Street Lamp-lighter தெரு விளக்கை ஏற்றிவைப்பவர்

Anybody can serve – Martin Luther King

https://www.rallypoint.com

29^th Sunday in Ordinary Time – Mission Sunday

Every year, on the penultimate Sunday of October, the Church celebrates the Mission Sunday. Pope Pius XI, in the year 1926, established this day, as the day of prayer for all the missionary efforts of the Catholic Church. This year, for the 92^nd Mission Sunday, Pope Francis has given a message with the title: "Together with young people, let us bring the Gospel to all". With the World Synod of Bishops on the theme of young men and women, entering its final week, this call of Pope Francis is all the more relevant. For this world, especially the world of the youth, reeling under ‘bad-worse-worst-news’ 24x7 all through the year, we need to bring ‘the Good News’ to all! That is the special mission set before all of us, especially the youth.

The moment we hear the word, ‘mission’, we may assign this ‘job’ to the Bishops, Priests and Religious. That is a very narrow view of the word. The broader view of ‘mission’ talks not of a ‘job done’ but a ‘life lived’. The famous words of the great Indian poet, Rabindranath Tagore come to mind: “Every child comes with the message that God is not yet discouraged of man.”

Yes, each of us has been sent as a gift into this world with a special message and a mission. Every Christian is expected to proclaim the Good News that ‘God is passionately in love with this world, STILL’. This proclamation is to be done more by how we live than by what we say! The ‘mission’ assigned to every Christian is that of a ‘lamp-lighter’, as described by John Ruskin.

One evening, the famous British author John Ruskin was sitting in his house looking out the window. He lived in an age when there was no electricity to light the street lights. Across the valley was a street on the hillside. There Ruskin could see one lamp after another being lit by the lamp-lighter as he went along. Because of the darkness and the distance, Ruskin could not see the lamp-lighter, only his burning torch and the trail of lights he left behind.

Seeing that, Ruskin turned to the person sitting with him and said, "There’s a good illustration of a Christian. People may never have known him, they may never have met him, they may never even have seen him, but they know he passed through their world by the trail of lights he left behind him."

This imagery of a Christian painted by Ruskin is the anti-thesis of what the world teaches us. It tells us to bathe in the floodlight or spotlight, be in the limelight, and even, steal the limelight. As against this, the Christian calling is to become a light, become a candle to light up the darkness around.

Jesus, in the Sermon on the Mount, used a similar imagery to depict the mission of every Christian.   Jesus said: “You are the light of the world. A city set on a hill cannot be hid. Nor do men light a lamp and put it under a bushel, but on a stand, and it gives light to all in the house. Let your light so shine before men, that they may see your good works and give glory to your Father who is in heaven.”  (Matthew 5:14-16).

Dwelling more on the imagery of what a light does, it is interesting to note that once we light a lamp, our attention is not on the lamp, but on things around the lamp. If we continuously gaze at the lamp or, for that matter, any light, including the sunlight, our eyes begin to hurt. The purpose of light is not to draw attention to itself, but to help us see other objects with the help of the light. This is the Christian mission – to become the light of the world!

Being the light is not an easy mission. The world is comfortable with the darkness.  (Cf. John 3:19-21) Hence, light becomes a disturbance. Jesus was aware of his mission of being the Light of the world and he was also aware of the price he would be paying to accomplish his mission. He warned his disciples about the cruel death that was awaiting him in Jerusalem. This is given as the Gospel for our liturgy this Sunday. (Mark 10:35-45)

Mark records the discrepancy between the wavelength of Jesus and that of his disciples thrice in his Gospel. When Jesus predicted his passion for the first time, Peter called him aside and tried to put some sense into Jesus. Jesus rebuked him in severe terms: “Get behind me, Satan! For you are not on the side of God, but of men.” (Mk. 8:33). We read this Gospel five weeks back, on the 24^th Sunday in Ordinary Time. (Mk. 8:27-35)

When Jesus predicted his passion the second time, the disciples were least bothered about it, since they were more worried about who was the greatest among them. This Gospel was read on the 25^th Sunday in Ordinary Time. (Mk. 9:30-37). Today, on the 29^th Sunday, we have the third prediction of Jesus. Here again, we see another anti-climax coming in the form of a strange request from James and John, the sons of Zebedee. Jesus was speaking of him being raised on the Cross whereas, James and John were making requests for two chairs on the right and left of Jesus.

This Sunday’s Gospel is about a choice – Chair or Cross? Boss or Servant? Both Chair and Cross are thrones. Chair with a capital C denotes the chair of power. There have been many who have died for a Chair and many more who have killed for a Chair. We also know that many have been killed on a Cross and many have died for the Cross.

When James and John made this ‘job application’, Jesus told them point blank, “You do not know what you are asking.” (Mk. 10:38)  These words of Jesus were not only spoken to James and John but to all those who seek thrones – they do not know what they are asking? We are aware that those who are seeking positions of power know what they are doing. But, digging deeper, we can find out that their idea and knowledge of power are warped. Knowing full well, how ignorant these power-mongers can be, Jesus made the appeal to the Father on the Cross: “Father, forgive them; for they know not what they do.” (Luke 23:34)

Jesus, sensing that the ‘childish’ request of James and John had made the other disciples angry, gave them a lesson in ‘Servant Leadership’. Jesus called them to him and said to them, “You know that those who are supposed to rule over the Gentiles lord it over them, and their great men exercise authority over them. 43 But it shall not be so among you; but whoever would be great among you must be your servant, 44 and whoever would be first among you must be slave of all.” (Mark 8:42-44)

Servant Leadership is a concept that has gained momentum in quite a few companies and institutions around the world. I think even business schools have begun to teach this! Here is a story of one who practised this type of leadership:

During the American Revolution, a man in civilian clothes rode past a group of soldiers who were busy pulling out a horse carriage stuck in deep mud. Their officer was shouting instructions to them while making no attempt to help. The stranger who witnessed the scene, asked the officer why he wasn't helping. With great dignity, the officer replied, "Sir, I am a Corporal!" The stranger dismounted from his horse and proceeded to help the exhausted soldiers himself. When the job was completed, he turned to the corporal and said, "Mr. Corporal, next time you have a job like this, and don’t have enough men to do it, inform your commander-in-chief, and I will come and help you again." Too late, the proud Corporal recognized General George Washington.

When Pope Francis assumed the leadership of the Church on March 19, 2013 - the Feast of St Joseph - he stated clearly his idea of power and authority. Here is an extract from his homily that day: Today, together with the feast of Saint Joseph, we are celebrating the beginning of the ministry of the new Bishop of Rome, the Successor of Peter, which also involves a certain power. Certainly, Jesus Christ conferred power upon Peter, but what sort of power was it?... Let us never forget that authentic power is service, and that the Pope too, when exercising power, must enter ever more fully into that service which has its radiant culmination on the Cross. He must be inspired by the lowly, concrete and faithful service which marked Saint Joseph and, like him, he must open his arms to protect all of God’s people and embrace with tender affection the whole of humanity, especially the poorest, the weakest, the least important, those whom Matthew lists in the final judgment on love: the hungry, the thirsty, the stranger, the naked, the sick and those in prison (cf. Mt 25:31-46). Only those who serve with love are able to protect!

George Washington, Mother Teresa, Mahatma Gandhi and Pope Francis hold a special place in human history. They are living examples of what Jesus speaks of in today’s Gospel – Servant Leadership.

Chair and Cross are signs of getting enthroned. The way to the Chair is overcrowded. You may have to step on others’ toes and sometimes may have to crush others under your feet. The way to the Cross, on the other hand, will be relatively free and, most of the time, lonely!  Chair or Cross? Street Lamp-lighter or seeker of spot light? The choice is yours!

Street Lighter

https://www.pinterest.com

பொதுக்காலம் 29ம் ஞாயிறு - மறைபரப்புப் பணி ஞாயிறு

ஒவ்வோர் ஆண்டும், அக்டோபர் மாதத்தின் இறுதி ஞாயிறுக்கு முந்தைய ஞாயிறன்று, கத்தோலிக்கத் திருஅவை, ‘மிஷன் சண்டே’ (Mission Sunday), அதாவது, மறைபரப்புப்பணி நாளைச் சிறப்பிக்கின்றது. திருஅவை, ஆற்றிவரும் மறைபரப்புப் பணிகளுக்காக செபிக்கும்படி, விசுவாசிகளிடம் விண்ணப்பித்து, திருத்தந்தை 11ம் பயஸ் அவர்கள், 1926ம் ஆண்டு, இந்நாளை உருவாக்கினார்.

அக்டோபர் 21, இஞ்ஞாயிறன்று நாம் சிறப்பிக்கும் 92வது மறைபரப்புப்பணி நாளுக்கென திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள் வழங்கியச் செய்தி, "Together with young people, let us bring the Gospel to all", அதாவது, "இளையோருடன் இணைந்து, நற்செய்தியை அனைவருக்கும் கொணர்வோமாக" என்ற தலைப்பில் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. இளையோரை மையப்படுத்தி, உலக ஆயர்கள் மாமன்றம் நடைபெற்றுவரும் வேளையில் கொண்டாடப்படும் மறைபரப்புப்பணி நாளன்று, இளையோருடன் இணைந்து, நற்செய்தியை உலகெங்கும் கொண்டு சேர்க்க, திருத்தந்தை, நம் அனைவருக்கும் அழைப்பு விடுத்துள்ளார்.

மறைபரப்புப்பணி என்றதும், அது, குருக்கள், துறவியருக்கென ஒதுக்கப்பட்ட பணி என்று எண்ணி, நம்மில் பலர் ஒதுங்கிவிடக்கூடும். ஆனால், இந்த நாளுக்கெனப் ஆங்கிலத்தில் பயன்படுத்தப்படும் Mission Sunday, அதாவது, “அனுப்பப்படும் ஞாயிறு” என்ற பதம், இந்த நாளைக் குறித்த பொருத்தமான எண்ணங்களை மனதில் விதைக்கிறது. மனிதராய் பிறந்த நாம் ஒவ்வொருவரும், இவ்வுலகில் ஒரு குறிப்பிட்ட பணியை ஆற்ற அனுப்பப்பட்டுள்ளோம் என்பதை, இந்த நாள் நமக்கு நினைவுறுத்துகிறது.

"உலகில் பிறக்கும் ஒவ்வொரு குழந்தையும், இறைவனிடமிருந்து வரும் பரிசு. இந்தப் பரிசுப் பொருள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு செய்தியுடன் இவ்வுலகை அடைகிறது. 'இறைவன் இந்த உலகைக் குறித்து இன்னும் களைப்படையவில்லை' என்பதே அச்செய்தி" என்று சொன்னவர், இந்திய மகாக்கவி இரவீந்திரநாத் தாகூர். நாம் ஒவ்வொருவரும், இவ்வுலகிற்கு, ஒரு பரிசாக, அன்புச் செய்தியைத் தாங்கிவரும் தூதராக, அனுப்பப்பட்டுள்ளோம். கிறிஸ்துவையும், அவரது நற்செய்தியையும், வார்த்தைகளால் அல்ல; மாறாக, நம் உண்மையான கிறிஸ்தவ வாழ்வால், மக்களுக்குக் கொண்டுசெல்ல, இவ்வுலகிற்கு நாம் அனுப்பப்பட்டுள்ளோம்.

உண்மையான கிறிஸ்தவ வாழ்வு எத்தகையதாக இருக்கவேண்டும் என்பதற்கு, ஜான் இரஸ்கின் (John Ruskin) அவர்கள் கூறும் உருவகம் அழகானது. தலைசிறந்த ஓர் எழுத்தாளராக, ஓவியராக, பிறரன்புப் பணிகளில் ஈடுபட்டவராக, 19ம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த இரஸ்கின் அவர்கள், ஒரு நாள், தன் நண்பருடன், வீட்டின் முன்புறம் அமர்ந்திருந்தார். பகலவன் மறைந்து, இருள் சூழ்ந்துவந்த நேரம் அது. அவரது வீட்டுக்குமுன் இருந்த ஒரு குன்றில், தெரு விளக்குகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக சுடர்விடத் துவங்கின. மின்சக்தி இல்லாத காலம் என்பதால், தெரு விளக்குகளை ஏற்றியபடி ஒருவர் சென்று கொண்டிருந்தார். அவர் யார் என்று, இரஸ்கின் அவர்கள் வீட்டிலிருந்து பார்க்க முடியவில்லை. ஆனால், அவர் கையில் ஏந்திச் சென்ற விளக்கும், அவர் தெருவில் ஏற்றி வைத்த விளக்குகளும் இருளில் ஒளிர்ந்தன. அதைக் கண்ட ஜான் இரஸ்கின் அவர்கள், தன் நண்பரிடம், "தெரு விளக்கை ஏற்றும் அவர்தான், உண்மையான கிறிஸ்தவருக்கு எடுத்துக்காட்டு. அவர் யாரென்று நம்மால் பார்க்க முடியவில்லை என்றாலும், அவர் செல்லுமிடத்தையெல்லாம் ஒளிமயமாக மாற்றுகிறார். அதேபோல், உண்மைக் கிறிஸ்தவர்களும், தங்களை, வெளிச்சம் போட்டு காட்டிக்கொள்ளாமல், செல்லுமிடங்களை ஒளிமயமாக்குகின்றனர்" என்று கூறினார். மறைபரப்புப்பணியை எவ்வாறு ஆற்றுவது என்பதற்கு, தெருவிளக்கை ஏற்றுபவர், சிறந்ததோர் உருவகம்.

தாங்கள் எங்கு சென்றாலும், ஒளி வட்டம் (spot light) தங்களை மட்டுமே சூழ்ந்திருக்க வேண்டும் என்ற வேட்கையைத் தூண்டிவிடும் இன்றைய உலகப் போக்கிற்கு முற்றிலும் மாறாக, தங்கள் மீது ஒளி வட்டம் விழாமல், அதே நேரம், மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்யும்வண்ணம், விளக்குகளை ஏற்றியபடி, வாழ்க்கை வீதியைக் கடந்துசெல்வதே, கிறிஸ்தவர்களின் பணி என்று, ஜான் இரஸ்கின் போன்றோர் கூறியுள்ளனர். இதே எண்ணத்தை, இயேசுவும், தன் மலைப்பொழிவில் மற்றோர் உருவகத்தின் வழியே, அழகாகக் கூறியுள்ளார்:

மத்தேயு 5: 14-16

நீங்கள் உலகிற்கு ஒளியாய் இருக்கிறீர்கள்... எவரும் விளக்கை ஏற்றி மரக்காலுக்குள் வைப்பதில்லை; மாறாக, விளக்குத் தண்டின் மீதே வைப்பர். அப்பொழுதுதான் அது வீட்டிலுள்ள அனைவருக்கும் ஒளி தரும். இவ்வாறே உங்கள் ஒளி மனிதர்முன் ஒளிர்க! அப்பொழுது அவர்கள் உங்கள் நற்செயல்களைக் கண்டு உங்கள் விண்ணகத் தந்தையைப் போற்றிப் புகழ்வார்கள்.

வீட்டில் ஏற்றிவைக்கப்படும் ஒளியை யாரும் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதில்லை. ஒளியைமட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருந்தால், அது கண்களைப் பாதிக்கும், வலியை உருவாக்கும். அந்த ஒளியின் துணையோடு மற்ற பொருள்களைக் காண்பதற்கே ஒளி ஏற்றப்படுகிறது. தன்னை நோக்கி பிறரின் கவனத்தை ஈர்க்காமல், தன்னைச் சுற்றியிருப்பனவற்றை நோக்கி அவர்கள் கவனத்தை திருப்புவதுதான் ஒளியின் பணி.

ஒளியாக வாழ்வது, எளிதல்ல. இன்றைய நற்செய்தியில், இயேசு தன் சீடர்களிடம், தான் ஒரு தீபமாக, சிலுவை மரத்தில் ஒளிரப்போவதைப் பற்றி கூறுகிறார். ஆனால், அவரது சீடர்களில் இருவர், ஒளி தங்கள் மீது விழும்படி, தங்களை அரியணையில் அமர்த்துமாறு இயேசுவிடம் கேட்கின்றனர்.

இயேசுவின் எண்ணங்களும், சீடர்களின் எண்ணங்களும் வெவ்வேறு அலை வரிசைகளில் இயங்கின என்பதை, நற்செய்தியாளர் மாற்கு மும்முறை குறிப்பிட்டுள்ளார். தான் சந்திக்கப்போகும் துன்பங்களையும், மரணத்தையும் குறித்து இயேசு, தன் சீடர்களிடம், மும்முறை கூறுகிறார். முதல் முறை, அவர், தன் மரணத்தை முன்னறிவித்த வேளையில், பேதுரு அவரைத் தனியே அழைத்து கடிந்துகொண்டார் என்பதையும், அவரிடம் இயேசு, "என் கண் முன் நில்லாதே சாத்தானே!" (மாற்கு 8:33) என்று கூறியதையும், பொதுக்காலம் 24ம் ஞாயிறு நற்செய்தியில் கேட்டோம். (மாற்கு 8:27-35) இயேசு இரண்டாம் முறை தன் மரணத்தைக் குறித்து பேசியதைப் பற்றி சிறிதும் கவலைப்படாமல், யார் தங்களுக்குள் பெரியவர் என்ற விவாதத்தில் சீடர்கள் ஈடுபட்டனர் என்பதை, பொதுக்காலம் 25ம் ஞாயிறு நற்செய்தியில் கேட்டோம். (மாற்கு 9:30-37) இன்று, இயேசு மூன்றாம் முறையாக தன் நெருங்கிவரும் மரணத்தைக் குறித்து பேசியதைத் தொடர்ந்து, செபதேயுவின் மக்கள், யாக்கோபும், யோவானும், இயேசுவோடு, அரியணையில் ஏறும் வாய்ப்பு வேண்டும் என்று விண்ணப்பிக்கின்றனர். (மாற்கு 10:35-45)

சிலுவையைப் பற்றி இயேசு பேசியபோது, சிம்மாசனத்தைப் பற்றி இரு சீடர்கள் பேசினர். சிலுவை, சிம்மாசனம் இரண்டும் அரியணைகள். சிம்மாசனம் என்ற அரியணைக்காக உயிரைத் தந்தவர்களும், உயிரை எடுத்தவர்களும் உண்டு. சிலுவையில் உயிரைத் தந்தவர்களும், உயிரை எடுத்தவர்களும் உண்டு.

இயேசுவின் வலப்பக்கமும், இடப்பக்கமும் இரு அரியணைகளில் அமர்வதற்குத் தங்கள் விருப்பத்தைத் தெரிவித்த இரு சீடர்களிடம், “நீங்கள் என்ன கேட்கிறீர்கள் என உங்களுக்குத் தெரியவில்லை” (மாற்கு 10:38) என்று இயேசு கூறும் இச்சொற்கள், இன்றையத் தலைவர்கள் பலருக்குப் பொருத்தமான சொற்கள். அரியணையில் ஏறுவதற்கும், ஏறியபின் அங்கேயே தொடர்ந்து அமர்வதற்கும், தலைவர்கள் மேற்கொள்ளும் முயற்சிகள், நம்மை, அதிர்ச்சியிலும், அவமானத்திலும், ஆழ்த்துகின்றன. இவர்கள் அறியாமல் செய்கிறார்களா, அல்லது மதியிழந்து செய்கிறார்களா, என்ற கேள்வியை எழுப்புகின்றன. மரியாதை, அதிகாரம் என்பனவற்றை தவறாகப் பயன்படுத்தும் தலைவர்கள், அறியாமையில் செய்கிறார்கள் என்று, இயேசு பெருந்தன்மையுடன் சொல்கிறார். இந்த அறியாமையின் உச்சக்கட்டமாக, இயேசுவை, இத்தலைவர்கள், சிலுவை என்ற அரியணையில் ஏற்றியபோது, மீண்டும் இயேசு, 'இவர்களை மன்னியும். ஏனெனில் தாங்கள் செய்வது என்னவென்று இவர்களுக்குத் தெரியவில்லை' (லூக்கா 23:34) என்று தந்தையிடம் வேண்டியது, நம் நினைவுக்கு வருகிறது.

செபதேயுவின் மக்களான யாக்கோபும், யோவானும், இரு அரியணைகளில் அமர்வதற்கு விடுத்த இந்த விண்ணப்பம், மற்ற சீடர்களுக்குக் கோபத்தை மூட்டியது. பேராசை, பொறாமை, கோபம் என்ற இந்தச் சங்கிலித் தொடர் தன் சீடர்களைக் கட்டிப்போடும் ஆபத்து உள்ளது என்பதை உணர்ந்த இயேசு, உண்மையான மதிப்பு என்றால் என்ன, மரியாதை பெறுவது எவ்விதம், என்ற பாடங்களை அவர்களுக்குச் சொல்லித் தருகிறார். “உங்களுள் பெரியவராக இருக்க விரும்புகிறவர் உங்கள் தொண்டராய் இருக்கட்டும். உங்களுள் முதன்மையானவராக இருக்க விரும்புகிறவர், அனைவருக்கும் பணியாளராக இருக்கட்டும்” (மாற்கு 10:43-44) என்று இயேசு சொல்லித்தரும் பாடம், நமக்கு ஒரு பெரும் சவாலாக அமைகிறது. இயேசுவின் இக்கூற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு பணியாளர் தலைமைத்துவம் (Servant Leadership) என்ற கருத்து, தற்போது, மேலாண்மைப் பள்ளிகளில் பாடமாகச் சொல்லித் தரப்படுகிறது.

இயேசு சொல்லித்தந்த பணியாளர் தலைமைத்துவம் என்ற பாடத்தை வாழ்ந்துகாட்டியத் தலைவர்களை வரலாற்றில் சந்திக்கிறோம். ஜார்ஜ் வாஷிங்டன் அவர்களைப் பற்றி சொல்லப்படும் ஒரு கதை இது. அமெரிக்க உள்நாட்டுப் போர் நிகழ்ந்த நேரம். ஒரு நாள், அமெரிக்க அரசுத்தலைவர், ஜார்ஜ் வாஷிங்டன் அவர்கள், சாதாரண உடையணிந்து, தன் குதிரையில் ஏறிச்சென்றார். போகும் வழியில், ஒரு தளபதியின் குதிரைவண்டி சேற்றில் அகப்பட்டிருந்ததைப் பார்த்தார். அந்த வண்டியைச் சேற்றிலிருந்து வெளியேற்ற நான்கு வீரர்கள் வெகுவாக முயன்று கொண்டிருந்தனர். தளபதியோ அருகில் நின்று அவர்களுக்கு கட்டளைகள் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அவ்வழியே சென்ற வாஷிங்டன் அவர்கள், தளபதியிடம், "ஏன் நீங்களும் இறங்கி உதவி செய்தால், வண்டியை வெளியில் எடுத்துவிடலாமே!" என்று சொன்னதற்கு, தளபதி, "நான் ஒரு தளபதி" என்று அழுத்தந்திருத்தமாய் சொன்னார். உடனே, வாஷிங்டன் அவர்கள், குதிரையிலிருந்து இறங்கி, வீரர்களுடன் சேர்ந்து முயற்சி செய்து, வண்டியை வெளியில் தூக்கிவிட்டார். பின்னர் தளபதியிடம் "அடுத்த முறை உங்களுக்கு உதவி தேவைப்பட்டால், உங்கள் அரசுத்தலைவரைக் கூப்பிடுங்கள். வந்து உதவி செய்கிறேன்" என்று சொல்லி, தளபதியின் கையைக் குலுக்கினார். அப்போதுதான் தளபதிக்குப் புரிந்தது, தன்னிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தவர், அரசுத்தலைவர் ஜார்ஜ் வாஷிங்டன் என்று.

ஏறக்குறைய முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் தமிழ்நாட்டில் நிகழ்ந்ததாகச் சொல்லப்படும் நிகழ்வு இது. சீக்கியரான ஒரு மாவட்ட ஆட்சியர், தமிழ் நாட்டில் ஒரு முக்கிய நகருக்கு நியமனம் ஆனார். மக்களுக்கு நன்மை பயக்கும் பல அதிரடி மாற்றங்களை அந்நகரில் கொணர்ந்தார். சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்து மாலையையும், மரியாதையையும் எதிர்பார்க்கவில்லை இத்தலைவர். நேர்மையாக, சிறப்பாக செயல்பட்டார்.

ஒரு நாள், அதிகாலையில், இவர் வழக்கம்போல் உடற்பயிற்சிக்காக நடந்து போனபோது, ஓர் இடத்தில் சாக்கடை அடைத்துக்கொண்டு, தண்ணீர் வெளியேறிக் கொண்டிருந்தது. ஒரே நாற்றம். நகராட்சி ஊழியர், அதைச்சுற்றி நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தனர். மாவட்ட ஆட்சியர் அங்கே போனதும், கேட்டார்: "என்ன பிரச்சனை?" "சாக்கடை அடைச்சிருக்கு, சார்." "அது தெரியுது. சுத்தம் பண்றதுதானே." "ஒரே நாத்தமா இருக்கு சார், எப்படி இறங்குறதுன்னு தெரியல" என்று அவர்கள் சொல்லி முடிக்கும் முன்பு, அவர் சாக்கடையில் இறங்கி, அங்கிருந்த கருவிகளை வைத்து, அந்த அடைப்பை எடுத்து விட்டார். பிறகு மேலே வந்து, "இப்படித்தான் செய்யணும்" என்று சொல்லிவிட்டு, அங்கிருந்து புறப்பட்டார். சாக்கடை அடைப்பு திறந்தது, அங்கு நின்ற ஊழியர்கள், வாயடைத்து நின்றனர்.

"பதவி என்பது, பணி செய்வதற்கே" என்று, திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள், திருஅவைத் தலைவராகப் பொறுப்பேற்றத் திருப்பலியில் வழங்கிய மறையுரையில் கூறியதை நாம் மறந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

வாழ்க்கையின் பெரும் பகுதியை ஏழைகளுக்காகவும், சமுதாயத்தால் விலக்கப்பட்டவர்களுக்காகவும் செலவழித்த புனித அன்னை தெரேசா, ஒரு பெரிய தலைவரா? ஆம். கோடான கோடி மக்கள் மனதில் அரியணை கொண்டிருக்கும் தலைவர் அவர். அன்னை தெரேசாவைப்போலவே, அதிகாரம் என்பதற்குச் சரியான இலக்கணம் சொல்பவர்கள், ஜார்ஜ் வாஷிங்டனும், சீக்கியரான அந்த மாவட்ட ஆட்சியரும். பணியாளர் தலைமைத்துவத்திற்கு இவர்களெல்லாம் சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகள்.

ஒளி வட்டங்களால் சூழப்பட்ட அரியணைகளில் அமர்ந்து, மரியாதை பெறுவதற்குப் பதில், உலக வீதிகளில் விளக்குகளை ஏற்றிவைக்க நாம் அழைக்கப்பட்டுள்ளோம், அனுப்பப்பட்டுள்ளோம் என்பதை, இந்த மறைபரப்புப்பணி ஞாயிறு, அல்லது, அனுப்பப்படும் ஞாயிறன்று உணர்வோம்.

சிம்மாசனம், சிலுவை, இரண்டுமே அரியணைகள் தாம். நாம் மட்டும் சுகம் காணலாம் என்று, அரியணை மீது ஏறி அமர்ந்தால், சுற்றியிருந்து சாமரம் வீசுகிறவர்கள் கூட நம்மை மதிக்கமாட்டார்கள். கட்டாயம் நேசிக்க மாட்டார்கள். ஆனால், பலருக்கும் சுகம் தருவதற்கு, சிலுவை என்ற அரியணையில் ஏறினால், பல நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மக்கள் மனதில் மதிப்போடும், அன்போடும் அரியணை கொள்ளமுடியும்.

சிம்மாசனமா? சிலுவையா? தெளிவாக சிந்தித்து, தெரிவுசெய்வோம்.

விவிலியத்தேடல் : புதையுண்டவர் புதுவாழ்வு பெற்ற புதுமை – பகுதி 6

Woman rickshaw puller from Bangladesh

https://www.scoopwhoop.com

இமயமாகும் இளமை – மனதில் துணிவிருந்தால் மலையும் வழிவிடும்

அக்டோபர் மாதத் துவக்கத்தில், பிபிசி தமிழ் வலைத்தளத்தில் ஒரு காணொளிச் செய்தி வெளியாகியிருந்தது. பங்களாதேஷ் நாட்டின் டாக்கா நகரில் ரிக்சா ஓட்டி வாழும் ரோஜினா பேகம் என்ற இளம் தாயைக் குறித்த காணொளிச் செய்தி அது. இக்காணொளியின் ஆரம்பத்தில், ஒரு சேரியின் குறுகலான வீதியிலிருந்து, சாலைக்கு வந்து சேரும் ரோஜினா அவர்களைக் காண்கிறோம். போலியோ நோயினால் இரு கால்களும் பாதிக்கப்பட்டதால், தரையில் அமர்ந்தபடியே நகர்ந்து வரும் இளம் தாய், சாலையின் ஓரத்தில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு ரிக்சாவில் ஏறி, ஓட்டுநர் இருக்கையில் அமர்கிறார். அவருடன் 'காமிரா'வும் பயணிக்கிறது. ரோஜினா தன் கதையைக் கூறுகிறார்.

சிறு வயதில், ரோஜினா பேகம் அவர்களைத் தாக்கிய போலியோ நோயினால் இரு கால்களும் பாதிக்கப்பட்டு, எந்த வேலையும் செய்ய இயலாமல், சாலைகளில் அமர்ந்து தர்மம் கேட்டு வாழ்ந்தார். பள்ளியில் சேர்க்கப்பட்ட இரு குழந்தைகளையும், மற்ற குழந்தைகள், 'பிச்சைக்காரியின் பிள்ளைகள்' என்று கேலி செய்ததால், அவர்கள் இருவரும் பள்ளிக்குச் செல்ல மறுத்தனர். இதை அறிந்த ரோஜினா அவர்கள், வேதனை அடைந்தார். ஏதாவது ஒரு வேலை செய்து பிழைக்கவேண்டும் என்று தீர்மானித்தார்.

அவ்வேளையில், டாக்கா நகரில், இயந்திரம் பொருத்தப்பட்ட ரிக்சா அறிமுகமானது. பெரும் முயற்சி எடுத்து, பணம் சேர்த்து, ரோஜினா அவர்கள் ஒரு ரிக்சாவை வாங்கி, அதை ஓட்டப் பழகினார். முதலில் அவரது ரிக்சாவில் ஏற தங்கியவர்கள், பின்னர், பயணம் செய்தனர். அவர் சாலையில் அமர்ந்து தர்மம் கேட்டபோது, அவருக்கு தர்மம் கொடுத்தவர்கள், இப்போது அவரது ரிக்சாவில் ஏறி பயணம் செய்கின்றனர் என்று ரோஜினா அவர்கள் பெருமையோடு கூறுகிறார்.

"இப்போது, ஒரு நாளில், 200 அல்லது, 250 ரூபாய் சம்பாதிக்கிறேன். நான், என் மகள், மகன் மூவருக்கும் இது போதும். அதைவிட முக்கியமாக, என் பிள்ளைகள் இருவரும் இப்போது, பள்ளியில் தலை நிமிர்ந்து நடக்கின்றனர்" என்று, இளம்தாய் ரோஜினா பேகம், இக்காணொளியின் இறுதியில் புன்சிரிப்புடன் கூறுகிறார். கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக ரிக்சா ஒட்டி வாழ்ந்துவரும் இளம்தாய் ரோஜினா அவர்கள், மாலை வகுப்புக்களில் சேர்ந்து, எழுத, படிக்க கற்று வருகிறார்.

மனதில் துணிவிருந்தால், மலையும் வழிவிடும்.

Lazarus already in the tomb for four days - John 11,17

புதையுண்டவர் புதுவாழ்வு பெற்ற புதுமை – பகுதி 6

இயேசு இலாசரை உயிர்பெற்றெழச் செய்யும் புதுமை, யோவான் நற்செய்தி 11ம் பிரிவில், முதல் 44 இறைவாக்கியங்களில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. இவற்றில், முதல் 16 இறை வாக்கியங்கள், இப்புதுமைக்கு ஓர் அறிமுகமாக, பெத்தானியாவுக்கு வெளியே நிகழ்ந்தவற்றைக் கூறுகின்றன. இந்த அறிமுகப் பகுதியில் நாம் கடந்த ஐந்து வாரங்கள் தேடல்களை மேற்கொண்டோம். இன்று இப்புதுமையின் இரண்டாம் பகுதியாக, இயேசு பெத்தானியாவிற்கு வந்ததும் நிகழ்ந்தவற்றை, சிந்திக்க வந்திருக்கிறோம். இப்பகுதியின் ஆரம்ப வாக்கியங்கள் பின்வருமாறு அமைந்துள்ளன:

யோவான் 11: 17-19

இயேசு பெத்தானியா வந்தபோது இலாசரைக் கல்லறையில் வைத்து ஏற்கெனவே நான்கு நாள் ஆகியிருந்தது. பெத்தானியா எருசலேமுக்கு அருகில் ஏறக்குறைய மூன்று கிலோ மீட்டர் தொலையில் இருந்தது. சகோதரர் இறந்ததால் மார்த்தா, மரியா இவர்களுக்கு ஆறுதல் சொல்லப் பலர் அங்கே வந்திருந்தனர்.

இலாசர் அடக்கம் செய்யப்பட்டு, ஏற்கெனவே நான்கு நாள் ஆகியிருந்தது என்பதை, யோவான் குறிப்பிட்டுச் சொல்வது, நம் கவனத்தை முதலில் ஈர்க்கிறது. ஒருவர் இறந்ததும் அவரை உடனே அடக்கம் செய்வது, யூதர்களிடையே நிலவிவந்த வழக்கம். திருத்தூதர் பணிகள் நூலில் கூறப்பட்டுள்ள இரு நிகழ்வுகள், இந்த வழக்கத்தை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

முதல் கிறிஸ்தவ சமுதாயத்தில் வாழ்ந்த அனைவரும், தங்கள் உடமைகளையெல்லாம் அனைவரோடும் பகிர்ந்து வாழ்ந்தனர். நிலபுலன்களை அல்லது வீடுகளை உடையோர் அவற்றை விற்று, அந்தத் தொகையைக் கொண்டுவந்து திருத்தூதர்களுடைய காலடியில் வைப்பர்; அது அவரவர் தேவைக்குத் தக்கவாறு பகிர்ந்து கொடுக்கப்படும் (தி.பணிகள் 4:34-35) என்று திருத்தூதர் பணிகள் நூலில் கூறப்பட்டுள்ளது.

அச்சமுதாயத்தில் வாழ்ந்த அனனியாவும், அவரது மனைவி சப்பிராவும் தங்கள் நிலத்தை விற்றபோது, ஒரு பகுதியை தங்களுக்கென வைத்துக்கொண்டனர். ஆனால், திருத்தூதர் பேதுருவிடம், தாங்கள் விற்ற பணத்தை முழுவதும் கொணர்ந்துவிட்டதாக அனனியா பொய் சொன்னார். அவர், 'மனிதரிடமல்ல, கடவுளிடம் பொய் சொன்னார்' (தி.பணிகள் 5:4) என்று அவரை பேதுரு கடிந்துகொண்டார். "பேதுரு கூறியதைக் கேட்டதும், அனனியா கீழே விழுந்து உயிர் விட்டான்.... இளைஞர்கள் எழுந்துவந்து அவனைத் துணியால் மூடிச் சுமந்துகொண்டுபோய் அடக்கம் செய்தார்கள்." (தி.பணிகள் 5:5-6) மூன்று மணி நேரம் கழித்து, அங்கு வந்து சேர்ந்த சப்பிராவும் பேதுருவிடம் பொய் சொல்லவே, அவரையும் பேதுரு கடிந்துகொண்டார். "உடனே அவள் அவர் காலடியில் விழுந்து உயிர்விட்டாள். இளைஞர்கள் உள்ளே வந்து அவள் இறந்துகிடப்பதைக் கண்டு வெளியே சுமந்துகொண்டு போய் அவள் கணவனுக்கு அருகில் அடக்கம் செய்தார்கள்." (தி.பணிகள் 5:10) இறந்தோரை உடனுக்குடன் அடக்கம் செய்வது யூதரிடையே நிலவிவந்த வழக்கம் என்பதற்கு இவ்விரு நிகழ்வுகளும் எடுத்துக்காட்டுகள்.

பெத்தானியாவுக்குத் திரும்புவோம். இலாசர் நோயுற்றிருக்கிறார் என்ற செய்தி இயேசுவைச் சென்றடைந்த அன்றே, பெத்தானியாவில் இலாசர் இறந்திருக்கக்கூடும் என்பது விவிலிய விரிவுரையாளர்களின் கணிப்பு. அச்செய்தியைக் கேட்டபின், இயேசு கூடுதலாக இரண்டு நாட்கள் அதே ஊரில் தங்கியபின், (யோவான் 11:6) மூன்றாம் நாள் தம் சீடரையும் அழைத்துக்கொண்டு பெத்தானியாவுக்குப் புறப்பட்டார். அவர் அங்கு சென்றடைந்த போது, அடக்கம் முடிந்து 4 நாள்கள் ஆகியிருந்தன.

'நான்கு நாள்கள்' என்ற கணக்கு, யூதர்கள் மத்தியில் நிலவிவந்த மற்றோர் எண்ணத்தை நமக்கு உணர்த்துகிறது. இறந்த ஒருவரின் ஆன்மா, அவருடன் கல்லறையில் 3 நாள்கள் தங்கியிருக்கும். ஒருவேளை, மீண்டும் அந்த உடலோடு இணைந்து வாழமுடியும் என்ற நம்பிக்கையில், அந்த ஆன்மா அங்கு இருந்ததாக யூதர்கள் நம்பினர். நான்காம் நாள், அவரது ஆன்மா அவ்வுடலைவிட்டு, கல்லறையைவிட்டு நிரந்தரமாகப் பிரிந்துவிடும். உடல் அழுகத்தொடங்கும்.

யூதர்களிடையே நிலவிவந்த இந்த மரபுவழி எண்ணத்தை நன்கு அறிந்திருந்த நற்செய்தியாளர் யோவான், 'நான்கு நாள்' ஆனதை சிறப்பாகக் குறிப்பிடுகிறார். அதாவது, இயேசு பெத்தானியாவுக்கு வந்து சேர்ந்த வேளையில், இலாசரின் உயிர், மீண்டும் அவரது உடலில் இணைய முடியாத வண்ணம் கல்லறையைவிட்டு நிரந்தரமாக வெளியேறிவிட்டது என்பதை வலியுறுத்திக் கூறவே, இயேசு பெத்தானியா வந்தபோது இலாசரைக் கல்லறையில் வைத்து ஏற்கெனவே நான்கு நாள் ஆகியிருந்தது என்ற குறிப்பை யோவான் பதிவு செய்துள்ளார்.

இறந்தோரை உயிர் பெற்றெழச் செய்த நிகழ்வுகள், நற்செய்தியில் மும்முறை கூறப்பட்டுள்ளன. இந்த மூன்று நிகழ்வுகளிலும், மரணம் நிகழ்ந்த நேரத்திற்கும், இயேசு அங்கு சென்றடைந்த நேரத்திற்கும் இருந்த இடைவேளி கூடிவருவது உணர்த்தப்படுகிறது.

தொழுகைக்கூடத் தலைவர் யாயீரின் மகள் இறந்த சில மணித் துளிகளில் இயேசு அவ்விடம் சென்று, அச்சிறுமிக்கு உயிரளிக்கிறார் (மத். 9:25; மாற். 5:41-42; லூக். 8:54-55). நயீன் நகரில், கைம்பெண்ணின் மகன் இறந்து சில மணி நேரங்கள் சென்று, அவரை அடக்கம் செய்ய ஊருக்கு வெளியே கொண்டுசென்ற வேளையில், இயேசு அங்கு சென்று, இறந்த மகனுக்கு உயிரளிக்கிறார் (லூக். 7:14-15). இலாசர் இறந்த நிகழ்விலோ, 4 நாள்கள் ஆனபின், இயேசு அவருக்கு உயிரளிக்கிறார்.

நான்கு நாள்கள் என்ன, நானூறு நாள்கள் சென்றாலும், இறந்த ஒருவரை உயிர்பெற்றெழச் செய்யும் வல்லமை இயேசுவுக்கு உண்டு என்பதை, இப்புதுமை வழியே நிலைநாட்டுவதே, யோவானின் நோக்கம். இவை அனைத்திற்கும் மேலாக, கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்பட்ட இயேசு, உயிர்த்து எழுந்தது, அவர் ஆற்றிய அனைத்துப் புதுமைகளுக்கும் மகுடமாக விளங்குகிறது.

இயேசு பெத்தானியாவை அடைந்தபோது, அங்கு துக்க நாள்கள் கடைபிடிக்கப்பட்டு வந்தன என்பதை நற்செய்தியாளர் யோவான் குறிப்பிட்டுள்ளார். மரியா, மார்த்தா ஆகிய இருவருக்கும் ஆறுதல் சொல்ல பலர் அங்கே வந்திருந்தனர் (யோவான் 11:19) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. ஒருவருடைய மரணம் உருவாக்கும் வேதனையைப் போக்க, காலமே சிறந்த மருந்து. எனவேதான், துக்கநாள்கள் என்ற சடங்கின் வழியே, அழுது புலம்பும் வாய்ப்பு, ஒவ்வொரு கலாச்சாரத்திலும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

யூதர்களிடம் இருந்த துக்க நாள் கடைபிடித்தலைக் குறித்து, Alfred Edersheim என்பவர் தன் நூலில் விவரமாகக் கூறியுள்ளார். யூத குடும்பத்தில் பிறந்து, பின்னர் கிறிஸ்தவ மறையைத் தழுவிய Edersheim அவர்கள், "Sketches of Jewish Life in the Days of Christ" அதாவது, "கிறிஸ்துவின் காலத்தில் யூத வாழ்வின் குறிப்புகள்" என்ற நூலை, 1876ம் ஆண்டு வெளியிட்டார். இந்நூலில், அவர், இயேசுவின் காலத்தில் மரணம் நிகழ்ந்த ஓர் இல்லத்தில் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட துக்க நாள்களைக் குறித்து இவ்வாறு கூறியுள்ளார்:

"மரணத்திற்குப் பின்வரும் முதல் ஏழு நாள்கள் ஆழமான துக்க நாள்களாக கடைபிடிக்கப்படும். அந்நாள்களில், குளித்தல், வீட்டைச் சுத்தம் செய்தல், சமைத்தல், வெளியில் சென்று வேலை செய்தல் போன்றவை நடைபெறக்கூடாது. அதன்பின், 30வது நாள் வரை, அவ்வில்லத்தில் துக்கம் ஓரளவு கடைபிடிக்கப்படும்" என்பது, Edersheim அவர்களின் விளக்கம்.

இத்தகைய துக்க நாள் பாரம்பரியங்கள் இன்றும் நம் மத்தியில் நிலவி வருவதைக் காண்கிறோம். மிகத் துரிதமாகச் செல்லும் இன்றைய உலகில், துக்க நாள்களின் அளவு குறைந்து வருவதை உணர்கிறோம். துக்க நாள்களை விரைவில் முடித்துவிட எண்ணும் இந்தப் போக்கு, வேறு பக்க விளைவுகளை உருவாக்கும் ஆபத்து உள்ளது. யூத மத குருவும், பல நூல்களின் ஆசிரியருமான ஹெரால்டு குஷ்னர் அவர்கள், "ஆண்டவர் என் ஆயர்" என்ற நூலில், இந்த அவசரப் போக்கைக் குறித்து தன் கருத்தைப் பகிர்ந்துள்ளார்.

குஷ்னர் அவர்கள் ஒரு யூத குரு என்பதால், வியாபாரம், வேலை, என்று, எப்போதும் பரபரப்பான வாழ்க்கை நடத்தும் ஒரு சிலர், துக்கத்திற்காக ஒதுக்கப்படும் ஏழு நாட்களைக் குறித்து அவரிடம் கேள்வி எழுப்புவர். ஆலோசனை கேட்பர். தங்களுக்குத் தலைக்கு மேல் வேலைகள் இருப்பதால், இந்த ஏழு நாள் சடங்குகளை சுருக்கி, ஓரிரு நாட்களில் நிறைவேற்ற முடியாதா? என்று அவரிடம் ஆலோசனை கேட்பர்.

அவர்களுக்கு குஷ்னர் அவர்கள் அளிக்கும் பதில் பொருள் நிறைந்த பதில்: “இந்த இழப்பால் உங்கள் உள்ளத்தில் ஏற்பட்டுள்ள வலிகளைப் போக்கவே இந்த ஒரு வாரச் சடங்குகள் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த துக்க நாள்களை அவசரப்பட்டு முடித்தால், உங்கள் உள்ளத்தின் வேதனைகளை ஆற்றுவதற்கு, குணமாக்குவதற்கு, நீங்கள் நேரம் கொடுக்காமல் போய்விடுவீர்கள். இதனால் பாதிப்புக்கள் தொடரும். ஆறாத இந்த வேதனைகள், மீண்டும், மீண்டும், தலைதூக்கி, உங்கள் வாழ்வை இன்னும் நீண்ட காலம் பாதிக்கும். இந்த ஏழு நாட்கள் நீண்டதொரு பயணம் என்று நினைத்து, நீங்கள் சுருக்கினால், உங்களைத் தொடரும் வேதனைப் பயணம் மிக நீண்டதாய், சிக்கலானதாய் இருக்கும்” என்று குஷ்னர் அவர்கள், அவர்களை எச்சரிப்பாராம்.

தங்கள் சகோதரன் இலாசரின் மரணம் உருவாக்கிய ஈடு செய்ய இயலாத இழப்பை, உறவுகள், நண்பர்களுடன் கண்ணீர் வழியே பகிர்ந்துவந்த மரியாவும், மார்த்தாவும், இயேசு, பெத்தானியாவுக்கு வந்து சேர்ந்ததை அறிந்தனர். இதைத் தொடர்ந்து, இயேசு, மார்த்தா, மரியா ஆகிய மூவருக்கும் இடையே நிகழும் உணர்வுப் பரிமாற்றங்களையும், கருத்துப் பரிமாற்றங்களையும் நம் அடுத்தத் தேடலின் மையமாக்குவோம்.

Radical decisions – Hallmark of Saints துணிவான முடிவுகள் – புனிதர்களின் முத்திரை

Canonization 2018

https://saltandlighttv.org

28^th Sunday in Ordinary Time - Canonization

“Holiness … is for everyone! big and small; men and women; it is proposed as a possibility! Indeed, it is proposed as a duty! Holiness, let us say with joy and amazement, is for all!

Dear children, two things are needed for holiness: the grace of God and good will. Do you have these two things? Yes? Then you are holy!”

These words resounded at St Peter’s Square, Vatican, on March 16, 1966, during the Papal Audience. That day, there were hundreds of children gathered at St Peter’s Square for the Papal Audience and hence, the Pope made a special attempt to make things very simple on the topic “The Duty of Holiness”. It was Pope Paul VI.

“It is a great moment when people realize that they are God’s instruments. We live as long as God wants us to live; we are able as long as God enables us.”

These words are from the final public homily given by Archbishop Óscar Romero. This was given on March 23, 1980, the V Sunday of Lent. The next day, March 24, the eve of the Feast of the Annunciation, Archbishop Romero was shot dead while celebrating Mass. Talk about premonition! ‘We live as long as God wants us to live’… Prophetic words, truly!

The Pope who declared that ‘holiness is for everyone’ and the Archbishop who said that ‘it is a great moment when we realize that we are God’s instruments’, are canonized as Saints during the Mass celebrated by Pope Francis on Sunday, October 14.  Along with a Pope, and an Archbishop, two diocesan priests, two nuns and a lay person (a young man of 19 years) are canonized in the same ceremony. Indeed, holiness is for everyone!

On this day of Canonization, our reflections revolve around holiness. No one is a born saint (except Mary and Jesus), but all of us are called to be saints. Pope Paul VI said that holiness requires ‘the grace of God and good will’. The process of holiness is tied up with our willingness to become holy.  As human beings we are the only creatures who are given the will power, a capacity to decide! Our intelligence and will power help us to choose the best.

The 15^th World Synod of Bishops with the theme: “Young People, Faith, and Vocational Discernment”, brings into focus the young women and men and their capacity to discern and decide. At this juncture, we are given a Gospel (Mark 10:17-30), that talks of a young man who comes to Jesus to help him decide the course of action he needs to take in order to ‘inherit eternal life’ – in other words, ‘to become holy’. Jesus prescribes the commandments as ‘a starter’. But, when Jesus finds out that the young man was ready for the ‘magis’ (the Jesuit term of ‘greater things’!), He proposed a radical solution – a way of life that would turn the young man’s life on its head! The young man went away sorrowful for he had great possessions. (Mk. 10:22)

We are sure that many Saints had approached Jesus to get his directions as to what they need to do to ‘inherit eternal life’. For all of them Jesus proposed very radical ways, and they were willing to take up the challenge. That is what distinguished them from the rest of us. One of the Saints who chose to follow Jesus more radically was Archbishop Romero!

Óscar Arnulfo Romero Galdámez, born in 1917, was ordained a Priest when he was 25. In 1970, Romero was appointed an auxiliary bishop for the Archdiocese of San Salvador. In 1974, he was appointed Bishop of the Diocese of Santiago de María, a poor, rural region, where he may have come into contact with the harsh realities of El Salvador. On 23 February 1977, Romero was appointed Archbishop of San Salvador. All the three appointments were given by Pope Paul VI.

Romero spent his years up until 1977 as a pious, conservative cleric who, by his silence, may have quietly sided with the rich, the military, and the powerful. When he became the Archbishop of San Salvador, the rich and the powerful were very happy since they knew that they had a ‘safe’ Archbishop who would not rock the boat. On the other hand, the Jesuits at the UCA (The Cenral American University) in San Salvador were crushed. They immediately wrote him off -- all but one, Rutilio Grande, who reached out to Romero in the weeks after his installation and urged him to learn from the poor and speak on their behalf.

Grande himself was a giant for social justice. He organized the rural poor in Aguilares, and paid for it with his life on March 12, 1977. This murder took place hardly two weeks after Romero took up his responsibility as the Archbishop of San Salvador. Standing over Grande's dead body that night, Romero was transformed into one of the world's great champions for the poor and the oppressed. From then on, he stood with the poor, and denounced every act of violence, injustice and war. He became a fiery prophet of justice and peace, "the voice of the voiceless."

The day after Grande's death, Romero preached a sermon that stunned El Salvador. To protest the government's participation in the murders, Romero closed the parish school for three days and cancelled all masses in the country the following week, except for one special mass in the Cathedral. Over one hundred thousand people attended the Cathedral Mass that Sunday and heard Romero's bold call for justice, disarmament and peace. Grande's life and death bore good fruit in the heart and soul of Romero. Suddenly, the nation had a towering figure in its midst.

This ‘transformation’ of Romero sent shock waves to Vatican. But, Romero had a great friend in Paul VI. According to Roberto Morozzo della Rocca, a professor of contemporary history at Roma Tre University and author of a biography of Romero, Pope Paul VI had a deep appreciation and affection for Romero, despite the rumors and gossip that floated around the Vatican corridors.

One of the first meetings between Paul VI and Romero, Morozzo said, occurred shortly after he was named Archbishop of San Salvador. Within days of losing his good friend, Fr Grande, Archbishop Romero travelled to Rome and met the Pope on March 26, 1977. Pope Paul told him fraternally a Latin phrase that said: ‘Courage! You’re the one in charge!’

The two future saints met again in June 1978. During this meeting, according to the Archbishop, Pope Paul said, “I understand your difficult work. It is a work that perhaps may not be understood; you need to have a lot of patience and strength. I know that not everyone thinks like you; it is difficult in the circumstances of your country to find that unanimity of thought. Nevertheless, proceed with courage, with patience, with strength and with hope.”

After returning from Rome, Romero also delivered the pope’s words of encouragement to the people of El Salvador while celebrating Mass July 2, 1978. “‘They are a people,’ the pope told me, ‘who fight for recognition, they look for a more just environment. And you must love the people, you must help them. Be patient, be strong and help them. And tell them the pope loves them, he loves them and is following their difficulties; but to never look for solutions through irrational violence, that they never let themselves be led by the currents of hate’,” Romero said.

Encouraged by the support and blessings from Pope Paul VI, Archbishop Romero continued his life as an apostle of peace and justice in El Salvador. As the arrests, torture, disappearances and murders continued, Romero made two radical decisions which were unprecedented. First, on Easter Monday, 1978, he opened the seminary in downtown San Salvador to welcome any and all displaced victims of violence. Hundreds of homeless, hungry and brutalized people moved into the seminary, transforming the quiet religious retreat into a crowded, noisy shelter, make-shift hospital, and playground.

Next, he halted construction on the new Cathedral in San Salvador. When the war is over, the hungry are fed, and the children are educated, then we can resume building our cathedral, he said. Both historic moves stunned the other bishops, cast judgment on the Salvadoran government, and lifted the peoples' spirits.

When President Jimmy Carter announced, in February 1980, that he was going to increase U.S. military aid to El Salvador by millions of dollars a day, Romero was shocked. He wrote a long public letter to Carter, asking the United States to cancel all military aid. Carter ignored Romero's plea, and sent the aid. (Between 1980 and 1992, the U.S. funded El Salvador government, $6 billion, which helped the government to kill 75,000 poor Salvadorans.)

In the weeks afterwards, the killings increased. So did the death threats against Romero. He made a private retreat, prepared for his death, discovered an even deeper peace, and mounted the pulpit. During his March 23, 1980, Sunday sermon, (which was his last public homily) Romero let loose and issued one of the greatest appeals for peace and disarmament in church history:

I would like to make an appeal in a special way to the men of the army, to the police, to those in the barracks. Brothers, you are part of our own people. You kill your own campesino brothers and sisters. And before an order to kill that a man may give, the law of God must prevail that says: Thou shalt not kill! No soldier is obliged to obey an order against the law of God. No one has to fulfill an immoral law. It is time to recover your consciences and to obey your consciences rather than the orders of sin. The church, defender of the rights of God, of the law of God, of human dignity, the dignity of the person, cannot remain silent before such abomination. We want the government to take seriously that reforms are worth nothing when they come about stained with so much blood. In the name of God, and in the name of this suffering people whose laments rise to heaven each day more tumultuously, I beg you, I ask you, I order you in the name of God: Stop the repression!

The next day, March 24, 1980, Romero presided over a small evening mass in the chapel of the hospital compound where he lived. He read from John's Gospel: "Unless the grain of wheat falls to the earth and dies, it remains only a grain. But if it dies, it bears much fruit "(12:23-26). Then he preached about the need to give our lives for others as Christ did. Just as he concluded, he was shot in the heart by a man standing in the back of the church. He fell behind the altar and collapsed at the foot of a huge crucifix depicting a bloody and bruised Christ. Romero's vestments, and the floor around him, were covered in blood. He gasped for breath and died in minutes.

As we thank God for raising this Apostle of Peace and Justice to sainthood, we also thank God for St Pope Paul VI who stood by St Oscar Romero and helped him in his journey to holiness.

Of the seven Blesseds who are canonized this Sunday, one is Nunzio Sulprizio, a young man of 19 years, who died of bone cancer and various other complications in the year 1836. He was beatified by Pope Paul VI in the year 1963. Now, together with the same Pope, he is canonized. It is very meaningful to canonize this simple, young man during the World Synod of Bishops on the theme of the youth.

The other four Blesseds who are canonized on Sunday:

Blessed Francesco Spinelli, a diocesan priest and Founder of the Institute of the Sister Adorers of the Blessed Sacrament, was born in Milan (Italy) on 14 April 1853 and died at Rivolta d’Adda (Italy) on 6 February 1913.

Blessed Vincenzo Romano, another diocesan priest, was born at Torre del Greco (Italy) on 3 June 1751 and died there on 20 December 1831.

Blessed Maria Caterina Kasper, was the Foundress of the Institute of the Poor Handmaids of Jesus Christ. She was born on 26 May 1820 in Dernbach (Germany) and died there on 2 February 1898.

Blessed Nazaria Ignazia March Mesa (as a religious took the name: Nazaria Ignazia di Santa Teresa di Gesù), Foundress of the Congregation of the Misioneras Cruzadas de la Iglesia Sisters, was born in Madrid (Spain) on 10 January 1889 and died in Buenos Aires (Argentina) on 6 July 1943.

 

May these seven new Saints help us make more radical decisions for Christ and His people!

Canonization at St Peter’s Square

http://www.206tours.com

பொதுக்காலம் 28ம் ஞாயிறு, புனிதர் பட்ட விழா

"புனிதம் ஒருசிலருக்கு மட்டும்தானா? இல்லை. நாம் ஒவ்வொருவரும் புனிதராக வாழ அழைக்கப்பட்டுள்ளோம். நாம் தொட்டுவிடக்கூடியக்கூடிய தூரத்தில்தான் புனிதம் உள்ளது. அதற்குத் தேவையானதெல்லாம் இரண்டே அம்சங்கள்: இறைவனின் அருள், மற்றும், நமது நல்ல மனம்"

புனிதத்தைக் குறித்த இந்த எளிமையானச் சொற்கள், வத்திக்கான் புனித பேதுரு பசிலிக்கா வளாகத்தில், 1966ம் ஆண்டு, மார்ச் 16ம் தேதி, புதன்கிழமை, ஒலித்தன. அன்று, அவ்வளாகத்தில் நடைபெற்ற புதன் மறைக்கல்வி உரையில் கலந்துகொள்ள சிறுவர், சிறுமியர் பெருமளவில் வந்திருந்தனர். புனிதம் என்றால் என்ன என்பதை, அவர்களுக்குப் புரியும் வகையில், எளிய சொற்களில் அன்று சொன்னவர், திருத்தந்தை 6ம் பவுல்.

"நாம் இறைவனின் கருவிகளேயன்றி வேறெதுவும் இல்லை என்பதைப் புரிந்து, ஏற்றுக்கொள்ளும் அத்தருணம், மிக அழகானது. நாம் எவ்வளவு காலம் வாழவேண்டுமென்று இறைவன் நினைக்கிறாரோ, அவ்வளவு காலம் மட்டுமே நாம் வாழ்கிறோம். நாம் எவ்வளவு செய்யமுடியும் என்று இறைவன் நினைக்கிறாரோ, அவ்வளவு மட்டுமே நம்மால் செய்யமுடியும்" - சான் சால்வதோர் உயர்மறைமாவட்டத்தில் பணியாற்றிய வேளையில் கொல்லப்பட்ட பேராயர் ஆஸ்கர் ரொமேரோ அவர்களின் கூற்றாக, "அன்பின் வன்முறை" (The Violence of Love) என்ற நூலில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள சொற்கள் இவை.

‘நாம் தொட்டுவிடக்கூடியக்கூடிய தூரத்தில்தான் புனிதம் உள்ளது’ என்று கூறிய திருத்தந்தை 6ம் பவுல் அவர்களும், 'நாம் இறைவனின் கருவிகள் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதே மிக அழகானது' என்று கூறிய பேராயர் ரொமேரோ அவர்களும்,  இஞ்ஞாயிறன்று, புனிதர்களாக உயர்த்தப்படுகின்றனர்.

ஒரு திருத்தந்தை, ஒரு பேராயர், இரு மறைமாவட்ட அருள்பணியாளர்கள், இரு அருள் சகோதரிகள், மற்றும், பொதுநிலையினரான ஓர் இளையவர் என்று, ஏழு அருளாளர்கள், புனிதர்களாக உயர்த்தப்படும் இஞ்ஞாயிறன்று, புனிதத்தைப் பற்றியும், புனிதர்களைப் பற்றியும் சிந்திப்பதற்கு நமக்கு ஒரு வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டுள்ளது.

திருஅவையால் புனிதர்கள் என்று அறிவிக்கப்பட்டவர்கள், மற்றும், புனிதர் என்று அறிவிக்கப்படாமலேயே மக்களால் புனிதர்கள் என்று கருதப்படுவோர் அனைவரும், தங்கள் வாழ்வுப் பாதையில், முக்கியமான தருணங்களில், உன்னத முடிவுகளை எடுத்ததால், இன்று, முடிவெடுக்கும் பாடங்களை நமக்குச் சொல்லித்தரும் வழிகாட்டிகளாக மாறியுள்ளனர்.

அனைத்தையும் அறிந்து, தெளிந்து தெரிவு செய்து, முடிவுகள் எடுக்கும் திறமை மனிதர்களுக்கு மட்டுமே கொடுக்கப்பட்டுள்ள தனித்துவமான திறமை. இத்திறமையை மையப்படுத்தி, தற்போது உலக ஆயர்கள் மாமன்றம், “இளையோர், நம்பிக்கை மற்றும் அழைத்தல் சார்ந்த தெளிந்து தேர்தல்” (Young People, the Faith and Vocational Discernment) என்ற மையக்கருத்துடன் நடைபெற்று வருகிறது. முடிவுகள் எடுப்பதை பற்றி கூறும் நற்செய்தியும் இன்று நமக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது.

வாழ்வில் முக்கியமான முடிவெடுக்கும் நிலையில் இருந்த ஓர் இளையவர், "நிலைவாழ்வை உரிமையாக்கிக்கொள்ள நான் என்ன செய்யவேண்டும்?" (மாற்கு 10:17) என்ற கேள்வியுடன் இயேசுவைத் தேடி வந்த நிகழ்வை இன்றைய நற்செய்தியில் நாம் வாசிக்கிறோம். அவரிடம், இயேசு, கட்டளைகளைக் கடைபிடித்தாலே நிலைவாழ்வை அடையலாம் என்று கூறுகிறார். தான் இளவயதுமுதல் கட்டளைகளைக் கடைபிடித்து வருவதாகக் கூறிய இளையவர், அந்த அடிப்படை நிலையைத் தாண்டி, இன்னும் தான் என்ன செய்யவேண்டும் என்று கேட்கும்போது, இயேசு அவருடைய வாழ்வைப் புரட்டிப்போடும் வண்ணம் ஓர் ஆலோசனை வழங்குகிறார்:

மாற்கு 10: 21-22

அப்போது இயேசு அன்பொழுக அவரைக் கூர்ந்து நோக்கி, "உமக்கு இன்னும் ஒன்று குறைபடுகிறது. நீர் போய் உமக்கு உள்ளவற்றை விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடும். அப்போது விண்ணகத்தில் நீர் செல்வராய் இருப்பீர். பின்பு வந்து என்னைப் பின்பற்றும்" என்று அவரிடம் கூறினார். இயேசு சொன்னதைக் கேட்டதும் அவர் முகம்வாடி வருத்தத்தோடு சென்று விட்டார். ஏனெனில் அவருக்கு ஏராளமான சொத்து இருந்தது. என்று இன்றைய நற்செய்தியில் வாசிக்கிறோம்.

புனிதர்கள் அனைவரும், தாங்கள் எடுத்த முக்கியமான முடிவுகளில் இறைவனின் துணையைக் கட்டாயம் நாடியிருப்பர் என்பது உறுதி. அவர்கள் வாழ்வைப் புரட்டிப்போடும் வண்ணம் இயேசு சவால்களை முன்வைத்தபோது, அவர்கள் தயங்காமல் அவற்றை ஏற்றதால், இன்று புனிதர்களாக நம்முன் உயர்ந்து நிற்கின்றனர். வாழ்வை முற்றிலும் புரட்டிப்போடும் முடிவுகளை, புனிதர்கள் எடுத்தனர் என்பதற்கு, இஞ்ஞாயிறு, புனிதராக உயர்த்தப்படும் பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறார்.

1917ம் ஆண்டு பிறந்த ஆஸ்கர் அர்னுல்ஃபோ ரொமேரோ (Óscar Arnulfo Romero) அவர்கள், தன் 25வது வயதில் அருள்பணியாளராகவும், 53வது வயதில் ஆயராகவும் அருள்பொழிவு பெற்றவர். 1970ம் ஆண்டு, அருள்பணி ரொமேரோ அவர்களை ஆயராக நியமனம் செய்த திருத்தந்தை 6ம் பவுல் அவர்கள், ஏழு ஆண்டுகள் சென்று, அவரை, சான் சால்வதோரின் பேராயராகவும் நியமனம் செய்தார்.

1977ம் ஆண்டு, தன் 60வது வயதில், ரொமேரோ அவர்கள், சான் சால்வதோர் உயர் மறைமாவட்டத்தின் பேராயராக நியமனம் பெற்றபோது, அந்நகரின் செல்வந்தர்கள் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், கோவில், சார்ந்த பணிகளை மட்டுமே ஆற்றுவார், சமுதாயப் பிரச்சனைகளில் தலையிடமாட்டார் என்று அவர்கள் எண்ணியதால் மகிழ்ந்தனர். அதே வேளையில், சான் சால்வதோர் நகரில், 'மத்திய அமெரிக்கப் பல்கலைக்கழக'த்தை (Central American University) நடத்திவந்த இயேசு சபையினர் மனம் உடைந்துபோயினர். அவர்களைப் பொருத்தவரை, பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், நாட்டில் நிலவும் அநீதிகளுக்கு எதிராகக் குரல் கொடுக்கமாட்டார் என்று எண்ணியதால், இந்த மனநிலை அவர்களுக்கு உருவானது.

அதே பல்கலைக் கழகத்தில் பணியாற்றி, பின்னர், வறுமைப்பட்ட விவசாயிகள் நடுவில் உழைத்துவந்த இயேசு சபை அருள் பணியாளர், ருத்தீலியோ கிராந்தே கார்சியா (Rutilio Grande García) அவர்கள், பேராயர் ரொமேரோ அவர்களின் நெருங்கிய நண்பர். சமுதாய நீதி குறித்து இருவருக்கும் காரசாரமான கருத்துப் பரிமாற்றங்கள் நிகழ்வதுண்டு.

1977ம் ஆண்டு பிப்ரவரி 23ம் தேதி ரொமேரோ அவர்கள் பேராயர் பொறுப்பை ஏற்று இரு வாரங்கள் சென்று, மார்ச் 12ம் தேதி, அருள்பணி ருத்திலியோ கிராந்தே அவர்கள் கொல்லப்பட்டார். கொலையுண்டு கிடந்த நண்பர் கிராந்தேயின் சடலத்திற்கு முன், பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், முக்கியமானதொரு முடிவெடுத்தார்.

தன் நண்பர் கிராந்தேயின் அடக்கச் சடங்கில் பேராயர் ஆற்றிய மறையுரை, எல் சால்வதோர் நாட்டின் அதிகார வர்க்கத்தை அதிர்ச்சியடையச் செய்தது. வறியோரும் அந்த மறையுரையைக் கேட்டு, அதிர்ச்சி அடைந்தனர். ஆனால், அது ஆனந்த அதிர்ச்சி. அருள்பணி கிராந்தே அவர்களுக்குப் பதிலாக, தங்கள் சார்பில் போராட, பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள் கிடைத்ததை எண்ணி, வறியோர், ஆனந்தம் அடைந்தனர்.

அருள்பணி ருத்திலியோ கிராந்தே அவர்களின் கொலையை, எல் சால்வதோர் அரசு தீர விசாரிக்கவேண்டும் என்று அறிக்கை வெளியிட்ட பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், தகுந்த விசாரணை முடியும்வரை, அரசு நடத்தும் எந்த விழாவிலும் தான் கலந்துகொள்ளப் போவதில்லை என்றும் அறிவித்தார். அருள்பணி கிராந்தே அவர்களின் அடக்கத் திருப்பலியில், ஒரு இலட்சத்திற்கும் மேலானோர் கலந்துகொண்ட நேரத்தில், பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், நாட்டில் நீதியும், அமைதியும் நிலைநாட்டப்படவேண்டும் என்றும், அரசு தன் ஆயுதங்களைக் களையவேண்டும் என்றும், தன் மறையுரையில் ஆணித்தரமாக வலியுறுத்தினார்.

பேராயர் ரொமேரோ அவர்களிடம் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள், வத்திக்கானிலும் அதிர்வலைகளை உருவாக்கின. பேராயர் ரொமேரோ அவர்களைக் குறித்து வத்திக்கானில் நிலவிய வதந்திகளை பொருட்படுத்தாது, திருத்தந்தை 6ம் பவுல் அவர்கள், பேராயர் மீது தனி மதிப்பு வைத்திருந்தார் என்று, வரலாற்றுப் பேராசியர், ரொபெர்த்தோ மொரோஸோ (Roberto Morozzo della Rocca) அவர்கள் கூறியுள்ளார். அருள்பணி கிராந்தே அவர்கள் கொலை செய்யப்பட்ட சில நாட்களில், அதாவது, 1977ம் ஆண்டு, மார்ச் 26ம் தேதி, பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள் வத்திக்கானுக்குச் சென்று, திருத்தந்தை 6ம் பவுல் அவர்களைச் சந்தித்தார். இச்சந்திப்பின்போது, திருத்தந்தை, அவரிடம், "துணிவு கொள்ளுங்கள்! நீங்கள்தான் முழுப் பொறுப்பில் இருக்கிறீர்கள்!" என்று இலத்தீன் மொழியில் கூறிய ஒரு வாக்கியத்தை, பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், தன் நாள் குறிப்பேட்டில் பதிவு செய்துள்ளார்.

இதற்குப்பின், அடுத்த ஆண்டே மீண்டும் இவ்விருவரும் இரண்டாம் முறையாகச் சந்தித்தபோது, தன்னை உற்சாகப்படுத்தி, திருத்தந்தை 6ம் பவுல் அவர்கள் கூறிய சொற்களை, பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், மீண்டும் தன் நாள் குறிப்பேட்டில் பதிவு செய்துள்ளார்: "நீங்கள் ஆற்றும் பணி மிகக்கடுமையானது என்பது எனக்குத் தெரியும். பலர் உங்கள் செயல்களைச் சரிவரப் புரிந்துகொள்ளாமல் போகலாம். எல்லாரும் உங்களைப்போல் சிந்திப்பதும் இல்லை. உங்கள் நாட்டில் தற்போது நிலவும் சூழலில், அனைவரும் ஒருமித்த எண்ணம் கொண்டிருப்பது இயலாது. இருப்பினும், நீங்கள் நம்பிக்கையுடனும், பொறுமையுடனும், துணிவுடனும் முன்னேறிச் செல்லுங்கள்" என்று திருத்தந்தை தன்னிடம் கூறியச் சொற்களை, பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், தன் மறையுரையிலும் குறிப்பிட்டுள்ளார். திருத்தந்தை 6ம் பவுல் அவர்களின் ஆதரவையும், ஆசீரையும் பெற்றிருந்த, பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், இன்னும் தீவிரமாக தன் நீதிப்பணியில் ஈடுபட்டார்.

எல் சால்வதோர் நாட்டில், தொடர்ந்து நடந்துவந்த கொலைகளையடுத்து, பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், இரு முக்கியமான முடிவுகளை எடுத்தார். அரசாலும், செல்வந்தராலும் வேட்டையாடப்பட்ட வறியோருக்குப் பாதுகாப்பு தரும் புகலிடமாக, மறைமாவட்டத்தின் குருமாணவர் இல்லத்தின் கதவுகளைத் திறந்துவைத்தார். நூற்றுக்கணக்கான வறியோர் அங்கே தஞ்சம் அடைந்தனர்.

சான் சால்வதோரில் எழுப்பப்பட்டு வந்த புதிய பேராலயத்தின் பணிகளை உடனடியாக நிறுத்தச் சொன்னார். ‘உள்நாட்டுப் போர் முடியட்டும்; ஏழைகள் வயிறு நிறையட்டும்; குழந்தைகள் நல்ல கல்வி பெறட்டும்... பின்னர், நமது பேராலயத்தைக் கட்டுவோம்’ என்று பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள் தெளிவாகக் கூறினார். அவர் எடுத்த இந்த இரு முடிவுகளும் தலத்திருஅவையின் புரட்சியை இன்னும் ஆழப்படுத்தின.

பேராயர் ரொமேரோ அவர்களிடம் ஏற்பட்ட மாற்றங்களும், அவர் முன்னின்று நடத்திய புரட்சியும், கண்ணுக்குக் கண் என்ற பழிவாங்கும் மாற்றமோ, புரட்சியோ அல்ல. ஏழைகள் சார்பில் போராட அவர் முடிவெடுத்தப் பின்னரும், அவர் வறியோரையும், செல்வர்களையும் சமமாக அரவணைக்க முயன்றார். வறியோரும், செல்வர்களும் ஒருவர் மீது ஒருவர் காட்டிவந்த வெறுப்பையும், வன்முறைகளையும், தன் மறையுரைகளில் கண்டனம் செய்தார்; இரு தரப்பினரையும் கடிந்துகொண்டார்.

தனது மறைமாவட்டக் குரு ஒருவரை பேராயர் சந்தித்தபோது, அவர் தன்னுடன் எப்போதும் ஒரு துப்பாக்கியை வைத்திருந்தார் என்பதை அறிந்து, பேராயர் அதிர்ச்சி அடைந்தார். துப்பாக்கியைச் சுமந்து செல்லும் அவருக்கும், அரசின் 'கொலைப்படை' வீரர்களுக்கும் வேறுபாடு இல்லை என்று பேராயர் கூறினார். அந்த குரு விடைபெற்றுச் செல்லும் வேளையில், பேராயர் அவரிடம், "நீங்கள் இன்னும் செபிக்கிறீர்களா?" என்று கேட்டார். "நிச்சயமாக செபிக்கிறேன்" என்று அவர் பதில் சொன்னதும், "பிறகு, என் இந்தத் துப்பாக்கியைச் சுமந்து திரிகிறீர்கள்?" என்று கேட்டார், பேராயர். பேராயர் ரொமேரோ அவர்களைப் பொருத்தவரை, பெரிய வெள்ளியும், உயிர்ப்பு ஞாயிறும் இறையரசின் பாதைகளே தவிர, பழிக்குப் பழியும், துப்பாக்கியும், இறையரசைக் கொணராது என்பதை தீர்க்கமாக நம்பினார்.

கனடா நாட்டைச் சேர்ந்த அருள் சகோதரி, மேரி ஜோ லெட்டி (Mary Jo Leddy) என்ற எழுத்தாளர் கூறியுள்ள ஒரு கருத்து, பேராயர் ரொமேரோ அவர்களுக்கு வெகுவாகப் பொருந்தும் என்பதை உணரலாம். "அச்சத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும் ஒரு சமுதாயத்தில், உடலால் இறப்பதற்கு முன், தங்களுள் தாங்களே இறந்துவிடும் மனிதர்கள் தேவை. அவர்கள் தங்கள் மரணத்திற்கு முன்னதாகவே உயிர்ப்பை வாழ்பவர்கள். எனவே, அவர்களால், மக்களின் அச்சத்தைக் களையமுடியும்" என்பது அருள் சகோதரி லெட்டி அவர்களின் கருத்து.

பேராயர் ரொமேரோ அவர்களின் உயிரை ஒரு துப்பாக்கி குண்டு பறிப்பதற்கு முன், மரணத்தைப் பற்றிய அச்சம் அவரைவிட்டு நீங்கியிருந்தது; உயிர்ப்பின் நம்பிக்கை அவரை வெகுவாக ஆட்கொண்டிருந்தது. தான் எந்த நேரத்திலும் இறக்கக்கூடும் என்ற எண்ணம், அவருக்கு, துணிவையும், அதேநேரம், இறைவன் பேரில் அளவற்ற நம்பிக்கையையும் தந்தது. 1980ம் ஆண்டு மார்ச் மாதம், பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், ஹோசே கால்தெரோன் (Jose Calderon Salazar) என்பவருக்கு எழுதிய ஒரு மடலில், பின்வரும் வரிகளை எழுதியிருந்தார்:

"அடிக்கடி எனக்குக் கொலை மிரட்டல்கள் வந்தவண்ணம் உள்ளன. ஒரு கிறிஸ்தவனான என்னால், உயிர்ப்பு இல்லாத மரணத்தை எண்ணிப்பார்க்க முடியவில்லை. அவர்கள் என்னைக் கொன்றால், நான் சால்வதோர் மக்களில் மீண்டும் உயிர்பெற்று எழுவேன். இதை நான் தற்பெருமையோடு சொல்லவில்லை; மாறாக, அதிகப் பணிவுடன் சொல்கிறேன்... எல் சால்வதோரின் உயிர்ப்பிற்காக என் இரத்தத்தைக் காணிக்கையாக்குகிறேன்... ஓர் ஆயர் இறப்பார்; ஆனால், மக்களைக் கொண்டு உருவான இறைவனின் திருஅவை என்றும் அழியாது."

1980ம் ஆண்டு, மார்ச் 23ம் தேதி, தவக்காலத்தின் 5ம் ஞாயிறன்று, பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள் வழங்கிய மறையுரை, வரலாற்றில் தனியிடம் பிடித்துள்ளது. அதுவே, பேராயர் அவர்கள் பொதுவில் வழங்கிய இறுதி மறையுரை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. அன்று, தான் வழங்கும் மறையுரை, வானொலி வழியே, நாடெங்கும் செல்வதை உணர்ந்த பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், ஆயுதம் தாங்கி, மக்களை வதைத்துவந்த மரணப்படை வீரர்களுக்கு தன் மறையுரையின் இறுதியில், ஒரு சிறப்பான அறிவுரை வழங்கினார்:

“சகோதர வீரர்களே, இந்நாட்டு மக்கள் மத்தியில்தான் நீங்கள் பிறந்து வளர்ந்தீர்கள். இவர்கள் உங்கள் சகோதரர்கள். உங்கள் சகோதரர்களையே நீங்கள் கொன்று வருகிறீர்கள். மக்களைக் கொல்லும்படி உங்களுக்குத் தரப்படும் எந்த ஆணையும், இறைவன் தந்துள்ள 'கொலை செய்யாதே' என்ற கட்டளைக்கு அடிபணிய வேண்டும். இறை கட்டளையை மீறி, உங்களுக்குத் தரப்படும் நெறியற்ற ஆணைகளுக்கு நீங்கள் கீழ்படியத் தேவையில்லை. இந்த நெறியற்ற ஆணைகளுக்குக் கீழ்படிவதைவிட, உங்கள் மனசாட்சிக்குக் கீழ்படியுங்கள். இந்த அராஜகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு திருஅவை மௌனமாய் இராது. கடவுளின் பெயரால், தினமும் விண்ணை நோக்கிக் குரல் எழுப்பும் இந்த மக்கள் பெயரால், நான் உங்களைக் கெஞ்சிக் கேட்கிறேன், உங்கள் ஆயர் என்ற முறையில் ஆணை இடுகிறேன், உங்கள் அடக்குமுறையை உடனடியாக நிறுத்துங்கள்.” என்று உணர்ச்சி பொங்க கூறினார்.

அந்த மறையுரையை வழங்கியதற்கு அடுத்தநாள், மார்ச் 24ம் தேதி, கிறிஸ்து பிறப்பின் அறிவிப்பு பெருவிழாவுக்கு முந்திய நாள், பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், திருப்பலி நிறைவேற்றிக்கொண்டிருக்கும்போது, மரணப்படையைச் சேர்ந்த ஒரு கூலியாள், கோவிலின் பின்புறம் வந்து நின்று, குறிவைத்து சுட்டான். ஒரே ஒரு குண்டு. பேராயரின் இதயத்தில் பாய்ந்தது. திருப்பலியை நிறைவு செய்யாமலேயே, பீடத்தின் மீது சாய்ந்து, பலியானார், பேராயர் ரொமேரோ.

இறையரசின் நீதியை நிலைநாட்ட, பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள் எடுத்த தீர்க்கமான முடிவு, அவரை மறைசாட்சிய மரணம் வரை அழைத்துச் சென்றது. அதேபோல், இஞ்ஞாயிறன்று புனிதர்களாக உயர்த்தப்பட்டுள்ள ஒவ்வொருவரும் தங்கள் வாழ்வில் எடுத்த முக்கியமான முடிவுகள் அவர்களை உன்னத நிலைக்கு உயர்த்தின. இந்த ஏழு புனிதர்களில், ஒருவர், நுன்சியோ சுல்ப்ரீசியோ (Nunzio Sulprizio) என்ற 19 வயது நிறைந்த இளையவர். இளையோரை மையப்படுத்தி வத்திக்கானில் நடைபெற்றுவரும் உலக ஆயர்கள் மாமன்றத்தின் ஒரு முக்கிய நிகழ்வாக நடைபெறும் புனிதர் பட்ட விழாவில் 19 வயது இளையவர் புனிதராவது இளையோருக்கு ஓர் உந்துசக்தியாக அமையும் என்று நம்புகிறோம்.

இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு சந்தித்த இளையவரை அவர் அன்பொழுகப் பார்த்ததுபோல், இளையோரை இயேசு அன்பொழுகக் காணவேண்டும் என்றும், புனிதத்தில் வாழ, இயேசு விடுக்கும் சவால்கள் நிறைந்த அழைப்பை ஏற்கும் துணிவை, இளையோர் பெறவேண்டும் என்றும் சிறப்பாக வேண்டிக்கொள்வோம்.

இன்று புனிதர்கள் வரிசையில் இணையும் இந்த 7 புனிதர்களின் பரிந்துரையால், நாம் ஒவ்வொருவரும், இயேசுவுக்கும், அவரது மக்களுக்கும் பணியாற்ற துணிவான முடிவுகள் எடுக்கும் வரத்தை பெறுவோமாக!