Saturday, April 22, 2017

Mercy – always unmerited தகுதி கருதி வருவதல்ல இரக்கம்

 Divine Mercy Sunday

Divine Mercy Sunday

In our reflections on Palm Sunday (April 09), we spoke about the Holy Week. There we raised serious doubts about calling this week Holy, since nothing holy took place during the first Holy Week. Betrayal, denial, mock trial and violent crucifixion do not have an iota of holiness in them. Unfortunately, last year, and, this year, the Holy Week, once again, witnessed many unholy violent incidents. 

This year, on April 9, Palm Sunday, two Coptic Orthodox churches were the targets of suicide bombers. 47 people who had come to take part in the liturgical celebrations of Palm Sunday were killed and more than a hundred were wounded. On April 15, Holy Saturday, innocent people, fleeing from the war zone in Syria, were killed by bomb blasts. 126 died, out of whom more than 70 were children.

Last year, at the start of the Holy Week, on March 22, Tuesday, Brussels was devastated by terrorist attacks. On Easter Day, there was a gruesome attack aimed at Christians in a public park in Lahore, Pakistan… This year, a suicide bomber was tackled by the Lahore police, before he could attempt to blast himself during the Holy Week services.

Every tragedy raises more questions than providing answers. When we hear of such tragedies in which innocent people are killed, our minds are filled with the main question – WHY? Most of the times, the Christian response to tragedies, especially tragedies caused by human beings, is forgiveness and prayer. The famous words of Jesus uttered on the Cross for his executioners become the touchstone to examine our willingness to forgive and pray for the perpetrators of violence.

I must say that it was a God-sent opportunity for me to come across the homily written by Fr Ron Rolheiser for Good Friday (March 21, 2016). It was titled: The Understanding and Compassion of Good Friday. This homily, written for Good Friday, also helps us to understand the meaning of this Sunday – the Divine Mercy Sunday. I am quoting extensively from this homily of Fr Rolheiser:

As Jesus is being crucified he utters these words: “Forgive them, they know not what they do.” It is not easy to say these words and it is perhaps even more difficult to grasp them in their depth. What does it mean, really mean, to understand and forgive a violent action against you?
There are various approaches here: For example, in a tragic note, shared countless times on Social Media, a man who lost his wife in the terrorist attacks in Paris in 2015 (Antoine Leiris lost his wife Helene in the Bataclan theatre in Paris.) wrote these words, addressed to those who killed his wife:

“On Friday evening you stole the life of an exceptional person, the love of my life, the mother of my son, but you will not have my hatred. I don’t know who you are and I don’t want to know, you are dead souls. If this God, for whom you kill blindly, made us in his image, every bullet in the body of my wife is a wound in his heart. So no, I will not give you the satisfaction of hating you. You want it, but to respond to hatred with anger would be to give in to the same ignorance that made you what you are. … We are only two, my son and I, but we are more powerful than all the world’s armies… every day of his life this little boy will insult you with his happiness and freedom.”

While this response is wonderfully heroic and virtuous, it does not, I believe, go deep enough in its understanding and compassion. Virtuous as it is, it still carries a note of moral separateness, of a certain superiority. Further still, it lacks all admission of being itself somehow complicit in the unfortunate circumstances of culture and history that helped bring about this horrible act because it avoids the question: Why do you hate me? It is a very positive and helpful note in its refusal of hatred; but, I fear, it may have exactly the opposite effect upon those whom it accuses. It will further enflame their hatred. 

Contrast this with the letter the Trappist Abbott, Christian de Cherge, wrote to his family, just before he, himself, was killed by Islamic terrorists. He writes:
“If it should happen one day—and it could be today—that I become a victim of the terrorism which now seems ready to encompass all the foreigners living in Algeria, I would like my community, my Church, my family, to remember that my life was given to God and to this country. I ask them to accept that the One Master of all life was not a stranger to this brutal departure. … I ask them to be able to associate such a death with the many other deaths that were just as violent, but forgotten through indifference and anonymity. …  I have lived long enough to know that I share in the evil which seems, alas, to prevail in the world, even in that which would strike me blindly. I should like, when the time comes, to have a clear space which would allow me to beg forgiveness of God and of all my fellow human beings, and at the same time to forgive with all my heart the one who would strike me down. …  I do not see, in fact, how I could rejoice if this people I love were to be accused indiscriminately of my murder. It would be to pay too dearly for what will, perhaps, be called “the grace of martyrdom,” to owe it to an Algerian, whoever he may be, especially if he says he is acting in fidelity to what he believes to be Islam. I know the scorn with which Algerians as a whole can be regarded. I know also the caricature of Islam which a certain kind of Islamism encourages. It is too easy to give oneself a good conscience by identifying this religious way with the fundamentalist ideologies of the extremists. …  This is what I shall be able to do, if God wills—immerse my gaze in that of the Father, to contemplate with him his children of Islam just as he sees them, all shining with the glory of Christ, the fruit of his Passion, filled with the Gift of the Spirit, whose secret joy will always be to establish communion and to refashion the likeness, delighting in the differences. … And you also, the friend of my final moment, [my executioner], who would not be aware of what you were doing. Yes, for you also I wish this “thank you”—and this adieu—to commend you to the God whose face I see in yours. And may we find each other, happy ‘good thieves,’ in Paradise, if it pleases God, the Father of us both. Amen.”

Ah, to have grace and compassion, to hope to have a drink one day with our enemies in heaven, laughing together at our former misguided hatred, under the loving gaze of the same God!

The closing lines of the letter of Fr Christian de Cherge talking about ‘good thieves’, enjoying one another’s company in heaven, helped me to imagine that Jesus not only invited the ‘good’ thief into paradise, but also the ‘other one’… in fact, all the ‘others’ who were responsible for his cruel death, when he said: “Father, forgive them!” This forgiveness that Jesus prays for, is not an alms given to them out of pity, but an honest sharing of His heritage in heaven!

How would we react if we meet Pilate, Herod, the Chief Priests, Pharisees as well as Judas in Heaven? Isn’t it high time we prayed for these ‘friends’ of ours that they may share in the Eternal Banquet? I see this as the better option when faced with the violence of ISIS and other mis-guided (or, should I say, differently-guided) groups! “Forgive them, they know not what they do.”

The homily of Fr Rolheiser, written for Good Friday, serves as an apt reflection for the Divine Mercy Sunday too. Jesus, the ‘wounded healer’ comes to show his wounds to Thomas in order to heal him and win him back. Showing the wounds is not a gesture of celebrating the victory of Jesus. It is rather a reminder to the disciples to overcome all the wounded feelings they have accumulated during the Passion. It was an invitation to forgive the Romans and the Jewish Leaders of all the wounds they had inflicted on the disciples and would continue to inflict on them. Jesus invites Thomas, his other disciples and us to feel with him, to suffer with him – the literal meaning of ‘Compassion’.

Abbot Christian de Chergé and his grave 

இறை இரக்கத்தின் ஞாயிறு

பேரரசன் நெப்போலியனிடம் ஒருநாள், வயதான ஒரு தாய், கலங்கிய கண்களுடன் வந்து சேர்ந்தார். படைவீரனான தன் மகன் மீது, பேரரசன் நெப்போலியன் கருணை காட்டவேண்டும் என்று அவ்வீரனின் தாய் மன்றாடினார். பேரரசன் அத்தாயிடம், "உங்கள் மகன் இரண்டாம் முறையாக மிகப்பெரியத் தவறு செய்துள்ளான். எனவே, அவனுக்கு மரண தண்டனை தருவதே நீதி," என்று கூறினார். அத்தாய் உடனே, பேரரசன்முன் மண்டியிட்டு, "நான் உங்களிடம் கேட்பது, நீதியல்ல அரசே! நான் கேட்பது, இரக்கமே!" என்று கூறினார். உடனே பேரரசன், தாயிடம், "அவன் இரக்கம் பெறுவதற்குத் தகுதியற்றவன்" என்று கூறினார். அத்தாய் மன்னரிடம், "தகுதி கருதி வருவது இரக்கம் அல்ல. தகுதி இருந்தாலும், இல்லாவிட்டாலும், வெளிப்படுவதுதான் இரக்கம். அந்த இரக்கத்தையே நான் உங்களிடம் கேட்கிறேன்!" என்று மன்றாடினார். சிறிது நேர அமைதிக்குப் பின், பேரரசன் நெப்போலியன் அத்தாயிடம், "நீங்கள் கேட்ட இரக்கத்தை தருகிறேன். உங்கள் மகனை அழைத்துச் செல்லுங்கள்!" என்று கூறினார்.
தகுதி, தரம் பார்க்காமல், தயக்கம் ஏதுமில்லாமல், இரவெல்லாம் இறங்கிவரும் பனிபோல, நம் உள்ளங்களை நனைப்பதே இரக்கம். அதிலும் சிறப்பாக, தகுதியற்றவர்களை, தவறி வீழ்ந்தவர்களைத் தேடி, மடைதிறந்த வெள்ளமெனப் பாய்ந்து வருவதே, இறை இரக்கத்தின் இலக்கணம்.

இரக்கத்தின் வடிவே இறைவன் என்பதை, எல்லா மதங்களும் ஆணித்தரமாகச் சொல்கின்றன. இரக்கமே உருவான இறைவனைக் கொண்டாட திருஅவை நம்மை இன்று அழைக்கிறதுஉயிர்ப்பு விழாவுக்கு அடுத்து வரும் ஞாயிறை, இறை இரக்கத்தின் ஞாயிறு என்று அழைக்கிறோம். இறை இரக்கத்தின் ஞாயிறை, வழிபாட்டு காலத்தின் ஒரு பகுதியாக 2000மாம் ஆண்டில் இணைத்தவர், திருத்தந்தை 2ம் ஜான்பால். ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பின், 2005ம் ஆண்டு, இறை இரக்கத்தின் ஞாயிறுக்கு முந்திய இரவு, திருத்தந்தை 2ம் ஜான்பால் அவர்கள், இறைவனின் இரக்கத்தில் இரண்டறக் கலந்தார். 2011ம் ஆண்டு, இறை இரக்கத்தின் ஞாயிறன்று, திருத்தந்தை 2ம் ஜான்பால் அவர்கள், முத்திப்பேறு பெற்றவராகவும், 2014ம் ஆண்டு, அதே இறை இரக்கத்தின் ஞாயிறன்று, புனிதராகவும் உயர்த்தப்பட்டார்.
திருத்தந்தையர், 2ம் ஜான்பால் அவர்களையும், 23ம் ஜான் அவர்களையும் புனிதர்களாக உயர்த்த, திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள், ஏன் 'இறை இரக்கத்தின் ஞாயிறை'த் தேர்ந்தெடுத்தார் என்று, செய்தியாளர்கள், அவரிடம் கேட்டபோது, அவர், "இவ்வுலகம் என்றுமில்லாத அளவுக்கு இரக்கத்தை இழந்து தவிக்கிறது. எனவே, நாம் வாழும் உலகிற்கு 'இரக்கத்தின் காலம்' (the age of mercy) மிக அதிகமாகத் தேவைப்படுகிறது" என்று பதில் சொன்னார்.
இவ்வுலகம் என்றுமில்லாத அளவு இரக்கத்தை இழந்து தவிக்கிறது என்பதை நம் உள்ளங்களில் ஆணி கொண்டு அறைந்துள்ளது, அண்மையில் நாம் கடந்து வந்த புனித வாரம். ஏப்ரல் 9, புனித வாரத்தின் முதல் நாளான குருத்து ஞாயிறன்று, எகிப்து நாட்டின் காப்டிக் ஆர்த்தடாக்ஸ் கோவில்கள் இரண்டில், வழிபாட்டு நேரத்தில், தற்கொலை குண்டுதாரிகள் இருவர், தங்கள் உடலில் பொருத்தப்பட்டிருந்த குண்டுகளை வெடிக்கச் செய்ததால், 47 பேர் உயிரிழந்தனர். 100க்கும் மேலானோர் காயமுற்றனர். புனித வாரத்தின் இறுதி நாள், சனிக்கிழமை, சிரியா நாட்டில், போரின் கொடுமையிலிருந்து தப்பித்துச் செல்வோர் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட தாக்குதல்களில், 126 பேர் கொல்லப்பட்டனர், இவர்களில், 70க்கும் அதிகமானோர், குழந்தைகள்.
கடந்த ஆண்டு, (2016) உலகெங்கும் உயிர்ப்புப் பெருவிழா கொண்டாடப்பட்டபோது, பாகிஸ்தான், இலாகூர் நகர் பூங்காவில், நிகழ்ந்த தற்கொலை குண்டுவெடிப்பில், 75 பேர் கொல்லப்பட்டனர். இவ்வாண்டு, அத்தகைய முயற்சியை இலாகூர் பேராலயத்தில் ஓருவர் மேற்கொள்ளச் செல்லும் வழியில், காவல்துறையினர் அவரைச் சுட்டுக் கொன்றதால், அவரது உடலில் பொருத்தப்பட்டிருந்த குண்டுகள் வெடிக்கப்படவில்லை.

அர்த்தம் எதுவுமே இல்லாமல், வன்முறைகள் நிகழும்போது, நமக்கு மீண்டும் மீண்டும் சொல்லித்தரப்படும் வழிகள், மன்னிப்பு, மற்றும் செபம். இவ்விரண்டையும் இணைத்து, இயேசு கல்வாரியில் சொன்ன வார்த்தைகள், அடிக்கடி நமக்கு நினைவுறுத்தப்படுகின்றன. "தந்தையே இவர்களை மன்னியும். ஏனெனில் தாங்கள் செய்வது என்னவென்று இவர்களுக்குத் தெரியவில்லை" (லூக்கா 23:34) இறை இரக்கத்தின் ஞாயிறைக் கொண்டாடும்போது, கல்வாரியில், சிலுவையில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த இயேசு, தன் கொலைகாரர்களை மன்னிக்கும்படி தந்தையிடம் வேண்டிய சொற்களை, இந்த ஞாயிறு வழிபாட்டின்போது புரிந்துகொள்ள முயல்வோம்.

இயேசு கூறிய இவ்வார்த்தைகளின் ஆழத்தைப் புரிந்துகொள்ள, இருவேறு மடல்கள் உதவியாக இருக்கும். முதல் மடல், கடந்த பல மாதங்களாக, சமூக வலைத்தளங்களில் பலராலும் பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்ட ஒரு மடல். 2015ம் ஆண்டு, நவம்பர் 13ம் தேதி, வெள்ளிக்கிழமை, பாரிஸ் மாநகரிலும், புறநகர்ப் பகுதியிலும் நடந்த தீவிரவாதத் தாக்குதலில் தன் இளம் மனைவியை இழந்த ஒருவர், தீவிரவாதிகளுக்கு எழுதியுள்ள திறந்த மடல் இது:

"வெள்ளிக்கிழமை மாலை, ஓர் அற்புத உயிரை நீங்கள் திருடிக் கொண்டீர்கள். அவர்தான் என் அன்பு மனைவி, என் மகனின் தாய். ஆனாலும், என் வெறுப்பை உங்களால் பெறமுடியாது. நீங்கள் யாரென்றே எனக்குத் தெரியாது; தெரிந்துகொள்ளவும் விருப்பமில்லை; நீங்கள் எல்லாருமே இறந்த ஆன்மாக்கள்.
கடவுளுக்காகக் கண்மூடித்தனமாக நீங்கள் கொல்கிறீர்களே; அந்தக் கடவுளின் சாயலில் நாம் படைக்கப்பட்டுள்ளோம் என்றால், என் மனைவியின் உடலைத்  துளைத்த உங்கள் ஒவ்வொரு குண்டும், அந்தக் கடவுளின் உள்ளத்தைக் காயப்படுத்தியிருக்கும்.
முடியாது. என் வெறுப்பைப் பெறும் திருப்தியை உங்களுக்கு நான் தரமுடியாது. அதைத்தானே நீங்கள் விரும்புகிறீர்கள்! வெறுப்புக்கு, கோபத்தால் நான் விடையளித்தால், உங்களை ஆட்டிப்படைக்கும் அறியாமைக்கு நானும் அடிமையாகிவிடுவேன்.
நான் பயத்தில் வாழவேண்டும், எனக்கு அருகிலிருப்போர் அனைவரையும் சந்தேகத்தோடு பார்க்கவேண்டும் என்பதுதானே உங்கள் விருப்பம். அது நிச்சயம் நடக்காது. நீங்கள் தோற்றுவிட்டீர்கள். என் பாதுகாப்பிற்காக, என் உள்மனச் சுதந்திரத்தை, பலிகொடுக்க மாட்டேன்.
இப்போது இருப்பது, நாங்கள் இருவர் மட்டுமே, நானும், என் மகனும். ஆனால், உலகின் இராணுவங்களை விட, நாங்கள் சக்தி வாய்ந்தவர்கள். என் செல்ல மகன், வாழப்போகும் ஒவ்வோரு நாளும், தன் மகிழ்வாலும், சுதந்திரத்தாலும் உங்களை அவன் அவமானப் படுத்திக்கொண்டே இருப்பான்."

Helene Muyal என்ற தன் இளம் மனைவியை இழந்த, Antoine Leiris என்ற பத்திரிகையாளர், சமூக வலைத்தளத்தில் வெளியிட்ட திறந்த மடல் இது. தெளிவான, துணிவான, உணர்வுகளை வெளியிடும் இம்மடல், வெறுப்புக்குப் பணியமாட்டேன் என்ற உன்னத உண்மையைச் சொல்கிறது. அதேவேளை, இரக்கம் என்ற உண்மைக்குள் இன்னும் ஆழமாகச் செல்லாமல் எழுதப்பட்ட மடலோ என்று நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கிறது. இத்தகைய மடலை வாசிக்கும் வன்முறையாளர்களின் வெறுப்பு இன்னும் கூடுமோ என்று அச்சமும் எழுகின்றது.

இதிலிருந்து மாறுபட்ட மற்றொரு மடல், ஒரு துறவியால் எழுதப்பட்டது. இஸ்லாமியத் தீவிரவாதிகளால் கொல்லப்பட்ட Christian de Chergé என்ற ஒரு துறவி, தன் மரணத்திற்கு முன் எழுதிய ஒரு மடலைச் சிந்தித்துப் பார்க்கலாம். Cistercian துறவுச் சபையைச் சேர்ந்த அருள்பணி Christian அவர்கள், அல்ஜீரியா நாட்டில் பணியாற்றியபோது, இஸ்லாமியத் தீவிரவாதிகளால் கடத்தப்பட்டு, கொல்லப்பட்டார். அல்ஜீரியாவில் பணியாற்றுவதற்கென, இவர், இஸ்லாமிய மதத்தையும், குர்ஆனையும் ஆழமாகப் படித்துத் தேர்ந்தவர். இஸ்லாமிய மதத்தின் மீது பெரும் மதிப்பு கொண்டிருந்தவர்.
தீவிரவாதிகள் பிடியில் சிக்கியிருந்தபோது, அருள்பணி Christian அவர்கள், எழுதிய ஒரு மடல், உலகில் நிலவும் வன்முறைகளைப் புரிந்துகொள்ளவும், அவற்றிற்கு நம் பதிலிறுப்பு எவ்விதம் அமையவேண்டும் என்பதைக் கற்றுக்கொள்ளவும் உதவியாக இருக்கும். இதோ, அருள்பணி Christian அவர்கள், எழுதிவைத்த இறுதி சாசனம்:

"எந்நேரமும் எனக்கு மரணம் வரலாம் - இன்று, இப்போது அது வரலாம். தீவிரவாதத்தின் பலிகடாவாக நான் மாறும்போது, என் துறவுக் குடும்பம், என் உறவினர் அனைவரும் ஒன்றை மட்டும் நினைவில் கொள்ளவேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். என் வாழ்வு, இறைவனுக்கும், இந்நாட்டுக்கும் முற்றிலும் வழங்கப்பட்டது என்பதை மட்டும் நினைவில் கொள்ளுங்கள். என்னைப் போலவே, கொடூரமான மரணங்களைச் சந்தித்து, மறக்கப்பட்ட பலரை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.
என் மரணம் நெருங்கிவரும் வேளையில், என்னை மன்னிக்கவேண்டும் என்று இறைவனிடம் வேண்டுவதற்கு எனக்கு நேரம் கிடைக்கவேண்டும். அதேவண்ணம், என்னைக் கொல்பவர்களுக்கு மன்னிப்பு வேண்டவும் எனக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கவேண்டும். என் கொலைக்குக் காரணம் இவர்களே என்று, கண்மூடித்தனமாக, இவர்கள்மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டால், அது என்னை மகிழ்விக்காது. பொதுப்படையாக எழும் இவ்விதக் குற்றச்சாட்டுகளால், அல்ஜீரிய மக்களையும், இஸ்லாமியரையும் சந்தேகத்தோடு, மரியாதையின்றி பார்க்கக்கூடிய சூழல் உருவாகும்.
இறைவன் விரும்பினால், என் இறுதி நேரத்தில் நான் செய்ய விழைவது இதுதான். தந்தையாம் இறைவன், இஸ்லாமியர் அனைவரையும், தன் அன்புக் குழந்தைகளாகப் பார்ப்பதுபோல், நானும் அவர்களைப் பார்க்கும் வரம் வேண்டுகிறேன். என் இறுதி நேரத்தை நிர்ணயிக்கும் அந்த ஒருவருக்கு நான் நன்றி சொல்கிறேன். இறைவனின் சாயலை உம்மில் காண்கிறேன். இறைவனுக்கு விருப்பமானால், நாம் இருவரும், 'நல்ல கள்வர்களைப்' போல், விண்ணகத்தில் சந்திப்போம். ஆமென்.

அருள்பணி Christian அவர்கள் எழுதியுள்ள இம்மடல், காயங்களைத் திறப்பதற்குப் பதில், அந்தக் காயங்களிலேயே மீட்பைக் காண்பதற்கு அழைப்பு விடுக்கிறது. இதுதான், அன்று, இயேசுவுக்கும் தோமாவுக்கும் இடையே நிகழ்ந்தது. கல்வாரியில் காயப்பட்டது போதாதென்று, சீடர்களின் சந்தேகத்தாலும், நம்பிக்கையிழந்த நிலையாலும், இயேசு, மீண்டும் காயப்படுகிறார். இருப்பினும், அந்தக் காயங்களைத் தொடுவதற்கு தன் சீடர்களையும், நம்மையும் அழைக்கிறார். காயங்களைத் தொடுவது, மீண்டும் வலியை உருவாக்கும். ஆனால், அன்புடன், நம்பிக்கையுடன் தொடும்போது, காயங்கள் குணமாவதற்கும் வழி பிறக்கும். இதுதான், அன்று, இயேசுவுக்கும் தோமாவுக்கும் இடையே நிகழ்ந்தது.

தன் காயங்களைத் தொடுவதற்கு இயேசு விடுத்த அழைப்பை ஏற்று, தோமா, இயேசுவைத் தொட்டாரா என்பதை நற்செய்தி தெளிவாகச் சொல்லவில்லை. உடலால், தோமா, இயேசுவைத் தொட்டிருக்கலாம், தொடாமல் போயிருக்கலாம். ஆனால், இந்த அழைப்பின் வழியே, தோமாவின் மனதை, இயேசு, மிக ஆழமாகத் தொட்டார். எனவே அந்த மிக ஆழமான மறையுண்மையை, தோமா கூறினார். "நீரே என் ஆண்டவர்! நீரே என் கடவுள்!" (யோவான் 21: 28)
இயேசுவை, கடவுள் என்று அறிக்கையிட்ட முதல் மனிதப்பிறவி, தோமாதான். இவ்விதம் ஆழமாய்த் தொட்டு, தன்னை மீட்புக்கு அழைத்துச்சென்ற இயேசு கிறிஸ்துவை, உலகெங்கும், குறிப்பாக, இந்தியாவில் அறிமுகம் செய்தவர், திருத்தூதர், தோமா.
இறைவனின் இரக்கம், சந்தேகப் புயல்களை அடக்கும்சந்தேக மலைகளைத் தகர்க்கும்; சந்தேகக் கல்லறைகளைத் திறக்கும். உயிர்த்த இறைவனைத் தொட்டுணர அழைக்கும். இந்த இறை இரக்கத்தை நாம் ஒவ்வொருவரும் வாழ்வில் உணர, சந்தேகத் தோமாஎன்றழைக்கப்படும் புனித தோமையாரின் பரிந்துரையோடு வேண்டுவோம்.


Tuesday, April 18, 2017

விவிலியத்தேடல் : வேதனை வேள்வியில் யோபு – பகுதி 16

Job wishes to appeal to God directly

புனித வாரத்தைக் கடந்து வந்துள்ளோம். குருத்தோலை ஞாயிறு முதல், உயிர்ப்பு விழா வரை உள்ள இந்த எழுநாட்களையும், தாய் திருஅவை, புனிதவாரம் என்றழைக்கிறது. வருடத்தின் 52 வாரங்களில், இந்த வாரத்தை மட்டும் ஏன் புனிதவாரம் என்று அழைக்கவேண்டும்? இயேசு, இவ்வுலகில் வாழ்ந்த இறுதி நாட்கள் இவை என்பதாலும், நம் மீட்பு வரலாற்றின் உச்சகட்ட நிகழ்வுகள், இந்த வாரத்தில் நிகழ்ந்ததாலும், இதை, புனிதவாரம் என்றழைக்கிறோம்.
அந்த இறுதி நாள்கள் நிகழ்ந்தவற்றில், புனிதம் எதுவும் வெளிப்படையாகத் தெரியவில்லையே! இயேசுவின் நண்பர்களில் ஒருவர் காட்டிக்கொடுத்தார். மற்றொருவர் மறுதலித்தார். ஏனைய நண்பர்கள், ஒளிந்துகொண்டனர். மனசாட்சி விலைபோனதால், பொய்சாட்சிகள் சொல்லப்பட்டன. இயேசு என்ற இளைஞன், நல்லவர், குற்றமற்றவர், என்று தெரிந்தும், தவறாக, தீர்ப்பு சொல்லப்பட்டது. இறுதியில், அந்த இளைஞனை அடித்து, கிழித்து, ஒரு கந்தல் துணிபோல் சிலுவையில் தொங்கவிட்டனர்.
நாம் இங்கே குறிப்பிட்ட நிகழ்வுகளில் புனிதம் எங்காவது தெரிந்ததா? இந்த வாரத்தை, புனித வாரம் என்றழைப்பதற்குப் பதிலாக, துன்ப வாரம், அல்லது, இரத்த வாரம் என்று பெயரிட்டிருந்தால், பொருத்தமாக இருந்திருக்கும் என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது.

முதல் புனித வாரம் இரத்தத்தால் தோய்ந்திருந்ததைப்போல், இவ்வாண்டு, மீண்டும், புனித வாரம், இரத்தத்தில் தோய்ந்த வாரமாக இருந்தது. இவ்வாண்டு, புனித வாரத்தின் முதல் நாள், ஏப்ரல் 9, குருத்தோலை ஞாயிறன்று, எகிப்தில், காப்டிக் ஆர்த்தடாக்ஸ் கோவில்கள் இரண்டில், குருத்தோலை ஞாயிறு வழிபாடு நடந்துகொண்டிருந்த வேளையில், தற்கொலைப் படையைச் சேர்ந்த இருவர், தங்கள் மீது இருந்த வெடிகுண்டுகளை வெடிக்கச் செய்ததால், வழிபாட்டிற்கு வந்திருந்த 47 பேர் கொல்லப்பட்டனர், 100க்கும் அதிகமானோர் காயமுற்றனர். எகிப்து நாட்டில், புனித வாரத்தின் முதல் நாள், இரத்தத்தால் எழுதப்பட்டது. புனித வாரத்தின் இறுதிநாள், ஏப்ரல் 15, சனிக்கிழமை, சிரியா நாட்டில் நிகழ்ந்த குண்டுவெடிப்பில், 120க்கும் மேற்பட்டவர்கள் கொல்லப்பட்டனர். இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதக் குழுவினரின் பிடியிலிருந்து விடுதலை பெற்ற அப்பாவி பொதுமக்கள், பாதுகாப்பான இடத்திற்குச் செல்வதற்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த பேருந்துகளில் நிகழ்ந்த இந்த குண்டுவெடிப்பால் 126 உயிர்கள் பலியாயின. இவர்களில் 70 பேர், குழந்தைகள்.  
புனித வாரத்தின் வியாழன், வெள்ளி, சனி, மற்றும் ஞாயிறு ஆகிய நாள்கள், சிறப்பான வழிபாடுகள் கிறிஸ்தவ உலகெங்கும் நடத்தப்பட்டன. இந்த நான்கு நாள் வழிபாடுகளில், புனித வெள்ளியன்று, அனைத்து கோவில்களிலும் மக்கள் கூட்டம் நிறைந்து வழிந்திருக்கும் என்பதை அனைவரும் அறிவோம். கிறிஸ்தவர் அல்லாதவர்களும், புனித வெள்ளியன்று கிறிஸ்தவக் கோவில்களை நாடிச் செல்வது, அனைவரும் அறிந்த உண்மை. பொதுவாகவே, நாமோ, பிறரோ அனுபவிக்கும் இன்பத்தைவிட, துன்பம் நம்மை கூடுதலாகப் பாதிக்கின்றது என்பதை அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்கிறோம். எனவே, புனித வெள்ளியன்று நாம் சிந்திக்கும், கல்வாரி மலை, சிலுவைப்பாதை, கிறிஸ்துவின் மரணம் என்ற துன்பகரமான உண்மைகள், மதம் என்ற எல்லையைக் கடந்து, மனித குலத்தின் மீது ஆழமானத் தாக்கங்களை உருவாக்கியுள்ளது என்பதில் வியப்பொன்றும் இல்லையே!

மேலும், இவ்வாண்டு, புனித வெள்ளி சிறப்பிக்கப்பட்ட ஏப்ரல் 14ம் தேதியன்று, சித்திரை மாதத்தின் முதல் நாளும் சிறப்பிக்கப்பட்டது. நம்மில் பலர், இந்த நாளை, தமிழ் புத்தாண்டு என்று கொண்டாடினோம். புத்தாண்டும், புனித வெள்ளியும் ஒரே நாளில் இணைந்து வந்தது, இன்பமும், துன்பமும் இணைந்ததுதான் மனித வாழ்க்கை என்பதை நமக்கு உணர்த்தியது. இன்பத்தைவிட, துன்பம் நமக்குள் அதிக பாதிப்புக்களை உருவாக்குகிறது என்பதை மறுக்க இயலாது. இந்த பாதிப்புக்கள், நமக்குள் கேள்விகளை உருவாக்குவதையும், அக்கேள்விகளுக்கு நாம் பல வழிகளில் விடைகள் தேடுவதையும், அனுபவப் பூர்வமாக அறிவோம். துன்பம் ஏன்? என்ற கேள்வி, பெரும்பாலான மனிதர்களின் தொடர் தேடலாக இருந்துள்ளது என்பதை, பின்வரும் நிகழ்வு விவரிக்கின்றது.

எதையும் நுண்ணியமாக ஆய்ந்து, துப்புத் துலக்கும் பாணியில், பல ஆண்டுகளாக, செய்திகளை வழங்கி வந்த பத்திரிக்கையாளர், லீ ஸ்ட்ரோபெல் (Lee Strobel) அவர்கள், கடந்த 20 ஆண்டுகளாக, ஒரு கிறிஸ்தவ எழுத்தாளராகப் புகழ் பெற்றுள்ளார். ஸ்ட்ரோபெல் அவர்கள், 1998ம் ஆண்டு எழுதிய 'The Case for Christ' என்ற நூல் மிக அதிக அளவு (50 இலட்சம் பிரதிகளுக்கும் மேல்) விற்பனையான நூல்களில் ஒன்றாக இருந்தது. இந்நூலை அடிப்படையாகக் கொண்டு, அதே தலைப்பில் எடுக்கப்பட்ட திரைப்படம் சில நாட்களுக்கு முன், அதாவது, ஏப்ரல் 7ம் தேதி வெளியானது. கிறிஸ்து, உண்மையிலேயே இறைவன்தானா என்ற கேள்விக்கு, ஸ்ட்ரோபெல் அவர்கள், இந்நூலில், விடை தேடிச் செல்கிறார். அதே வேளையில், இந்தத் தேடல் வழியே, கடவுள் நம்பிக்கையற்ற அவர், எவ்விதம் கிறிஸ்துவின் மீது நம்பிக்கை கொண்டார் என்பதையும் விளக்கிச் சொல்கிறார்.

ஸ்ட்ரோபெல் அவர்கள், 2000ம் ஆண்டு, தன் அடுத்த நூலை வெளியிட்டார். இந்நூலின் தலைப்பு: 'The Case for Faith'. கிறிஸ்தவ நம்பிக்கை குறித்து அவர் இந்நூலை எழுதுவதற்கு, பல ஆய்வுகளை மேற்கொண்டார். அவரது ஆய்வுக்கென பல கருத்துக் கணிப்புக்களையும் மேற்கொண்டார். இந்த ஆய்வின் ஒரு பகுதியாக, அவர், பல்லாயிரம் கிறிஸ்தவர்களிடம், "நீங்கள் கடவுளிடம் எந்த கேள்வியும் கேட்கலாம் என்ற அனுமதி இருந்தால், கடவுளிடம் என்ன கேட்பீர்கள்?" என்ற கேள்வியை அனுப்பியிருந்தார். அவர்கள் அளித்த பதில்களைத் தொகுத்தபோது, அவற்றில், மிக அதிகமானோர் எழுப்பியிருந்த கேள்வி: "இவ்வுலகில் துன்பம் ஏன் உள்ளது?"

இவ்வுலகில் துன்பம் ஏன்? என் வாழ்வில் துன்பம் ஏன்? என்ற கேள்விகளைச் சந்திக்காத, சிந்திக்காத மனிதர்களே இல்லை என்று சொல்லலாம். இந்தக் கேள்விகளை பெரும்பாலும் கடவுளிடம் கேட்கவேண்டும் என்றும் நம்மில் பலர் எண்ணியிருக்கிறோம். துன்பத்தைக் குறித்தும், துன்பத்திற்கும், கடவுளுக்கும் உள்ள தொடர்பு குறித்தும் ஆய்வு செய்வதற்கென உருவாக்கப்பட்ட நூல், யோபு நூல்.
இந்நூலில் கடந்த 15 வாரங்களாகப் பயணித்துள்ள நாம், இந்நூலின் மூன்றில் ஒரு பகுதியை, அதாவது, 14 பிரிவுகளை இதுவரை கடந்து வந்துள்ளோம். இந்த 14 பிரிவுகளில், 4 முதல் 14 முடிய உள்ள, 11 பிரிவுகள், யோபுக்கும், அவரது நண்பர்கள், எலிப்பாசு, பில்தாது, சோப்பார் ஆகிய மூவருக்கும் இடையே நிகழ்ந்த உரையாடல்களாக இருந்தன. இப்பகுதியை, முதல் சுற்று பேச்சு வார்த்தைகள் என்று கூறலாம்.

'முதல் சுற்று பேச்சுவார்த்தைகள் முடிவுற்றன; ஆயினும், முடிவு எதுவும் எட்டப்படவில்லை' என்ற செய்தியை நாம் அவ்வப்போது வாசித்திருக்கிறோம். அரசுகளிடையில், அரசியல் வட்டாரங்களில் பேச்சு வார்த்தை சரிவர முடியாமல் போவதற்குக் காரணம், அந்தப் பேச்சு வார்த்தையில் கலந்துகொள்வோரது மனநிலை. அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஏற்கனவே தங்களுக்குள் முடிவுகளை எடுத்தபின், பேச்சுவார்த்தைகளை மேற்கொள்வர். தாங்கள் எடுத்த முடிவை மாற்றிக்கொள்வதற்குரிய திறந்த மனம் அங்கு இருக்காது. பேச்சு வார்த்தைகளின்போது, தங்கள் சொந்த இலாபங்களைத் தேடுவதில், தங்கள் முடிவே சரியானது என்பதை நிரூபிப்பதில் அவர்கள் குறியாய் இருப்பர். எனவே, பொதுவான உண்மைகளை, பொதுமக்களின் நலன்களை அடைவதில் சிக்கல்கள் உருவாகும்.

இத்தகைய பேச்சு வார்த்தைகளே, யோபு நூல் 4ம் பிரிவிலிருந்து 14ம் பிரிவு முடிய இடம் பெற்றன. யோபின் நண்பர்கள் மூவரும், யோபு ஏதோ ஒரு வகையில் குற்றவாளி என்று தங்களுக்குள் முடிவெடுத்து, தங்கள் முடிவை யோபின் மீது திணிப்பதிலேயே கண்ணும் கருத்துமாக இருந்தனர். தான் குற்றமற்றவர் என்பதில் யோபும் மிக உறுதியாக இருந்ததால், அவர்கள் மேற்கொண்ட முதல் சுற்று உரையாடல், எவ்விதப் பயனையும் தரவில்லை.
அம்மூவரோடும் பேசுவதால் எந்தப் பயனும் இல்லை என்பதை நன்கு உணர்ந்த யோபு, இறைவனிடமே தான் பேச விழைவதாகக் கூறுகிறார். இறைவன் தன்னைக் கொன்றாலும் பரவாயில்லை, அவரிடமே, நேருக்கு நேர், தன் வழக்கை வாதாட விழைவதாக யோபு கூறும் வார்த்தைகள், ஏலி வீசல் (Elie Weisel) என்ற யூத எழுத்தாளர் உருவாக்கிய ஒரு கதாப்பாத்திரத்தை நினைவுக்குக் கொணர்கின்றன. நாத்சி வதை முகாமில் துன்புற்ற வீசல் அவர்கள், தன் வதைமுகாம் அனுபவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு 'The Town Beyond the Wall' என்ற பெயரில், ஒரு நெடுங்கதையை வெளியிட்டார். அக்கதையில் வரும் கதாப்பாத்திரம், தன் வேதனையின் உச்சியில் கூறும் வார்த்தைகள் இதோ: "நான் கடவுளைப் பழித்துரைக்க விரும்புகிறேன். ஆனால், முடியவில்லை. அவருக்கெதிராக எழுந்து, என் கரங்களை மடக்கி, உயர்த்தி அவரைக் குத்துவதுபோல் நிற்கிறேன். பற்களைக் கடித்து, வெறியுடன் கத்த நினைக்கிறேன். ஆனால், என்னையும் மீறி நான் கத்துவது, கூச்சலிடுவது எல்லாம் செபங்களாக எழுகின்றன". தன் கோபத்தின் உச்சத்திலும் தான் கத்துவது செபமாக ஒலிக்கிறது என்று சொல்லும் அந்தக் கதாப்பாத்திரத்தின் நிலையில் உள்ள யோபு, 13ம் பிரிவில் கூறும் வார்த்தைகள் ஆழமானவை.
யோபு 13: 3,13,15-16,18
நான் எல்லாம் வல்லவரோடு சொல்லாடுவேன்; கடவுளோடு வழக்காட விழைகின்றேன்... என்னைப் பேசவிடுங்கள்; எனக்கு எது வந்தாலும் வரட்டும்... அவர் என்னைக் கொன்றாலும் கொல்லட்டும்; இருப்பினும், என் வழிகள் குற்றமற்றவை என எடுத்துரைப்பதில் நான் தளரேன். இதுவே எனக்கு மீட்பு ஆகலாம்; ஏனெனில், இறைப்பற்றில்லாதார் அவர்முன் வர முடியாது... இதோ! இப்பொழுது என் வழக்கை வகைப்படுத்தி வைத்தேன்; குற்றமற்றவன் என மெய்ப்பிக்கப்படுவேன் என்று அறிவேன்.

யோபு குற்றவாளி என்று அவரது நண்பர்கள் மீண்டும், மீண்டும் இடித்துரைத்தாலும், தான் குற்றமற்றவன் என்பதை யோபு முழுமையாக நம்பினார். தன் குற்றமற்ற நிலையை இறைவனால் மட்டுமே நிரூபிக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையில் யோபு, இறைவனோடு தன் போராட்டத்தைத் தொடர்ந்தார். யோபும் அவரது நண்பர்களும் மேற்கொண்ட அடுத்த சுற்று உரையாடலில் நம் தேடல் பயணம் தொடரும்.



Tuesday, April 11, 2017

விவிலியத்தேடல் : வேதனை வேள்வியில் யோபு – பகுதி 15

Job Rebuked by His Friends – by William Blake

நமது உறவுகள், குறிப்பாக, நம் பெற்றோர், உடன்பிறந்தோர் என்ற உறவுகள், நமக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள வரங்கள். இவற்றை நாம் தெரிவு செய்வதில்லை. இதற்கு மாறாக, நமது நண்பர்கள், நாம் தெரிவு செய்யும், தேடி அடையும் வரங்கள். நண்பர்களைப் பற்றி, பல அழகிய கருத்துக்கள் சொல்லப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் ஒரு சில, நம் விவிலியத் தேடலை இன்று துவக்கி வைக்கின்றன.
"தனியே ஒளியில் நடப்பதைவிட, இருளில், நண்பர் ஒருவரோடு நடப்பது மேல்" என்று, ஹெலன் கெல்லர் (Helen Keller) அவர்கள் கூறியுள்ளார். குழந்தைப்பருவத்திலேயே, பார்க்கும், கேட்கும், திறன்களை இழந்த சிறுமி கெல்லர் அவர்கள், புகழ்பெற்ற எழுத்தாளராக, பேச்சாளராக மாறினார். அவரில் வியக்கத்தக்க மாற்றங்களை உருவாக்கியவர், அவரது ஆசிரியராக, நண்பராக விளங்கிய ஆன் சல்லிவன் (Anne Sullivan) அவர்கள்.

அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டின் 16வது அரசுத்தலைவராகப் பொறுப்பேற்ற ஆபிரகாம் லிங்கன் அவர்கள், நாட்டில் அடிமைத்தனத்தை ஒழிக்க முற்பட்டார். அவரது முயற்சி, உள்நாட்டுப்போராக உருவெடுத்தபோது, லிங்கன் அவர்களுக்குத் துணையாக, படைத்தளபதியாக பணியாற்றியவர், யுலிசெஸ் கிரான்ட் (Ulysses Grant). கிரான்ட் அவர்கள், அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டின் 18வது அரசுத் தலைவராகப் பொறுப்பேற்று, அடிமைத் தனத்தை ஒழிக்க தொடர்ந்து பாடுபட்டார். நண்பர்களைக் குறித்து அவர் கூறும் வார்த்தைகள், பொருள் மிக்கவை: "பகைமையின் நெருக்கடிகள் என்னைச் சூழும்போது, என் நண்பராக துணை நிற்பவரை நான் பெரிதும் மதிக்கிறேன். ஒளியோடு, வளமோடு நான் வாழும் காலத்தில், என்னுடன் சேர்ந்து, வாழ்வைச் சுவைக்க முன்வருபவரைவிட, நான் இருளில் தவிக்கும்போது, அந்த இருளை ஓரளவாகிலும் நீக்க முன்வருபவரையே நான் நம்புகிறேன்" என்று, கிரான்ட் அவர்கள் கூறிய கருத்துக்கு வடிவம் தருவதுபோல், யோபின் நண்பர்கள், நடந்துகொண்டனர் என்பதை, யோபு நூலின் துவக்கத்தில் நாம் காண்கிறோம். "உலகம் முழுவதும் ஒருவரைவிட்டு வெளியேறும் வேளையில், உள்ளே நுழைபவரே, உண்மையான நண்பர்" என்று வால்டர் வின்செல் (Walter Winchell) என்பவர் சொன்ன வார்த்தைகளும், உண்மையான நண்பர்களை அடையாளம் காட்டுகின்றன.

பொருள் செல்வம், மக்கள் செல்வம், உடல்நலம் என்று, யோபைச் சூழ்ந்திருந்த ஆனந்த உலகம் முழுவதும் அவரைவிட்டு விடைபெற்ற வேளையில், எலிப்பாசு, பில்தாது, சோப்பார் என்ற மூன்று நண்பர்கள், யோபைத் தேடிவந்தனர். யோபின் துயரத்தில் பங்கேற்க, அவர்களும், அவரோடு சேர்ந்து, ஏழு பகலும், ஏழு இரவும், ஒன்றும் பேசாமல், தரையில் அமர்ந்திருந்தனர் என்று யோபு நூல் 2ம் பிரிவில் வாசிக்கிறோம் (காண்க. யோபு 2:13). அந்த முதல் ஏழு நாட்கள் நிகழ்ந்தவை அனைத்தும், ஆழமான, உண்மையான நட்புக்கு இலக்கணமாய் அமைந்தது. அதைத் தொடர்ந்து, அங்கு நிகழ்ந்தது, நமக்கு, நட்பின் மற்றொரு முகத்தைக் காட்டுகிறது.

சிலவேளைகளில், நண்பர்கள் மிக நெருங்கிப் பழகுவதால், ஒருவரையொருவர் புண்படுத்தவும் வாய்ப்புக்கள் உருவாகின்றன. நண்பனுக்கு உதவுகிறோம் என்ற எண்ணத்தில், அவருக்கு 'உபத்திரவமாக' மாறும் நண்பர்களும் உண்டு. "நண்பன்தானே" என்ற கூடுதல் சுதந்திரத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்தும்போது, நண்பனின் மனதைப் புண்படுத்தும் சூழல்களும் எழுகின்றன. இத்தகைய ஒரு சூழல், யோபுக்கும், அவரது மூன்று நண்பர்களுக்கும் இடையே எழுந்தது.

எலிப்பாசு, பில்தாது, சோப்பார் என்ற மூவரும், நண்பர்கள் என்ற அளவில் இருந்தவரை, யோபின் துன்பங்களில் மௌனமாகப் பங்கேற்றனர். ஆனால், அந்த முதல் ஏழுநாள்களுக்குப் பின், அவர்கள் மூவரும், நண்பர்கள் என்ற நிலையைக் கடந்து, யோபுக்கு அறிவுரை வழங்குபவர்களாக மாறினர். தங்களுக்குத் தெரிந்த இறையியலின் அடிப்படையில், அவர்கள் யோபுக்கு அறிவுரை வழங்கினர்.
அத்துடன் நின்றுவிடாமல், நன்னெறி, புண்ணியம், பாவம் என்று அவர்கள் உருவாக்கி வைத்திருந்த அளவுகோல்களைக் கொண்டு, யோபின் நடத்தையை, வாழ்க்கையைத் தீர்ப்பிடும் நீதிபதிகளாகவும் மாறினர். இத்தகைய ஒரு சூழலில், யோபுக்கும், அவரது நண்பர்களுக்கும் இடையே, ஒரு வழக்காடு மன்றம் உருவானது.

நீதிபதிகளாக மாறிவிட்ட இந்த மூன்று நண்பர்களும், யோபிடம் பேச ஆரம்பித்தபோது பயன்படுத்தியச் சொற்கள், அவர்கள் எவ்விதம் அவர்மீது படிப்படியாகப் பொறுமை இழந்தனர் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. முதலில் பேசிய எலிப்பாசு, யோபின் மீது தான் கொண்டிருக்கும் மதிப்பை உணர்த்தினார்: பலர்க்கு அறிவுரை பகர்ந்தவர் நீர்! தளர்ந்த கைகளைத் திடப்படுத்தியவர் நீர்! உம் சொற்கள், தடுக்கி விழுவோரைத் தாங்கியுள்ளன; தள்ளாடும் கால்களை உறுதியாக்கியுள்ளன.(யோபு 4: 3-4) அதன்பின், எலிப்பாசு, யோபிடம் தான் கண்ட குறையை எடுத்துச் சொன்னார்: ஆனால் இப்பொழுதோ, ஒன்று உமக்கு வந்துற்றதும் வருந்துகின்றீர்; அது உம்மைத் தாக்கியதும் கலங்குகின்றீர். (யோபு 4: 5) என்று, யோபிடம் தான் கண்ட குறையைச் சுட்டிக்காட்டினார்.
அவருக்கு அடுத்துப் பேசிய பில்தாது, "எதுவரை இவ்வாறே பேசிக் கொண்டிருப்பீர்?" (யோபு 8: 2) என்று, சலிப்பு கலந்த தொனியில் பேச ஆரம்பித்தார். மூன்றாவதாகப் பேசிய சோப்பார், இன்னும் சிறிது கடுமையாக தன் உரையைத் துவக்கினார். ஆரம்பத்திலேயே, அவர் தன் தீர்ப்பை வழங்க ஆரம்பித்தார்.: "மிகுதியாகப் பேசுவதால், ஒருவர் நேர்மையாளர் ஆகிவிடுவாரோ? உம் வீண் வார்த்தைகள் மனிதரை வாயடைத்திடுமோ?" (யோபு 11: 2-3) என்று, யோபின் மனதைப் புண்படுத்தும் வகையில் அவர் பேச ஆரம்பித்தார்.

நம் இல்லங்களில் நிகழும் ஒரு காட்சியை கற்பனை செய்து பார்ப்போம். துன்பத்தில் சிக்கியிருக்கும் பலர், தங்கள் துயரங்களை வெளிப்படுத்த வார்த்தைகளைக் கொட்டுவர். அவ்வாறு நிகழும்போது, 'அவர் புலம்பித் தீர்க்கிறார்' என்று நாம் சொல்வதுண்டு. அந்தப் 'புலம்பல்களில்' முன்பின் முரணான கருத்துக்கள் வெளிவரலாம். சொன்னதையே திரும்பத் திரும்ப சொல்வதுபோல் தெரியலாம். அந்தப் பாணியில், யோபு, தன் துயரத்தை, ஆதங்கத்தை, ஆற்றாமையைக் கொட்டிக்கொண்டிருந்தார். அத்தகையப் 'புலம்பலில்' குறைகாண முற்படுவது, துன்புறுபவரை மேலும் காயப்படுத்தும். யோபின் நண்பர், சோப்பார் அதைத்தான் செய்தார்.

தன் நண்பர்கள் மூவரும் ஒருவர்பின் ஒருவராக தொடர்ந்து தாக்கியதால் காயப்பட்டிருந்த யோபு, அவர்களைப் பற்றி தான் கொண்டிருந்த கருத்தை, 12ம் பிரிவின் துவக்கத்தில் வெளிப்படுத்தினார். யோபின் சொற்களில், கோபமும், கேலியும் கலந்திருப்பதை நம்மால் உணர முடிகிறது: "உண்மையிலும் உண்மை; நீங்கள்தாம் எல்லாம் தெரிந்தவர்கள். உங்களோடு ஞானமும் ஒழிந்துவிடும்! உங்களைப்போல அறிவு எனக்கும் உண்டு; உங்களுக்கு நான் தாழ்ந்தவன் அல்லன்." (யோபு 12: 2-3)

இதைத் தொடர்ந்து, 12ம் பிரிவில், இறைவனின் ஆற்றல் குறித்து யோபு கூறும் வரிகள், ஆழமான கவிதை வரிகள். ஆக்கவும், அழிக்கவும், கட்டவும், தகர்க்கவும் வல்லவரே இறைவன் என்பதை, யோபு இவ்விதம் நமக்கு உணர்த்துகிறார்:
யோபு 12: 13-25
ஞானமும் வலிமையும் அவரிடமே உள்ளன! ஆலோசனையும் அறிவும் அவர்க்கே உரியன! இதோ! அவர் இடித்திடுவதை எழுப்பிட இயலாது; அவர் அடைத்திடுபவரை விடுவித்திட முடியாது. இதோ; அவர் மழையைத் தடுப்பாரெனில், அனைத்தும் வறண்டுபோம்; வெளியே அதை வரவிடுவாரெனில், நிலத்தையே மூழ்கடிக்கும்.
வல்லமையும் மதிநுட்பமும் அவருக்கே உரியன; ஏமாற்றுவோரும் ஏமாறுவோரும் அவருடையோரே! அமைச்சர்களை அறிவிழக்கச் செய்கின்றார்; நடுவர்களை மடையர்கள் ஆக்குகின்றார். அரசர்களின் அரைக்கச்சையை அவிழ்க்கின்றார்; அவர்களின் இடையில் கந்தையைக் கட்டுகின்றார்.
குருக்களைத் தம் நிலையிலிருந்து விழச் செய்கின்றார்; நிலைபெற்ற வலியோரைக் கவிழ்த்து வீழ்த்துகின்றார்; வாய்மையாளரின் வாயை அடைக்கின்றார்; முதியோரின் பகுத்துணர் மதியைப் பறிக்கின்றார்; உயர்குடி மக்கள் மீது வெறுப்பினைப் பொழிகின்றார்; வலியோரின் கச்சை கழன்றுபோகச் செய்கின்றார்.
புரியாப் புதிர்களை இருளினின்று இலங்கச் செய்கின்றார். காரிருளை ஒளிக்குக் கடத்திவருகின்றார். மக்களினங்களைப் பெருகச் செய்கின்றார்; பின்பு அழிக்கின்றார்; மக்களினங்களைப் பரவச் செய்கின்றார்; பின், குறையச் செய்கின்றார். மண்ணக மக்களின் தலைவர்தம் அறிவாற்றலை அழிக்கின்றார். வழியிலாப் பாழ்வெளியில் அவர்களை அலையச் செய்கின்றார்.

ஆக்கவும் அழிக்கவும், உயர்த்தவும் தாழ்த்தவும், கொடுக்கவும் பறிக்கவும் இறைவன் ஒருவரால் மட்டுமே இயலும் என்று யோபு விவரிக்கும் இவ்வரிகள், நம்மை லூக்கா நற்செய்தியின் முதல் பிரிவுக்கு அழைத்துச் செல்கின்றன. அங்கு, தாழ்ந்தோரை உயர்த்தி, வலியோரைத் தாழ்த்தும் இறைவனைப் பற்றி, அன்னை மரியா பாடியுள்ளார். அன்னை மரியாவின் புகழ் பாடலில் ஒலிக்கும் இவ்வரிகள் நம் தேடலை இன்று நிறைவு செய்யட்டும்:

லூக்கா நற்செய்தி 1: 49-53
வல்லவராம் கடவுள் எனக்கு அரும்பெரும் செயல்கள் செய்துள்ளார். தூயவர் என்பதே அவரது பெயர். அவருக்கு அஞ்சி நடப்போருக்குத் தலைமுறை தலைமுறையாய் அவர் இரக்கம் காட்டி வருகிறார். அவர் தம் தோள் வலிமையைக் காட்டியுள்ளார்; உள்ளத்தில் செருக்குடன் சிந்திப்போரைச் சிதறடித்து வருகிறார்.
வலியோரை அரியணையினின்று தூக்கி எறிந்துள்ளார்; தாழ்நிலையில் இருப்போரை உயர்த்துகிறார். பசித்தோரை நலன்களால் நிரப்பியுள்ளார்; செல்வரை வெறுங்கையராய் அனுப்பிவிடுகிறார்.


Saturday, April 8, 2017

Holiness Redefined… புனிதத்தின் புது இலக்கணம்...

 

Holy Week
Palm - Passion Sunday

This Sunday brings together three ideas – Palm Sunday, the Holy Week and the World Youth Day for our reflection. Let us begin with Palm Sunday. “Palm Sunday Tornado 1920” – We could not have asked for a better starting point for our reflections today. Tornados, we are told, are a common feature in the US especially in the months of March, April going up to June or even July. Tornados must have occurred on Palm Sunday on different occasions. There is also a mention of a tornado in 1965 on April 11, which was a Palm Sunday. Palm Sunday and Tornado – a combination that can give us food for thought. I want to reflect on the tornado that swept through Jerusalem on the first Palm Sunday. Most of the people in Jerusalem, especially those in power, were caught off-guard by the ‘tornado’ called Jesus.

Jesus’ entry into Jerusalem must have turned the lives of the religious leaders and the Roman officials topsy-turvy. As if this was not enough, Jesus entered the very fortress of the religious leaders – namely, the Temple – and began to put things in order. Jesus put things in order? Well, depends on which perspective one takes. For those in power, things were thrown completely out of order; but for Jesus and for those who believed in His ways, this was a way to set things straight. This is typical of a tornado… uprooting, turning things topsy-turvy. A tornado is possibly a call to begin again with fresh energy!

With the Palm Sunday begins the Holy Week. Of all the 52 weeks of the year, the Church calls this week Holy. What is so holy about it? What is so holy about the betrayal by a friend, the denial by another friend, the abandonment by the other friends, the mock trial, the condemnation of the innocent and the brutal violence unleashed on Jesus…? None of these comes close to the definition of holiness. But, for Jesus, definitions are there only to be ‘redefined’. By submitting Himself to all the events of the Holy Week, He wanted to redefine God – a God who was willing to suffer. He had already defined love as “Greater love has no one than this, that someone lay down his life for his friends.” (John. 15: 13)
If human love can go to the extent of laying down one’s life for friends, then God’s love can go further… to lay down His life for all, including the ones who were crucifying Him. Such a God would normally be unthinkable, unless otherwise one is willing to redefine God. Jesus did that. He had also redefined holiness and made it very clear that in spite of all the events that took place during that week, one could call it Holy since those events resulted in the Supreme Sacrifice.
Death by crucifixion was the most painful torture the Romans had invented. Death on the cross was the most despicable form of punishment reserved for the worst criminals. Jesus, on the Cross, has made this most vicious symbol of punishment and death into a symbol of veneration. The crucified Jesus has turned the lives of millions upside down. Here is one example…

William J. Bausch in his book Once Upon a Gospel: Inspiring Homilies and Insightful Reflections talks of a Bishop who was a great evangelizer.  Here is the rest of the story: He tried to reach out to unbelievers, scoffers, and cynics.  He liked to tell the story of a young man who would stand outside the cathedral and shout derogatory slogans at the people entering to worship.  He would call them fools and other insulting names.  The people tried to ignore him but it was difficult. One day the parish priest went outside to confront the young man, much to the distress of the parishioners.  The young man ranted and raved against everything the priest told him.  Finally, he addressed the young scoffer by saying, “Look, let’s get this over with once and for all.  I’m going to dare you to do something and I bet you can’t do it.”  And of course the young man shot back, “I can do anything you propose, you white-robed wimp!” “Fine,” said the priest.  “All I ask you to do is to come into the sanctuary with me.  I want you to stare at the figure of Christ, and I want you to scream at the very top of your lungs, as loudly as you can. ‘Christ died on the cross for me and I don’t care one bit.’” So the young man went into the sanctuary, and looking at the figure, screamed as loud as he could, “Christ died on the cross for me and I don’t care one bit.”  The priest said, “Very good.  Now, do it again.”  And again the young man screamed, with a little hesitancy, “Christ died on the cross for me and I don’t care one bit.”  “You’re almost done now,” said the priest.  “One more time.” The young man raised his fist, kept looking at the statue, but the words wouldn’t come.  He just could not look at the face of Christ and say it anymore. The real punch line came when, after he told the story, the bishop said, “I was that young man. That young man, that defiant young man was me. I thought I didn’t need God but found out that I did.”
The Crucified Christ may work remarkable changes in us during this Holy Week. Are we ready?

Palm Sunday is also celebrated as the World Youth Day - WYD. Pope St John Paul II established this day in 1985, the International Year of the Youth. Prior to this, in the year 1983, Pope John Paul II had declared the Holy Year of Redemption. For this special year, a huge cross was erected in St Peter’s Basilica for the veneration of thousands of pilgrims pouring into Vatican for the Holy Year. At the end of this Holy Year of Redemption, Pope John Paul II invited the youth to come to Rome for the Feast of the Palm Sunday. The Vatican officials were expecting that around 60,000 youth would respond to the invitation of the Holy Father. But, on April 15, 1984, for the Feast of the Palm Sunday, a tornado entered Rome. Yes… More than 300,000 young men and women poured into St Peter’s Square. Looking out to the crowds who answered his invitation, Pope St John Paul II said, “What a fantastic spectacle is presented on this stage by your gathering here today! Who claimed that today’s youth has lost their sense of values? Is it really true that they cannot be counted on?” It was obvious that the youth broke the prejudice which stamps youth as disinterested in spiritual affairs.

Pope St John Paul II also made a special gesture to the youth at the end of the Palm Sunday celebrations. The Holy Father entrusted to the youth, the Cross that was kept in St Peter’s Basilica for the Holy Year of Redemption. This Cross is now known as the World Youth Day Cross, to be carried throughout the world as a symbol of the love of Christ for humanity. Ever since 1985, for the past 30 plus years, this special Cross has been carried by the youth for all the World Youth Day celebrations.

The WYDs as well as the Synod of Bishops (in 2018) on the theme: “Young People, Faith and Vocational Discernment” invite us to pray specially for the youth that they may shape the future of the world in a better way than what we witness today.

Our closing thoughts go to Syria. What we have witnessed in Syria for the past seven years, especially for the past seven days, tells us clearly that the world is not in good shape. The entry of Jesus into Jerusalem, seated on a colt, is a sign of peace as foretold by the Prophets. We pray that this King of Peace enters every human heart and fills it with Peace!

Prophet Zechariah speaks of the entry of Jesus into Jerusalem as a moment of putting an end to war and of bringing lasting peace. We shall join him and pray for a world free from warfare.
Zechariah 9: 9-10
Rejoice greatly, O daughter Zion! Shout aloud, O daughter Jerusalem!
Lo, your king comes to you; triumphant and victorious is he, humble and riding on a donkey,
on a colt, the foal of a donkey.
He will cut off the chariot from Ephraim and the war-horse from Jerusalem; and the battle bow shall be cut off, and he shall command peace to the nations; his dominion shall be from sea to sea, and from the River to the ends of the earth.

WYD Cross
குருத்தோலை - திருப்பாடுகள் ஞாயிறு

குருத்தோலை ஞாயிறு, புனித வாரம், இளையோர் உலக நாள் என்ற மூன்று கருத்துக்களைச் சுற்றி நம் சிந்தனைகள் இன்று வலம் வருகின்றன. குருத்தோலை ஞாயிறு என்றதும், ஒரு வரலாற்றுப் பதிவு என் நினைவுக்கு வருகிறது. அந்த வரலாற்றுப் பதிவின் தலைப்பு: The Palm Sunday Tornado 1920குருத்தோலை ஞாயிறு சூறாவளி 1920. அவ்வாண்டு, அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டின் பல மாநிலங்களில், குருத்தோலை ஞாயிறன்று வீசிய 37 சூறாவளிகளைப் பற்றிய செய்தி அது.
குருத்தோலை ஞாயிறு, சூறாவளி... இவை இரண்டையும் இணைத்து, நம் சிந்தனைகளை ஆரம்பிப்போம். சூறாவளி என்ன செய்யும்? சுழற்றி அடிக்கும்; தன் பாதையில் உள்ள அனைத்தையும் தலைகீழாகப் புரட்டிப்போடும். இந்தக் கோணத்தில் பார்க்கும்போது, முதல் குருத்தோலை ஞாயிறு, எருசலேமில், பலவற்றைத் தலைகீழாகப் புரட்டிப்போட்டது என்பதை உணரலாம்.

இயேசு, எருசலேமில் நுழைந்தபோது, மக்கள், எவ்விதத் தூண்டுதலுமின்றி, தாங்களாகவே கூடிவந்து, அவரை வரவேற்றனர். தானாகவே கூடும் கூட்டங்கள், தங்கள் குறிக்கோள்களை அடைய முயலும். காசுக்காக சேர்க்கப்படும் கூட்டங்களோ, கொடுத்த காசுக்கு கூச்சல் போட்டுவிட்டு, கலைந்துவிடும். இதைச் சொல்லும்போது, தமிழகத்தில், இவ்வாண்டு சனவரி மாதம், மெரீனா கடற்கரையில், தானாகவே கூடிய கூட்டத்தையும்,  தேர்தல் நேரத்தில் திரட்டப்படும் கட்சிக் கூட்டங்களையும் மனம் எண்ணிப் பார்க்கிறது.
எருசலேமில், அன்று தானாகவே உருவான மக்கள் கூட்டம், மதத் தலைவர்களுக்கும், உரோமைய அரசுக்கும் அச்சத்தை உருவாக்கியது. இயேசுவைச் சுற்றி உருவான அந்தக் கூட்டத்தைக் கண்டு, அதிகார வர்க்கம் ஆட்டம் கண்டது.

இயேசு, தன் பணிவாழ்வை ஆரம்பித்ததிலிருந்தே, யூத மதத் தலைவர்களின் அதிகார வாழ்வுக்குச் சவால்விடும் வண்ணம், மாற்றங்கள் உருவாயின. அந்த மாற்றங்களின் சிகரமாக, எருசலேம் நகரில், இயேசு, மக்களின் வரவேற்பைப் பெற்றார். அதைத் தொடர்ந்து, மதத் தலைவர்களின் அரணாக விளங்கிய எருசலேம் கோவிலில் அவர் நுழைந்து, அங்கு குவிந்திருந்த அவலங்களை, சாட்டையைச் சுழற்றி, சுத்தப்படுத்தினார். எனவே, முதல் குருத்தோலை ஞாயிறு, அதிகார அமைப்புகளை, பல வழிகளிலும், தலைகீழாகப் புரட்டிப் போட்ட ஒரு சூறாவளிதானே!

இரண்டாவது, நமது சிந்தனைகளில் வலம்வரும் கருத்து, புனித வாரம். குருத்தோலை ஞாயிறு முதல், உயிர்ப்பு விழா வரை உள்ள இந்த எழுநாட்களையும், தாய் திருஅவை, புனிதவாரம் என்று அழைக்கிறது. வருடத்தின் 52 வாரங்களில், இந்த வாரத்தை மட்டும் ஏன் புனிதவாரம் என்று அழைக்கவேண்டும்? இயேசு, இவ்வுலகில் வாழ்ந்த இறுதி நாள்கள் இவை என்பதாலும், நம் மீட்பு வரலாற்றின் உச்சக்கட்ட நிகழ்வுகள், இந்த வாரத்தில் நிகழ்ந்ததாலும், இதை, புனிதவாரம் என்று அழைக்கிறோம்.
அந்த இறுதி நாள்களில் நிகழ்ந்தவை எதிலும், புனிதம், வெளிப்படையாகத் தெரியவில்லையே! இயேசுவின் நண்பர்களில் ஒருவர் காட்டிக்கொடுத்தார். மற்றொருவர் மறுதலித்தார். ஏனைய நண்பர்கள், ஒளிந்துகொண்டனர். மனசாட்சி விலைபோனதால், பொய்சாட்சிகள் சொல்லப்பட்டன. இயேசு என்ற இளைஞன், நல்லவர், குற்றமற்றவர், என்று தெரிந்தும், தவறாக, தீர்ப்பு சொல்லப்பட்டது. இறுதியில், அந்த இளைஞனை அடித்து, கிழித்து, ஒரு கந்தல் துணிபோல் சிலுவையில் தொங்கவிட்டனர்.

நாம் இங்கே பட்டியலிட்டவற்றில் புனிதம் எங்காவது தெரிந்ததா? புனிதம் என்பதற்கே வேறோர் இலக்கணம் எழுத வேண்டியுள்ளதே! ஆம், வேறோர் இலக்கணம்தான் எழுதப்பட்டது. கடவுள் என்ற மறையுண்மைக்கே மாற்று இலக்கணம் தந்தவர் இயேசு. கடவுள், துன்பப்படக் கூடியவர்தான். அதுவும், அன்புக்காக, எத்தகையத் துன்பமாயினும், எவ்வளவு துன்பமாயினும், மனமுவந்து ஏற்பவரே, நம் கடவுள் என்று, கடவுளைப்பற்றி, வேறுபட்ட ஓர் இலக்கணத்தை, இயேசு, தன் சிலுவை மரணத்தின் வழியாகச் சொல்லித் தந்தார். வெளிப்படையாகத் தெரியாத இந்தப் புனிதத்தை, கற்றுக்கொள்ளவே, புனிதவாரம் நமக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது. புனிதவாரம் முழுவதும், நாம் கற்றுக்கொள்ளக்கூடிய, கற்றுக்கொள்ளவேண்டிய, வாழ்க்கைப் பாடங்கள் பல உள்ளன. கற்றுக்கொள்ளச் செல்வோம் கல்வாரிக்கு!

கல்வாரி என்றதும், நம் சிந்தனைகளில் செதுக்கப்படும் ஓர் அடையாளம்... சிலுவை. உரோமையர்கள் கண்டுபிடித்த சித்திரவதைக் கருவிகளிலேயே, மிகவும் கொடூரமானது, சிலுவை. பெரும் பாதகம் செய்த குற்றவாளிகளை, பொது இடத்தில் நிர்வாணமாக்கி, அவர்களை, அவமானத்தால் நொறுக்கி, உயிர்களைப் பறிக்கும் கொலைக் கருவிதான், சிலுவை. அந்த அவமானச் சின்னத்தை, அந்தக் கொலைக்கருவியை, இன்று, நாம், கோவில் கோபுரங்களிலும், பீடங்களிலும் வைத்து வணங்குகிறோம் என்றால், அதற்கு ஒரே காரணம்... இயேசு. சிலுவையில் அறையுண்ட இயேசுவின் உருவம், கோடான கோடி மக்களின் வாழ்வில் சூறாவளியாக நுழைந்து, தலைகீழ் மாற்றங்களை உருவாக்கி, மீட்பைக் கொணர்ந்துள்ளது.

சிலுவையில் அறையுண்ட இயேசு, ஒருவர் வாழ்வில் உருவாக்கும் மாற்றங்களைப் பற்றி அழகுறச் சித்திரிக்கும் ஒரு கதை இது. இக்கதையின் நாயகனான ஆயர், சிறந்த மறையுரையாளர். இறைவனை நம்பாதவர்கள், திருஅவையை வெறுத்துப் பழிப்பவர்கள் ஆகியோரைத் தேடிச்சென்று, அவர்களிடம் பேசிவந்தார், இந்த ஆயர். அவர்களிடம், அடிக்கடி, ஒரு நிகழ்வை எடுத்துச் சொல்வது, இவர் வழக்கம்.
பாரிஸ் நகரில் புகழ்பெற்ற Notre Dame பேராலயத்தின் வாசலில், ஒவ்வொரு ஞாயிறன்றும், இளைஞன் ஒருவர் நின்றுகொண்டு, ஞாயிறு திருப்பலிக்குச் செல்லும் அனைவரையும் முட்டாள்கள் என்றழைத்து, உரத்தக் குரலில் கேலிசெய்து வந்தார். கோவிலுக்குச் செல்பவர்கள் அவரைக் கண்டு பயந்து, ஒதுங்கி சென்றனர். ஒவ்வொரு வாரமும், அந்த இளைஞனின் ஆர்ப்பாட்டம் கூடிவந்தது.
ஒரு முறை, ஞாயிறு திருப்பலிக்கு முன், பங்குத்தந்தை, பேராலய வாசலுக்குச் சென்றார். அவரைக் கண்டதும், இளைஞனின் கேலிப்பேச்சு உச்ச நிலையை அடைந்தது. இளைஞனின் கேலிகளை எல்லாம் பொறுமையுடன் கேட்ட பங்குத்தந்தை, அவரிடம், "நான் இப்போது உனக்கு விடுக்கும் சவாலை உன்னால் நிறைவேற்ற முடியாது. உனக்கு அவ்வளவு தூரம் வீரமில்லை" என்று கூறினார். இதைக் கேட்டதும் இளைஞனின் கோபம், கட்டுக்கடங்காமல் வெடித்தது. "முட்டாள் சாமியாரே! எனக்கேச் சவால் விடுகிறாயா? சொல், எதுவாயினும் செய்து காட்டுகிறேன்" என்று அனைவரும் கேட்கும்படி கத்தினார், அவ்விளைஞர். பங்குத்தந்தை அமைதியாகத் தொடர்ந்தார்: "கோவிலுக்குள் வா. பீடத்திற்கு முன் நின்று, சிலுவையில் இருக்கும் இயேசுவை உற்றுப்பார். பின்னர், உன்னால் முடிந்த அளவு உரத்தக் குரலில், 'கிறிஸ்து எனக்காக சிலுவையில் இறந்தார். ஆனால், அதைப்பற்றி எனக்குச் சிறிதும் கவலையில்லை' என்று நீ கத்தவேண்டும். உன்னால் முடியுமா?" என்று பங்குத்தந்தை சவால் விடுத்தார்.
அந்தச் சவாலைத் துச்சமாக மதித்த இளைஞன், பீடத்தை நெருங்கினார். பின்னர், உரத்தக் குரலில், "கிறிஸ்து எனக்காக சிலுவையில் இறந்தார். ஆனால், அதைப்பற்றி எனக்குச் சிறிதும் கவலையில்லை" என்று கத்தினார். பங்கு குரு அவரிடம், "நன்றாகக் கத்தினாய். இன்னொரு முறை கத்து" என்றார். இரண்டாவது முறையும் இளைஞன் கத்தினார். ஆனால், இம்முறை, அவரது குரலில் கொஞ்சம் தடுமாற்றம் தெரிந்தது. பங்குத்தந்தை, இளைஞனிடம், "தயவுசெய்து, இறுதியாக ஒரு முறை மட்டும் கோவிலில் உள்ள அனைவரும் கேட்கும்படி கத்திவிட்டு, பின்னர் நீ போகலாம்" என்று கூறினார். இம்முறை, இளைஞன் சிலுவையை உற்றுப்பார்த்தார். அவர் கத்த முற்பட்டபோது, வார்த்தைகள் வரவில்லை. சிலுவையில் அறையப்பட்டிருந்த இயேசுவை அவரால் தொடர்ந்து பார்க்கவும் முடியவில்லை. கண்களைத் தாழ்த்தினார். கண்ணீர் வழிந்தோடியது.
இந்த நிகழ்வை விவரித்துக் கூறிய ஆயர், சிறிதுநேரம் அமைதியாக இருந்தபின், தொடர்ந்தார்: "அந்த இளைஞன் நான்தான். கடவுள் எனக்குத் தேவையில்லை என்று வாழ்ந்தவன் நான். ஆனால், கடவுள் எனக்குத் தேவை என்பதை, சிலுவையில் தொங்கிய இயேசு எனக்கு உணர்த்தினார். அது மட்டுமல்ல, நான் கடவுளுக்குத் தேவை என்பதையும் அவர் எனக்குப் புரியவைத்தார்" என்று கூறினார் அந்த ஆயர்.
சிலுவையில் அறையுண்ட இயேசுவை இந்த புனித வாரம் முழுவதும் அடிக்கடி சந்திக்கவும், சிந்திக்கவும் அழைக்கப்படுகிறோம். நமக்குள் என்னென்ன மாற்றங்கள் உருவாகப் போகின்றன? அந்த இளைஞனை ஆட்கொண்டு, அவர் வாழ்வை மாற்றிய இறைவன், இன்றைய உலகில் வாழும் இளையோரின் வாழ்வில் மாற்றங்களை உருவாக்க வேண்டுவோம்.

சிலுவையில் அறையுண்ட இயேசுவையும், இளையோரையும் இணைத்துச் சிந்திக்கும்போது, இன்றைய மூன்றாவது கருத்து மனதில் எழுகிறது. அதுதான், உலக இளையோர் நாள். ஒவ்வோர் ஆண்டும், குருத்தோலை ஞாயிறன்று, தாய்த் திருஅவை, உலக இளையோர் நாளைக் கொண்டாடுகிறது. இளையோர் உலக நாள், முதல்முறை, வத்திக்கானில் கொண்டாடப்பட்டபோது, இளையோரைக் குறித்து, உலகம் கொண்டிருக்கும் பல முற்சார்பு எண்ணங்கள், உடைத்து எறியப்பட்டன.
1984ம் ஆண்டு, ஏப்ரல் 15ம் தேதி, குருத்தோலை ஞாயிறன்று, இளையோரை, உரோம் நகருக்கு வரும்படி, புனிதத் திருத்தந்தை 2ம் ஜான்பால் அவர்கள், அழைத்திருந்தார். அவரது அழைப்பை ஏற்று வருகைதரும் இளையோரின் எண்ணிக்கை, 60,000 இருக்கும் என்று திருஅவைத் தலைவர்கள் எதிர்பார்த்தனர். ஆனால், அன்று, ஒரு சூறாவளி, உரோம் நகரில் நுழைந்து, தலைவர்களின் எதிர்பார்ப்பைத் தலைகீழாகப் புரட்டிப்போட்டது. ஆம், அன்று, உரோம் நகரில் 60,000 அல்ல, 300,000 இளையோர் கூடி வந்திருந்தனர்.
அங்கு, கூடியிருந்த இளையோரைக் கண்டு, புனிதத் திருத்தந்தை 2ம் ஜான்பால் அவர்கள் கூறிய அற்புதமான வார்த்தைகள், "உலக இளையோர் நாள்" என்ற எண்ணத்திற்கு வித்திட்டன: "ஆயிரமாயிரம் இளையோர், இவ்வளவு ஆர்வமாகக் கூடிவந்து, அர்த்தமுள்ள முறையில் இந்நாளைச் சிறப்பித்தது, உண்மையிலேயே வியப்பிற்குரியது. ஆன்மீக உணர்வுகளையும், உயர்ந்த கொள்கைகளையும் இளையோர் இழந்துவிட்டனர் என்று, இப்போது, யாரால் சொல்லமுடியும்? அவர்களை நம்புவது வீண் என்று, இனி யாராலும் சொல்லமுடியுமா?" என்று புனிதத் திருத்தந்தை 2ம் ஜான்பால் அவர்கள் இளையோருக்கு நற்சான்றிதழ் வழங்கியதை, இளையோர் ஆரவாரமாக வரவேற்றனர்.
1984ம் ஆண்டு, கொண்டாடப்பட்ட குருத்தோலை ஞாயிறு வழிபாட்டிற்குப் பின், திருத்தந்தை, புனித 2ம் ஜான்பால் அவர்கள், ஓர் அற்புத அடையாளச் செயலைச் செய்தார். 1983ம் ஆண்டு, கத்தோலிக்கத் திருஅவையில் கொண்டாடப்பட்ட, மீட்பின் புனித ஆண்டுக்கென, பெரியதொரு சிலுவை, புனித பேதுரு பசிலிக்காவில் மக்களின் வணக்கத்திற்காக வைக்கப்பட்டிருந்தது. அச்சிலுவையை, இளையோர் கரங்களில், திருத்தந்தை ஒப்படைத்தார். கிறிஸ்துவின் அளவற்ற அன்பைப் பறைசாற்றும் அந்த அற்புத அடையாளத்தை, உலகெங்கும் எடுத்துச் செல்லவேண்டும் என்று, திருத்தந்தை புனித 2ம் ஜான்பால் அவர்கள், இளையோரிடம் குறிப்பாக விண்ணப்பித்தார்.

கடந்த 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகக் கொண்டாடப்பட்டு வரும் இந்த இளையோர் நாளின் மையமாக அமையும் ஓர் அடையாளம்... சிலுவை. துன்பங்களைக் கண்டால், பயந்து, விலகி, இன்பத்தை மட்டுமே தேடிச்செல்பவர், இளையோர், என்ற தவறான, முற்சார்பு எண்ணத்தை மாற்றியமைக்கும் வண்ணம், உலக இளையோர் நாள் நிகழ்வுகளின் மைய அடையாளமாக விளங்குவது, அவர்கள் ஒவ்வொரு நாட்டிற்கும் சுமந்துச் செல்லும் சிலுவை. அவமானத்தின் அடையாளமாக விளங்கிய சிலுவையை அன்பின், அருளின், அடையாளமாக மாற்றிய இயேசுவைப் பின்பற்றி, இளையோர், தாங்கள் ஏற்கும் துன்பங்கள் வழியே, இவ்வுலகை உயர்த்தும் மன உறுதி பெறவேண்டும் என்று மன்றாடுவோம்.
புனித வாரத்தைத் துவக்கும் இத்தருணத்தில், புனிதத்தை மட்டுமல்லாமல், மனிதத்தையும் இழந்து தவிக்கும் இவ்வுலகை, இறைவனின் பாதம் கொணர்வோம். அண்மையில் சிரியா நாட்டில் வேதிப்பொருள்கள் நிறைந்த ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தியதால், 30 குழந்தைகள் உட்பட, 80க்கும் மேற்பட்ட அப்பாவி மக்கள் பலியாயினர்.
அமைதியின் இளவரசராக, எருசலேம் நகரில் நுழைந்த இயேசு, சிரியாவுக்கும், இன்னும் பல நாடுகளுக்கும் அமைதியைக் கொணரவேண்டும் என்று மன்றாடுவோம். எருசலேமில் நுழையும் அமைதியின் மன்னரைக் குறித்து இறைவாக்கினர் செக்கரியா கூறும் வார்த்தைகள், நம்பிக்கை தரும் வார்த்தைகள். அமைதியின் மன்னன் இவ்வுலகின் பல நாடுகளுக்குள் தன் அமைதியைக் கொணரவேண்டும் என்ற வேண்டுதலோடு, இறைவாக்கினரின் நம்பிக்கை வரிகளுக்கு செவிமடுத்து, நம் சிந்தனைகளை நிறைவு செய்வோம்:
இறைவாக்கினர் செக்கரியா  9: 9-10
மகளே சீயோன்! மகிழ்ந்து களிகூரு: மகளே எருசலேம்! ஆர்ப்பரி. இதோ! உன் அரசர் உன்னிடம் வருகிறார். அவர் நீதியுள்ளவர்: வெற்றிவேந்தர்: எளிமையுள்ளவர்: கழுதையின்மேல், கழுதைக் குட்டியாகிய மறியின்மேல் ஏறி வருகிறவர். அவர் எப்ராயிமில் தேர்ப்படை இல்லாமற் போகச்செய்வார்; எருசலேமில் குதிரைப்படையை அறவே ஒழித்து விடுவார்; போர்க் கருவியான வில்லும் ஒடிந்து போகும். வேற்றினத்தார்க்கு அமைதியை அறிவிப்பார்: அவரது ஆட்சி ஒரு கடல்முதல் மறு கடல் வரை, பேராறுமுதல் நிலவுலகின் எல்லைகள்வரை செல்லும்.

போர்க்கருவிகள் எல்லாம் அழிக்கப்பட்டு, போரே இல்லாத புத்தம் புது பூமி ஒன்று உருவாக நாம் கனவுகள் கண்டு வருகிறோம். இதே கனவுகள் அன்றும் காணப்பட்டன. அந்தக் கனவை நனவாக்க, இறைமகன் இயேசு, எருசலேமில் நுழைவார் என்று, இறைவாக்கினர் செக்கரியா கனவு கண்டார். இன்று மீண்டும் இயேசு, அமைதியின் அரசராய், நாம் வாழும் இல்லங்களில், ஊர்களில், நகரங்களில், குறிப்பாக, போர்களால் காயப்பட்டிருக்கும் சிரியா போன்ற நாடுகளில், நுழைய வேண்டுவோம்.