Saturday, January 19, 2019

Inviting Jesus and Mary… இயேசுவையும், மரியாவையும் அழைத்து...

Mary and Jesus at the wedding in Cana

II Sunday in Ordinary Time

The month of ‘Thai’ in the Tamil calendar begins with the popular festival called ‘Pongal’. One of the popular proverbs about this month is: “If the month of Thai comes, avenues will open.” (Thai piranthaal, vazhi pirakkum - தை பிறந்தால் வழி பிறக்கும்).
As the New Year (January 1) and the month of ‘Thai’ (January 15) have rolled in, we hope that new avenues will open for every one of us, especially for the people who have suffered the ‘Gaja’ cyclone in Tamil Nadu. May the consoling words of Prophet Isaiah, given as the first reading of today’s liturgy, to reassure the devastated Jerusalem, be realized not only in Tamil Nadu, but in all the countries which have been made ‘desolate’ by natural as well as human-made disasters:
Isaiah 62: 3-4
You shall be a crown of beauty in the hand of the LORD, and a royal diadem in the hand of your God. You shall no more be termed ‘Forsaken’, and your land shall no more be termed ‘Desolate’; but you shall be called ‘My delight is in her’, and your land ‘Married’; for the LORD delights in you, and your land shall be married.

New Year has begun with dreams in every family - dreams of childbirth, graduation, employment, marriage, retirement… Among these dreams, some may turn out to be nightmares too. One such dream that can easily turn out to be a nightmare is the wedding day. Even if every little detail is meticulously planned, things do go wrong on the day of the wedding. Most of the troubles on a wedding day revolve around food and drinks. This is what happened at Cana in Galilee.
Today’s liturgy invites us to the wedding feast in Cana where Jesus and Mary were present. This famous anecdote is found only in the Gospel of John.

Here are the opening verses of the gospel passage from John: On the third day there was a wedding at Cana in Galilee, and the mother of Jesus was there. Jesus also was invited to the wedding with his disciples. (John 2:1-2)
In the Gospel of John, Mary is mentioned only in two places. The first is the wedding at Cana where John introduces Mary with the simple words - and the mother of Jesus was there. The other event is the scene of crucifixion on Calvary where John says: standing by the cross of Jesus was his mother (John 19:25) 
While the Gospels of Matthew and Luke speak of Mary, highlighting her virtues as a ‘virgin’, John highlights the ‘motherly’ presence of Mary in Cana and Calvary.

Mary was there in Cana for the wedding. Was she invited? Not clear; but she was there. This can also be interpreted as Mary having gone to Cana much ahead of the wedding day, just to help out. She was there taking care of all their needs. This is the beauty of Mary. She goes where there is a need, not waiting for an invitation. Don’t we know how she went in haste to the house of Elizabeth once she learnt that Elizabeth was pregnant? The same readiness to help out must have brought Mary to Cana much ahead of the wedding.

Even on the day of the wedding, she was always on the lookout for anything that was needed. She probably was the first one to notice the shortage of wine. She went to Jesus and made this request: “They have no wine.” What type of a request is this? If Mary had followed this up with something like… “Kindly do something about it”, then the request would be complete. But just to state that they don’t have wine, does not make it a request. Right? Wrong. Dear Friends, this was not only a proper request but, as some spiritual writers say, this statement of Mary was a beautiful prayer. A prayer? Yes, a model prayer.

Most of us think of prayer as a list of petitions. Instead, prayer can also be just a silent acknowledgement of what we are. Sitting in the presence of God silently and laying our life bare in God’s presence is a good prayer. Such a prayer does not come easy. This type of prayer requires more trust and hope than the prayer where we submit a list of what God ‘needs to do’.
Mary stated the true situation at the wedding. Nothing more, nothing less. If this was simple enough, then came another simpler statement from Mary. She told the workers standing nearby: “Do whatever he tells you.”
“They have no wine” and “Do whatever he tells you” are the only two statements made by Mary in the entire Gospel of John. Both these are inspiring statements on how we need to pray and what we need to do in life. If only we could bare our heart in front of God in prayer and do WHATEVER Jesus tells us, life would be a lot simpler and safer.

What Jesus told the workers was, once again, simple… shockingly simple! Here is the main part of the miracle – the first sign of Jesus – at Cana:
John 2: 5-12
His mother said to the servants, "Do whatever he tells you." Now there were six stone water jars there for the Jewish rites of purification, each holding twenty or thirty gallons. Jesus said to the servants, "Fill the jars with water." And they filled them up to the brim. And he said to them, "Now draw some out and take it to the master of the feast." So they took it. When the master of the feast tasted the water now become wine, and did not know where it came from (though the servants who had drawn the water knew), the master of the feast called the bridegroom and said to him, "Everyone serves the good wine first, and when people have drunk freely, then the poor wine. But you have kept the good wine until now." This, the first of his signs, Jesus did at Cana in Galilee, and manifested his glory. And his disciples believed in him.

Mary had given the workers an intriguing direction: “Do whatever he tells you.” The workers were awaiting some directions from Jesus. They had plenty to do. They were quite tensed about the shortage of wine. Although they saw nothing special in this stranger, still they awaited his directions. Though they weren’t impressed with this gentleman, they knew that the lady who directed them to Jesus, was very kind and gentle, working with them for the past few days. She had solved quite many problems they faced. This young man happened to be her son. So… they awaited his directions.
Jesus looked around. He saw the stone jars nearby. Then came the bolt from the blue: "Fill the jars with water." What? Is he serious? We can well imagine the shock experienced by those workers. To help us understand better, what Jesus asked them to do, we can imagine a present day wedding. Imagine a wedding that takes place in a remote village or a small town where houses or reception halls do not have running water. Naturally, large vessels or plastic buckets filled with water would be placed at the entrance to the dining hall for people to wash their hands and feet. In some places they would have cement tubs filled with water for washing purposes. It is unthinkable that any one would drink water from these vessels. Jesus wanted the workers to fill up those vessels.

Was this a joke? There was shortage of wine and this man told them to fill up jars meant for purification. Are we missing something here? What is he trying to prove? Such thoughts were filling up the minds of the workers. Still, they began doing what Jesus told them to do. Something in Jesus’ voice made them follow his directions. They could see that he was quite serious about what he was saying.
Once the jars were filled up, Jesus said to them, "Now draw some out and take it to the master of the feast." So they took it. When the master of the feast tasted the water now become wine Wait! The water has already become wine. The miracle has already taken place.

When did the water become wine? Usually, when Jesus performed a miracle, either a word was spoken or a gesture was done. In this event, no such mention is made. There is nothing like “Jesus stretched out his hand and blessed the water…” etc. John mentions nothing of this. Then, how come the water turned into wine?
Here is the master stroke from John. Jesus makes two statements: "Fill the jars with water." and "Now draw some out and take it to the master of the feast." Between these two statements, John’s master stroke comes in the form of a sentence: They (the workers) filled them up to the brim.

This act of the workers paved the way for the miracle. Their act was part of the miracle.
If the workers felt funny or furious with Jesus’ directions, they would have done the job half-heartedly. Only half jars would have been filled. But, John says that they FILLED THE JARS UP TO THE BRIM. This means that some change had occurred in their hearts. This change of heart paved the way for the change of water into wine. I am sure, dear friends, that most of us have experienced this in our lives. Whenever we had done something with our whole heart, not only were our hearts filled with peace and joy to the brim, but quite a few other changes did happen.

What followed this change of water into wine also is worth reflecting on. After tasting the superior wine, the master of the banquet was curious to know what had happened. He checked with the bridegroom and he too was ignorant. Once again, as an aside, John mentions that the servants knew. I would like to see this as John’s way of saying that those who were important in the wedding feast, including the bridegroom, were not part of the miracle. Only the workers were.

In a wedding feast we use many articles. Not all of them are of equal importance. Just check any wedding album. You can see what I am trying to say. In a wedding album the special chairs and the car used by the couple would figure in most of the pictures. What about the wash tubs, the vessels used for washing our hands etc.? Do they figure in our albums? Hardly. Unfortunately, the same is true about the workers. Although they slog the whole day, they are hardly given their due recognition.

Changing water into wine was surely a miracle. Changing the order of importance was another miracle that took place in Cana. The workers were an integral part of the miracle. The jars used for washing purposes had become the vessels of God’s grace, abundance and miracle. Fringe persons, fringe things had taken the centre-stage while the central figures had vanished from the limelight. The Kingdom of God, as some authors would say, is all about reversals. At Cana in Galilee, with the ‘first sign’ of Jesus, the Kingdom was inaugurated with a lovely reversal!

At the beginning of another new year it would be good to think of the core and fringes of our lives. It would be a blessing to invite Jesus and Mary to all the functions that will take place this year in our families!

Luminous Mysteries – Wedding at Cana

பொதுக்காலம் 2ம் ஞாயிறு

தை பிறந்தால் வழி பிறக்கும் என்பது, தமிழ் பாரம்பரியத்தில் நிலவிவரும் நம்பிக்கை. பிறந்துள்ள தை மாதத்தில், மக்கள் வாழ்வில் வழி பிறக்கும், மற்றும், வழி திறக்கும் என்ற நம்பிக்கையை ஊட்டுவதற்கு, இறைவாக்கினர் எசாயா வழங்கும் ஆசி மொழிகள், இன்றைய முதல் வாசகத்தில் ஒலிக்கின்றன:
இறைவாக்கினர் எசாயா 62: 3-4
ஆண்டவரின் கையில் நீ அழகிய மணிமுடியாகத் திகழ்வாய்; உன் கடவுளின் கரத்தில் அரச மகுடமாய் விளங்குவாய். "கைவிடப்பட்டவள்" என்று இனி நீ பெயர்பெற மாட்டாய்; "பாழ்பட்டது" என இனி உன் நாடு அழைக்கப்படாது; நீ "எப்சிபா" என்று அழைக்கப்படுவாய்; உன் நாடு "பெயுலா" என்று பெயர் பெறும். ஏனெனில், ஆண்டவர் உன்னை விரும்புகின்றார்; உன் நாடு மணவாழ்வு பெறும்.
'எப்சிபா' என்ற எபிரேயச் சொல்லுக்கு, "அவளில் நான் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்" என்பது பொருள்; மற்றும், 'பெயுலா' என்ற சொல்லுக்கு, "மணமுடித்தவள்" என்பது பொருள் என்று, விவிலியத்தில் விளக்கங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன.
'கஜ'ப் புயலின் கோர விளைவுகளிலிருந்து மீண்டெழுந்துவரும் தமிழகம், மணக்கோலம் பூண்டு, மகிழ்வில் திளைக்கவேண்டும் என்ற வேண்டுதலுடன், இன்றையச் சிந்தனைகளைத் துவக்குவோம்.

தை பிறந்ததும், பல குடும்பங்களில் திருமணங்கள் நடைபெறும். இத்தகைய ஒரு சூழலில், இயேசுவும், அன்னை மரியாவும் கலந்துகொண்ட ஒரு திருமண விழா, இன்றைய நற்செய்தியாக நம்மை அடைந்துள்ளது. புனித யோவான் நற்செய்தியில் மட்டுமே பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள கானா திருமண விழாவின் அறிமுக இறைவாக்கியம் இதோ:
யோவான் 2: 1
மூன்றாம் நாள் கலிலேயாவில் உள்ள கானாவில் திருமணம் ஒன்று நடைபெற்றது. இயேசுவின் தாயும் அங்கு இருந்தார்.

பொதுவாக, எந்த ஒரு கதையிலோ, வரலாற்றிலோ ஒரு முக்கிய கதாப்பாத்திரத்தை அறிமுகப்படுத்தும் வேளையில், அவரைப்பற்றிய பல விவரங்கள் வழங்கப்படும். இயேசுவின் வாழ்வில் மிக முக்கிய பங்காற்றிய மரியாவை, புனித யோவான், தன் நற்செய்தியில், முதன்முதலாக அறிமுகம் செய்யும்போது, "இயேசுவின் தாயும் அங்கு இருந்தார்" என்ற எளியச் சொற்களில், அன்னையை அறிமுகம் செய்து வைக்கிறார். அந்தத் தாயின் பெயரைக்கூட அவர் பதிவு செய்யாமல், 'இயேசுவின் தாய்' என்ற அடைமொழியை மட்டுமே பயன்படுத்தியுள்ளார்.

கத்தோலிக்கப் பாரம்பரியத்தில், மரியாவின் 'கன்னிமை', 'தாய்மை' என்ற இரு அம்சங்கள் கொண்டாடப்படுகின்றன. இவற்றில், மரியாவின் 'கன்னிமை'யைச் சுட்டிக்காட்டும் நிகழ்வுகளை, நற்செய்தியாளர்கள் மத்தேயுவும், (மத். 1:18-24), லூக்காவும் (லூக். 1:26-38) கூறியுள்ளனர். மரியாவின் 'தாய்மை'யை வெளிப்படுத்தும் நிகழ்வுகளை, யோவான் குறிப்பிட்டுள்ளார். யோவான் நற்செய்தியில், இரண்டு நிகழ்வுகளில் மட்டுமே 'இயேசுவின் தாய்' இடம்பெறுகிறார். ஒன்று, கானா திருமணம் (யோவான் 2:1-11); மற்றொன்று, கல்வாரி மலை நிகழ்வுகள் (யோவான் 19:25-27).

தன் பணிவாழ்வின் துவக்கத்தில், கானா திருமணத்தில், இயேசு, முதல் 'அரும் அடையாள'த்தைச் செய்தபோது, "இயேசுவின் தாய் அங்கு இருந்தார்". அதுமட்டுமல்ல, அந்த அரும் அடையாளத்தை இயேசு செய்வதற்கு, அவரே தூண்டுதலாகவும் இருந்தார். அதேவண்ணம், தன் பணிவாழ்வின் இறுதியில், கல்வாரி மலைமீது, சிலுவையில் இயேசு தொங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, "சிலுவை அருகில் இயேசுவின் தாய்... நின்றுகொண்டிருந்தார்" (யோவான் 19:25).
அன்னை மரியாவின் பிரசன்னம், அற்புதங்கள் நடைபெற தூண்டுதலாகவும், துன்ப வேளைகளில், ஆறுதல் தரும் அருமருந்தாகவும் உள்ளது என்பதை, இவ்விரு நிகழ்வுகள் வழியே, நற்செய்தியாளர் யோவான் நமக்கு உணர்த்துகிறார்.

கானா திருமணத்திற்குத் திரும்புவோம். திருமணம் என்றாலே, பலவிதமான, பலமான ஏற்பாடுகள் செய்யப்படும். என்னதான் கவனமாக, ஏற்பாடுகள் செய்தாலும், திருமணங்களில், அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகக் குறைகள் எழத்தான் செய்யும். திருமண வைபவங்களில், பெரும்பாலும், சாப்பாட்டு நேரங்களில்தான் குறைகள் கண்டுபிடிக்கப்படும்; பிரச்சனைகள் வெடிக்கும். கானாவில் நடந்த திருமணத்திலும், சாப்பாட்டு விடயத்தில்தான் குறை ஏற்பட்டது. யூதர்களின் திருமணங்களில், திராட்சை இரசம் தீர்ந்து போவதென்பது, பெரிய மானப்பிரச்சனை.

திருமண வைபவங்களில் குறைகள் ஏற்படும்போது, அவற்றை, விளம்பரப்படுத்தி, வேடிக்கை பார்ப்பவர்கள் உண்டு. விரைவாகத் தீர்வு காண்பவர்களும் உண்டு. அன்னை மரியா இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்தவர். குறையைக் கண்டதும் அதைத் தீர்க்க நினைக்கிறார். தன் மகனிடம் கூறுகிறார். அன்னை மரியா தன் மகனிடம் இந்தக் குறையை எடுத்துரைத்த அழகை, நற்செய்தியாளர் யோவான் இவ்வாறு பதிவுசெய்துள்ளார்:
யோவான் 2: 3
திருமண விழாவில் திராட்சை இரசம் தீர்ந்து போகவே இயேசுவின் தாய் அவரை நோக்கி, திராட்சை இரசம் தீர்ந்துவிட்டது என்றார்.
மரியாவின் இந்தக் கூற்றை, அழகான ஒரு செபம் என்று, பல இறையியல் வல்லுனர்கள் கூறுகின்றனர். இரசம் தீர்ந்துவிட்டது என்பது, எதார்த்தமான ஒரு கூற்று. அதை எப்படி செபம் என்று சொல்வது என்று, ஒரு சிலர் தயங்கலாம். இது ஓர் அழகிய செபம் என்பதைப் புரிந்துகொள்வது நல்லது.

செபம் என்றதும், இது வேண்டும், அது வேண்டும் என்ற நீண்ட பட்டியல்களை கடவுளிடம் அனுப்புவதற்கு பதில், உள்ளத்தைத் திறந்து, உண்மைகளைச் சொல்வது இன்னும் அழகான செபங்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். இத்தகைய செபத்தைச் சொல்வது, எளிதல்ல. இத்தகைய செபத்தைச் சொல்வதற்கு, ஆழ்ந்த நம்பிக்கை வேண்டும். நமது தேவைகளை, நம்மைவிட, நம் இறைவன் நன்கு அறிவார்; அவரிடம் நம் உண்மை நிலையைச் சொன்னால் போதும் என்ற மனநிலையுடன் செபிப்பதற்கு, ஆழமான நம்பிக்கை வேண்டும். இவ்வகைச் செபத்தை, ஒரு சிறு கற்பனை வழியே புரிந்துகொள்ள முயல்வோம்.
வீட்டுத்தலைவன் செய்தித்தாளைப் படித்தபடி அமர்ந்திருக்கிறார். வீட்டுத்தலைவி காப்பி கலக்க சமையலறைக்குள் செல்கிறார். சர்க்கரை தீர்ந்துவிட்டது என்பதை உணர்கிறார். அங்கிருந்தபடியே, "என்னங்க, சக்கர தீந்துடுச்சுங்க" என்கிறார். இதன் பொருள் என்ன? ‘தயவு செய்து, செய்தித்தாளை கீழே வைத்துவிட்டு, கடைக்குப் போய், சர்க்கரை வாங்கி வாருங்கள் என்பதுதானே? அவர் சட்டையை மாட்டிக்கொண்டிருக்கும்போது, "ஆங்... சொல்ல மறந்துட்டேன். அரிசியும் தீந்துடுச்சுங்க" என்று சொல்கிறார் வீட்டுத்தலைவி. தலைவன் இந்தத் தேவைகளுக்கு என்ன செய்வார் என்று தலைவிக்குத் தெரியும். அந்த நம்பிக்கையில் சொல்லப்பட்ட உண்மைகள் இவை. "திராட்சை இரசம் தீர்ந்துவிட்டது" என்ற சொற்கள் வழியே, மரியாவும், இப்படி ஒரு செபத்தை, இயேசுவிடம் எழுப்புகிறார். நம்முடைய செபங்கள், இவ்வகையில் அமைந்துள்ளனவா என்பதைச் சிந்திப்பது நல்லது.

விவிலியம் முழுவதிலும், நான்கு நிகழ்வுகளில் மட்டுமே, அன்னை மரியா பேசியதாக கூறப்பட்டுள்ளது. வானதூதர் கபிரியேலுடன் மரியா மேற்கொண்ட உரையாடல் (லூக்கா 1:26-38), உறவினரான எலிசபெத்தின் இல்லத்தில் அவர் எழுப்பிய புகழ்ப்பாடல் (லூக்கா 1:46-56), எருசலேம் கோவிலில், சிறுவன் இயேசுவிடம் கேட்ட கவலை நிறைந்த கேள்வி (லூக்கா 2:48) என்ற மூன்று நிகழ்வுகள், லூக்கா நற்செய்தியில் பதிவாகியுள்ளன. யோவான் நற்செய்தியில், கானா திருமண நிகழ்வில் மட்டுமே அன்னை மரியா பேசியுள்ளார். அதுவும், இரு அழகான, பொருள் நிறைந்த கூற்றுகளை கூறியுள்ளார்.
'இரசம் தீர்ந்துவிட்டது' என்று இயேசுவிடம் 'சிம்பிளாக'ச் சொன்ன மரியன்னை, பின்னர், பணியாளர்களைப் பார்த்து, இன்னும் 'சிம்பிளாக' "அவர் உங்களுக்குச் சொல்வதெல்லாம் செய்யுங்கள்" என்று சொல்லிவிட்டு அகன்றார். அதன்பின், அந்தத் தாயைப் பற்றி எவ்வித கூற்றும் இல்லை இன்றைய நற்செய்தியில். தன் மகன் புதுமை ஆற்றும்போது, அருகில் நின்று, 'இது என் மகன்' என்று அனைவரிடமும் அறிமுகம் செய்து, அங்கு எழும் பிரமிப்பில், மகிழ்வில், தனக்கும் பங்கு உண்டு என்பதை நிலைநாட்டும் எண்ணங்கள் அன்னை மரியாவிடம் எழவில்லை.

இதுதான் அன்னை மரியாவின் அழகு, இதுவே அவரது இலக்கணம். குறைகள் உருவானதும் வந்து நிற்கும் அன்னை மரியா, அவரது பரிந்துரையால் புதுமைகள் நிகழும் வேளையில், அந்தப் புகழில் பங்கேற்காமல் மறைந்துவிடுவார்.
நல்ல காரியம் ஒன்று நடக்கும்போது, அதற்கு எவ்வகையிலும் காரணமாக இல்லாத பலரும், அது தன்னால் நிகழ்ந்தது என்பதை, பல வழிகளிலும் பறைசாற்றிக் கொள்வதை நாம் பார்த்திருக்கிறோம். மக்களின் வரிப்பணத்தில், வறியோருக்கு உதவிகள் செய்யப்படும் வேளையில், அந்த உதவிகளை தங்கள் சொந்தப் பணத்தில் செய்வதுபோல் அரசியல் தலைவர்கள் செய்யும் ஆர்ப்பாட்டம், நம்மை, வேதனையிலும், வெட்கத்திலும், தலைகுனிய வைக்கிறது. அதே வேளையில், எத்தனையோ உன்னத உள்ளங்கள், தாங்கள் செய்யும் நற்செயல்கள் யாருக்கும் தெரியக்கூடாது என்பதில் மிகக் கவனமாக இருப்பதையும் நாம் அறிவோம். இவர்களைப்பற்றிக் கேள்விப்படும்போது, மனிதகுலத்தின் மீது நம் நம்பிக்கை வளர்கிறது. இவர்கள் அனைவரும் அன்னை மரியாவின் வாழ்க்கைப்பள்ளியில் பயின்ற மாணவர்கள். அன்னை மரியாவிடம் கற்றுக் கொள்ளக்கூடிய பாடங்கள், நம் வாழ்நாள் முழுமைக்கும் போதாது.

"அவர் உங்களுக்குச் சொல்வதெல்லாம் செய்யுங்கள்" என்று, தங்களிடம், மரியன்னை சொன்னதைக் கேட்ட பணியாளர்களுக்குக் குழப்பம். மரியன்னை 'அவர்' என்று குறிப்பிட்டுச் சொன்ன அந்தப் புது மனிதரை அவர்கள் அதுவரைப் பார்த்ததில்லை. அந்த இளைஞனைப் பார்த்தால், பிரச்சனையைத் தீர்த்துவைப்பவர் போல் அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. இருந்தாலும், கடந்து மூன்று அல்லது நான்கு நாட்களாய் தங்களுடன் சேர்ந்து அதிகம் வேலைகள் செய்தவர், மரியன்னை என்பதால், அவர் மட்டில் பணியாளர்களுக்கு அதிக மதிப்பு இருந்தது. அதுவும், அந்த அன்னை, அதுவரை, பல பிரச்சனைகளைத் தீர்த்து வைத்ததை, கண்கூடாகப் பார்த்தவர்கள் அவர்கள். எனவே, அந்த அன்னை சொன்னால், அதில் ஏதோ ஓர் அர்த்தம் இருக்கும் என்று அவர்கள் நம்பினர். மேலும், அந்த இளைஞன், அந்த அம்மாவுடைய மகன் என்றும் கேள்விப்பட்டதால், அவர் சொல்வதைக் கேட்பதற்கு, அவர்கள் மனம் ஓரளவு பக்குவப்பட்டிருந்தது.

பணியாளர்கள் இப்படி சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தபோது, இயேசு, தன்னைச் சுற்றிலும் பார்த்தார். அவர்கள் நின்றுகொண்டிருந்த முற்றத்தில், கை, கால் கழுவுவதற்கு வைக்கப்பட்டிருந்த ஆறு தொட்டிகளைக் கண்ட இயேசு, பணியாளரிடம், "இத்தொட்டிகளில் தண்ணீர் நிரப்புங்கள்" என்றார்.
இந்தக் காட்சியை, நாம் வாழும் காலத்திற்கு ஏற்றதுபோல் சொல்லவேண்டுமெனில், ஒரு கிராமத்தில் நடக்கும் திருமண விழாவைக் கற்பனை செய்துகொள்வோம். கை, கால் கழுவ, குழாய் வசதி இல்லாத இடங்களில், பெரிய பாத்திரங்களில், பிளாஸ்டிக் வாளிகளில் அல்லது சிமென்ட் தொட்டிகளில் தண்ணீர் வைத்திருப்பர். விருந்துக்கு வருவோர், கைகளையும், கால்களையும் கழுவ, அந்த தண்ணீர் பயன்படுத்தப்படும். அதை யாரும் குடிப்பதில்லை. அந்தத் தொட்டிகளில், தண்ணீரை நிரப்பச் சொன்னார், இயேசு.

இயேசு சொன்னதைக் கேட்ட பணியாளர்களுக்கு ஆச்சரியம், அதிர்ச்சி, கொஞ்சம் எரிச்சலும் இருந்திருக்கும். பந்தியில் பரிமாற திராட்சை இரசம் இல்லையென்று அலைமோதிக் கொண்டிருக்கும்போது, இப்படி ஒரு கட்டளையை இயேசு தருவார் என்று அவர்கள் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆனால், அதேநேரம், இயேசு சொன்ன கட்டளையில் ஒலித்த ஒரு தனிப்பட்ட அதிகாரம், அவர்கள் மனதில் ஏதோ ஒருவகை நம்பிக்கையைத் தந்தது. தாயின் தாலாட்டுக் குரலில் கட்டுண்டு நம்பிக்கையோடு கண்ணுறங்கும் குழந்தையைப்போல், இயேசுவின் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு, அவர்கள் தொட்டிகளை நிரப்ப ஆரம்பித்தனர். அங்கு என்ன நடந்தது என்பதை, இன்றைய நற்செய்தி இவ்வாறு கூறியுள்ளது:
யோவான் நற்செய்தி, 2: 7-9
இயேசு அவர்களிடம், “இத்தொட்டிகளில் தண்ணீர் நிரப்புங்கள் என்று கூறினார். அவர்கள் அவற்றை விளிம்புவரை நிரப்பினார்கள். பின்பு அவர், “இப்போது மொண்டு பந்தி மேற்பார்வையாளரிடம் கொண்டு போங்கள் என்று அவர்களிடம் கூறினார். அவர்களும் அவ்வாறே செய்தார்கள். பந்தி மேற்பார்வையாளர் திராட்சை இரசமாய் மாறியிருந்த தண்ணீரைச் சுவைத்தார். அந்த இரசம் எங்கிருந்து வந்தது என்று அவருக்குத் தெரியவில்லை; தண்ணீர் மொண்டு வந்த பணியாளருக்கே தெரிந்திருந்தது.

பணியாளர்கள் தொட்டியில் ஊற்றியது தண்ணீர். ஆனால், அதை அவர்கள் மொண்டு எடுத்துச் சென்றபோது, அது இரசமாக மாறியிருந்தது. எப்போது, எப்படி இந்த புதுமை நடந்தது?
வழக்கமாக, இயேசுவின் சொல்லோ, செயலோ புதுமைகளை நிகழ்த்தும். ஆனால், இந்தப் புதுமை நடந்தபோது, அப்படி தனிப்பட்ட வகையில் இயேசு எதையும் சொல்லவில்லை. செய்யவுமில்லை. "தண்ணீர் நிரப்புங்கள்" என்றார். "இப்போது மொண்டு பந்தி மேற்பார்வையாளரிடம் கொடுங்கள்" என்றார். இவ்விரு கூற்றுகளுக்குமிடையே, நீர் நிரப்பப்பட்ட தொட்டிகள் மீது அவர் கரங்களை நீட்டியதாகவோ, வேறு எதுவும் சொன்னதாகவோ, நற்செய்தியில் ஒன்றும் குறிப்பிடப்படவில்லை.
ஆனால், இயேசுவின் இந்த இரு கூற்றுகளுக்குமிடையே, யோவான் ஓர் அழகிய வாக்கியத்தை இணைத்துள்ளார். இத்தொட்டிகளில் தண்ணீர் நிரப்புங்கள்  என்று இயேசு சொன்னதும், அவர்கள் அவற்றை விளிம்பு வரை நிரப்பினார்கள் (யோவான், 2: 8). இதுதான் அந்த பொருள்நிறைந்த வாக்கியம். எப்போது அந்தப் பணியாளர்கள் அத்தொட்டிகளை விளிம்பு வரை நிரப்பினார்களோ, அப்போது அந்தத் தண்ணீர் திராட்சை இரசமாக மாறிய புதுமை நிகழ்ந்தது என்று நாம் கூறமுடியும்.

இயேசு சொல்லியதைக் கேட்டு, குழப்பத்தோடும், கோபத்தோடும் பணியாளர்கள் செயல்பட்டிருந்தால், தொட்டிகளை அரைகுறையாய் நிரப்பியிருப்பார்கள். ஆனால், யோவான் தெளிவாகக் கூறியுள்ளார்: அவர்கள் அத்தொட்டிகளை விளிம்பு வரை நிரப்பினார்கள் என்று. அப்படியெனில் அந்த பணியாளர்களின் உள்ளத்தில் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டிருந்தது. இந்த உள்ள மாற்றம்தான், தண்ணீரையும் இரசமாக மாற்றியது. தங்கள் அதிர்ச்சி, தயக்கம், எரிச்சல் எல்லாவற்றையும் புறந்தள்ளிவிட்டு, அவர்கள், தாங்கள் செய்யும் செயலை, முழுமையாகச் செய்த அந்த நேரத்தில், அவர்கள் ஊற்றிய தண்ணீர், திராட்சை இரசமாக மாறியது. முழுமையான ஈடுபாட்டுடன் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும், மன நிறைவைத் தருவதோடு, வாழ்வில் பல அற்புதமான மாற்றங்களையும் உருவாக்கும். புத்தாண்டின் துவக்கத்தில், இப்புதுமையின் வழியே, இப்படிப்பட்ட ஒரு பாடத்தை நாம் பயில்வது பயனளிக்கும்.
இறுதியாக, இந்நாட்களில் திருமண உறவில் இணையும் மணமக்கள் வாழ்வில் அன்னை மரியாவும், இயேசுவும் பங்கேற்கவும், அந்த அன்னையின் பரிந்துரையால், மணமக்கள் வாழ்வில், இறைவன், அற்புதங்களை ஆற்றவும், சிறப்பாக வேண்டிக்கொள்வோம்.

Tuesday, January 15, 2019

விவிலியத்தேடல் : ஒத்தமை நற்செய்திகளில் பொதுவானப் புதுமைகள்

Pongal Celebration

Chanthaburi - Thailand - fruit decorations

பூமியில் புதுமை அகிலமெங்கும் அறுவடைத் திருவிழா

தமிழ்கூறு நல்லுலகெங்கும் சனவரி 15, இச்செவ்வாயன்று, பொங்கல் திருவிழா கொண்டாடப்பட்டது. இயற்கை அன்னையும், மனித உழைப்பும் இணைந்து, வழங்கியுள்ள அறுவடைப் பலன்களுக்கு நன்றி கூறும் நன்னாள், பொங்கல் திருநாள். இந்த நன்னாளில் உலகின் வேறு சில நாடுகளில் சிறப்பிக்கப்படும் அறுவடைத் திருநாள்களைக் குறித்து ஒரு மேலோட்டமான பார்வை இதோ:
இந்தோனேசியாவின் பாலித்தீவில் (Bali) அரிசியை, 'தேவி ஸ்ரீ' என்ற தேவதையாகக் கொண்டாடுகின்றனர். அறுவடைக் காலத்தில், இந்த தேவதைக்கு மூங்கிலால் கோவில்கள் உருவாக்கப்படுகின்றன. அந்தத் தீவில் வாழும் மக்கள், இந்த தேவதையின் உருவத்தை, நெல் கதிர்களால் உருவாக்கி, நெல் களஞ்சியங்கள் மீது, பாதுகாப்பின் அடையாளமாக வைக்கின்றனர்.
தாய்லாந்து நாட்டின் சந்தபுரி (Chanthaburi) என்ற நகரம், பல்வேறு வண்ணங்களால் ஒளிரும் படிகக் கற்களுக்கும், பலவண்ணங்கள் கொண்ட பழங்களுக்கும் புகழ்பெற்றது. கோடைக்காலத்தில், அறுவடையாகும் பல வண்ணப் பழங்களைக் கொண்டு, அலங்கரிக்கப்பட்ட இரதங்கள், அறுவடைத் திருநாளன்று ஊர்வலமாகச் செல்லும்.
ஆர்ஜென்டீனா நாட்டின் மென்டோன்சா (Mendonza) மாநிலம், திராட்சைத் தோட்டங்கள் நிறைந்த மாநிலம். அங்கு, பிப்ரவரி இரண்டாம் ஞாயிறன்று, மென்டோன்சா பேராயர், அவ்வாண்டில் விளைந்த முதல் திராட்சைக் கனிகள் மீது புனித நீரைத் தெளித்து அர்ச்சித்தபின், திராட்சைக் கனிகளின் அறுவடையும், அறுவடைத் திருவிழாவும் ஆரம்பமாகும்.
ஒவ்வோர் ஆண்டும், அக்டோபர் மாதத்தில், இஸ்ரேல் நாட்டவர், ‘சுக்கோத் (Sukkot) என்றழைக்கப்படும் கூடாரத் திருவிழாவைக் கொண்டாடுகின்றனர். அறுவடையை நினைவுறுத்தும் இந்தக் கூடாரத் திருவிழாவையொட்டி, பல குடும்பங்கள், திறந்த வெளியில், கூரையற்ற கூடாரங்கள் அமைத்து, அவற்றில் தங்குவர். வானத்தைப் பார்த்து, அறுவடையைத் தந்த இறைவனுக்கு நன்றி சொல்வதெற்கென, இந்தக் கூடாரங்கள் கூரையின்றி உருவாக்கப்படுகின்றன.
பிரித்தானியாவில், ஆகஸ்ட் முதல் தேதி, லம்மாஸ் (Lammas) என்ற திருநாளுடன் அறுவடை மாதம் ஆரம்பமாகிறது. கோதுமை அறுவடையைக் கொண்டாடும் இந்நாள்களில், முதலில் அறுவடை செய்யப்படும் புதிய கோதுமை மணிகளால் உருவாக்கப்பட்ட ரொட்டி, ஆலயப் பீடத்தில் காணிக்கையாக வைக்கப்பட்டபின், அறுவடைத் திருவிழா ஆரம்பமாகின்றது. (National Geographic)

Jesus cures Peter’s mother-in-law

ஒத்தமை நற்செய்திகளில் பொதுவானப் புதுமைகள்

'ஒத்தமை நற்செய்திகள்' என்றழைக்கப்படும், மத்தேயு, மாற்கு, லூக்கா ஆகிய மூன்று நற்செய்திகளிலும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள 12 பொதுவான புதுமைகளில் நம் தேடல் பயணம் இன்று துவங்குகிறது. இப்பயணத்தைத் துவங்குவதற்கு முன், 'ஒத்தமை நற்செய்திகளைக்' குறித்து ஒரு தெளிவைப் பெறுவது நல்லது.
'ஒத்தமை நற்செய்திகள்' என்ற சொற்றொடர், ஆங்கிலத்தில், 'Synoptic Gospels' என்றழைக்கப்படுகிறது. 'Synoptic' என்ற சொல், Syn மற்றும் Opsis என்ற இரு கிரேக்கச் சொற்களை இணைத்து உருவாக்கப்பட்ட ஒரு சொல். Syn என்ற சொல்லுக்கு, 'ஒன்று சேர்ந்து' என்றும், Opsis என்ற சொல்லுக்கு, 'பார்வை' அல்லது 'கண்ணோட்டம்' என்றும் பொருள். எனவே, 'Synoptic' என்ற சொல்லுக்கு, 'ஒன்று சேர்ந்த பார்வை' அல்லது, 'ஒன்று சேர்ந்த கண்ணோட்டம்' என்று பொருள்.

நற்செய்தியாளர்கள், மத்தேயு, மாற்கு, லூக்கா ஆகிய மூவரும், ஒருமித்தக் கண்ணோட்டத்துடன் தங்கள் நற்செய்திகளை உருவாக்கியுள்ளதால், இம்மூன்று நற்செய்திகளும், 'Synoptic Gospels' அல்லது, 'ஒருமித்தக் கண்ணோட்டம் கொண்ட நற்செய்திகள்' என்று அழைக்கப்படுகின்றன.
கண்ணோட்டத்தில் ஒருமித்து இருப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், இம்மூன்று நற்செய்திகளும் ஏறத்தாழ ஒருமித்த அமைப்பையும், பல இடங்களில் ஒருமித்த சொற்களையும், இறை வாக்கியங்களையும் கொண்டிருப்பதால், இவற்றை நாம் தமிழில், 'ஒத்தமை நற்செய்திகள்' என்று அழைக்கிறோம்.

இம்மூன்று நற்செய்திகளில் மாற்கு நற்செய்தி முதலில் எழுதப்பட்டது என்பது பாரம்பரியக் கருத்து. மாற்கு எழுதிய நற்செய்தி, மற்றும், இயேசுவின் படிப்பினைகள் அடங்கிய 'Q' என்ற தொகுப்பு, ஆகிய இரு ஆதாரங்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு, நற்செய்தியாளர்கள் மத்தேயுவும், லூக்காவும் தங்கள் நற்செய்திகளை உருவாக்கியுள்ளனர்.
மாற்கு நற்செய்தி, திருமுழுக்கு யோவானின் அறிக்கையில் துவங்கி, இறுதியில், 'நற்செய்தியைப் பறைசாற்றுங்கள்' என்று, இயேசு, விண்ணேற்றத்திற்கு முன், தன் சீடர்களுக்கு விடுத்த கட்டளையில் முடிவடைகிறது. இந்த நற்செய்தியுடன், மத்தேயு, லூக்கா ஆகிய இருவரின்  நற்செய்திகளை ஒப்புமைப்படுத்திக் காணும்போது, 30 பகுதிகளில், மிக நெருங்கிய ஒப்புமைகளைக் காணமுடிகிறது. மாற்கு நற்செய்தியில் இடம்பெற்றுள்ள 661 இறை வாக்கியங்களில், 630 இறை வாக்கியங்கள், மத்தேயு மற்றும் லூக்கா ஆகிய இருவரின் நற்செய்திகளில் இடம்பெற்றுள்ளன.

நமது தேடல் முயற்சிகளில், மாற்கு நற்செய்தியை அடித்தளமாகக் கொண்டு, ஒத்தமை நற்செய்திகள் மூன்றிலும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள 12 பொதுவானப் புதுமைகளில் நம் பயணத்தைத் துவக்குவோம். மாற்கு நற்செய்தியில் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ள இந்த 12 புதுமைகளை பின்வருமாறு வரிசைப்படுத்தலாம்.
1. சீமோன் பேதுருவின் மாமியாரை இயேசு குணமாக்குதல்
2. அதே நாள் மாலை, மேலும் பல பிணியாளரைக் குணமாக்குதல்.
3. தொழுநோயாளரை இயேசு குணப்படுத்துதல்
4. முடக்குவாதமுற்றவருக்கு இயேசு குணமளித்தல்
5. கை சூம்பியவரை இயேசு குணமாக்குதல்
6. காற்றையும், கடலையும் அடக்குதல்
7. கேரசேனர் பகுதியில் பேய் பிடித்து அலைந்தவரை நலமாக்குதல்.
8. இரத்தப் போக்குடைய பெண் குணமடைதல்
9. தொழுகைக்கூடத் தலைவர் யாயிர் என்பவரின் மகளை இயேசு குணமாக்குதல்.
10. 5000த்திற்கும் அதிகமான மக்களுக்கு இயேசு உணவு வழங்குதல். நான்கு நற்செய்திகளிலும் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ள இந்த தனித்துவமிக்கப் புதுமையை, நாம், யோவான் நற்செய்தியில் மேற்கொண்ட தேடல் பயணத்தில் ஏற்கனவே சிந்தித்தோம்.
11. தீய ஆவி பிடித்திருந்த ஒரு சிறுவன் நலமடைதல்
12. பாரவையற்ற பர்த்திமேயு பார்வை பெறுதல்.

இந்தப் பன்னிரு புதுமைகளில், முதல் புதுமை, இயேசு, சீமோன் பேதுருவின் மாமியாரைக் குணப்படுத்தியப் புதுமை. இப்புதுமை, மாற்கு நற்செய்தியில், பின்வரும் சொற்களில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது:
மாற்கு 1: 29-31
பின்பு அவர்கள் தொழுகைக் கூடத்தை விட்டு வெளியே வந்து யாக்கோபு, யோவானுடன் சீமோன், அந்திரேயா ஆகியோரின் வீட்டிற்குள் சென்றார்கள். சீமோனுடைய மாமியார் காய்ச்சலாய்க் கிடந்தார். உடனே அவர்கள் அதைப் பற்றி இயேசுவிடம் சொன்னார்கள். இயேசு அவரருகில் சென்று கையைப் பிடித்து அவரைத் தூக்கினார். காய்ச்சல் அவரை விட்டு நீங்கிற்று. அவர் அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்தார்.

இப்பகுதியின் துவக்கத்தில், 'சீமோன், அந்திரேயா ஆகியோரின் வீட்டிற்குள்' இயேசு சென்றார் என்ற சொற்களைக் காணும்போது, அது ஒரு கூட்டுக்குடும்பமாக இருந்தது என்பதை உணர்கிறோம். அத்துடன், சீமோனின் மாமியார், சீமோனின் வீட்டில் வாழ்ந்துவந்தார் என்ற தகவலும் நம் கவனத்தை ஈர்க்கிறது. பொதுவாக, இஸ்ரயேல் மக்களிடையே, பெற்றோரைப் பாதுகாக்கும் கடமை, அவர்களது மகன்களைச் சேரும். இங்கு, சீமோனின் மாமியார், சீமோனின் வீட்டில் வாழ்ந்தார் எனில், ஒருவேளை, சீமோனின் மனைவிக்கு சகோதரர்கள் யாரும் இல்லாத காரணத்தால், மனைவியின் தாயும் அவர்கள் வீட்டில் தங்கியிருந்தார் என்று எண்ணத் தோன்றுகின்றது.
சீமோன், அந்திரேயா, என்ற இரு சகோதரர்களும் ஒரு கூட்டுக் குடும்பத்தில் கூடுதல் பொறுப்புக்களுடன் வாழ்ந்தவர்கள். அத்தகைய கூட்டுக் குடும்பத்தையும், அதில் தங்களுக்கு இருந்த பொறுப்புக்களையும் விட்டுவிட்டு, அவர்கள் இருவரும் இயேசுவைப் பின்தொடர்ந்தனர் என்பதை எண்ணிப் பார்க்கும்போது, அவர்கள் இயேசுவின் மீது கொண்டிருந்த பற்றையும், அவரைப் பின்தொடர்வதற்கு அவர்கள் செய்த பெரும் தியாகத்தையும் நாம் உணரலாம்.

அடுத்ததாக, சீமோனின் மாமியாருக்கு வந்திருந்தது 'காய்ச்சல்' என்று மத்தேயுவும், மாற்கும் குறிப்பிடும்போது, அதை, 'கடுங்காய்ச்சல்' (லூக்கா 4:38) என்று, லூக்கா மட்டும் குறிப்பிட்டுள்ளார். நற்செய்தியாளர் லூக்கா ஒரு மருத்துவர் என்பது, பாரம்பரியக் கருத்து. எனவே, அவர், அந்தச் சூழலின் தீவிரத்தை உணர்ந்து, இவ்வாறு குறிப்பிட்டுள்ளார் என்று எண்ணிப் பார்க்கலாம்.
அடுத்ததாக, இயேசு, சீமோனின் மாமியாரை எவ்வாறு குணமாக்கினார் என்பதை மூன்று நற்செய்தியாளர்களும் வெவ்வேறு சொற்களில் கூறியுள்ளனர்.
இயேசு அவரருகில் சென்று கையைப் பிடித்து அவரைத் தூக்கினார். காய்ச்சல் அவரை விட்டு நீங்கிற்று (மாற்கு 1:31) என்று மாற்கு கூறியுள்ளார். இதையொத்த சொற்களை மத்தேயுவும் பயன்படுத்தியுள்ளார். இயேசு அவரது கையைத் தொட்டதும் காய்ச்சல் அவரை விட்டு நீங்கிற்று. (மத்தேயு 8:15) என்று மத்தேயு குறிப்பிட்டுள்ளார். லூக்கா நற்செய்தியில், இயேசு அவரருகில் நின்று, காய்ச்சலைக் கடிந்துகொள்ள அது அவரைவிட்டு நீங்கிற்று (லூக்கா 4:39) என்று, வேறொரு வகையில் கூறப்பட்டுள்ளது. தீய ஆவிகளை விரட்டும்போது இயேசு பயன்படுத்தும் கடிந்துகொள்ளுதல் என்ற யுக்தியை இங்கும் பயன்படுத்தியுள்ளதுபோல் நற்செய்தியாளர் லூக்கா இக்காட்சியை சித்திரித்துள்ளார்.

சீமோனின் மாமியார் குணமடைந்ததும், "அவர் அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்தார்" (மாற்கு 1:31) என்பதை, ஒத்தமை நற்செய்திகள் மூன்றும் தவறாமல், ஒரே விதமாகக் குறிப்பிட்டுள்ளன.
இயேசுவின் குணமளிக்கும் புதுமைகளால் உருவாகும் நன்மைகள், அப்புதுமைகளால் நலம் பெற்றோருடன் நின்றுவிடுவதில்லை. நலம் பெற்றோர், மற்றவர்களுக்குப் பணிவிடை புரிவதில்தான் இயேசுவின் குணமளிக்கும் சக்தி முழுமை பெறுகிறது என்ற எண்ணத்தை வலியுறுத்தவே, மூன்று நற்செய்தியாளர்களும், இப்புதுமையின் இறுதியில், மாமியார் பணிவிடைகள் ஆற்றினார் என்பதை தெளிவாகக் குறிப்பிட்டுள்ளனர். இயேசுவால் குணம் பெற்றவர்கள், உயிர் பெற்றவர்கள், தீய ஆவியிலிருந்து விடுதலை பெற்றவர்கள் அனைவரும், தாங்கள் பெற்ற அருளை, பிறரோடு பகிர்ந்துகொள்ளும் வழியில் தங்கள் எஞ்சிய வாழ்நாள்களை வாழ்ந்திருப்பர் என்பது உறுதி.

சீமோனின் மாமியார் குணமடைந்த செய்தி, கப்பர்நாகும் ஊரெங்கும் விரைவில் பரவியதால், அன்று மாலையில், நலமிழந்தோர் பலர் பேதுருவின் வீட்டு வாசலில் கூடிவந்தனர். இயேசு அவர்களைக் குணமாக்கிய அந்தப் புதுமையில் நம் தேடலை அடுத்தவாரம் தொடர்வோம்.

Saturday, January 12, 2019

Becoming the Beloved Child அன்பார்ந்த குழந்தையாக மாற...

The Baptism of Jesus

Baptism of Our Lord

Tamil speaking people in India and all over the world are celebrating their harvest festival, Pongal, this week. While this festival brings to mind all the blessings received from God via human labour, especially the hard toil of the farmers, it also brings to mind the tragedies faced by people in Tamil Nadu. In recent years, the months preceding the Pongal festival season have witnessed cyclones – Gaja, Thane, Vardha etc. and floods. Along with these natural disasters, the human made disasters like Sterlite, Koodankulam, Hydro-Carbon and Salem-Chennai green corridor have created havoc in Tamil Nadu. We pray that this harvest festival brings more hope and joy for Tamils, especially for the farmers in Tamil Nadu. We begin this Sunday’s reflection with this prayer!

This Sunday we are reflecting on the Baptism of Our Lord, which initiated his public ministry. While, reflecting on the Baptism of Christ, we are reminded of many committed persons who have been ‘baptized’ in various ways before taking up their mission in the world. One of them is Victor Frankl, who went through his ‘baptism’ in the Nazi concentration camp.

Among the millions of Jews imprisoned by the Nazis in the death camps of the '30's & '40's was Victor Frankl. In spite of the horrors and the odds, he survived. Around him, next to him, each day of his ordeal, dozens, hundreds, thousands of fellow-Jews and others died. Most of them died in the ovens, of course, but there were others who died simply because they gave up hope and lost heart, overwhelmed by horror and fear and hopelessness. Frankl survived, he said, because two forces sustained him: one was the certainty of his wife's love. The other was an inner drive to rewrite the manuscript of a book he had completed after years of labor -- which the Nazis had destroyed. Frankl's imprisonment was lightened by daily imaginary conversations with his wife and by scrawling notes for his book on all the bits and scraps of paper he could find. Now Frank has written eloquently of these two insights to cope with life: first, the discovery and certainty of being loved, and, second, having a clear and controlling purpose in life. (Nate Castens, Chanhassen, - GOSPEL NOTES FOR NEXT SUNDAY)

The certainty of being loved and the drive to accomplish something in life have helped millions of men and women to fight against all odds and emerge victorious. Viktor was one of them. He has compiled the experiences of the camp in his famous book - Man's Search for Meaning (published in 1946). The book's original German title - Trotzdem Ja Zum Leben Sagen: Ein Psychologe erlebt das Konzentrationslager - when translated approximately, would be: “Nevertheless, Say "Yes" to Life: A Psychologist Experiences the Concentration Camp”.

Saying ‘yes’ to life is the core of the Christmas story which culminates in the Baptism of Christ in Jordan. Christ said ‘yes’ while taking up the human form. Mary said ‘yes’ to Angel Gabriel’s disturbing message. Joseph said ‘yes’ to the instructions given by the angel in his dreams. The Shepherds and the Magi… all said ‘yes’ in their own way. Today, we celebrate Jesus saying ‘yes’ to his public life by getting into the river Jordan. This was possible for Jesus since he was certain of the Father’s love. There are at least a few hundred stories illustrating the bond between parents and children. This story – The Father’s Eyes’ – is one of my favourites on this theme.

This teenager lived alone with his father, and the two of them had a very special relationship. Football was the all consuming passion of the teenager. Since his stature did not match his passion, he was, most of the time, warming the bench as a substitute. Even though the son was always on the bench, his father was always in the stands cheering. He never missed a game. This young man was still the smallest of the class when he entered high school. But his father continued to encourage him but also made it very clear that he did not have to play football if he didn't want to. But the young man loved football and decided to hang in there. All through high school he never missed a practice, nor a game, but remained a bench warmer all four years. His faithful father was always in the stands, always with words of encouragement for him.
When the young man went to college, he decided to try out for the football team as a "walk-on." Everyone was sure he could never make the cut, but he did. The coach admitted that he kept him on the roster because he always put his heart and soul into every practice, and at the same time, provided the other members with the spirit and hustle they badly needed. The news that he had survived the cut thrilled him so much that he rushed to the nearest phone and called his father. His father shared his excitement and was sent season tickets for all the college games.
This persistent young athlete never missed practice during his four years at college, but he never got to play in the game. It was the end of his senior football season, and as he trotted onto the practice field shortly before the big play-off game, the coach met him with a telegram. The young man read the telegram and he became deathly silent. Swallowing hard, he mumbled to the coach, "My father died this morning. Is it all right if I miss practice today?" The coach put his arm gently around his shoulder and said, "Take the rest of the week off, son. And don't even plan to come back to the game on Saturday.”
Saturday arrived, and the game was not going well. In the third quarter, when the team was ten points behind, a silent young man quietly slipped into the empty locker room and put on his football gear. As he ran onto the sidelines, the coach and his players were astounded to see their faithful team mate back so soon. "Coach, please let me play. I've just got to play today," said the young man. The coach pretended not to hear him. There was no way he wanted his worst player in this close playoff game. But the young man persisted, and finally feeling sorry for the kid, the coach gave in. "All right," he said. "You can go in."
Before long, the coach, the players and everyone in the stands could not believe their eyes. This little, unknown kid who had never played before, was doing everything right. The opposing team could not stop him. He ran, he passed, blocked and tackled like a star. His team began to triumph. The score was soon tied. In the closing seconds of the game, this kid intercepted a pass and ran all the way for the winning touchdown. The fans broke loose. His team mates hoisted him onto their shoulders. Such cheering you've never heard! Finally, after the stands had emptied and the team had showered and left the locker room, the coach noticed that the young man was sitting quietly in the corner all alone. The coach came to him and said, "Kid, I can't believe it. You were fantastic! Tell me what got into you? How did you do it?"
He looked at the coach, with tears in his eyes, and said, "Well, you knew my dad died, but did you know that my dad was blind?" The young man swallowed hard and forced a smile, "Dad came to all my games, but today was the first time he could see me play, and I wanted to show him I could do it!" (Slightly modified)

The bond between parents and children go much beyond physical abilities. The father of the boy could not see his son playing. Still, he believed in him and that faith made the son a star when needed. Our Heavenly Father whom we don’t see, made a star of his Son Jesus on the banks of the river Jordan. This is given as our Gospel today – The Feast of the Baptism of Our Lord. (Luke 3: 15-16. 21-22)

Jesus stepped into the river Jordan to begin his public ministry. In the Baptism of our Lord, there are two thoughts that are worthy of our attention and reflection: Jesus stepping into the running waters and Jesus mingling with the common people.
Standing on solid ground is much safer than stepping into a running stream or a river. Jesus chose to do this in order to demonstrate that he was willing to step into the insecure, unknown future relying only on his Father. Stepping into the running water is also a lovely symbol to show that Jesus’ ministry would be life-giving as does running water.
Jesus mingled with the crowd when he approached John the Baptist. This identification made John very uncomfortable. Still, Jesus insisted that it would be this way… His way! Identifying with the people we serve, is the first and fundamental condition of any ministry.

Jesus stepping into the running waters and mingling with the common people must have pleased the Father very much and hence he took great pride in proclaiming his love for him: “Thou art my beloved Son; with thee I am well pleased.” (Lk. 3:22)
It is significant that on only three occasions the words of God the Father are recorded in the Gospels. The first one is at the Baptism; the second at the Transfiguration and the third, just before the Last Supper and the Passion, when Jesus is troubled at heart (John 12:28). Among all these three statements from God the Father, the one at the Baptism is the most endearing one. Let these reassuring words of God the Father spoken at Jordan, ring out forcefully and firmly during this New Year to everyone of us!

Theophany Icon

ஆண்டவரின் திருமுழுக்கு ஞாயிறு

இந்தியாவிலும், உலகின் பல நாடுகளிலும் வாழும் தமிழர்களாகிய நாம், பொங்கல் திருவிழாவைச் சிறப்பிக்கின்றோம். இறைவனின் கருணை, இயற்கை வளம், மனித உழைப்பு, குறிப்பாக, விவசாயிகளின் கடினமான உழைப்பு ஆகிய அனைத்தும் இணைந்ததால், நாம் அடைந்துள்ள கொடைகளுக்கு நன்றி சொல்லும் அழகானத் திருநாள் இது. இந்த அறுவடைத் திருநாள், உயர்வான பல எண்ணங்களால் நம் மனங்களை நிறைத்தாலும், ஒரு சில நெருடல்களையும் உருவாக்குகின்றது.
கடந்த சில ஆண்டுகளாய், தை மாதத்திற்கு முந்தைய மாதங்களில் 'கஜ' புயல், 'தானே' புயல், 'வார்தா' புயல், போன்ற இயற்கைப் பேரிடர்கள் தமிழகத்தைத் தலைகீழாகப் புரட்டிப்போட்டன. அவை போதாதென்று, ஸ்டெர்லைட்’, கூடங்குளம், 'ஹைட்ரோ-கார்பன்' பசுமை வழிச்சாலை போன்ற திட்டங்கள் உருவாக்கிவரும் கூடுதல் கொடுமைகள், தமிழகத்தைச் சிதைத்து வந்துள்ளன.
இயற்கைப் பேரிடர்களால் பயிர்களை இழந்து தவிக்கும் பல்லாயிரம் உழவர்களுக்கு, இறைவன் நல்வழி காட்டவேண்டுமென்று செபிப்போம். புயல்கள் நம்மிடமிருந்து பறித்துக்கொண்ட விளைச்சலை ஈடுசெய்ய, நம் உள்ளங்களில், அன்பு, உதவி, உறவு என்ற பயிர்களை இறைவன் வளர்த்து, இந்த அறுவடைத் திருநாளை அர்த்தமுள்ளதாக மாற்றவேண்டும் என்ற வேண்டுதலுடன், இன்றைய நம் சிந்தனைகளைத் தொடர்வோம்.

மனித குலத்தை வேதனையிலும், வெட்கத்திலும் தலைகுனிய வைக்கும் வரலாற்றுக் காயங்களில் ஒன்று, ஹிட்லரின் கொடுமைகளுக்குச் சிகரமாக விளங்கிய நாத்சி வதை முகாம்கள். அந்த வதை முகாம்களிலிருந்து உயிரோடு வெளியேறியவர்களில் பலர், தங்கள் வாழ்வின் மீதி நாட்களை, நடைப்பிணங்களாக வாழ்ந்தனர். மிகச் சிலரே, அந்த வதை முகாம்களிலிருந்து வெளியேறியபின், உடலளவில் நொறுங்கிப் போயிருந்தாலும், உள்ளத்தளவில் போதுமான நம்பிக்கையுடன் தங்கள் வாழ்வைத் தொடர்ந்தனர். அவர்களில் ஒருவர், ஆஸ்திரிய நாட்டைச் சேர்ந்த விக்டர் பிராங்கல் (Viktor Frankl) என்ற மேதை.
புகழ்பெற்ற நரம்பியல் நிபுணராகவும், மனநல மருத்துவராகவும் வாழ்ந்த விக்டர் பிராங்கல் அவர்கள், தன் வதைமுகாம் அனுபவங்களையும், அவற்றிலிருந்து தான் வெற்றிகரமாக வெளிவர, தனக்கு உதவியாக இருந்த உண்மைகளையும் தொகுத்து, Man's Search for Meaning, அதாவது, "அர்த்தத்திற்காக மனிதனின் தேடல்" என்ற புகழ்பெற்ற நூலை எழுதினார். Nevertheless, Say "Yes" to Life: A Psychologist Experiences the Concentration Camp, அதாவது, "எப்படியிருந்தாலும், வாழ்வுக்கு 'ஆம்' என்று சொல்: வதை முகாமில் ஒரு மனநல நிபுணரின் அனுபவங்கள்" என்பதே, 1946ம் ஆண்டு வெளியான இந்நூலுக்கு விக்டர் அவர்கள் முதலில் கொடுத்திருந்த தலைப்பு.

தன்னுடன், வதை முகாமில், இருந்தவர்களில் பலர், நச்சுவாயுச் சூளைகளில் உயிரிழந்தனர். இன்னும் பலர், அந்த வாயுச் சூளைகளுக்குச் செல்வதற்கு முன்னரே, நம்பிக்கையுழந்து, நடைப்பிணங்களாக வலம் வந்தனர் என்று விக்டர் அவர்கள் தன் நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார். அந்த நடைப்பிணங்கள் நடுவில், தான், உயிரோடும், ஓரளவு உள்ள நலத்தோடும் வெளியேறியதற்கு இரு காரணங்கள் உண்டு என்று அவர் கூறியுள்ளார்.
அவ்விரு காரணங்களில் ஒன்று, அவரது மனைவி, அவர் மீது மிகுந்த அன்பு கொண்டிருக்கிறார் என்ற உணர்வு. மற்றொன்று, தான் எழுதி முடித்திருந்த ஒரு புதிய நூலின் கைப்பிரதியை, தன் கண்முன்னே நாத்சி படையினர் அழித்துவிட்டதால், அந்நூலை மீண்டும் எப்படியாவது எழுதி முடிக்கவேண்டும் என்று தனக்குள் எழுந்த ஆவல் என்று, விக்டர் அவர்கள் தன் நூலில் கூறியுள்ளார். அந்த வதை முகாமில், ஒவ்வொரு நாளும், விக்டர் பிராங்கல் அவர்கள், கற்பனையில் தன் அன்பு மனைவியோடு பேசி வந்தார். அந்த முகாமில், ஆங்காங்கே கிடைத்த காகிதத் துண்டுகளில், தான் எழுதப்போகும் நூலுக்குத் தேவையான குறிப்புக்களை எழுதிவந்தார்.

சூழ்நிலை எவ்வளவுதான் கொடூரமாக இருந்தாலும், இரு காரணிகள், மனிதர்களை வாழவைக்கும் சக்தி கொண்டவை. தன்னை அன்பு செய்ய ஒருவர் இருக்கிறார் என்ற உணர்வும், தான் வாழ்வில் ஆற்றவேண்டிய கடமைகள் உள்ளன என்ற தெளிவும், ஒருவரது வாழ்வை உந்தித்தள்ளும் சக்திகள். இத்தகைய சக்திகளை இயேசு உணர்ந்த நிகழ்வை இந்த ஞாயிறு நாம் சிந்திக்க வந்துள்ளோம். அதுதான், யோர்தான் நதியில் இயேசுவுக்கு ஏற்பட்ட திருமுழுக்கு அனுபவம். "என் அன்பார்ந்த மகன் நீயே, உன் பொருட்டு நான் பூரிப்படைகிறேன்" (லூக்கா 3: 22) என்று இயேசு, தன் திருமுழுக்கின்போது கேட்ட அந்த சக்திமிகுந்த சொற்கள், அவரை, கல்வாரிப் பலிவரை உறுதியாக அழைத்துச் சென்றன.

பெற்றோரின் அன்பு ஒருவரை எவ்வளவு தூரம் சாதிக்கவைக்கும் என்பதைக் கூறும் பல கதைகளில் ஒரு கதை இது.
இளைஞன் அலெக்ஸ், தன் தந்தையுடன் வாழ்ந்து வந்தான். இருவரிடையிலும் ஆழமான, அழகான உறவு இருந்தது. அலெக்ஸ், கால்பந்தாட்டத்தில் அதிக ஆர்வம் கொண்டவன். ஆனால், அவன் உடல், அந்த விளையாட்டிற்கு ஏற்றதுபோல் வலிமை மிக்கதாய் இல்லை. இருந்தாலும், அவனுக்கிருந்த ஆர்வத்தைக் கண்டு, பயிற்சியாளர், கல்லூரி கால்பந்தாட்டக் குழுவில் ஓர் இடம் கொடுத்தார். பல போட்டிகளில் விளையாடும் வாய்ப்புக்கள் அலெக்ஸுக்குக் கிடைக்கவில்லை. இருந்தாலும், அவன் ஓரத்திலிருந்து, தன் குழுவினரை உற்சாகப்படுத்திக்கொண்டே இருப்பான். தன் மகன் அலெக்ஸ் களமிறங்கி விளையாடவில்லையெனினும், அவனது குழு விளையாடும் ஒவ்வொரு போட்டிக்கும், அவன் தந்தை வருவார். உற்சாகமாய் கைதட்டி இரசிப்பார்.
ஈராண்டுகள் இப்படியே உருண்டோடின. முக்கியமான ஒரு போட்டி நெருங்கி வந்ததால், குழுவினர் அனைவரும், வெறியுடன் பயிற்சி பெற்று வந்தனர், அலெக்ஸையும் சேர்த்து. போட்டிக்கு முந்தின நாள், அலெக்ஸின் தந்தை இறந்துவிட்ட செய்தி வந்தது. பயிற்சியாளர், அலெக்ஸை அணைத்து, ஆறுதல் சொல்லி, வீட்டுக்கு அனுப்பிவைத்தார். போட்டியைப்பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டாமென்று சொல்லி அனுப்பிவைத்தார்.
அடுத்த நாள், முக்கியமான அந்த போட்டியில், அலெக்ஸின் குழு சரிவர விளையாடவில்லை. எனவே, தோற்கும் நிலையில் இருந்தனர். விளையாட்டின் பாதி நேர இடைவேளையின்போது அலெக்ஸ் திரும்பிவருவதை, குழுவினர் பார்த்தனர். அதுவும், குழுவின் சீருடை அணிந்து, விளையாட வந்திருந்தான், அலெக்ஸ். கால்பந்தாட்டத்தின் மீது அவனுக்கு இருந்த ஆர்வம் அனைவருக்கும் தெரிந்ததுதான். ஆனாலும், அதற்காக இப்படியா? தந்தையின் அடக்கம் முடிந்தும் முடியாமல், அவன் விளையாட்டுத்திடலுக்கு வந்தது, அனைவருக்கும் அதிர்ச்சியைத் தந்தது. தந்தையைப் புதைத்த அன்றே அவன் விளையாட வந்திருந்ததை, அவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
திடலுக்கு வந்த அலெக்ஸ், பயிற்சியாளரிடம் சென்று, "சார் இந்த இரண்டாவது பாதியில் தயவுசெய்து என்னை விளையாட அனுமதியுங்கள்" என்று கண்ணீரோடு கெஞ்சினான். ஏற்கனவே தன் குழு தோற்றுக்கொண்டிருந்தச் சூழலில், இவனை விளையாட அனுமதித்தால், நிலைமை இன்னும் மோசமாகுமே என்று பயிற்சியாளர் தயங்கினார். எனினும், அந்த இளைஞனின் மனதை உடைக்க விரும்பவில்லை. இனியும் இழப்பதற்கு என்ன இருக்கிறது, இந்த இளைஞனாவது திருப்தி அடையட்டுமே என்ற எண்ணத்தில், அனுமதி தந்தார்.

இரண்டாவது பாதியில், அலெக்ஸின் அற்புதமான விளையாட்டால், தோற்கும் நிலையில் இருந்த அவனது குழு வெற்றி அடைந்தது. அவனது குழுவினருக்கு ஆனந்த அதிர்ச்சி; எதிரணிக்கும் அதிர்ச்சி. ஆட்டத்தின் முடிவில் அலெக்ஸைத் தோள்களில் சுமந்து ஆரவாரம் செய்தனர். ஆரவாரம் எல்லாம் ஓய்ந்தபின், பயிற்சியாளர் அவனிடம், "தம்பி, என்னால் இதை நம்பவே முடியவில்லை. உனக்கு என்ன ஆயிற்று? எங்கிருந்து வந்தது உன் பலம், திறமை எல்லாம்?" என்று நேரடியாகவே கேட்டார்.
அலெக்ஸ் கண்ணீரோடு பேசினான்: "சார், என் அப்பா ஒவ்வொரு போட்டிக்கும் வந்து அமர்ந்திருந்தது மட்டுமே உங்கள் அனைவருக்கும் தெரியும். அவருக்குப் பார்வைத்திறன் கிடையாது என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?" என்று கேட்டான். குழுவினரும், பயிற்சியாளரும் அதிர்ச்சியில் அவனைப் பார்த்தனர். அலெக்ஸ் தொடர்ந்தான்: "ஆம், என் அப்பாவுக்குப் பார்வைத்திறன் கிடையாது. ஆனால், ஒவ்வொரு ஆட்டத்திற்கும் தவறாமல் வந்து, என்னை உற்சாகப்படுத்தினார். இன்று, இந்த ஆட்டத்தைத்தான், முதன் முதலாக அவர் வானிலிருந்து கண்ணாரக் கண்டிருப்பார். நான் விளையாடுவதை, அவர், முதல்முதலாகப் பார்க்கிறார் என்ற எண்ணமே, என் முழுத் திறமையை வெளிக்கொணர்ந்தது. இதுவரை எனக்காக மட்டுமே விளையாடிவந்த நான், இன்று, அவருக்காக விளையாடினேன்" என்று, அலெக்ஸ் சொல்லச் சொல்ல, அங்கிருந்தவர் அனைவரின் கண்களிலும் கண்ணீர் வழிந்தது... அதில், ஆனந்தக் கண்ணீரும் கலந்திருந்தது.

புறக்கண்களால் பார்க்கமுடியாத ஒரு தந்தை, தன் மகனை, அவனது கனவிலும், திறமைகளிலும் வளர்த்த கதை இது. புறக்கண்கொண்டு மனிதர்களால் பார்க்கமுடியாத விண்ணகத் தந்தை, தன் மகன் இயேசுவின் கனவுகளைத் துவக்கிவைத்த ஒரு நிகழ்வை, இன்றைய நற்செய்தி நமக்குத் தருகிறது. தந்தையாம் இறைவனின் அன்பு தனக்கு உள்ளது என்ற உறுதியாலும், இவ்வுலகில் தான் ஆற்றவேண்டிய பணிகள் உள்ளன என்ற தாகத்தாலும் தூண்டப்பட்டு, இயேசு தன் பணி வாழ்வைத் துவங்கும் நிகழ்வே, அவரது திருமுழுக்கு நிகழ்வு. தன் வாழ்வையும், பணியையும் குறித்து உறுதியானதொரு முடிவெடுத்த இயேசு, தன் முதல் அடியை, தண்ணீரில், அதுவும், ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஆற்று நீரில் எடுத்துவைத்தார். நம் சிந்தனைகளைத் தூண்டும் அழகான ஓர் அடையாளம் இது.
ஓடும் நீரில் நிற்கும்போது, நம் பாதங்களுக்கடியிலிருந்து பூமி நழுவிச் செல்வதைப் போன்ற உணர்வு எழும். இயேசு தன் பணியைத் துவக்கிய வேளையில், இஸ்ரயேல் சமுதாயம் பல வழிகளில் நிலையற்ற, நிலைகுலைந்த ஒரு சமுதாயமாக இருந்தது என்பதை, யோர்தானில் ஓடிய அந்த நீர் உருவகப்படுத்தியதோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.
ஓடும் நீரில் மற்றோர் அழகும் உண்டு... தேங்கி நிற்கும் நீரை விட, ஓடும் நீரில், உயிர்கள் வாழவும், வளரவும் வாய்ப்பு அதிகம் உண்டு. இயேசுவும், ஓடும் நீரைப்போல் பலருக்கு வாழ்வளிக்க விரும்பியதால், ஓடும் ஆற்று நீரைத் தன் பணிவாழ்வின் முதல் அடையாளமாகத் தேர்ந்தெடுத்தாரோ என்று எண்ணிப் பார்க்கலாம்.

இயேசு, தன் திருமுழுக்கை, யோர்தான் நதியில் தனியே பெறவில்லை. மக்களோடு, மக்களாய் கலந்து, கரைந்து நின்றார். இயேசுவின் இந்தப் பணிவும், மக்களோடு மக்களாய் கரைந்துவிட அவர் கொண்ட ஆர்வமும், விண்ணகத் தந்தையை மிகவும் மகிழ்வித்தன.
தன் மகனோ, மகளோ, அர்த்தமுள்ள, பெருமைக்குரியச் செயல்களைச் செய்யும்போது, அவர்களை அரவணைத்து, நெற்றியில் முத்தமிட்டு, ஆசீர்வதிக்கும், பெற்றோரைப் பார்த்திருக்கிறோம். நாமும் இந்த அரவணைப்பையும், ஆசீரையும் அனுபவித்திருப்போம். அதுதான் அன்று யோர்தானில் நடந்தது. மக்களோடு மக்களாகத் தன்னை முழுவதும் இணைத்துக்கொண்ட இயேசுவைக் கண்டு, ஆனந்தக் கண்ணீர் பொங்க, தந்தையாம் இறைவன் சொன்ன வார்த்தைகள்: "என் அன்பார்ந்த மகன் நீயே, உன் பொருட்டு நான் பூரிப்படைகிறேன்."
தந்தையாம் இறைவன் பேசியதாக நற்செய்திகளில் மும்முறை மட்டுமே கூறப்பட்டுள்ளது. அவற்றில் முதலாவது நிகழ்வு, யோர்தான் நதியில் இயேசு திருமுழுக்கு பெற்ற நிகழ்வு. இதற்கு அடுத்ததாக, இயேசு தோற்ற மாற்றம் பெற்ற நிகழ்விலும், இறுதி இரவுணவுக்கு முன்னர், இயேசு உள்ளம் கலங்கிய வேளையிலும் (யோவான் 12:28) தந்தையாம் இறைவன் பேசிய சொற்கள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.

விண்ணகத்தந்தையாம் இறைவன், உள்ளப் பூரிப்புடன், இந்த வார்த்தைகளை நம் ஒவ்வொருவருக்கும் சொல்லக் காத்திருக்கிறார். அன்னையும் தந்தையுமான இறைவன், புலர்ந்திருக்கும் புதிய ஆண்டில், நம்மை வாரி அணைத்து, உச்சி முகந்து, இந்த அன்பு சொற்களை நம் ஒவ்வொருவருக்கும் சொல்லட்டும்.