Tuesday, January 17, 2017

விவிலியத்தேடல் : வேதனை வேள்வியில் யோபு – பகுதி 3



Thomas Alva Edison’s eulogy on his mother

பாசமுள்ள பார்வையில்... மேதையைச் செதுக்கிய மாமேதை

ஒருவர் சிந்தனையில் புதியதோர் எண்ணம் உதித்தது என்பதைச் சொல்வதற்கு, ஒரு மின்விளக்கு 'பளிச்'சென்று  எரிவதுபோன்ற அடையாளத்தைப் பயன்படுத்துவோம். அந்த மின்விளக்கைக் கண்டுபிடித்த தாமஸ் எடிசனின் குழந்தைப் பருவத்தில், அதிகம் ஒளி வீசவில்லை என்பதை அறிவோம்.
சிறுவன் தாமஸ் ஒரு நாள் பள்ளியிலிருந்து திரும்பியதும், தன் தாயிடம் சென்று, "அம்மா, இந்தக் கடிதத்தை என் வகுப்பு ஆசிரியர் உங்களிடம் கொடுக்கச் சொன்னார்" என்று சொல்லி, ஒரு தாளை அவரிடம் கொடுத்தார். அந்த மடலைப் பிரித்துப் பார்த்த அன்னை நான்சி அவர்கள், மிகவும் மலர்ந்த ஒரு முகத்துடன், தன் மகனிடம் அக்கடிதத்தில் எழுதப்பட்டிருந்ததை சப்தமாக வாசித்தார்: "உங்கள் மகன் ஒரு தலை சிறந்த அறிவாளி. அவனுக்குச் சொல்லித்தரும் அளவு தகுதியான ஓர் ஆசிரியர் எங்கள் பள்ளியில் இல்லை. எனவே, உங்கள் மகனுக்கு இனி நீங்களே பாடம் சொல்லித்தாருங்கள்" என்று, அந்த அன்னை, மடலை வாசித்துவிட்டு, மகனை ஆரத்தழுவிக்கொண்டார். சிறுவன் தாமஸுக்கு அன்று முதல் அவரது அன்னையே ஆசிரியரானார்.
அறிவியல் உலகில் புதிய கண்டுபிடிப்புக்களுக்கு உரிமையாளரான தாமஸ் ஆல்வா எடிசன் அவர்கள், தன் தாயின் மறைவுக்குப் பின் ஒரு நாள், அவரது உடைமைகள் அடங்கிய ஒரு பெட்டியை சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, அப்பெட்டியின் ஓரத்தில் மடித்து வைக்கப்பட்ட ஒரு மடலைக் கண்டார். அது, அவரது வகுப்பு ஆசிரியர் எழுதியிருந்த மடல். அம்மடலைப் பிரித்துப் படித்தார், தாமஸ். அம்மடலில், "உங்கள் மகன் அறிவுத்திறனற்றவன். அவனுக்கு இனி எங்கள் பள்ளியில் இடமில்லை" என்று எழுதியிருந்தது.
அம்மடலை வாசித்த தாமஸ் ஆல்வா எடிசன் அவர்கள், பல நிமிடங்கள் கண்ணீர்விட்டு அழுதார். பின்னர், தன் நாள் குறிப்பேட்டில் அவர் பின்வருமாறு எழுதினார்: "அறிவுத்திறனற்ற தாமஸ் எடிசனை ஒரு மேதையாக மாற்றிய பெருமை, மாமேதையான அவனது தாயைச் சாரும்."
தாமஸ் ஆல்வா எடிசன் அவர்களது பெயரில், 1,093 கண்டுபிடிப்புக்கள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் மிகவும் புகழ்பெற்றது, மின்விளக்கு.

Job – the Problem of Suffering

காரண, காரியம் கண்டுபிடிக்கும் மனிதகுலம்

"இவ்வுலகின் இலக்கியங்கள் அனைத்தும் நாளை அழிக்கப்படவுள்ளன; ஒரே ஒரு நூலை மட்டும் நான் பாதுகாக்க முடியும் என்று யாராவது அனுமதி தந்தால், நான் யோபு நூலை மட்டும் பாதுகாப்பேன்" என்று, பிரெஞ்சு கவிஞர் விக்டர் ஹுகோ (Victor Hugo) அவர்கள் கூறியுள்ளார்.
"பழமை, புதுமை இலக்கியங்கள் அனைத்திலும் தலைசிறந்த கவிதை, யோபு நூல்" என்று பிரித்தானியக் கவிஞர் ஆல்பிரெட் டென்னிசன் (Alfred Tennyson) அவர்கள் கூறியுள்ளார். ஒரு கவிதைத் தொகுப்பாக, அறிவுக் கருவூலமாக, உலக இலக்கியங்களில் தனியொரு இடம் பெற்றுள்ள நூல், யோபு நூல்.

பழைய ஏற்பாட்டு நூல்களில், 5 நூல்கள், கவிதை நூல்களாக அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன. யோபு, திருப்பாடல்கள், நீதிமொழிகள், சபை உரையாளர், இனிமைமிகு பாடல் ஆகிய 5 நூல்கள், கவிதை நூல்களென கூறப்படுகின்றன. இவற்றில், யோபு, நீதி மொழிகள், சபை உரையாளர் என்ற மூன்று நூல்கள், கவிதை நூல்களாக மட்டுமன்றி, ஞான இலக்கிய நூல்கள் (Wisdom Literature) என்றும் பெயர் பெற்றுள்ளன. ஸ்காட்லாந்து நாட்டைச் சேர்ந்த ஆசுவால்ட் சேம்பர்ஸ் (Oswald Chambers) என்ற போதகர், இந்த ஐந்து நூல்களின் இலக்கணத்தை இவ்விதம் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்: "துன்புறுவது எவ்விதம் என்பதை யோபு நூலும், செபிப்பது எவ்விதம் என்பதை திருப்பாடல்களும், எவ்விதம் செயலாற்றுவது என்பதை, நீதி மொழிகள் நூலும், வாழ்வை எவ்விதம் அனுபவிப்பது என்பதை, சபை உரையாளர் நூலும், அன்பு செய்வது எவ்விதம் என்பதை, இனிமைமிகு பாடல் நூலும் கூறியுள்ளன."

பொதுவாகவே, யோபு நூல், துன்பத்தைப்பற்றி கூறும் நூல் என்பது, யூத, கிறிஸ்தவ பாரம்பரியங்களில் நிலவிவரும் கருத்து. ஆனால், இந்நூல், துன்பத்தைப் பற்றி மட்டும் பேசவில்லை. 'துன்பம்' என்ற பள்ளி வழியே நாம் கற்றுக்கொள்ளக்கூடிய வாழ்க்கைப் பாடங்கள் பலவற்றை உள்ளடக்கிய ஒரு கருவூலம், யோபு நூல்.
இந்த விவிலிய நூலில் தன் ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு, வாழ்வின் எதார்த்தங்களுடன் இந்நூலின் கருத்துக்களைப் பொருத்தி, ஹெரால்டு குஷ்னர் (Harold Kushner) என்ற யூத மத குரு, 'The Book of Job - When Bad Things Happened to a Good Person' அதாவது, 'யோபு நூல் - நல்லவர் ஒருவருக்கு பொல்லாதவை நிகழ்ந்தபோது' என்ற நூலை வெளிபிட்டார். இந்நூலின் துணையுடன், நாம் யோபு நூலில் விவிலியத் தேடல் பயணத்தைத் துவக்கியிருக்கிறோம்.

1935ம் ஆண்டு, அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டில் பிறந்த ஹெரால்டு சாமுவேல் குஷ்னர் அவர்கள், இரண்டாம் உலகப் போரினாலும், அவ்வேளையில் கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்ட நாத்சி கொடூரங்களாலும் அதிகம் பாதிக்கப்பட்டவர். 1964ம் ஆண்டு, அவருக்கு 29 வயதானபோது, ஒரு யூத மத இரபியாக, விவிலியத்தில் முனைவர் பட்டப்படிப்பைத் தொடர்ந்தார். தன் பட்டத்தின் இறுதி ஆய்வுக்கட்டுரைக்கு அவர் தலைப்பைத் தேர்ந்தெடுத்து, தன் வழிகாட்டியான பேராசியர் கின்ஸ்பர்க் (Ginsberg) அவர்களிடம் அதைப்பற்றிக் கூறினார். "விவிலியத்தில் கூறப்பட்டுள்ள மனிதத் துயரங்களில் கடவுளின் பங்கு" என்பது, தான் தேர்ந்தெடுத்துள்ள தலைப்பு என்று குஷ்னர் அவர்கள் கூறியதும், பேராசியர் கின்ஸ்பர்க் அவர்கள், "இந்தத் தலைப்பில் உன் ஆய்வுகளை மேற்கொள்ள நீ இன்னும் தயாராக இல்லை" என்று சொல்லி அவரை அனுப்பி வைத்தார். குஷ்னர் அவர்கள், தன் ஆய்வுக் கட்டுரைக்கு வேறொரு தலைப்பைத் தெரிவுசெய்ய வேண்டியதாயிற்று.

இந்நிகழ்வை தன் நூலின் முன்னுரையில் குறிப்பிடும் குஷ்னர் அவர்கள், அதைத் தொடர்ந்து, தன் வாழ்வில் நிகழ்ந்த ஒரு பெரும் துயரத்தைக் குறிப்பிடுகிறார். அதுதான், அவரது மகன் ஆரோன், 'Progeria' என்ற அரியவகை நோயினால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளான் என்ற துயரச் செய்தி.
குற்றமற்ற குழந்தைக்கு ஏன் இத்தகைய கொடிய நோய்? என்ற வேதனை கேள்வி தன்னை வாட்டிய வேளையில், Nahum Glatzer என்ற எழுத்தாளரின், "The Dimensions of Job" என்ற நூலின் வழியே, தன் வேதனைக்கு ஏதோ ஒரு வழியில் வடிகால் கிடைத்தது என்று, குஷ்னர் அவர்கள், தன் நூலின் முகவுரையில் கூறியுள்ளார்.
14 வயதே நிறைந்த தன் மகன் ஆரோனை பறிகொடுத்த வேதனையை உள்வாங்கி, போராடியதன் வெளிப்பாடாக, "When Bad Things Happen to Good People" அதாவது, "நல்லவர்களுக்குப் பொல்லாதவை நிகழும்போது" என்ற நூல், வேதனையைக் குறித்து தான் வெளியிட்ட முதல் நூல் என்று கூறியுள்ளார், குஷ்னர். இந்நூலைத் தொடர்ந்து, மேலும் ஒன்பது நூல்களை தான் எழுதியதாகக் கூறும் குஷ்னர் அவர்கள், துன்பத்தை எதிர்கொண்டு வாழ்வதற்கு மதம் எவ்வகையில் துணை செய்கிறது என்பதை, இந்நூல்களில் தான் பகிர்ந்துள்ளதாகச் சொல்கிறார்.

"விவிலியத்தில் கூறப்பட்டுள்ள மனிதத் துயரங்களில் கடவுளின் பங்கு" என்ற தலைப்பில், 1964ம் ஆண்டு, தன் 29வது வயதில், தன் எண்ணங்களை எழுத விழைந்த குஷ்னர் அவர்கள், அப்பணியை, 2012ம் ஆண்டு, தன் 83வது வயதில் நிறைவேற்றியுள்ளதாகக் கூறுகிறார். "நல்லவர்கள் ஏன் துன்புறவேண்டும்?" என்று கோடான கோடி மக்கள் எழுப்பிவரும் வேதனை கேள்விக்கு விடை தேடும் ஒரு முயற்சியாக, 'யோபு நூல் - நல்லவர் ஒருவருக்கு பொல்லாதவை நிகழ்ந்தபோது' என்ற நூலை தான் எழுதியுள்ளதாக, இந்நூலின் முகவுரையில் விளக்கம் அளித்துள்ளார், குஷ்னர்.

இந்நூலுக்குள் அடியெடுத்துவைத்ததும், நம்மை வரவேற்கும் முதல் பிரிவின் தலைப்பு, நம்மில் பலர் அடிக்கடி கேட்கும் ஒரு கேள்வியின் எதிரொலிபோல் ஒலிக்கிறது. "Does Everything Happen for a Reason?" அதாவது, "ஒவ்வொன்றும் ஒரு காரணத்திற்காக நிகழ்கிறதா?" என்பது, இப்பிரிவின் தலைப்பு. உலகில் தோன்றும் அனைத்து உயிரினங்களிலும், மனிதர்கள் மட்டுமே, காரண, காரியங்களைத் தேடும் திறமையுள்ளவர்கள் என்பதை, இப்பிரிவில் விளக்குகிறார், குஷ்னர். தன் தினசரி வாழ்வில் நிகழும் ஓர் எளிய அனுபவத்தை இப்பிரிவின் ஆரம்பத்தில் விவரிக்கிறார்.

குஷ்னரும் அவரது மனைவியும், தங்கள் இல்லத்தின் பின்புறம் இருந்த ஒரு முற்றத்தில், ஒரு குழாயைப் பொருத்தி, அதில் தானியங்களை நிரப்பி வந்தனர். அவ்வழியே பறந்து சென்ற பறவைகளில் சில, அக்குழாயருகே வந்து, தானியங்களைக் கொத்திச் செல்வதை இருவரும் பார்த்து மகிழ்ந்தனர். விடுமுறை நாள்களில், அவர்கள் வீட்டில் இல்லாத வேளையில், அல்லது, மறதி காரணமாக, சில தருணங்களில், அக்குழாயில், தானியங்கள் இல்லாமல் போனதுண்டு. அவ்வேளைகளில், அங்கு வரும் பறவைகள், அக்குழாயைச் சுற்றி தானியங்களைத் தேடுவதையும், தானியங்கள் இல்லாததால், அவை பறந்து சென்றதையும் குஷ்னர் அவர்கள் கவனித்துள்ளார். அப்போது, அவருக்குள் எழுந்த எண்ணங்களை அவர் விவரித்துள்ளார்.

தானியங்கள் இல்லாததை உணரும் பறவைகளின் எண்ண ஓட்டம் எவ்வாறு இருந்திருக்கும் என்பதை, ஓர் இறையியல் ஆசிரியர் என்ற முறையில், தான் சிந்தித்துள்ளதாக குஷ்னர் அவர்கள் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
அந்தக் குழாயில் ஏன் சிலவேளைகளில் தானியங்கள் உள்ளன, ஏன் வேறு சில வேளைகளில் தானியங்கள் இருப்பதில்லை என்று, பறவைகள் கேள்வி கேட்கின்றனவா? தானியங்கள் இருப்பதற்கும், இல்லாமல் போவதற்கும், சூழ்நிலை, காலநிலை மாற்றம் இவை காரணங்கள் என்று பறவைகள் நினைக்கின்றனவா? ஒய்வு நாளன்று தானியம் கட்டாயம் இருக்கும் என்ற கணிப்புடன் பறவைகள் வருகின்றனவா? ... இவ்வாறு, பறவைகளின் சார்பில், நூலின் ஆசியர், ஹெரால்டு குஷ்னர் அவர்கள், கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளார்.

இக்கேள்விகள், பறவைகள் மனதில் எழுந்திருக்குமா என்பது சந்தேகம்தான் என்று கூறும் குஷ்னர் அவர்கள், தானியங்கள் இருந்தால், மகிழ்வுடன் அவற்றைக் கொத்திச் செல்வதும், தானியங்கள் இல்லையெனில், அவற்றைத் தேடி வேறு இடங்களுக்குச் செல்வதும் மட்டுமே பறவைகளுக்குத் தெரிந்த வழிகளே தவிர, ஏன், எதற்கு என்ற கேள்விகளுக்கு பறவைகள் இடம் தருவதில்லை.
மனிதர்களுக்கும், ஏனைய உயிரினங்களுக்கும் உள்ள முக்கியமான வேறுபாடு இதுதான்... அதாவது, தங்களைச் சுற்றி நிகழ்வனவற்றில் பொருள் தேடும் ஒரே இனம், மனித இனம். ஏனைய உயிரினங்கள் இவ்வாறு பொருள் தேடுவது கிடையாது என்றுஹெரால்டு குஷ்னர் அவர்கள் இந்நூலின் முதல் பிரிவில் அழுத்தந்திருத்தமாகக் கூறியுள்ளார்.

நம்மைச் சுற்றி நிகழ்வனவற்றை நம் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொணரும் ஒரு முயற்சியாகத் தான், நாம் அனைத்திலும் பொருள்தேடி, காரண, காரியங்களைத் தேடுகிறோம் என்று குஷ்னர் அவர்கள் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். இவ்விதம் காரண, காரியங்களைத் தேடும் நம் முயற்சிகள், பல வடிவங்களில் வெளிப்படுகின்றன.
'குருவி உட்கார, பனம் பழம் விழுந்ததுபோல்' என்ற பழமொழியை அனைவரும் அறிவோம். தான் அமர்ந்ததால், பழம் விழுந்தது என்று, குருவி எண்ணிப் பார்ப்பதில்லை. ஆனால், இந்த நிகழ்வைக் காணும் நாம், குருவி அமர்ந்ததையும், பழம் விழுந்ததையும் இணைத்துப் பார்க்க முயல்கிறோம். சில வேளைகளில், இவ்விதம் இணைப்பது, முழங்காலையும், மொட்டைத் தலையையும் முடிச்சுப்போடும் பயனற்ற முயற்சியாகவும் மாற வாய்ப்புண்டு. இருப்பினும், நாம், நிகழ்வுகளை இணைப்பதில், அவற்றில், இறந்த கால விளைவுகள், இறைவனின் பங்கு என்று பல்வேறு காரண, காரியங்களை சேர்ப்பதில், பல முயற்சிகள் எடுக்கிறோம்.
உயிரினங்கள் அனைத்திலும், பொருள் தேடும் ஒரே இனமான மனிதர்களாகிய நாம், நம்மைச் சுற்றி நிகழ்வனவற்றிற்கு, குறிப்பாக, துயர நிகழ்வுகளுக்கு எவ்விதம் பொருள் தர முயல்கிறோம் என்பதை, நம் அடுத்தத் தேடலில் தொடர்ந்து சிந்திப்போம்.


Saturday, January 14, 2017

Value what you have… உன்னிடம் உள்ளதை மதிப்பாயாக …



World Day of Migrants and Refugees
2nd Sunday in Ordinary Time

Mid January is a great season of Festivities in India, especially in Tamil Nadu. It is the season of the Harvest Festival – Pongal. With the advent of the Tamil month, ‘Thai’, all auspicious things would happen, says a Tamil proverb. This year’s festival has been anything but auspicious. It has had its share of controversies. The recent rise in the deaths of farmers in Tamil Nadu due to unprecedented draught, the money crunch experienced throughout India, the banning of the ‘Jallikattu’… these and many other problems have paralyzed the state of Tamil Nadu! In every one of these problems, one can see subtle manipulations of MNCs and other super-rich sharks of India. In spite of all these ‘blocks’, we pray that Pongal becomes a festival of thanksgiving for the harvest, as well as a festival of ‘welcome’, which is the backbone of Tamil culture!

We have so many reasons to celebrate Pongal. But, one of the main reasons for this festival is that it is a harvest festival. Harvesting – whether in the field or in our lives – depends on what we sow. If more care is taken between sowing and harvesting, more benefits will be harvested. Sowing, nurturing, growing and harvesting are lovely images for life. Proper growth calls for proper self-knowledge and self-respect. Respect for one’s self breeds respect for others. All these thoughts are reflected in the three readings of this Sunday:
Prophet Isaiah says: “I am honoured in the eyes of the LORD and my God has been my strength.” (Is. 49: 5). St Paul says that we are ‘sanctified in Christ Jesus and called to be his holy people’. (I Cor. 1: 2). The Gospel of John brings to focus two great persons who admired and respected one another – John the Baptist and Jesus.

We turn our attention to self-knowledge and self-respect first. Some years back, I received a lovely Powerpoint Presentation sent via email by one of my Jesuit friends. ‘VALUE WHAT YOU HAVE’ was the title. Here is the text of that presentation:
The owner of a small business, a friend of the poet Olavo Bilac, met him on the street and asked him, “Mr Bilac, I need to sell my small farm, the one you know so well. Could you please write an announcement for me for the paper?”
Bilac wrote: “For sale: A beautiful property, where birds sing at dawn in extensive woodland, bisected by the brilliant and sparkling waters of a large stream. The house is bathed by the rising sun. If offers tranquil shade in the evenings on the veranda.”
Some time later, the poet met his friend and asked whether he had sold the property, to which he replied: “I’ve changed my mind when I read what you had written. I realised the treasure that was mine.”
Sometimes we underestimate the good things we have, chasing after the mirages of false treasures. We often see people letting go of their children, their families, their spouses, their friends, their profession, their knowledge accumulated over many years, their good health, the good things of life. They throw out what God has given them so freely, things which were nourished with so much care and effort.
Look around and appreciate what you have: your home, your loved ones, friends on whom you can really count, the knowledge you have gained, your good heath… and all the beautiful things of life that are truly your most precious treasure…
Those of you who wish to see this Powerpoint presentation, kindly visit: http://www.slideshare.net/karolharvey/song-of-the-birds

The theme of ‘valuing what we have – especially all the hidden treasures in our lives’ reminds me of another familiar story. In a small village lived a beggar who sat at a particular spot day after day to ask for alms. He would not move to any other place. It looked as if he owned that piece of land as his own. After a few years, the beggar died on the very spot where he was begging. The people of the village decided to bury him at the same spot. When they began to dig for his burial, they found a treasure trove buried under the very same spot where the beggar sat all those years begging.

Of all the treasures we can possess, the most precious treasure is ourselves. This treasure may or may not be approved and appreciated by the world. But, what is most important is that we are honoured in the eyes of the Lord. This is the core of the first reading today (Isaiah 49: 5). A person who respects him/herself is capable of respecting others. This is illustrated in the Gospel. St John the Baptist was already a popular preacher. If he had chosen to remain popular, he could have done so, ignoring Jesus walking towards him. But, the moment John saw Jesus, he knew that the one superior to him had arrived and he did not hesitate to acknowledge it (John 1: 29-34). Jesus on his part, showered on John one of the best compliments ever given to a human being – Matthew 11:11. We came across this passage just a few weeks back (III Sunday of Advent). Acknowledging another as superior to oneself should spring from one’s own self appreciation. Otherwise, it would be false humility and would sound faked and hollow. Any self-respecting person will cringe in shame before the ‘sycophants’ of political leaders all over the world, especially before the ‘self-proclaimed slaves’ of Tamil Nadu politics.

John and Jesus were self-assured, self-respecting persons and hence they were able to appreciate one another in true simplicity and sincerity. If only our world is filled with persons who love and respect themselves and out of that self-respect, appreciate and respect others, we could build a community of great persons.

That brings us to the ‘other-side’ of this Sunday’s celebrations, namely, to a world where people are made to feel ‘unwanted’, and ‘dis-respected’. Today the Church invites us to commemorate the 103rd World Day of Migrants and Refugees. For this year, Pope Francis has given a message concentrating on “Child Migrants, the Vulnerable and the Voiceless”. It would be helpful if we can pay attention to some excerpts from the message shared by the Pope:

“Whoever causes one of these little ones who believe in me to sin: it is better for him to have a great millstone fastened round his neck and be drowned in the depth of the sea” (Mt 18:6; cf. Mk 9:42; Lk 17:2). How can we ignore this severe warning when we see the exploitation carried out by unscrupulous people? Such exploitation harms young girls and boys who are led into prostitution or into the mire of pornography; who are enslaved as child labourers or soldiers; who are caught up in drug trafficking and other forms of criminality; who are forced to flee from conflict and persecution, risking isolation and abandonment.

For this reason, on the occasion of the annual World Day of Migrants and Refugees, I feel compelled to draw attention to the reality of child migrants, especially the ones who are alone. In doing so I ask everyone to take care of the young, who in a threefold way are defenceless: they are children, they are foreigners, and they have no means to protect themselves. I ask everyone to help those who, for various reasons, are forced to live far from their homeland and are separated from their families.

Childhood, given its fragile nature, has unique and inalienable needs. Above all else, there is the right to a healthy and secure family environment, where a child can grow under the guidance and example of a father and a mother; then there is the right and duty to receive adequate education, primarily in the family and also in the school… All children, furthermore, have the right to recreation; in a word, they have the right to be children.

Mattu-Pongal (Pongal for the bulls)
பொதுக்காலம் 2ம் ஞாயிறு

தமிழகத்திலும், உலகின் பல நாடுகளிலும் வாழும் தமிழர்களாகிய நாம், பொங்கல் திருவிழாவைச் சிறப்பிக்கின்றோம். இறைவனின் கருணையால், இயற்கை வளமும், மனித உழைப்பும் இணைந்து, நமக்குக் கொடுத்த கொடைகளுக்கு நன்றி சொல்லும் அழகானத் திருநாள் இது. பல உயர்வான எண்ணங்கள் நம் மனங்களை நிறைத்தாலும், இந்த அறுவடைத் திருநாள் சில நெருடல்களையும் உருவாக்கத் தவறவில்லை.
·          சேற்றில் இறங்கி, வியர்வை சிந்தி உழைக்கும் உழவர்கள், தங்கள் உழைப்பிற்கேற்ற பலனை அறுவடை செய்து, வீட்டுக்குக் கொண்டு செல்கிறார்களா? உழைப்பிற்கேற்ற பலனை அவர்கள் அனுபவிக்காமல், விரக்தியின் எல்லைக்கு அவர்களைத் தள்ளும் சக்திகள் எவை?
·          தமிழர்களின் வீர விளையாட்டாக தொன்று தொட்டு நடத்தப்படும் 'ஜல்லிக்கட்டு' பந்தயத்தை, பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் திட்டமிட்டு முடக்குவதற்குக் காரணம்தான் என்ன?
·          கடந்த சில ஆண்டுகளாய் தமிழகத்தை, டிசம்பர், சனவரி மாதங்களில் இயற்கை இடர்கள் தொடர்ந்து வாட்டியெடுக்கின்றன. 'தானே' புயல், சென்னை வெள்ளம், 'வார்தா' புயல், தமிழகமெங்கும் தலைவிரித்தாடும் வறட்சி என்று, தொடர்ந்து வரும் இந்த இடர்களுடன், இவ்வாண்டு, பணத்தட்டுப்பாடு என்ற கூடுதல் கொடுமையும் நிகழ்ந்துள்ளது. இத்தருணத்தில், பொங்கல் திருநாளை ஒரு விடுமுறை நாளென அறிவிக்கவும் இந்திய அரசு தடை விதித்தது, எரியும் நெருப்பில் ஊற்றும் எண்ணெய் போல் தெரிந்தது.
பொங்கிவரும் மகிழ்வில் நீர் தெளித்து அடக்கிவிடும் இந்த நெருடல்களையும் உள்வாங்கி, நம் மனங்களில், நன்றி உணர்வும், பகிரும் உணர்வும் பொங்குவதற்கு, இப்பொங்கல் திருநாளன்று இறைவன் நமக்குத் துணை செய்யவேண்டும்.

பொங்கல் விழாவின் முக்கியக் காரணம் அறுவடை. பொருள்செறிந்த அறுவடைத் திருநாளையொட்டி வரும் இஞ்ஞாயிறு வழிபாடு, இரு வேறு துருவங்களாய் தெரியும் சிந்தனைகளை நம்முன் வைக்கிறது. நல்ல நிலங்களில் வளரும் பயிர்களைப் போல, பாதுகாப்பானச் சூழல்களில் வளர்ந்து, நாம் எவ்விதம் நமக்கும், பிறருக்கும், பயன்தரும் கருவிகளாக மாறமுடியும் என்ற அழகான எண்ணங்களை இன்றைய ஞாயிறு வாசகங்கள் நம் உள்ளத்தில் விதைக்கின்றன. இது ஒரு துருவம்.

இதற்கு நேர்மாறான துருவமாக, விதைக்கப்படவும், வேரூன்றவும் நிலமின்றி, பதர்களைப் போல, சருகுகளைப் போல அலைந்து திரியும் மக்களை, குறிப்பாக, இம்மக்களில் மிகவும் வலுவற்றவர்களான குழந்தைகளை எண்ணிப்பார்க்க, இந்த ஞாயிறு வழிபாடு நமக்கு அழைப்பு விடுக்கிறது. சனவரி 15, இஞ்ஞாயிறன்று, குடியேற்றதாரர், புலம்பெயர்ந்தோர் உலக நாள் கடைபிடிக்கப்படுகிறது. 1914ம் ஆண்டு திருத்தந்தை புனித பத்தாம் பயஸ் அவர்களால் உருவாக்கப்பட்ட இந்த உலக நாள், கத்தோலிக்கத் திருஅவையில் இவ்வாண்டு, 103வது முறையாக கடைபிடிக்கப்படுகிறது.
தாய்நாட்டில் தங்கள் சுய அடையாளங்களை இழந்து, தஞ்சம்புகும் நாடுகளிலும், அன்னியர்களாக, அடையாளங்கள் ஏதுமின்றி, அல்லது, தவறான அடையாளங்களுடன் வாழவேண்டிய கொடுமைக்கு உள்ளாகும் மக்களை எண்ணிப்பார்ப்பது, நமக்கு முன் வைக்கப்பட்டுள்ள, சவாலான மற்றொரு துருவம். இவ்விரு துருவங்களையும் இணைத்துச் சிந்திக்க, இறைவன், இஞ்ஞாயிறு வழிபாடு வழியாக நம்மை அழைக்கிறார்.

நமக்கே உரித்தான அடையாளங்களைப் புரிந்துகொள்வதைப்பற்றிச் சிந்திக்கும்போது, வலைத்தளத்தில் வலம் வரும் ஓர் அற்புதமான கதை நினைவுக்கு வருகிறது. Value What You Have - அதாவது, உன்னிடம் உள்ளதை மதித்து வாழ்வாயாக என்ற தலைப்புடன் வெளியான அச்சிறுகதை இதோ:
Olavo Bilac என்பவர் பிரேசில் நாட்டைச் சேர்ந்த ஒரு கவிஞர், பத்திரிக்கையாளர். ஒரு நாள் அவரது நண்பர் அவரைத் தேடிவந்தார். தன்னுடைய சிறு பண்ணை வீட்டை தான் விற்க விரும்புவதாகக் கூறிய நண்பர், அதை விற்பதற்கு நல்லதொரு விளம்பரத்தை எழுதித் தரும்படி Bilacஇடம் கேட்டுக்கொண்டார். Bilac பின்வரும் விளம்பர வரிகளை எழுதினார்:
"ஓர் அழகிய பண்ணை வீடு விற்பனைக்கு வருகிறது. இங்கு பறவைகளின் கானம் அதிகாலை முதல் ஒலிக்கும். பண்ணையின் நடுவில் அழகிய, தெளிந்ததொரு நீரோடை செல்கிறது. காலை இளஞ்சூரியனின் ஒளியில் வீட்டின் முகப்பு தினமும் குளிக்கும். மாலையில் பண்ணையில் பரவும் நிழலும், அமைதியும் நிம்மதி தரும்." என்ற இவ்வரிகளை எழுதி நண்பரிடம் கொடுத்தார் Bilac.
ஒரு சில வாரங்கள் சென்று தன் நண்பரைச் சந்தித்த Bilac, "என்ன? அந்த பண்ணை வீட்டை விற்றுவிட்டாயா?" என்று கேட்டார். அதற்கு நண்பர், "இல்லை நண்பா! நீ அந்தப் பண்ணை வீட்டைப்பற்றி எழுதிய விளம்பரத்தை வாசித்தபின், என் பண்ணை வீடு எவ்வளவு அழகானதென்று அறிந்து கொண்டேன். அதை நான் விற்கப் போவதில்லை." என்று புன்னகையுடன் பதில் சொன்னார்.

நம்மைப் பற்றி, நம்மிடம் உள்ளவற்றைப் பற்றி எவ்வளவு தூரம் நாம் அறிந்துள்ளோம்; நம்மை நாமே எவ்வளவு ஆழமாய் புரிந்து வைத்திருக்கிறோம் என்பதைப் பொருத்து, நமது நல் வாழ்வு, நல வாழ்வு அமையும். நம்மிடம் உள்ள உண்மையான கருவூலங்களைப் புரிந்துகொள்ளாமல், தூரத்துக் கானல்நீரை துரத்துவதால், வாழ்வின் பெரும் பகுதியை, நாம் வீணாக்குகிறோம். நம் உண்மை அடையாளங்களுடன் வாழ்வதற்குப்பதில், அவரைப்போல், இவரைப்போல் என்று போலி முகமூடிகளை அணிந்து வாழ முயல்கிறோம். பல நேரங்களில் இந்தப் பொய்யான, மாயைகளைப் பெறுவதற்கு, நம்மிடம் உண்மையாய் இருப்பனவற்றை விலைபேசுகிறோம். நம் குடும்ப உறவுகள், தொழில், நண்பர்கள் என்று, நம்மைச் சூழ்ந்துள்ள நல்லவற்றை இழந்துவிட்டு, பின்னர் வருந்துகிறோம். நாம் நாமாகவே வாழ்வதற்கு, நம்மைப்பற்றிய தெளிவு முதலில் நமக்கு வேண்டும். இந்தத் தெளிவு நம்மைப்பற்றிய உண்மையான மதிப்பை நமக்குள் உருவாக்கும். வேறு யாரும் நம்மை மதிப்பதற்குமுன், நமது பார்வையில் நாம் மதிப்புப் பெறவேண்டும். நமது பார்வையில், இறைவன் பார்வையில் நாம் மதிப்பு பெற்றவர்கள் என்பதை, இறைவாக்கினர் எசாயாவைப் போல், நாமும், நெஞ்சுயர்த்திச் சொல்லவேண்டும்.
இறைவாக்கினர் எசாயா 49: 1,5
கருப்பையில் இருக்கும்போதே ஆண்டவர் என்னை அழைத்தார்: என் தாய் வயிற்றில் உருவாகும்போதே என் பெயர் சொல்லிக் கூப்பிட்டார். தம் கையின் நிழலால் என்னைப் பாதுகாத்தார்... ஆண்டவர் பார்வையில் நான் மதிப்புப்பெற்றவன்; என் கடவுளே என் ஆற்றல்.

ஒவ்வொருவரும் அவரவர் பார்வையில் மதிப்புப் பெறும்போதுதான், அடுத்தவரையும் நம்மால் மதிக்கமுடியும். இன்றைய நற்செய்தியில் நாம் சந்திக்கும் திருமுழுக்கு யோவான், இதற்கு நல்லதோர் எடுத்துக்காட்டு. தன்னைச் சுற்றிலும் எப்போதும் அலைமோதும் கூட்டத்தைக் கண்டு, யோவான், தான் என்ற அகந்தை கொண்டு, நிலைதடுமாறவில்லை. தன் உண்மையான நிலை, தன் மதிப்பு அனைத்தும் இறைவனின் வழியை ஏற்பாடு செய்வதில்மட்டுமே அடங்கியுள்ளது என்று, தன்னைப்பற்றியத் தெளிவு யோவானுக்கு இருந்தது. தான் ஏற்பாடு செய்திருந்த வழிக்கு உரிமையாளர் வந்துவிட்டார் என்பதை உணர்ந்ததும், மக்களின் கவனத்தை அந்த உரிமையாளர் பக்கம் திருப்பினார் திருமுழுக்கு யோவான். இதைத்தான் இன்றைய நற்செய்தி நமக்குச் சொல்கிறது.
யோவான் நற்செய்தி 1: 29,34
இயேசு தம்மிடம் வருவதைக் கண்ட யோவான், “இதோ! கடவுளின் ஆட்டுக்குட்டி! ஆட்டுக்குட்டியாம் இவரே உலகின் பாவத்தைப் போக்குபவர். எனக்குப்பின் வரும் இவர் என்னைவிட முன்னிடம் பெற்றவர்... இவரே இறைமகன் எனச் சான்றும் கூறிவருகிறேன்.

தன்னைவிட வேறொருவர் அதிக மதிப்புடையவர் என்று சொல்வதற்கு, தன்னம்பிக்கையும், தன்னைப்பற்றியத் தெளிவும் தேவை. இத்தகையத் தெளிவும், நம்பிக்கையும் இல்லாமல் பிறரை உயர்த்திப் பேசும்போது, அதில் ஒரு போலியான தாழ்ச்சி தெரியும். அரசியல் உலகில் அரங்கேறிவரும் தாழ்ச்சியைக் கண்டு, தன்மானம் உள்ள எந்த மனிதரும் தலைகுனிய வேண்டியுள்ளது. தன்னைப்பற்றியத் தெளிவான எண்ணங்களும், தன்னைப்பற்றிய சரியான மதிப்பும் கொண்டிருந்தால் மட்டுமே, அடுத்தவரை உயர்வாக எண்ணமுடியும், மதிக்கமுடியும்.

இன்றைய நற்செய்தியில், திருமுழுக்கு யோவான், இயேசுவைச் சுட்டிக்காட்டி, புகழுரைகள் சொன்னார். இயேசுவும், திருமுழுக்கு யோவானைக் குறித்து மிகச்சிறந்த புகழுரை வழங்கியுள்ளார் என்பதை நாம் அறிவோம். மனிதராய்ப் பிறந்தவர்களுள் திருமுழுக்கு யோவானைவிடப் பெரியவர் எவரும் தோன்றியதில்லை. (மத்தேயு நற்செய்தி 11: 11) என்று இயேசு கூறினார். இயேசுவும், யோவானும், ஒருவரையொருவர் புகழ்ந்துகொண்டது, வெறும் முகத்துதி அல்ல. இருவரும் தங்களை உள்ளூர உயர்வாக மதித்தவர்கள், எனவே அவர்களால் அடுத்தவரின் உயர்வையும் மனதார உணரமுடிந்தது. வாயாரப் புகழமுடிந்தது.

இதுவரை நாம் சிந்தித்தது... இந்த ஞாயிறு வழிபாடு, நம் முன் வைத்துள்ள முதல் துருவம். இனி, இரண்டாவது துருவம்...
தங்கள் சுய மாண்பை இழந்து, அடுத்தவர்களால் இகழப்படும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ள குடியேற்றதாரரையும், புலம் பெயர்ந்தோரையும் எண்ணிப்பார்க்க தாய் திருஅவையும், திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்களும் நம்மை இந்த ஞாயிறு அழைக்கின்றனர். சனவரி 15, இஞ்ஞாயிறன்று கடைபிடிக்கப்படும், குடியேற்றதாரர், புலம்பெயர்ந்தோர் 103வது உலக நாளையொட்டி, திருத்தந்தை அவர்கள், சிறப்புச் செய்தியொன்றை வெளியிட்டுள்ளார். "காயப்படுவதற்கு ஏதுவான, குரல் எழுப்ப இயலாத, குழந்தை குடியேற்றதாரர்கள்" (“Child Migrants, the Vulnerable and the Voiceless”) என்ற தலைப்பில், திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள் வழங்கியுள்ள அச்செய்தியிலிருந்து ஒரு சில வரிகளை எண்ணிப்பார்ப்பது பயனளிக்கும்:

"என்மீது நம்பிக்கை கொண்டுள்ள இச்சிறியோருள் எவரையாவது பாவத்தில் விழச்செய்வோருடைய கழுத்தில் எந்திரக் கல்லைக் கட்டித் தொங்கவிட்டு ஆழ்கடலில் அமிழ்த்துவது அவர்களுக்கு நல்லது." (மத்தேயு 18:6) நற்செய்தியாளர்கள் விடுக்கும் எச்சரிக்கையை நாம் எவ்விதம் புறக்கணிக்க முடியும்? சிறுவர், சிறுமியருக்கு எதிராக மேற்கொள்ளப்படும் கொடுமைகளைப் பார்க்கும்போது, எவ்விதம் ஒதுங்கிச் செல்லமுடியும்?
இந்த உலக நாளன்று, குடிபெயர்ந்து வாழும் குழந்தைகள்மீது நம் கவனம் திரும்பவேண்டும் என்று விழைகிறேன். தங்கள் சொந்த நாட்டையும், குடும்பத்தையும் விட்டு பிரிக்கப்பட்டுள்ள சிறுவர், சிறுமியருக்கு உதவிகள் செய்யும்படி அனைவரையும் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.
குழந்தைப் பருவத்திற்கே உரிய மறுக்கமுடியாத உரிமைகள் உள்ளன. பாதுகாப்பான ஒரு குடும்பத்தில் வளர்வது, தேவையான கல்வி பெறுவது, ஓடியாடி விளையாடுவது, நல்ல உடல் நலத்துடன் வளர்வது என்ற உரிமைகளை, குழந்தைகளிடமிருந்து பறிக்க, யாருக்கும் அதிகாரம் கிடையாது.
இருப்பினும், புலம்பெயர்தல், குடிபெயர்தல் என்ற கொடுமைகளுக்கு உள்ளாகும் மக்களில், குழந்தைகள், மிக எளிதாகக் காயப்பட ஏதுவானவர்களாக உள்ளனர். சக்தியற்ற, குரல் எழுப்ப இயலாத இக்குழந்தைகள், சொல்ல முடியாத கொடுமைகளுக்கு உள்ளாகின்றனர். இவர்களுக்கு இழைக்கப்படும் வன்முறைகள், இவர்களது வருங்காலத்தை அழித்துவிடுகின்றன.
இக்குழந்தைகளைக் காப்பதற்கு, அவர்களை, சமுதாயத்தில் முழுமையாக இணைப்பதற்கு, புலம்பெயர்தல் என்ற கொடுமையை உருவாக்கும் பிரச்சனைகளை வேரோடு களைவதற்கு, நாம் அனைவரும் இணைந்து உழைக்க வேண்டும்.

சொந்த நாட்டையும், அடையாளத்தையும் இழந்து, உலகில் அலையும் மக்கள், குறிப்பாக, குழந்தைகள், தங்கள் தாயகம் திரும்பி, நலமுடன், மாண்புடன் வாழும் வழிகள், உலக நாடுகள் அனைத்திலும் உருவாகவேண்டும் என்று சிறப்பாகச் செபிப்போம்.
'பொங்கல் சாட்சி' என்ற தலைப்பில், பொங்கல் பெருநாளையும், இந்த ஞாயிறையும் இணைத்து, அருள்பணி இயேசு கருணா அவர்கள் அழகிய சிந்தனைகளை வழங்கியுள்ளார். அவரது சிந்தனைகளில், 'திருவிழா' என்ற சொல், 'விழாதிரு' என்ற சொல்லிலிருந்து உருவானதோ என்று, அழகாகக் கூறியுள்ளார். மனிதர்கள் 'விழாதிரு'க்க வேண்டும் என்ற ஆதங்கத்துடன் தங்கள் வியர்வையையும், இரத்தத்தையும் சிந்தி உழைக்கும் உழவர்கள், இயற்கை இடர்கள், அரசுகளின் அராஜகம், பன்னாட்டு முதலைகளின் பசி என்ற பல இன்னல்களால் தாக்கப்பட்டு, 'விழாதிரு'க்க வேண்டும் என்று இறைவனை இறைஞ்சுவோம்.
நாம் ஒவ்வொருவரும் நமக்குரிய மதிப்பை முதலில் நமக்குள் நாமே வளர்த்துக்கொண்டு, பிறருக்கும் அவரவருக்குரிய மதிப்பை வழங்க ஆரம்பித்தால், உலகம் மதிப்பு பெறும், மீட்பு பெறும். மதிப்பை விதைப்போம். மாண்பை அறுவடை செய்வோம்.


Tuesday, January 10, 2017

வேதனை வேள்வியில் யோபு – பகுதி 2


பாசமுள்ள பார்வையில்...  அன்னையரிடம் கற்றுக்கொண்டது அதிகம்

இவ்வாண்டு புலர்ந்த நாளன்று கொண்டாடப்பட்ட 'மரியா, இறைவனின் தாய்' என்ற திருநாளையொட்டி, திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள், தன் மறையுரையில், மரியன்னைக்கும், அன்னையருக்கும், புகழாரம் சூட்டினார்:
"மரியா இந்நிகழ்ச்சிகளையெல்லாம் தம் உள்ளத்தில் இருத்திச் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தார்" (லூக்கா 2:19). தன்னைச் சுற்றி நிகழ்வனவற்றைப் புரிந்துகொண்டு, அவற்றை தனது கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொணர மரியா விரும்பவில்லை. அவற்றை தன் உள்ளத்தில் வைத்து, பாதுகாத்து வந்தார். தனக்குள் இறைமகன் உருவான வேளையில், அவரது இதயத் துடிப்பை, செவிமடுத்து கேட்க அவர் கற்றுக்கொண்டார். இவ்வாறு, தன் வாழ்விலும், இவ்வுலக வரலாற்றிலும் இறைவனின் இதயத் துடிப்பை உற்றுக்கேட்க பழகிக்கொண்டார்.
மரியா, இறைவனின் தாய், நமது தாய் என்ற திருநாளை புத்தாண்டு நாளன்று கொண்டாடுவதால், நாம் அனாதைகள் அல்ல, ஒரு தாயின் பிள்ளைகள் என்ற உணர்வைப் பெறுகிறோம். தனிப்பட்டவர்களாய், தான் என்ற அகந்தை கொண்டவர்களாய் வாழும் நோய்க்கு ஒரு சிறந்த மருந்து, அன்னையர். திறந்த மனமின்றி, அக்கறையற்று வாழும் நமக்கு, மருந்தாக விளங்குபவர், அன்னையர்.
அன்னையர் அற்ற சமுதாயம், குளிர்ந்து, உறைந்துபோன சமுதாயமாகிவிடும்; அன்னையர் அற்ற சமுதாயம், இரக்கமற்ற சமுதாயமாகிவிடும்;  அன்னையர் அற்ற சமுதாயம், செய்வது ஒவ்வொன்றுக்கும் கனக்குப் பார்க்கும் சமுதாயமாகிவிடும்.
ஏனெனில், மிகக் கொடுமையானச் சூழல்களிலும், நிபந்தனையற்ற அன்பையும், பரிவையும் வெளிப்படுத்துவது, அன்னையரின் உள்ளம். சிறையில் இருப்போர், நோயுற்றிருப்போர், போதைப்பொருள் பழக்கத்தில் சிக்கியிருப்போர் ஆகியோரின் அருகில் எந்நேரமும் காவலில் இருக்கும் அன்னையரிடமிருந்து நான் அதிகம் கற்றுக்கொண்டேன்.
போரினால் அனைத்தையும் இழந்து, முகாம்களில் தங்கியிருப்போரிடையே, தன் குழந்தைகளுக்காக தங்கள் வாழ்வை இழக்கும் அன்னையரிடம் நான் கற்றுக்கொண்டது அதிகம்.



Marshall Clark with his mother Lara Clark

அரியவகை நோயுற்றவர், ஆசிரியராக...

"அன்பு நண்பர்களே, இதை நீங்கள் வாசிக்கும்போது, நான் விண்ணகத்தில் இருப்பேன்" என்று ஏழுவயது சிறுவன் எழுதி வைத்த ஒரு கடிதம், 2016ம் ஆண்டு, நவம்பர் மாதம் இங்கிலாந்தின் சில நாளிதழ்களில் வெளியிடப்பட்டது.
ஏழு வயதான மார்ஷல் கிளார்க் (Marshall Clark) என்ற சிறுவன், பேட்டன் நோய் (Batten disease) எனப்படும் அரியவகை நோயினால் பாதிக்கப்பட்டவன். அவனுக்கு அந்த நோய் உள்ளதென்று 2013ம் ஆண்டு கண்டுபிடிக்கப்பட்டபோது மார்ஷலின் வயது, நான்கு. அன்றைய நிலவரப்படி, இங்கிலாந்து முழுவதிலும் 24 குழந்தைகள் மட்டுமே அந்த நோயினால் துன்புற்றனர் என்று ஊடகங்கள் கூறியுள்ளன. மூன்று ஆண்டுகள் இந்த நோயினால் துன்புற்ற சிறுவன் மார்ஷல், 2016ம் ஆண்டு, அக்டோபர் 29ம் தேதி, இறையடி சேர்ந்தான்.
சிறுவன் மார்ஷல் எழுதிய அந்த மடலை வாசித்தால், அவன், இறையடி சேர்ந்தான் என்று சொல்வதற்குப்பதில், அவன் இறைவனின் மடியில் சென்று அமர்ந்தான் என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது. விண்ணகத்தைப் பற்றி, அத்துணை மகிழ்வான எண்ணங்களை, அவன் தன் மடலில் எழுதி வைத்துள்ளான். அவனை, அவ்விதம் சிந்திக்க உதவியவர்கள், அவனுடைய அம்மாவும், பாட்டியும்...

சிறுவன் மார்ஷல் எழுதிய மடலின் ஒரு பகுதி இதோ: "இதுதான் என்னுடைய இறுதிச் செய்தி. ஏனெனில், இதை நீங்கள் வாசிக்கும்போது, நான் விண்ணகத்தில் இருப்பேன். அங்கு நான் அனுபவிக்கப்போகும் அற்புதமான விடயங்களைப் பற்றி பாட்டி என்னிடம் சொன்னார்கள். அங்குள்ள ஆயிரமாயிரம் சறுக்குகளில் நான் விளையாடுவேன்; ஸ்டிராபெரி பழத்தையும், கேக் அனைத்தையும் என் விருப்பம்போல் சாப்பிடுவேன். வலியேதும் இல்லாமல் ஓடியாடி விளையாடுவேன்...
பேட்டன் வியாதி உடையவர்களில், நான்தான் துணிச்சல் மிகுந்த பையன் என்று பாட்டி சொன்னார்கள். இவ்வுலகில் என்னை விளையாட அனுமதிக்காத இவ்வுடலிலிருந்து எனக்கு விடுதலை கிடைத்துவிடும். நான் விரும்பிய அனைத்தையும் என்னால் செய்ய முடியும்..."

சிறுவன் மார்ஷல் விட்டுச்சென்ற மடலை வாசிக்கும்போது, நம் உள்ளங்களில் மகிழ்வும், வேதனையும் ஒருசேர எழுகின்றன. அரியவகை நோயுடன் மார்ஷல் மூன்று ஆண்டுகள் போராடியபோதும், மரணத்தை நெருங்கியபோதும், அவனுடைய அம்மா, லாரா (Lara) அவர்களும், பாட்டி, எல்சி (Elsie) அவர்களும், சொல்லித்தந்தவை, அமைதியாக இவ்வுலகைவிட்டு விடைபெற்றுச் செல்ல, மார்ஷலுக்கு பெரும் உதவியாக இருந்தன.

விண்ணகம், சறுக்கு விளையாட்டுக்கள், இனிமையான பழங்கள், கேக்குகள் இவற்றால் நிறைந்திருக்கும் என்ற பாணியில், சிறுவன் மார்ஷல் உள்ளத்தில் எண்ணங்களை விதைத்த, அவனுடைய அம்மா, பாட்டி இவர்களது முயற்சி, தவறானது என்று சொல்வதற்கும் நம்மிடையே பலர் இருக்கலாம். அந்த பிஞ்சு உள்ளத்தில் தவறான கற்பனைகளை வளர்த்து, அச்சிறுவனுக்கு மூளைச்சலவை(Brainwash)  செய்தனர், அவ்விரு பெண்களும் என்று குறை கூறலாம். ஆற, அமர சிந்தித்தால், நம்மை துன்பங்கள், போராட்டங்கள் சூழும் வேளையில், பல வழிகளில் விளக்கம் தேடுகிறோம். தீர்வுகள் காண முயல்கிறோம். வயதில் வளர்ந்துவிட்ட நாம் மேற்கொள்ளும் அத்தகைய முயற்சிகளை, யாரும் 'மூளைச்சலவை' என்று ஒதுக்கிவிடுவதில்லை. அதேவண்ணம், அச்சிறுவனுக்குப் புரியும்வகையில் அவனது துன்பத்திற்கு தீர்வுசொன்ன அம்மாவையும், பாட்டியையும் குறைசொல்வது சரியல்ல என்பதை நாம் உணரவேண்டும்.

மார்ஷலுக்குக் கிடைத்த இந்த உதவி, பேட்டன் நோயினால் துன்புற்ற ஏனைய குழந்தைகளுக்குக் கிடைத்திருக்குமா என்று நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கிறது. இந்த அரியவகை நோய் தங்கள் குழந்தையைத் தாக்கியுள்ளது என்பதை அறிந்த பெற்றோரும், உற்றாரும், 'எங்களுக்கு ஏன் இத்துன்பம்?' என்ற கேள்வியை எழுப்பியிருப்பர். இந்தக் கேள்வி உருவாக்கும் போராட்டத்தை அவர்கள் நோயுற்றக் குழந்தைக்கும் ஊட்டி, அக்குழந்தையின் வாழ்வை ஒரு நரகமாக மாற்றியிருக்கக்கூடும். சிறுவன் மார்ஷலின் இல்லத்திலோ, நரகத்திற்குப் பதில், விண்ணகத்தை உருவாக்கும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

உடலிலுள்ள நரம்பு மண்டலத்தை படிப்படியாகச் செயலிழக்கச் செய்யும் பேட்டன் நோயினால், சிறுவன் மார்ஷல் தன் உறுப்புக்களைப் பயன்படுத்தும் கட்டுப்பாட்டை ஒவ்வொன்றாக இழந்தபோது, மனம் தளராமல், இறுதிவரை போராடினான். "அவன் தன் நடக்கும் திறனை இழந்தபோது, ஒரு நாளில், 40 அல்லது 50 முறை கீழே விழுவான். எனினும், அவன், ஒவ்வொரு முறையும், யாரையும், எதையும் குறை சொல்லாமல், சலிப்பின்றி எழுந்து நடக்க முயன்றான்" என்று மார்ஷலின் பாட்டி எல்சி அவர்கள் கூறினார்.
தனக்கு மட்டும் ஏன் இந்த நோய் வரவேண்டும்? தன்னை ஏன் இறைவன் இவ்விதம் சோதிக்கிறார்? அல்லது, தண்டிக்கிறார்? என்ற பாணியில், சிறுவன் மார்ஷல் அம்மாவிடமும், பாட்டியிடமும் கேள்விகள் கேட்டிருப்பான். அவனது கேள்விகளை, போராட்டங்களை பெரிதாக்கி, அவன் துன்பத்தைக் கூட்டுவதற்குப் பதில், அடுத்து என்ன செய்யமுடியும், இவ்வுலகைத் தாண்டி, மறு உலகில் என்ன செய்யப்போகிறோம் என்ற எண்ணங்களை அச்சிறுவனுக்கு ஊட்டி வளர்த்த அம்மா லாராவையும், பாட்டி எல்சியையும் பாராட்டாமல் இருக்கமுடியாது.

மரணத்திற்குப்பின் மறுவாழ்வு உண்டு, அந்த மறுவாழ்வு, விண்ணகத்தில் தொடரும் என்ற நம்பிக்கைகள், அவ்விரு பெண்களின் உள்ளங்களில் ஆழமாக வேரூன்றியிருந்ததால், அந்த நம்பிக்கையை, சிறுவன் மார்ஷலுக்கு அவர்களால் வழங்கமுடிந்தது. அச்சிறுவனுக்குச் சொல்லித்தந்த பாடங்கள், அவ்விருவரும் தங்களுக்குத் தாங்களே சொல்லித்தந்த பாடங்கள் என்றால், அது முற்றிலும் உண்மை.

சிறுவன் மார்ஷல் போலவே, அரியவகை நோயினால் பாதிக்கப்பட்ட மற்றொரு சிறுவன், ஆரோன். அவனது தந்தை, ஒரு யூத மத குரு. அவரும் அரியவகை நோயினால் பாதிக்கப்பட்ட தன் மகனிடம் பல உண்மைகளைச் சொல்லித் தந்திருக்க வேண்டும். துன்பம் ஏன்? குழந்தைகள் ஏன் துன்புற வேண்டும்? என்ற கேள்விகளுக்கு அந்த யூத மத குரு தேடிய பதில்களை, பல நூல்களாக அவர் வெளியிட்டுள்ளார்.
ஹெரால்டு குஷ்னர் (Harold Kushner) என்ற யூத மத குருவின் முதல் மகன் ஆரோன். அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டில், 1963ம் ஆண்டு பிறந்த ஆரோன், எட்டு மாதக் குழந்தையாக இருந்தபோது, அவனுக்கு, 'progeria' எனப்படும் அரியவகை நோய் இருப்பதாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.

பல இலட்சம் குழந்தைகளில் ஒருவருக்கு மட்டுமே வரக்கூடிய இந்த அரியவகை நோயினால், அக்குழந்தை வளர்ச்சி குன்றி, விரைவில் வயது முதிர்ந்தவரைப் போல் மாறிவிடும். பொதுவாக, அக்குழந்தை, வளர் இளம் பருவத்தில் இறந்துவிடும். ஆரோனுக்கு 14 வயது நடந்தபோது அவனை இழந்த ஹெரால்டு குஷ்னர் அவர்கள், தனக்குள் எழுந்த கேள்விகளுக்கு விடைதேடும் நோக்கத்தில், "When Bad Things Happen to Good People" அதாவது, "நல்லவர்களுக்குப் பொல்லாதவை நிகழும்போது" என்ற நூலை வெளியி்ட்டார். 1977ம் ஆண்டு, ஆரோன் இறந்தபின், தனக்குள் எழுந்த கேள்விகள், போராட்டங்கள் இவற்றைத் தொகுத்து, நான்கு ஆண்டுகள் கழித்து, 1981ம் ஆண்டு ஹெரால்டு குஷ்னர் அவர்கள் வெளியிட்ட இந்நூல், பல கோடி மக்களின் மதிப்பை பெற்றது.

இதைத் தொடர்ந்து, அவர் இன்னும் சில நூல்களை வெளியிட்டார். அவற்றில் ஒன்று, திருப்பாடல் 23ஐ மையப்படுத்தி, 'ஆண்டவர் என் ஆயர்' என்ற தலைப்பில், அவர் எழுதிய நூல். 23ம் திருப்பாடலின் குணமளிக்கும் ஞானம் என்ற உபதலைப்புடன் வெளியான இந்நூல், 2001ம் ஆண்டு அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டில் நடைபெற்ற வர்த்தக கோபுர தாக்குதல்களால் ஏழுந்த கேள்விகளுக்கு விடை தேட முயன்றது. 2003ம் ஆண்டு வெளியான இந்நூலை அடிப்படையாகக் கொண்டு, நாம் ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன் திருப்பாடல் 23ல் நம் தேடல்களை மேற்கொண்டது நினைவிருக்கலாம்.
The Book of Job by Harold Kushner

ஐந்தாண்டுகளுக்கு முன், அதாவது, 2012ம் ஆண்டு, ஹெரால்டு குஷ்னர் அவர்கள், மீண்டும், துன்பத்தின் பொருள்தேடி, 'The Book of Job' அதாவது, 'யோபு நூல்' என்ற தலைப்பில் நூல் ஒன்றை வெளியிட்டுள்ளார். இந்த நூலுக்கு அவர் அளித்துள்ள உப தலைப்பு நம் கவனத்தை ஈர்க்கிறது. "When Bad Things Happen to Good People" அதாவது, "நல்லவர்களுக்குப் பொல்லாதவை நிகழும்போது" என்று தன் முதல் நூலுக்குப் பெயரிட்ட ஹெரால்டு குஷ்னர் அவர்கள், "When Bad Things Happened to a Good Person" அதாவது, 'நல்லவர் ஒருவருக்கு பொல்லாதவை நிகழ்ந்தபோது' என்று தலைப்பிட்டுள்ளார்.

நல்லவர் ஒருவருக்கு நிகழும் கொடுமைகளை, மனித துன்பத்தின் ஆணிவேரை புரிந்துகொள்ள, யோபு நூலில் நாம் மேற்கொள்ளும் தேடல் பயணம், உதவியாக இருக்கும். இப்பயணத்திற்கு அடித்தளமாக, ஹெரால்டு குஷ்னர் அவர்கள் எழுதியுள்ள இந்நூல் அமையும். நம் தேடல் பயணத்தை பொருளுள்ளதாக மாற்ற உதவும், யூத மத குரு ஹெரால்டு குஷ்னர் அவர்களுக்கு நன்றி கூறி, நம் பயணத்தைக் துவங்குவோம்.