திருப்பாடல்களைப் போலவே, 7ம் திருப்பாடலும், ஆண்டவர் மீது தாவீது கொண்டிருக்கும் நம்பிக்கையைப் பறைசாற்றும் சொற்களுடன் நிறைவடைகிறது.

ஆண்டவர் வழங்கிய நீதிக்காக அவருக்கு நன்றி கூறுவேன்; உன்னதரான ஆண்டவரின் பெயரைப் போற்றிப்பாடுவேன். (தி.பா. 7:17)

Breaking free from the grave… கல்லறையை உடைத்து வெளியேற...

 

Resurrected Jesus Appears to His Disciples

https://www.youtube.com

3^rd Sunday of Easter

On October 23, 2011, an earthquake of 7.2 magnitude struck the town of Van in Turkey. As in many other natural calamities, the loss of life in Van was increasing by the hour. Yet, there also emerged some very poignant human stories of saving lives. Here is one such report from thestar.com:

After 48 hours, a miracle emerged from a narrow slit in the rubble of a Turkish apartment building: a 2-week-old baby girl, half-naked but still breathing. Stoic rescue workers erupted in cheers and applause at her arrival — and later for her mother's and grandmother's rescues… The fact that three generations were saved in a dramatic operation was all the more remarkable because the infant, Azra Karaduman - her first name means desert flower in Turkish, reports CBS News correspondent Mark Phillips - was later declared healthy after being flown to a hospital in Ankara, the Turkish capital.

Mark Philips, the CBS correspondent said, “It is, the small human stories not the big statistics that capture the imagination…” This is true. In the natural calamities of earthquake and tsunami that occurred in Turkey and Japan (2011), in Haiti (2010) and in the Asian countries (2004), the statistics may have faded from our memory; whereas, the stories of rescue have not only captured our imagination, but have increased our faith in humanity and in God.

For the last 16 months, COVID-19 has been devastating our world like an earthquake, a tsunami, a tornado, or, a volcanic eruption. Every day our media is ‘thrusting’ numbers of death and contagion, thus trying to build a sepulcher in our minds. We pray that our reflections during this Sunday liturgy help us break free from the graveyard created in our minds by the media.

On January 26, 2010, 15 days after the earthquake that devastated Haiti, Darlene Etienne, a 16 year old girl, was rescued from the crumbled concrete and twisted steel. This was reported as an Easter experience. In the same year, when 33 miners in Chile were rescued from the bowels of the earth after 69 days of struggle, all the bells in the country were rung in thanksgiving. The president of the Chilean Bishops Conference, Bishop Alejandro Goic Karmelic urged the whole nation to undertake fasting and prayer from October 12 when the rescue mission was started. Once the rescue mission was completed, he asked them to continue their prayers of thanksgiving for making Chile, a witness to the power of Christ’s Resurrection. Many of those miners, after their ‘resurrection’, went around the world, sharing their faith-experience. Similarly, each of us is called to free ourselves from the COVID-19 grave created by the media and believe in, as well as talk about, the ‘life-saving power’ ever present within us and around us. 

Those who are involved in rescue operations during disasters, be it the natural ones or the pandemic, as well as those of us who witness these ‘miracles’ either in person or over the TV, break into a spontaneous applause. We have seen such scenes of appreciation for the healthcare workers during the pandemic. Most of us break into tears too. I am surely one of them.

Extreme joy and extreme sadness bring tears. These extreme situations also leave us stunned in disbelief. “Oh, my God, I can’t believe this” is the cry of a person bursting with joy or buried in agony. We hear of a similar situation in today’s Gospel: They (the disciples) still disbelieved for joy, and wondered… What Jesus did with the stupefied disciples was more stupefying. The same verse talks about this: And while they still disbelieved for joy, and wondered, Jesus said to them, "Have you anything here to eat?" (Luke 24:41)

The idea of the Resurrection was not a clear concept for the disciples, brought up in the Jewish tradition. So, Jesus could have easily taught them about the Resurrection, by showing himself in all his glory as he had done once earlier on Mount Tabor. Such a revelation would have cleared the doubts of the disciples once and for all. Jesus had other ideas. A brilliant manifestation of his glory would have surely dazzled the disciples; but, would that have left a lasting impression on them? I wonder! The way Jesus, the master-par-excellence, chose to reveal the great mystery of the Resurrection left lasting impressions on the disciples and changed their life entirely.

“Have you anything here to eat?” was the way Jesus began his lessons. In most of the post-resurrection encounters of Jesus with his disciples, food became a central element. Jesus sharing a meal with them can be seen from two perspectives:

The first perspective is drawn from our own life situations. When a family loses a dear one, especially if it is the sudden death of a younger person, the family would be devastated. The family members will neither eat nor sleep. Those who are close to this family will somehow force the family members to eat something. I see Jesus doing something similar among his disciples. The disciples of Jesus as well as Mother Mary must have stopped eating after the tragedy at Calvary. So, Jesus came to them to force them to eat by sharing a meal with them.

The second perspective comes from the way Jesus and his disciples had been sharing food during their life together. Since their life had become very hectic, private moments of sharing a meal must have become rare. When such ‘private moments’ arrived, they were moments of deep sharing – not only sharing of food, but also sharing of their inner selves. The peak moment of such a sharing occurred three days back when Jesus shared the Paschal meal with his disciples. It was during that meal that he had assured them of his continued presence in the form of food – bread and wine.

When Jesus met them after the Resurrection, he wanted to remind them of that Special Supper. He also wanted to tell them that nothing had changed. By sharing another meal with them, he assured them that his presence continued with them.

Sharing of food, a very common feature in daily life is not simply the filling of one’s stomach with some edible stuff. It is filled with so many other aspects of human life. When a meal is shared among those who are very close, food assumes a sacramental meaning.

Before sharing this meal, Jesus performed another simple act of love among his disciples. Here is the first part of today’s gospel: “As they were saying this, Jesus himself stood among them. But they were startled and frightened, and supposed that they saw a spirit.  And he said to them, "Why are you troubled, and why do questionings rise in your hearts? See my hands and my feet, that it is I myself; handle me, and see; for a spirit has not flesh and bones as you see that I have." And when he had said this, he showed them his hands and his feet. And while they still disbelieved for joy, and wondered, he said to them, "Have you anything here to eat?" (Luke 24:36-41)

Jesus showed them his pierced hands and feet as proofs of his Resurrection, rather than the torn screen of the Temple or the empty tomb. Once again, Jesus made the experience of his Resurrection much more personal than a grand exhibition of his power and majesty. His pierced hands and feet were a deeper testimony of his power of love than any other outward manifestation. I am reminded of a lovely story from Tolstoy that talks about ‘hands’:

Tolstoy once told a story of a Czar and Czarina who wished to honour the members of their court with a banquet. They sent out invitations and requested that the guests come with the invitations in their hands. When they arrived at the banquet the guests were surprised to discover that the guards did not look at their invitations at all. Instead they examined their hands. The guests wondered about this, but they were also curious to see who the Czar and Czarina would choose as the guest of honour to sit between them at the banquet. They were flabbergasted to see that it was the old scrub woman who had worked to keep the palace clean for years. The guards, having examined her hands, declared, “You have the proper credentials to be the guest of honour. We can see your love and loyalty in your hands.”

Sharing of a meal, showing the wounded hands and feet had such a lasting impact on the disciples that they became messengers of the Resurrection even to the point of laying down their lives. The Risen Christ is not a magician who dazzles us momentarily by his brilliance, but a Saviour who accompanies us in the day-to-day events of our lives making a great difference!

Let us beg of the Risen Christ to fill us with hope in the life-giving power of his good news than in the life-draining power of the news channels!

Jesus Appears to the Disciples

https://www.groupbiblestudy.com

உயிர்ப்புக்காலம் 3ம் ஞாயிறு

2011ம் ஆண்டு, அக்டோபர் 23, ஞாயிறன்று, துருக்கி நாட்டின் Van என்ற நகரில் ஏற்பட்ட நிலநடுக்கத்தால் (7.2 ரிக்டர் அளவு) பல நூறு கட்டடங்கள் இடிந்துவிழுந்தன. அன்றைய நிலவரப்படி, 300க்கும் அதிகமானோர் கொல்லப்பட்டனர்; 2000த்திற்கும் அதிகமானோர் காயமுற்றனர். ஒரு வாரத்தில், இறந்தோரின் எண்ணிக்கை 604 என்றும், காயமடைந்தோரின் எண்ணிக்கை 4,100 என்றும் கூறப்பட்டது. மரணங்களின் எண்ணிக்கை கூடிவந்ததைக் கூறிய செய்திகள் வெளிவந்த அதே நாள்களில், வாழ்வைப்பற்றிய ஒரு செய்தியும் வெளியானது. பிறந்து, 2 வாரங்களே ஆகியிருந்த, Azra Karaduman என்ற குழந்தை, நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டு 48 மணி நேரங்கள் சென்று, இடிபாடுகளின் நடுவிலிருந்து காப்பாற்றப்பட்டது. அதுமட்டுமல்ல, அக்குழந்தை காப்பற்றப்பட்ட அதே இடத்தில், குழந்தையின் தாயும் (Semiha), பாட்டியும் (Gulsaadet) மீட்கப்பட்டனர்.

இக்குழந்தையை "நம்பிக்கையின் முகம்" என்று ஊடகங்கள் அழைத்தன. Azra என்ற அக்குழந்தையின் பெயருக்கு, "பாலைநிலத்து மலர்" என்பது பொருள் என்றும், 2 வாரக் குழந்தை, இரு தலைமுறைகளைக் காப்பாற்றியது என்றும், இந்நிகழ்வை, ஊடகங்கள் விவரித்தன.

அமெரிக்கத் தொலைக்காட்சி நிறுவனம் (CBS) இச்செய்தியை ஒளிபரப்பியபோது, Mark Philips என்ற செய்தித் தொடர்பாளர் அழகான ஒரு கருத்தை பதிவுசெய்தார்: "பெரிய, பெரிய புள்ளிவிவரங்களைக் காட்டிலும், சின்னச் சின்ன மனிதாபிமானக் கதைகள் நம் கற்பனையைக் கவர்கின்றன" என்று அவர் கூறினார்.

கடந்த சில ஆண்டுகளில், துருக்கியில், ஜப்பானில் (2011), ஹெயிட்டியில் (2010), பல ஆசிய நாடுகளில் (2004), ஏற்பட்ட நிலநடுக்கம், சுனாமி ஆகிய இயற்கைப் பேரிடர்களில் இறந்தோர், காயமுற்றோர் ஆகியோரின் புள்ளிவிவரங்கள் நம் மனதில் பதிந்ததைவிட, அந்த அழிவுகளின் நடுவிலிருந்து, உயிர்கள் மீட்கப்பட்டச் செய்திகள், நம்மை அதிகம் கவர்ந்தன என்பதையும், அவை, நம் உள்ளங்களில், நம்பிக்கை விதைகளை நட்டுவைத்தன என்பதையும் மறுக்கமுடியாது.

கடந்த 16 மாதங்களாக, கோவிட்-19 பெருந்தொற்று, நிலநடுக்கமாக, சுனாமியாக, சூறாவளியாக, எரிமலை வெடிப்பாக, இவ்வுலகை பெருமளவு சிதைத்துவருகிறது. இப்பெருந்தொற்றினால் பாதிக்கப்பட்டோர், மற்றும், இறந்தோரின் எண்ணிக்கையை, ஊடகங்கள், ஒவ்வொரு நாளும், நம் எண்ணங்களில் வலுக்கட்டாயமாகத் திணித்து, நம் உள்ளங்களை கல்லறைகளாக மாற்றிவருகின்றன. ஊடகங்களின் கல்லறைச் செய்திகளிலிருந்து உயிர்த்தெழ, இன்றைய ஞாயிறு நற்செய்தி நமக்கு உதவியாக இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையுடன், நம் சிந்தனைகளைத் தொடர்வோம்.

2010ம் ஆண்டு, சனவரி மாதம், ஹெயிட்டியில் நிலநடுக்கத்தால் எற்பட்ட இடிபாடுகளிலிருந்து, பதினாறு நாட்களுக்குப் பின், Darline Etienne என்ற இளம்பெண் உயிரோடு மீட்கப்பட்டது, ஓர் உயிர்ப்பு என்று கூறப்பட்டது. அதே 2010ம் ஆண்டு, சிலே நாட்டு சுரங்க விபத்தில் அகப்பட்ட 33 தொழிலாளிகள், 69 நாட்களுக்குப் பின் உயிரோடு மீட்கப்பட்டது, உயிர்ப்பெனக் கொண்டாடப்பட்டது.

2010ம் ஆண்டு, ஆகஸ்ட் 5ம் தேதி, சிலே நாட்டின் அட்டக்காமா (Atacama) பாலைநிலத்தில் அமைந்துள்ள, தாமிர, தங்கச் சுரங்கம் ஒன்றில் சிக்கிக்கொண்ட 33 தொழிலாளர்கள், அக்டோபர் 12ம் தேதி, அதாவது, 69 நாட்களுக்குப் பின், மீட்கப்பட்டனர். இந்தச் சாதனை முடிந்ததும், சிலே நாட்டின் ஆயர் பேரவைத் தலைவர், ஆயர் Alejandro Karmelic அவர்கள், "சிலே நாடு, இன்று உயிர்ப்பின் நம்பிக்கைக்குச் சான்று பகர்ந்துள்ளது" என்று கூறினார்.

ஆயர் Karmelic அவர்கள், உயிர்ப்பைக் குறித்து, அக்டோபர் மாதத்தில் குறிப்பிட்டது பொருத்தமாகத் தெரிகிறது. உயிர்ப்புக்கும், வசந்தகாலத்திற்கும் தொடர்பு உள்ளது என்பதை அறிவோம். பூமியின் வட பாதி கோளத்தில் (Northern hemisphere), மார்ச், ஏப்ரல் மாதங்களில் வரும் வசந்தகாலத்தையொட்டி, திருஅவையில் தவக்காலமும், உயிர்ப்புத் திருநாளும் கொண்டாடப்படுகின்றன. பூமியின் தென் பாதி கோளத்தில் (Southern hemisphere), அமைந்துள்ள சிலே நாட்டில், செப்டம்பர், அக்டோபர் மாதங்களில் வசந்தகாலம் வரும். எனவே, அந்த சுரங்கத் தொழிலாளர்கள் விடுவிக்கப்பட்ட அக்டோபர் மாதத்தில், அவர்கள் உயிர்ப்புத் திருநாளைக் கொண்டாடியிருந்தாலும், பொருத்தமாகவே இருந்திருக்கும்.

கல்வாரிக் கொடுமைகளுக்குப் பின், சாத்தப்பட்ட அறையை, ஒரு கல்லறையாக மாற்றி, அதில், தங்களையே பூட்டி வைத்துக்கொண்ட சீடர்கள், இயேசுவின் உயிர்ப்பிற்குப் பின், அச்சமின்றி, இயேசுவை உலகறியச் செய்தனர். அதேபோல், முற்றிலும் மூடப்பட்டு, இனி உயிரோடு மீளமாட்டோம் என்ற அச்சத்தில், சந்தேகத்தில் புதையுண்டிருந்த சிலே நாட்டு சுரங்கத் தொழிலாளிகள், வெளியே வந்தபின், பல நாடுகளுக்குச் சென்று இயேசுவை உலகறியச் செய்தனர். கோவிட்-19 பெருந்தொற்றைக் குறித்த செய்திகளால், இவ்வுலகின்மீது வைக்கப்பட்டுள்ள ‘நம்பிக்கையின்மை’ என்ற கல்லை அகற்றுவதிலும், மரணத்தைவிட, வாழ்வைக் குறித்து பேசுவதிலும், நம் சக்தியை பயன்படுத்த, உயிர்த்த இறைவன் நம்மை அழைக்கிறார்.

அழிவைக் கொணரும் நிலச்சரிவு, நிலநடுக்கம், சுனாமி ஆகிய இயற்கைப் பேரிடர்களிலிருந்து உயிர்கள் மீட்கப்படும் அற்புதங்கள் நிகழ்வதை, நேரிலோ, அல்லது, தொலைக்காட்சியிலோ காணும்போது, நம் கண்களில் கண்ணீர் மல்குகிறது. மகிழ்வு, துயரம் இரண்டின் உச்சநிலைகளிலும் நாம் கண்ணீர் சிந்துகிறோம். “Oh my God, I can't believe this” “என் கடவுளே, என்னால் இதை நம்பவே முடியவில்லை” என்று, மகிழ்வின் உச்சத்தில் கத்தியிருக்கிறோம். இதே சொற்களை, துயரத்தில் புதைந்தபோதும் நாம் சொல்லிக் கதறியிருக்கிறோம். மகிழ்வின் சிகரத்தில் நிறுத்தப்பட்ட இயேசுவின் சீடர்களைப் பற்றி இன்றைய நற்செய்தியில் நாம் இவ்வாறு வாசிக்கிறோம்: “சீடர்களோ மகிழ்ச்சி மேலிட்டு, நம்பமுடியாதவர்களாய், வியப்புக்குள்ளாகி இருந்தார்கள்.” (லூக்கா நற்செய்தி 24: 41) என்று, நற்செய்தியாளர் லூக்கா, இந்நிகழ்வை விவரித்துள்ளார்.

யூத குலத்தில் பிறந்த சீடர்களுக்கு, உயிர்ப்பைக் குறித்த உண்மைகளில் அதிகத் தெளிவு இருந்ததில்லை. இச்சூழலில், உயிர்ப்பைக் குறித்தத் தெளிவை சீடர்கள் மனதில் ஆழமாகப் பதிக்க, இயேசு, தன்னை, மகிமையின் மன்னராக அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தியிருக்கலாம். அதற்குப் பதிலாக, அந்த மாபெரும் உண்மையைப் புரிந்துகொள்ள உதவியாக, இயேசு செய்தது, மிகவும் எளிமையான, சர்வ சாதாரணமான ஒரு செயல். இது நம்மை மேலும் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்துகிறது. தன்னைக்கண்டு வியப்பில் ஆழ்ந்திருந்த சீடர்களிடம், “உண்பதற்கு இங்கே உங்களிடம் ஏதேனும் உண்டா?” (லூக்கா 24: 41) என்று இயேசு கேட்கிறார்.

உயிர்த்தபின், இயேசு, தன் சீடர்களைச் சந்தித்த பல நிகழ்வுகளில், உணவு ஒரு முக்கிய அங்கமாகிறது. தன் உயிர்ப்பை நிரூபிக்க, சீடர்களின் நம்பிக்கையை வளர்க்க, இயேசு, உணவை, ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தியதை, நாம் இரு கோணங்களில் சிந்திக்கலாம்.

முதல் கோணம்: பொதுவாக, எந்த ஒரு குடும்பத்திலும் நிகழ்வது... ஒரு வீட்டில் மரணம் நிகழ்ந்தால், அதுவும், வாழவேண்டிய வயதில் ஒருவர் மரணம் அடைந்தால், அக்குடும்பத்தில் இருக்கும் மற்றவர்கள், தாங்கமுடியாத துயரத்தில் மூழ்குவர். உணவும், உறக்கமும், அவர்களிடமிருந்து விடைபெறும். இப்படிப்பட்ட ஒரு சூழலில், அக்குடும்பத்தினர் மீது ஆழ்ந்த அக்கறை கொண்டவர்கள், எப்பாடு பட்டாவது, அவர்களை உண்ணும்படி வற்புறுத்துவர்.

இந்தக் கோணத்தில், நாம், இயேசுவின் செயலைச் சிந்திக்கலாம். தனது மரணத்தால் மனமுடைந்து போயிருக்கும் சீடர்களும், அன்னை மரியாவும், கடந்த மூன்று நாட்களாக உண்ணாமல் இருந்ததால், அவர்களை மீண்டும் உண்ணும்படி வற்புறுத்தவே, இயேசு உணவைப் பற்றிப் பேசுகிறாரோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. பரிவுள்ள ஒரு தாயின் அன்பு, உயிர்த்த இயேசுவில் வெளிப்படுவதைக் காணலாம்.

இரண்டாவது கோணம்: இயேசுவும் அவரது சீடர்களும் கடந்த மூன்று ஆண்டுகள் பணிவாழ்வில் அதிகம் மூழ்கிப் போயிருந்தவர்கள். எனவே, நிம்மதியாக ஓர் இடத்தில் அமர்ந்து உணவு உண்ட நேரங்கள் மிகக்குறைவே. அப்படி அவர்கள் சேர்ந்து உணவு உண்ட அரிதான நேரங்களில், அவர்கள் மத்தியில், உணவு மட்டும் பகிர்ந்துகொள்ளப்படவில்லை. அத்துடன் சேர்த்து, உணர்வுகளும், உண்மைகளும் பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்டன. இந்த ஆழமான பரிமாற்றங்களின் உச்சக்கட்டமாக, மூன்று நாட்களுக்கு முன், அவர்கள் உண்ட அந்த இறுதி பாஸ்கா இரவுணவு அமைந்தது. அந்த இறுதி இரவுணவின் தாக்கம், இன்னும் அவர்கள் மனதில் ஆழமாய்ப் பதிந்திருந்தது. ஆழ்ந்த உறவை நிலைநாட்டிய அந்த இறுதி இரவுணவை மீண்டும் அவர்களுக்கு நினைவுறுத்த, இயேசு உயிர்த்த பின்பும், அவர்களோடு உணவருந்த வந்திருந்தார் என்றும் எண்ணிப் பார்க்கலாம்.

தன் பிரசன்னத்தை உலகில் தொடர்ந்து நிலைநாட்ட, இயேசு, இறுதி இரவுணவின்போது, உணவைப் பயன்படுத்தினார் என்பதை நாம் அறிவோம். உயிர்ப்புக்குப் பின்னரும், தனது பிரசன்னம், இவ்வுலகில் தொடர்கிறது என்பதை, சீடர்களுக்கு வலியுறுத்திக் கூறுவதற்காக, இயேசு மீண்டும் உணவைப் பயன்படுத்துகிறார். உயிர்ப்பு என்பது, நம்மை வியப்பிலும், பிரமிப்பிலும் ஆழ்த்தும், ஒரு மந்திர, தந்திரச்செயல் அல்ல. நமது சாதாரண, அன்றாட வாழ்வில், நம்முடன் இணைந்து, மாற்றங்களை உருவாக்கும் ஓர் அற்புதமே உயிர்ப்பு, என்ற  உண்மையை, இந்த உணவுப் பகிர்தல் வழியே இயேசு சொல்லித்தந்தார். இந்நிகழ்வின் வழியே, இயேசு தன் சீடர்களிடம் சொல்லாமல் சொன்னது இதுதான்: "கல்வாரிச் சிலுவையும், கல்லறையும் நம் உறவை அறுத்துவிட்டதென நீங்கள் எண்ணுகிறீர்கள். சிலுவையும், கல்லறையும் நம் உறவை அழித்துவிடமுடியாது. உங்களுடன் இத்தனை ஆண்டுகள் வாழ்ந்த நான், இதோ, உங்களோடு வாழ்வைத் தொடர வந்துள்ளேன். எனவே, உண்பதற்கு இங்கே உங்களிடம் ஏதேனும் உண்டா?"

உணவின் வழியாக, உயிர்ப்பைப்பற்றியும், தொடரும் தன் உறவைப்பற்றியும், இதைவிட அழகான பாடங்களைச் சொல்லித்தர முடியுமா என்பது சந்தேகம்தான்.

உணவின் வழியாக உயிர்ப்பின் பேருண்மையைக் கூறிய இயேசு, அதற்கு முன்னதாக, காயப்பட்ட தன் கரங்களையும், கால்களையும் சீடர்களுக்குக் காட்டுகிறார். (லூக்கா 24: 40) அவை, மற்றுமோர் எளிய அடையாளம். இரஷ்ய எழுத்தாளர் லியோ டால்ஸ்டாய் (Leo Tolstoy) அவர்கள் கரங்களைப் பற்றி எழுதிய சிறுகதை நினைவுக்கு வருகிறது.

அரசர் ஒருவர், தன் அவையில் பணிபுரியும் அனைவருக்கும் விருந்து ஏற்பாடு செய்து, அழைப்பிதழை அனுப்பினார். விருந்துக்கு வருபவர்கள், தங்கள் அழைப்பிதழைக் கையிலேந்தி வரவேண்டும் என்று வேண்டுகோள் விடுத்தார். பணியாளர்களில் ஒருவர், சிறப்பு விருந்தினராக, அரசருக்கும், அரசிக்கும் நடுவே அமரும் வாய்ப்பு பெறுவார் என்றும் அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது.

விருந்தில், அரசருக்கும், அரசிக்கும் நடுவே அமரும் வாய்ப்பு யாருக்குக் கிடைக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் அனைவரும் அழைப்பிதழைக் கரங்களில் ஏந்தி வந்திருந்தனர். விருந்து மண்டபத்தில் நுழைந்தபோது, அவர்களுக்கு ஆச்சரியம் ஒன்று காத்திருந்தது. அந்த அரங்கத்தின் நுழைவாயிலில் நின்றவர்கள், பணியாளர்கள் கொண்டு வந்திருந்த அழைப்பிதழைப் பார்க்கவில்லை, மாறாக, அவர்கள் உள்ளங்கைகளைப் பார்த்தனர். ஒவ்வொரு நாளும் அரண்மனையைக் கூட்டி, கழுவி, சுத்தம் செய்யும் பணிப்பெண்ணின் கரங்களைப் பார்த்த வீரர்கள், "அரசரின் சிறப்பு விருந்தினராக அமரும் வாய்ப்பு, உங்களுக்கே உள்ளது; அரசர் மீது நீங்கள் கொண்டுள்ள விசுவாசமும், அன்பும், உங்கள் உள்ளங்கைகளில் தெரிகிறது" என்று சொல்லி, அவரை அழைத்துச்சென்று, அரசருக்கும், அரசிக்கும் நடுவே அமரவைத்தனர். 

உள்ளங்கை உணர்த்தும் உண்மைகள் ஏராளம். அவற்றை உணர, நம் உள்ளம் பக்குவம் பெற்றிருக்கவேண்டும்!

காலியானக் கல்லறை, அங்கு தோன்றிய வானதூதர், எருசலேம் கோவிலில் இரண்டாகக் கிழிந்தத்திரை என்ற பிரமிப்பூட்டும் அடையாளங்களைவிட, ஆணிகளால் அறையப்பட்டக் கரங்களும், கால்களும், சீடர்களின் மனங்களில், உயிர்ப்பின் அடையாளங்களாய், ஆழப் பதியவேண்டும் என்று இயேசு விழைந்தார். வெகு வெகு எளிதான வாழ்வு அனுபவங்களின் வழியாக, உயிர்ப்பு என்ற பேருண்மையை இயேசு எடுத்துரைத்ததால், சீடர்களின் உள்ளங்களில் இந்த மறையுண்மை வெகு ஆழமாகப் பதிந்தது. ஆழப்பதிந்தது மட்டுமல்லாமல், இந்த மறையுண்மைக்காக தங்கள் உயிரையும் தியாகம் செய்யும் அளவுக்கு சீடர்களின் வாழ்வு மாறியது.

தான் உயிர்த்ததை, பிரம்மாண்டமான ஒரு சக்தியாக இறைமகன் இயேசு காட்டியிருந்தால், அது, ஒரு நொடிப்பொழுது வியப்பில், சீடர்களை, பரவசம் அடையச் செய்திருக்கலாம். ஆனால், அவர்கள் வாழ்வு மாறியிருக்குமா என்பது சந்தேகம்தான். வாழ்வை மாற்றும் ஒரு சக்தியாக இயேசு உயிர்ப்பைக் காட்டியதால், அதன் தாக்கம் சீடர்களின் வாழ்வு முழுவதும் தொடர்ந்தது. அந்தத் தாக்கம், இருபது நூற்றாண்டுகளைத் தாண்டி, இன்றும் தொடர்கிறது.

மனித உறவுகளை அறுப்பதில், மிகவும் நிச்சயமான துண்டிப்பு மரணம் என்பதை நாம் அறிவோம். மரணம், நிச்சயமான முடிவு அல்ல, கல்லறைக்குப் பின்னும் உறவுகள் தொடரும் என்பதைக் கூறும் மறையுண்மையே, உயிர்ப்பு. கிறிஸ்தவ மறையின் ஆணிவேரான 'உயிர்ப்பு' என்ற பேருண்மையை, ஏட்டளவு உண்மையாக இயேசு சொல்லித் தரவில்லை, மாறாக, அந்த மறையுண்மையை, உணவு, காயப்பட்ட கரங்கள், கால்கள் என்ற மனித அனுபவங்களின் வழியே, இயேசு, அன்று, தன் சீடர்களுக்குச் சொல்லித்தந்தார். இன்று, நமக்கும் சொல்லித்தருகிறார்.

மாயங்கள் செய்து, மலைக்க வைப்பது, மந்திரவாதியின் கைவண்ணம் - வாழ்வில்

மாற்றங்கள் செய்து, நிலைக்க வைப்பது, இறைவனின் அருள்வண்ணம்.

கடவுள் மந்திர, மாயங்கள் செய்யும் மந்திரவாதி அல்ல. நம் வாழ்வில் தொடர்ந்து மாற்றங்கள் செய்யும் அன்பர் அவர். இந்த உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளும் வரத்தை உயிர்த்த இறைவனிடம் மன்றாடுவோம்.