Saturday, August 19, 2017

An ‘outsider’ teaches Faith அன்னியர் சொல்லித்தரும் நம்பிக்கை

Christ and the Canaanite Woman, by Drouais, Jean-Germain

20th Sunday in Ordinary Time

In August 2014, Pope Francis stepped into Asia for the first time in his life. He must have experienced the Asian style of welcome. In his very first talk given to the President and other government officials of South Korea, he acknowledged the cultural heritage of Asia: “It is a great joy for me to come to Korea, the land of the morning calm, and to experience not only the natural beauty of this country, but above all the beauty of its people and its rich history and culture.” In January 2015, Pope Francis, once again, tasted the rich cultural heritage of Asia when he travelled to Sri Lanka and the Philippines. One of the key features of the Asian culture is its hospitality.

“Atithi Devo Bhava”, namely, “Consider the guest as god” is a Sanskrit slogan which reflects the welcoming attitude of India and, in general, of the East. Every time we reach a country or a city, we are given ‘Welcome’ messages through signboards and the announcements that come through speakers. When we leave a city, we see the sign: ‘Thank you. Come again.’ I am not a great fan of travelling. I do have my anxieties travelling to new places. Hence, these welcome signboards and messages put me somewhat at ease.

I am yet to see a country or a city that openly says: ‘You are not welcome’ or ‘Don’t come again’. In reality, however, we feel the unwelcoming trends and undercurrents flowing freely all over the world. Every time we wish to visit a county, the visa process makes us feel that we are not welcome in that country. Perhaps this ‘you-are-not-welcome’ message is more clearly given to the so called ‘third world’ people. Of late, the ‘unwelcome’ mood has erupted into violence in quite a few countries. We heard the president of a county speak of erecting a wall to stop people from entering ‘his’ country. Some countries are exploding with ‘you-are-not-welcome’ violence. In almost all these cases, religion becomes a pivotal factor dividing the people - not the true religion, but religion as interpreted by some ‘fundamental’ly deranged minds!

The non-welcoming attitude grows when we divide the world into I-versus-You, We-versus-Them etc. Such divisions give way to different types of violence, including terrorist activities, ethnic cleansing, religious clashes, targeted attacks on foreigners, and riots. In the past ten days, we have seen violence in Finland, Spain, Burkina Faso, the U.S. In all these attacks, young men were the culprits. 
Three years back, in the riots that erupted in England in August 2011, the youth took up pivotal roles. The riots in England are now referred to as the ‘BlackBerry’ riots, since most of the youth who were involved in the riots were organising themselves using BlackBerry technology! Talk about development!

Talking of the ‘BlackBerry’ riots, Ellen Teague, from Columban Justice and Peace, commented: “In the UK we have seen recent cuts to services which assist marginalised youth, such as youth clubs and employment schemes. We have also seen huge rises in student fees which has put a university education out of the reach of low income families. When interviewed, young people causing trouble in our cities have consistently spoken of anxiety for their futures and alienation from political and legal processes.”

Youngsters who have lost hope of the future, have scant regard for the safety of the present as well. Unfortunately, terrorist groups exploit this hopeless feelings of the youngsters and brainwash them into resorting to violence as a solution to their raging despair. Our world, fragmented into hundreds of divisions, creates a sense of fear of ‘the other’ and a loss of hope for a better world. Against such a background, the words from Isaiah we hear in this Sunday’s liturgy, sound like an impossible dream:

Isaiah 56:1, 6-7
This is what the LORD says: “Maintain justice and do what is right, for my salvation is close at hand and my righteousness will soon be revealed. And foreigners who bind themselves to the LORD to minister to him, to love the name of the LORD, and to be his servants, all who keep the Sabbath without desecrating it and who hold fast to my covenant—these I will bring to my holy mountain and give them joy in my house of prayer. Their burnt offerings and sacrifices will be accepted on my altar; for my house will be called a house of prayer for all nations.”

Universal salvation is the key theme of this Sunday’s readings. Justice, righteousness, equality, acceptance…. All that the human spirit craves for deep down is expressed as God’s promises in Isaiah – not only to Israelites but also to foreigners.

Such passages from the Bible, although sound very ideal, out of the world, and impossible, have inspired millions. Mohandas K. Gandhi was one of them who took the Bible, especially the Gospels very seriously. But, what Gandhi saw in real life, was far from the ideal life expressed in the Gospels. Here is an anecdote from his own life: M. K. Gandhi in his autobiography tells how, during his days in South Africa as a young Indian lawyer, he read the Gospels and saw in the teachings of Jesus the answer to the major problem facing the people of India, the caste system. Seriously considering embracing the Christian faith, Gandhi went to a white-only church one Sunday morning, intending to talk to the minister about the idea. When he entered the church, however, the usher refused to give him a seat and told him to go and worship with his own people. Gandhi left the church and never returned. “If Christians have caste differences also,” he said, “I might as well remain a Hindu.” (Fr. Ernest Munachi Ezeogu)

Ideal life - the life expressed in the Gospels - and real life seem far removed from one another. We are asked to bridge the gap. Jesus tries to emphasise this ‘gap’ in today’s gospel in a very strange way. (I must admit that this is one of the difficult passages for me to understand… especially the rude language used by Jesus with the Canaanite woman.) The woman perseveres in bridging the gap. Thank God the final lines of today’s gospel end well with Jesus praising the Canaanite woman: Then Jesus said to her, “Woman, you have great faith! Your request is granted.” (Matthew 15: 28) When Jesus praises the ‘great faith’ of the Canaanite woman, I hear Jesus chiding the ‘little faith’ of his apostles. How often have we experienced this… namely, when the ‘little faith’ of the regular Christian stands in stark contrast over the ‘great faith’ expressed by the so called non-Christians?

We spoke of the disenchanted, discouraged youth who took active part in the ‘BlackBerry’ riots in England. That is only one side of reality. We also hear, now and then, positive news of the youth who refuse to get into the spiralling violence. For instance, after the attack in Barcelona, the people, especially the youth have decided not to respond with hatred, but with love. We can be assured that Jesus would be telling these young men and women the uplifting words: “You have great faith! Your requests are granted!”

பொதுக்காலம் 20ம் ஞாயிறு

"வந்தாரை வாழவைக்கும் தமிழகம்" என்பது எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒரு கூற்று. வாய்ப்பு கிடைக்கும்போதெல்லாம் நான் இந்த எண்ணத்தை பிற மாநிலத்தவரிடம், பிற நாட்டினரிடம் சொல்லி, விளக்கம் தந்து, பெருமைபட்டிருக்கிறேன். தமிழகத்தில் பயணம் செய்யும் வேளையில், ஒவ்வோர் ஊரின் எல்லையிலும் நம் மனதை மகிழ்விக்கும் ஒரு வாசகம் அங்கு வைக்கப்பட்டிருக்கும். எடுத்துக்காட்டாக, சென்னையை நோக்கிச் செல்லும்போது, "சென்னை மாநகரம் உங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறது" என்று பெரிதாக எழுதி வைக்கப்பட்டிருக்கும். ஒவ்வோர் ஊரின் முகப்பிலும் அந்தந்த ஊரின் பெயரால் நமக்கு வரவேற்பு தரப்படும். அதேபோல், அந்த ஊரைவிட்டுச் செல்லும்போது, "நன்றி... மீண்டும் வருக" என்று அந்த ஊர், நமக்குப் பிரியாவிடை தரும்போது, மீண்டும் வரவேண்டும் என்ற அன்பு கட்டளையிடும். அயல் நாடுகளுக்குப் பயணங்கள் மேற்கொள்ளும்போது, ஒவ்வொரு விமான நிலையத்திலும் வரவேற்பு வார்த்தைகள் எழுதப்பட்டிருக்கும். விமானம் தரையிறங்கியதும், வரவேற்கும் வார்த்தைகள் ஒலிபெருக்கியில் ஒலிக்கும்.
உலகில் எந்த ஒரு நாடோ, நகரமோ "நீங்கள் இங்கே வரக் கூடாது, உங்களுக்கு இங்கே அனுமதியில்லை" என்று வெளிப்படையாகக் கூறுவதில்லை. ஆனால், நடைமுறையில் நடப்பதென்ன? நாடு விட்டு நாடு செல்பவர்களை, 'வாருங்கள்' என்று வார்த்தையால் சொல்லிவிட்டு, 'வராதீர்கள்' என்று செயல்களால் காட்டும் போக்கு பெருகிவருவதைக் கண்டு, கலங்கி நிற்கிறோம்.

உலகம் தன்னையே ஒரு முறை சுற்றி வர 24 மணி நேரம் ஆகிறது. இந்த 24 மணி நேரத்தில் ஒரு மணி நேரமாவது... ஏன், ஒரு பத்து நிமிடங்களாவது, உலகம் முழு அமைதியில் சுழல்கிறதா என்பது, பெரிய கேள்விக்குறி. நீ, நான்... நீங்கள், நாங்கள்... நாம், அவர்கள்... நாம், அந்நியர்கள்... என்று பாகுபாடுகள், வளர்ந்து வருவதால், சண்டைகள், கலவரங்கள் பெருகிவருகின்றன. திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள் கூறியுள்ளதுபோல், சிறு, சிறு துண்டுகளாக நடைபெற்றுவரும் மூன்றாம் உலகப்போரினால் மனித சமுதாயம் ஒவ்வொருநாளும் காயப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது.  
இக்கலவரங்களில் பெரும்பாலும் ஈடுபடுவது, காயப்படுவது, உயிர்பலியாவது யார்? இளையோரே. ஆகஸ்ட் 17, கடந்த வியாழனன்று, ஸ்பெயின் நாட்டின் பார்சலோனா நகரில் நிகழ்ந்த வெறித்தாக்குதலில், மக்கள் நடந்து சென்ற நடைபாதையில் வாகனத்தை வேண்டுமென்று ஓட்டிச்சென்று, 13பேரைக் கொன்ற ஓட்டுநர், ஓர் இளைஞர் என்று ஊடகங்கள் கூறுகின்றன. இந்த வன்முறைக்கு, ISIS தீவிரவாதக் குழு பொறுப்பேற்றுள்ளது. கடந்த வார இறுதியில், அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டில், வெள்ளையினத்தவர் உரிமைக்காக நிகழ்ந்த ஒரு போராட்டம், மற்றும் அதற்கு எதிராக நிகழ்ந்த மற்றொரு போராட்டம் இவற்றில், ஒரு காரை, கூட்டத்தில் ஓட்டி ஒருவரைக் கொன்றவர் 20 வயது நிறைந்த இளையவர்.
இறைவன் பெயரால், அல்லது இனத்தின் பெயரால், அடிப்படைவாதக் குழுக்கள் செய்துவரும் மூளைச் சலவைக்குப் (brainwash) பலியாகும் பல்லாயிரம் இளையோரைப் பற்றி நாம் அறிவோம்.
2011ம் ஆண்டு, ஆகஸ்ட் 6 முதல் 11 முடிய, இங்கிலாந்தின் பல பகுதிகளில் கலவரங்கள் நடைபெற்றன. இக்கலவரங்கள் 'BlackBerry' கலவரங்கள் என்று அழைக்கப்பட்டன. காரணம், இக்கலவரங்களில் ஈடுபட்ட இளையோரில் பலர், கைப்பேசிகளில் பயன்படுத்தப்படும் 'BlackBerry' என்ற தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி, கலவரங்களை ஏற்பாடு செய்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. இங்கிலாந்து கலவரங்கள் நிகழ்ந்த வேளையில், இளையோரைக் குறித்து Ellen Teague என்ற இளம்பெண் செய்தித்தாள் ஒன்றில் கூறியிருந்த எண்ணம், நம்மைச் சிந்திக்கத் தூண்டுகிறது. "நாளைய உலகைப் பற்றிய நம்பிக்கையை இளையோர் இழந்து வருகின்றனர். அதனால், இன்றைய உலகை அழிக்கவும் அவர்கள் தயங்குவதில்லை" என்று அவர் சொன்னது, சிந்திக்கவேண்டிய உண்மை.

இன்றைய உலகையும், நாளைய உலகையும் குறித்து நம்பிக்கை இழந்திருக்கும் இளையோருக்கு, நாம்-பிறஇனத்தவர் என்ற பிரிவுகளால் காயப்பட்டிருக்கும் நமக்கு, இன்றைய முதல் வாசகத்தில் இறைவன் கூறும் செய்தி, நம்பிக்கை தருகிறது. (இறைவாக்கினர் எசாயா 56: 1,6-7) நீதியில், நேர்மையில் உருவாகும் விடுதலையும், வெற்றியும் தன் மக்களுக்கு உண்டு என்று, இறைவன் உறுதி அளிக்கிறார். பிற இன மக்களும், இஸ்ரயேல் மக்களுடன், இறைவனின் ஆலயத்தில் இணையமுடியும் என்று, இறைவன் உறுதி அளிக்கிறார். தேனாக நம் காதுகளில் பாய்கின்றன, இறைவனின் உறுதிமொழிகள்.

விவிலியத்தில் காணக்கிடக்கும் இத்தகைய உறுதிமொழிகள், பலருக்கு, மன நிறைவையும், நம்பிக்கையையும் தந்துள்ளன. இன்றும் தருகின்றன. அவர்களில் ஒருவர் மகாத்மா காந்தி. தென்னாப்பிரிக்காவில், வழக்கறிஞராகப் பணியாற்றிவந்த காந்தி அவர்கள், விவிலியத்தை, முக்கியமாக, நற்செய்தியை, ஆழமாக வாசித்தபின், ஒரு தீர்மானத்திற்கு வந்தார். சாதியக் கொடுமைகளில் சிக்கித்தவித்த இந்தியாவுக்கு, கிறிஸ்தவமே விடுதலைத் தரும் சிறந்த வழி என்று அவர் தீர்மானித்தார். ஒரு கிறிஸ்தவராக மாற விரும்பினார். தன் விருப்பத்தை, நடைமுறைப்படுத்தும் எண்ணத்துடன், அவர், ஒரு ஞாயிறன்று, கிறிஸ்தவக் கோவிலுக்குச் சென்றார். கோவிலின் வாசலில், ஐரோப்பிய இனத்தவர் ஒருவர் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவர், காந்தியைக் கண்டதும், அவருக்கு அந்தக் கோவிலில் இடம் இல்லை என்றும், வெள்ளையர் அல்லாதோருக்கென அடுத்த வீதியில் உள்ள கோவிலுக்கு அவர் செல்லவேண்டும் என்றும் கூறினார். அன்று, அந்தக் கிறிஸ்தவக் கோவிலில் நுழைய அனுமதி மறுக்கப்பட்ட காந்தி அவர்கள், மீண்டும் அக்கோவில் பக்கம் திரும்பவேயில்லை. கிறிஸ்தவர்களுக்குள்ளும் பாகுபாடுகள் உண்டெனில், நான் ஓர் இந்துவாக இருப்பதே மேல்" என்று அவர் தன் சுயசரிதையில் எழுதியுள்ளார்.

பிற இன மக்களை நான் என் திருமலைக்கு அழைத்துவருவேன்... என் இல்லத்தில் அவர்களை மகிழச் செய்வேன்; அவர்கள் படைக்கும் எரிபலிகளும் மற்றப்பலிகளும் என் பீடத்தின் மேல் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும்; ஏனெனில், என் இல்லம் மக்களினங்கள் அனைத்திற்கும் உரிய இறைமன்றாட்டின் வீடு என அழைக்கப்படும் (எசாயா 56: 7) என்று, இறைவாக்கினர் எசாயா வழியாக இறைவன் சொல்வது, கனவுலகே தவிர, நடைமுறை உலகல்ல; நாம் வாழும் நடைமுறை உலகம், இன்னும் பிளவுபட்டிருக்கிறது என்பதை, நாம் நம்பும்வண்ணம், ஒவ்வொருநாளும், கொடுமைகள்  நிகழ்ந்துவருகின்றன.

வெறுப்பை வளர்க்கும் இக்கொடுமைகளைத் தாண்டி, நன்மைகள் நடக்கும் என்பதை எடுத்துரைக்கும் நற்செய்தி இன்று நமக்குத் தரப்பட்டுள்ளது. சமுதாயத்தின் விளிம்பில் வாழ்ந்து வந்த ஒரு கானானியப் பெண், நமக்கு நம்பிக்கை தருகிறார். நல்ல பல பாடங்களைச் சொல்லித் தருகிறார். தாழ்த்தப்பட்ட இனம், அவ்வினத்தில் பிறந்த ஒரு பெண், தீயஆவி பிடித்த மகளுக்குத் தாய் என்று, அடுக்கடுக்காக, சுமத்தப்பட்ட பல தடைகளை, துணிவுடன் தாண்டி, இந்தப் பெண், இயேசுவை அணுகி வருகிறார். அவரை ஒரு பொருட்டாகக்கூட மதிக்காத இயேசுவிடம், மீண்டும், மீண்டும், அவர் வருகிறார். இஸ்ரயேல் மக்களை குழந்தைகளாகவும், பிற இனத்தவரை நாய்களாகவும் உருவகித்துப் பேசும் இயேசுவின் கடினமான சொற்களையும் மீறி, அப்பெண் இயேசுவை அணுகி வருகிறார். இயேசு, அப்பெண்ணிடம் கூறும் கடுமையான சொற்கள், நம்மை அதிர்ச்சயடையச் செய்கின்றன.
தன் மகளை எப்படியாகிலும் குணமாக்கிவிடவேண்டும் என்ற ஒரே  குறிக்கோளுடன்... அதை, ஒருவகையான வெறி என்று கூடச் சொல்லலாம்... அத்தகைய வெறியுடன் அப்பெண் இயேசுவை அணுகியிருந்ததால், அவர் கூறிய கடினமான சொற்களையும் நேர்மறையான கண்ணோட்டத்துடன் புரிந்துகொண்டு, அந்தத் தாய், தன் விண்ணப்பத்தை மீண்டும், மீண்டும் இயேசுவிடம் வைக்கிறார். தளராத, உறுதியான விசுவாசத்தின் ஓர் எடுத்துக்காட்டாக அந்தக் கானானியப் பெண் நமக்கு முன் உயர்த்தப்படுகிறார். அம்மா, உமது நம்பிக்கை பெரிது. நீர் விரும்பியவாறே உமக்கு நிகழட்டும் (மத். 5: 28) என்று இயேசு அவரை அனுப்பி வைக்கிறார்.

இஸ்ரயேல் மக்களுக்கும் பிறருக்கும் உள்ள பிரிவுகளை, உயர்வு, தாழ்வுகளை இயேசு வலியுறுத்திக் கூறியபோது, அப்பிளவுகளை எல்லாம் தாண்டி, இறைவனின் கருணை உண்டு என்பதை, ஆணித்தரமாக உணர்த்திய கானானியப் பெண்ணிடம் நாம் கற்றுக் கொள்ளக்கூடியப் பாடங்கள் பல உள்ளன. அந்தப் பெண் கொண்டிருந்த விசுவாசத்தின் ஆழத்தைக் கண்ட இயேசு, அவர் பிற இனத்தவர், அதுவும் பிற இனத்தைச் சார்ந்த ஒரு பெண் என்பதையெல்லாம் புறம்தள்ளி, அவரது விசுவாசத்தை, கூட்டத்திற்கு முன் புகழ்ந்தாரே... அங்கும் நமக்குப் பாடங்கள் உள்ளன.
மனதைப் புண்படுத்தும் கடினமானச் சொற்களைக் கொண்டு கானானியப் பெண்ணிடம் பேசிய இயேசு, இறுதியில் அவரது நம்பிக்கையைப் புகழ்ந்தார். "உமது நம்பிக்கை பெரிது" என்று, வேற்றினத்தைச் சார்ந்த பெண்ணை இயேசு புகழ்வதைக் கேட்கும்போது, "நம்பிக்கை குன்றியவர்களே" என்று (மத். 8:26; 14:31; 16:8) அவ்வப்போது இயேசு தம் சீடர்களைக் கடிந்துகொண்ட சொற்களும் நம் மனதில் எதிரொலிக்கின்றன.
கிறிஸ்தவ மறையில் பிறந்து, வளர்ந்துவரும் பலர், நம்பிக்கையில் குன்றியிருப்பதையும், கிறிஸ்துவைப்பற்றி ஓரளவே தெரிந்த வேற்றுமதத்தவர், பேரளவு நம்பிக்கை கொண்டிருப்பதையும் நாம் உணர்ந்திருக்கிறோம். இன்றைய நற்செய்தியில் நாம் சந்திக்கும் கானானியப் பெண்ணைப்போல, வேற்று மதத்தவர் பலர், கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம் கொண்டுள்ள நம்பிக்கைக்கு, சவாலாக அமைந்த நேரங்களை எண்ணி, இறைவனுக்கு நன்றி கூறுவோம்.

இன்றைய உலகின் மீதும், நாளைய உலகின் மீதும் நம்பிக்கை இழந்துள்ள இளையோரைப்பற்றி சிந்திக்கும் வேளையில், நம்பிக்கைதரும் வண்ணம் செயலாற்றும் இளையோரையும் எண்ணி, இறைவனுக்கு நன்றிசொல்ல நாம் அழைக்கப்பட்டுள்ளோம். பார்சலோனாவில் நிகழ்ந்த வன்முறைத் தாக்குதலுக்கு, பதிலாக, வெறுப்பை நாங்கள் காட்டமாட்டோம் என்று அந்நகர மக்கள் தீர்மானித்திருப்பது, நம்பிக்கையைத் தருகிறது. மூன்று ஆண்டுகளுக்குமுன், திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள் தென்கொரியாவில் மேற்கொண்ட முதல் ஆசியத் திருப்பயணத்தின் போது, நம்பிக்கையை வளர்க்க இளையோர் அழைக்கப்பட்டுள்ளனர் என்பதை, ஆசிய இளையோரிடம் கூறினார். திருத்தந்தை ஆற்றிய அந்த உரையிலிருந்து ஒரு சில வரிகள்....
"நாம் விதைக்கவிரும்பும் நன்மை, நம்பிக்கை ஆகிய விதைகளை விழுங்கிவிடும் சுயநலம், அநீதி, பகைமை ஆகிய களைகள் அதிகம் வளர்ந்து வருகின்றன. செல்வம், அதிகாரம், இன்பம் என்ற பொய் தெய்வங்களின் வழிபாடு வளர்ந்து வருகிறது. பொருள் வசதிகள் நாளுக்கு நாள் பெருகிவந்தாலும், வெறுமை, தனிமை ஆகிய பாலைவனமும் மனித உள்ளங்களில் படர்ந்து வருகிறது. இந்த உலகில், இளையோராகிய நீங்கள் நம்பிக்கையை வளர்க்க அழைக்கப்பட்டுள்ளீர்கள்" என்று திருத்தந்தை ஆசிய இளையோரிடம் கூறினார்.

குறுகிய சுயநலச் சிறைகளிலிருந்து வெளியேறி, பரந்த உள்ளத்தை வளர்க்கும் வகையில் கூறப்பட்டுள்ள வந்தாரை வாழவைக்கும் தமிழகம் என்ற மந்திரத்துடன் நம் சிந்தனைகளை ஆரம்பித்தோம். முடிவிலும், ஓர் அழகிய தமிழ் செய்யுள் கூறும் சில எண்ணங்களுடன் நம் சிந்தனைகளை நிறைவு செய்வோம்.
யாதும் ஊரே; யாவரும் கேளிர்; தீதும் நன்றும் பிறர்தர வாரா;
என்று துவங்கும் கணியன் பூங்குன்றனாரின் கவிதை வரிகள், வெறும் கவிதையாக, பாடலாக, நின்றுவிடாமல், நடைமுறை வாழ்வின் இலக்கணமாக மாற முடியும் என்ற நம்பிக்கையுடன், இக்கவிதையின் பொருளுணர்ந்து, நம் சிந்தனைகளை நிறைவு செய்வோம். இதோ, இக்கவிதையின் பொருளுரை:
எல்லா ஊரும் எம் ஊர்
எல்லா மக்களும் எம் சொந்தம்
நன்மை தீமை அடுத்தவரால் வருவதில்லை
துன்பமும் ஆறுதலும்கூட மற்றவர் தருவதில்லை
சாதல் புதுமை யில்லை; வாழ்தல்
இன்பமென்று மகிழ்ந்தது இல்லை...
பிறந்து வாழ்வோரில்
சிறியோரை இகழ்ந்து தூற்றியதும் இல்லை
பெரியோரை வியந்து போற்றியதும் இல்லை.


யாதும் ஊரே; யாவரும் கேளிர்;
தீதும் நன்றும் பிறர்தர வாரா;
நோதலும் தணிதலும் அவற்றோ ரன்ன;
சாதலும் புதுவது அன்றே; வாழ்தல்
இனிதுஎன மகிழ்ந்தன்றும் இலமே; முனிவின்
இன்னாது என்றலும் இலமே; மின்னோரு
வானம் தண்துளி தலைஇ ஆனாது
கல்பொருது இரங்கும் மல்லல் பேர்யாற்று
நீர்வழிப் படூஉம் புணைபோல் ஆருயிர்
முறைவழிப் படூஉம் என்பது திறவோர்
காட்சியின் தெளிந்தனம் ஆதலின் மாட்சியின்
பெரியோரை வியத்தலும் இலமே;
சிறியோரை இகழ்தல் அதனினும் இலமே

- கணியன் பூங்குன்றனார்

Tuesday, August 15, 2017

விவிலியத்தேடல் : வேதனை வேள்வியில் யோபு – பகுதி 33

A remarkable Community of Blind Nuns

பாசமுள்ள பார்வையில்:  பார்வைத்திறன் அற்றபோதும், பரமனைக் காண...

மரியா, சிறுமியாக இருந்தபோது நிகழ்ந்த ஒரு விபத்தால், அவரது கண்பார்வை பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டது. பலவகையான மருத்துவச் சிகிச்சைகள் பெற்றும், தன் 30வது வயதில், மரியா, தன் பார்வைத்திறனை முற்றிலும் இழந்தார்.
இந்நிலையிலும், இளம்பெண் மரியா, பிறருக்கு ஏதாவது ஒருவகையில் உதவவேண்டும் என்று விரும்பினார். அப்போது, அவர், 'தோன் ஓரியோனே திருநற்கருணை சகோதரிகள்' (Sacramentine Sisters of Don Orione) என்ற துறவு சபையைப்பற்றி கேள்விப்பட்டார்.
இத்துறவு சபையின் சகோதரிகள் அனைவரும் பார்வைத்திறன் அற்றவர்கள். இவர்கள், ஒவ்வொருநாளும், 24 மணி நேர திருநற்கருணை ஆராதனையில் ஈடுபட்டுள்ளனர். "உலகின் ஒளியான இறைவனை அறியாதவர்களுக்காக, பார்வைத்திறனற்ற என் நிலையை ஒப்புக்கொடுக்கிறேன்" என்பது, இத்துறவு சபையில் இணைவோரின் விருதுவாக்காக அமைந்துள்ளது.
இச்சபையில் இணைந்த இளம்பெண் மரியா லுஸ் ஓஹேய்தா (Maria Luz Ojeda), அவர்கள், "ஆன்மாக்கள் மீட்படைவதற்கு நான் ஆற்றக்கூடிய ஆராதனைப்பணியால், நிம்மதியும், மகிழ்வும் அடைந்து வருகிறேன்" என்று கூறியுள்ளார்.
திங்கள் - நோயுற்றோர், செவ்வாய் - இளையோர், புதன் - உலக அமைதி, வியாழன் - இறையழைத்தல், வெள்ளி - முதியோர், சனிக்கிழமை - குழந்தைகள், ஞாயிறு - குடும்பங்கள்... என்று, வாரத்தின் ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு கருத்துக்காக இச்சகோதரிகள் ஆராதனையில் ஈடுபடுகின்றனர்.
"இந்த துறவு சபையை அன்னை மரியாவின் அரியணைக்கு முன் ஒரு மலராக அர்ப்பணிக்க விரும்புகிறேன். அவர் தன் புனிதக் கரங்களால் இம்மலரை நற்கருணையில் வீற்றிருக்கும் இயேசுவிடம் அர்ப்பணிப்பாராக" என்ற கருத்துடன், புனித லுயிஜி ஓரியோனே (Luigi Orione) அவர்கள், 1927ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 15ம் தேதி, இத்துறவு சபையை நிறுவினார்.
இத்துறவு சபை, தற்போது, இத்தாலி, இஸ்பெயின், பிலிப்பின்ஸ், கென்யா, அர்ஜென்டீனா, பிரேசில், சிலே ஆகிய நாடுகளில் பணியாற்றிவருகிறது. ஆகஸ்ட் 15ம் தேதி, இச்செவ்வாயன்று, 'தோன் ஓரியோனே திருநற்கருணை சகோதரிகள்' சபையினர், தங்கள் 90வது ஆண்டை நிறைவு செய்துள்ளனர்.
பார்வைத்திறன் அற்றபோதும், பரமனிடம் மற்றவர்களை அழைத்துவரும் பாசப்பணியில் ஈடுபட்டுள்ள அருள் சகோதரிகளை இறைவன் ஆசீர்வதிப்பாராக!

Look Back In Anger [DVD] [1958]

வேதனை வேள்வியில் யோபு – பகுதி 33

நடுவராக, நீதிபதியாக அமர்ந்திருக்கவேண்டிய இறைவன் இல்லாமலேயே நடைபெற்றுவரும் ஒரு வழக்கில், நாம் கடந்த சில வாரங்களாகப் பங்கேற்று வருகிறோம். யோபுக்கும், அவரது நண்பர்களான எலிப்பாசு, பில்தாது, சோப்பார் ஆகிய மூவருக்கும் இடையே நிகழ்ந்துவரும் இந்த வழக்கில், தான் குற்றமற்றவர் என்பதை மீண்டும் ஒருமுறை வலியுறுத்தி, யோபு தன் வாதங்களைக் கோர்வையாகத் தொகுத்து வழங்கி, 'தேட்ஸ் ஆல் யுவர் ஆனர்' என்று கூறி முடித்த வேளையில், நீதி மன்றத்தில் ஒரு திருப்பம் நிகழ்ந்தது.
பொதுவாக, ஒரு வழக்கறிஞர் கூறும் வாதங்கள் தனக்கு ஏற்புடையதல்ல என்றால், எதிர்தரப்பு வழக்கறிஞர், 'அப்ஜெக்சன் யுவர் ஆனர்' என்று குறுக்கிடுவார். அவரது மறுப்பை நீதிபதி ஏற்றுக்கொண்டால், அவர் தன் மறுப்பு வாதத்தை முன்வைப்பார். இந்த வழக்கிலோ, எதிர்தரப்பில் வாதாடிவந்த யோபின் நண்பர்கள் மூவரும், தங்கள் வாதங்களை நிறுத்திக்கொண்டனர் என்பதை, யோபு நூல் 32ம் பிரிவின் அறிமுக வரிகள் இவ்வாறு கூறுகின்றன:
யோபு 32: 1
யோபு தம்மை நேர்மையாளராகக் கருதியதால் இந்த மூன்று மனிதர்களும் அவருடன் சொல்லாடுவதை நிறுத்திவிட்டார்கள்.

அவ்வேளையில், ஓர் இளையவர், 'அப்ஜெக்சன் யுவர் ஆனர்' என்று நீதிமன்றத்தில் எழுந்து நிற்கிறார். அந்த இளையவர் யார், அவர் ஏன் அவ்வேளையில் குறுக்கிட்டார் என்பதை 32ம் பிரிவில் நாம் இவ்வாறு வாசிக்கிறோம்:
யோபு 32: 2-6
அப்பொழுது பூசியனும், இராமின் வீட்டைச் சார்ந்த பாரக்கேலின் புதல்வனுமான எலிகூ சீற்றம் அடைந்தான். யோபு கடவுளைவிடத் தம்மை நேர்மையாளராய்க் கருதியதால் அவர்மீது சினம் கொண்டான். மூன்று நண்பர்கள்மீதும் அவன் கோபப்பட்டான். ஏனெனில் யோபின் மீது அவர்கள் குற்றம் சாட்டினார்களேயன்றி, அதற்கான ஆதாரத்தை எடுத்துக் கூறவில்லை. எலிகூ யோபிடம் பேச இதுவரை காத்திருந்தான். ஏனெனில், அவனை விட அவர்கள் வயதில் முதிர்ந்தவர்கள். அந்த மூவரும் தகுந்த மறுமொழி தரவில்லை எனக் கண்ட எலிகூ இன்னும் ஆத்திரம் அடைந்தான். ஆகவே பூசியனும் பாரக்கேலின் புதல்வனுமான எலிகூ பேசத் தொடங்கினான்.

இளையவர் எலிகூவை அறிமுகப்படுத்தும் இவ்விறைவாக்கியங்களில் "சீற்றம் அடைந்தான்; சினம் கொண்டான்; கோபப்பட்டான்; ஆத்திரம் அடைந்தான்" என்று நான்கு முறை கூறப்பட்டுள்ளது. இளையோர் என்றதுமே, பொறுமையின்மை, கோபப்படுதல், வளர்ச்சியற்ற (immature) முறையில் நடந்துகொள்ளுதல், ஆத்திர, அவசரமாகச் செய்தல் என்ற பண்புகளை அவர்கள் மீது சுமத்துகிறோம்.
கோபம் கொண்டு எழுந்த எலிகூவைப்பற்றி சிந்திக்கும்போது, 1950களில் இங்கிலாந்தில் உருவான 'Angry young men' அதாவது, 'கோபமான இளையோர்' என்ற இயக்கம் நம் நினைவுக்கு வருகிறது.

இரண்டாம் உலகப்போர் முடிவுக்கு வந்தபோது, இங்கிலாந்து, பொருளாதாரத்திலும், சமுதாய வாழ்விலும் மிகப்பெரும் அளவில் உருக்குலைந்திருந்தது. அத்துடன், இந்தியா உட்பட, பல நாடுகளில் பிரித்தானிய காலனிய ஆதிக்கம் முடிவுற்றிருந்தது. அவ்வேளையில், தங்கள் நாட்டை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப, பிரித்தானிய அரசு எடுத்த பல முடிவுகள், இளைய தலைமுறையினரை ஆத்திரம் அடையச் செய்தது. குறிப்பாக, பாதுகாப்பு என்ற பெயரில், யார் பலசாலி என்ற பந்தயத்தில், போர்க்கருவிகளைக் குவித்துவந்த அரசுகளுடன், பிரித்தானியாவும் இணைந்து, 'ஆயுதப் போட்டியில்' (arms race) ஈடுபட்டிருந்தது, இளையோரை ஆத்திரம் அடையச்செய்தது.

உருக்குலைந்து போயிருந்த, உழைக்கும் வர்க்கத்தையும், நடுத்தர வர்க்கத்தையும் சேர்ந்த மக்களின் நலனுக்கு நிதி உதவிகளை ஒதுக்காமல், பாதுகாப்பு என்ற கற்பனைக் காரணத்தை முன்வைத்து, அழிவு ஒன்றையே உருவாக்கும் ஆயுதங்கள் செய்வதில், உலக அரசுகள் காட்டிவந்த ஆர்வம், இளையோரைக் கோபமடையச் செய்தது.
தங்கள் காலனிய ஆதிக்கத்திலிருந்து பல நாடுகள் விடுதலை பெற்ற பின்னரும், பிரித்தானிய அரசு, தான் இன்னும் பல நாடுகளை ஆட்சி செய்வதுபோல் எண்ணி வந்ததை, ஜான் ஆஸ்போர்ன் (John Osborne) என்ற நாடக ஆசிரியர், தன் நாடகங்கள் வழியே அம்பலப்படுத்தினார். 1956ம் ஆண்டு, ஆஸ்போர்ன் அவர்கள், 'Look Back in Anger' அதாவது, 'கோபத்துடன் பின்னோக்கிப் பார்' என்ற தலைப்பில் ஒரு நாடகத்தை உருவாக்கினார்.

அதுவரை இங்கிலாந்தில் மேடையேற்றப்பட்ட நாடகங்கள், நடைமுறை வாழ்விலிருந்து மக்களை திசைதிருப்பும் கேளிக்கைகளாக மட்டுமே இருந்தன. ஆஸ்போர்ன் போன்றவர்கள், உருவாக்கிய நாடகங்கள், நடுத்தர வகுப்பினர், தொழிலாளர்கள் ஆகியோரின் வாழ்வை, உள்ளது உள்ளபடியே காட்டும் நாடகங்களாக அமைந்தன. உழைப்பாளிகளின் உள்ளத்தில் வெடித்தெழுந்த வேதனைக் கேள்விகள், 'கோபத்துடன் பின்னோக்கிப் பார்' போன்ற நாடகங்களில், மேடையில் ஒலித்தன.
இந்த நாடகத்தின் நாயகன், ஜிம்மி போர்ட்டர் (Jimmy Porter), உழைக்கும் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர். அவரது மனைவி, ஆலிசன் (Alison), நடுத்தர வகுப்பைச் சேர்ந்தவர். இவர்களிடையே நிலவும் கருத்து வேறுபாடுகள், இந்த நாடகத்தில் அரங்கேறின. நாடகத்தில், ஜிம்மி கூறும் ஒரு வசனம், அவர் உள்ளத்தில் புதைந்திருக்கும் கோபத்தையும், அது எவ்விதம் வெளிவரும் என்பதையும் அழகாகக் கூறுகின்றது:
"ஒருநாள் நான், நம் அனைவரைப்பற்றி ஒரு நூலை எழுதுவேன். அந்த நூலில் நான் எழுதப்போகும் எண்ணங்கள், இங்கே, (தன் நெற்றியைத் தொட்டுக் காட்டியபடி) என் சிந்தனையில் எழுதப்பட்டுள்ளன. ஒரு மைல் உயரத்திற்குக் கொழுந்துவிட்டு எரியும் நெருப்பால் எழுதப்பட்டுள்ளன. அவற்றை நான் மீண்டும் வெளியிடும்போது, அமைதியில் திரட்டப்படும் மலர்களைப்போல் அவை வெளிவராது. அவை, நெருப்பாலும், என் இரத்தத்தாலும் எழுதப்படும்."

நாடக ஆசிரியர் ஆஸ்போர்ன் அவர்களின் உள்ளத்தில் கொழுந்துவிட்டு ஆத்திரம், நாடக நாயகன் ஜிம்மியின் சொற்களாக வெளிவந்தன. ஆஸ்போர்ன் அவர்களைப்போலவே மேலும் பல எழுத்தாளர்கள், நாடக ஆசிரியர்கள் தங்கள் ஆத்திரங்களை பல வடிவங்களில் வெளியிட்டதால், 1950களில் 'கோபமான இளையோர்' இயக்கம் உருவானது.
இதே 1950களில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டில் நிலவிய கறுப்பின அடக்குமுறைக்கு எதிராக, மார்ட்டின் லூத்தர் கிங் ஜுனியர் போன்ற இளைய தலைவர்களின் வழிநடத்துதலோடு, உருவாக்கப்பட்ட 'குடியுரிமைகள் இயக்கம்' (Civil Rights Movement) இளையோரின் கோபத்திற்கு ஆக்கப்பூர்வமான வடிகாலாக விளங்கியது.
"நான் கோபமாக இருக்கும்போது, நன்றாக எழுத, செபிக்க, போதிக்க முடிகிறது. ஏனெனில், என் உள்ளுணர்வுகள் அனைத்தும் துரிதமாக்கப்பட்டு, என் அறிவுத்திறன் கூர்மைபெற்று, என் சக்தி முழுவதும் அந்நேரம் வெளியாகிறது" என்று கூறிய மார்ட்டின் லூத்தர் கிங் ஜுனியர் அவர்கள், தன்னுடைய கோபத்தை மட்டுமல்லாமல், பெரும்பான்மையான கறுப்பின மக்களின் கோபத்தையும், ஆக்கப்பூர்வமானச் செயல்களாக மாற்ற அவர்களை வழிநடத்தினார்.
1960களில் நிலவிவந்த இறுக்கமான ஒரு கலாச்சாரத்திற்கு எதிராக, பிரித்தானியாவிலும், அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டிலும், இளையோர் உருவாக்கிய மாற்றுக்கலாச்சாரம், 'ஹிப்பி கலாச்சாரம்' என்று பெயர் பெற்றது.

தன் கண்முன்னே நடக்கும் அநீதிகளையும், அக்கிரமங்களையும் தட்டிக்கேட்கும் வகையில், இளையோர் திரண்டெழுவது, எல்லா காலங்களிலும், எல்லா நாடுகளிலும் நிகழும் ஒன்று. 'ஜல்லிக்கட்டு தடை'க்கு எதிராக, தமிழ்நாட்டின் பல இடங்களிலும், உலகின் பல நாடுகளிலும், இளையோர் திரண்டெழுந்ததை நாம் மறந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால், அந்த ஒரு போராட்டத்தோடு, இளையோர், தங்கள் சமுதாய ஈடுபாட்டை, நியாயமான ஆவேசத்தை நிறுத்திக்கொண்டது, நம்மை ஏமாற்றமடையச் செய்கிறது. மாட்டுக்காக கூட்டம் போட்ட நாம், ஏன் நாட்டுக்காக, நாட்டு மக்களுக்காக மீண்டும் கூடிவரத் தயங்குகிறோம் என்ற கேள்வி எழுகிறது. சமுதாயத்தில் நல்லவை நடக்க, கோபமுறும் இளையோர் தேவை.

அண்மைய சில மாதங்களாக வெனெசுவேலா நாட்டில் அரசுத்தலைவர் நிக்கோலஸ் மதுரோ அவர்கள் பறிக்க நினைக்கும் குடியரசு உரிமைகளை மீட்க நிகழ்ந்துவரும் போராட்டங்களில், இளையோர் முன்னணியில் உள்ளனர். அவர்களில் பலர் உயிர் துறந்துள்ளனர்.
நல்ல பல குறிக்கோள்களை அடைவதற்கு, இளையோர், தங்கள் கோபத்தை, நல்ல வழிகளில் பயன்படுத்துவது ஒருபுறம் எனில், வேறு சில இளையோர், தங்கள் கோபத்திற்கு வடிகால் தேட, அடிப்படைவாதக் குழுக்களில் இணைவதும், நாம் தற்போது காணும் ஓர் ஆபத்தான போக்கு.

அன்னை மரியாவின் விண்ணேற்பு திருநாளான, ஆகஸ்ட் 15, இச்செவ்வாயன்று, இந்தியா தன் 70வது சுதந்திர நாளைக் கொண்டாடியபோது, காங்கோ குடியரசு, கொரியா, பக்ரெய்ன், உட்பட, இன்னும் சில நாடுகள் தங்கள் சுதந்திர தினத்தைக் கொண்டாடியுள்ளன. இந்நாடுகள் அனைத்திலும் வாழும் இளையோர், குறிப்பாக, வட மற்றும் தென் கொரிய நாடுகளில் வாழும் இளையோர், தங்கள் சக்தி மிக்க உணர்வுகளை, நாட்டின் நலனுக்காக பயன்படுத்த வேண்டுமென்று இறைவனை வேண்டுவோம். இளையோர் தங்கள் உணர்வுகளை, குறிப்பாக, தங்கள் நியாயமான கோபங்களை, நல்வழியில் பயன்படுத்த, அன்னை மரியாவின் பரிந்துரையை நாடுவோம்.

'கோபமுறும் இளைய சமுதாயத்தின்' பிரதிநிதியாக, யோபு நூல் 32ம் பிரிவில் நாம் சந்திக்கும் எலிகூ கூறும் கருத்துக்கள், தொடர்ந்து வரும் ஆறு பிரிவுகளில், மிக நீண்ட உரையாக வழங்கப்பட்டுள்ளன. 159 இறை வாக்கியங்களாக இடம்பெற்றுள்ள எலிகூவின் உரையில் அடங்கியுள்ள உண்மைகள், நம் அடுத்தத் தேடலை வழிநடத்தும்.

Saturday, August 12, 2017

Water… Walking or Sinking தண்ணீர்... நடக்கவா? மூழ்கவா?

Jesus walking on water

 19th Sunday in Ordinary Time

Above the office door of the Swiss psychiatrist, Carl Jung (1875-1961), hung a stone plaque inscribed with the words: Called or Not, God is Present. Jung’s sign encapsulated in a few words what the joint testaments of Judaism and Christianity have put forth in hundreds of thousands of words for centuries, namely, that the transcendent almighty God chooses to be with humankind, to commune with us, to love and move among us, to be near, to abide, to be present whether called or not, in peace, as well as in panic.
God is so much part of our lives like our own body that we tend to take His presence for granted, as we do with our body. When we are wrapped in our joy or pain, we miss God’s presence so easily. Today’s Readings from I Kings as well as the Gospel of Matthew invite us to reflect on how easily and how often we miss SEEING God.

Elijah, the prophet, had challenged the prophets of Baal and Asherah on Mount Carmel, proved them wrong and exterminated them. Hence, Elijah had incurred the wrath of Jezebel, the queen and ran away from the country. The first part of chapter 19 of I Kings gives us a picture of Elijah who preferred to die rather than live in fear. God invited him to his mountain, Horeb. Our reading today is a sequel to this episode, where God invites Elijah to come out of the cave to meet Him. (1 Kings 19:11-13)
When Elijah saw the powerful wind, earthquake and fire he would have felt happy and secure that his God had come with might to fight his cause against the queen. His expectation proved wrong. God came in a gentle whisper. To belie our expectation is the beauty of God – the God of surprises.

The same lesson is reiterated in today’s Gospel as well. The miracle of Jesus walking on the water is given in three gospels – Matthew, Mark and John. The opening lines of today’s gospel are quite significant.
Matthew 14: 22-23
Immediately Jesus made the disciples get into the boat and go on ahead of him to the other side, while he dismissed the crowd. After he had dismissed them, he went up on a mountainside by himself to pray.
This is a sequel to the miracle in which Jesus fed more than 5000 people. Soon after that miracle, Jesus was very keen on dismissing the crowd and forcing his disciples to leave the place. Why this hurry? John’s gospel gives us a clue.
John 6: 14-15
After the people saw the sign Jesus performed, they began to say, “Surely this is the Prophet who is to come into the world.” Jesus, knowing that they intended to come and make him king by force, withdrew again to a mountain by himself.

The Israelites who had been under the tyranny of the Romans were very much attracted by the words of Jesus. Now they had seen him work a major miracle. (Remember… feeding the multitude is the ONLY miracle that is recorded six times – twice in Matthew and Mark and once in Luke and John.) In an over-enthusiastic crowd even a tiny spark is enough to create a huge frenzy. I guess someone in the crowd must have shouted: “This is the King we have been waiting for!” or some such thing. Knowing how a crowd can be swayed by emotions, Jesus wanted to leave that place. He wanted to be by himself in order to pray!

The closing line of the gospel passage quoted above (John 6:15) goes like this: Jesus withdrew again to the mountain by himself. The word ‘again’ is noteworthy. Jesus was going to the mountain by himself again and again. What for? Not just to escape from the crowds… but to spend time with himself and with his Father. To pray, to reflect, to regain perspective on his otherwise busy life. If only our leaders – political, religious leaders – follow Jesus, at least in this regard? A wishful thinking, indeed!

Jesus did not lock himself up in prayer. He came down to help his disciples struggling with wind and waves. He came to them walking on the sea. This was a symbolic act. In many world religions the sea stands for a power usually in opposition to the divine. Monsters abide in the sea. Many divine beings are depicted as conquering this power.
Jesus walked on the sea to prove a point: When the people offered him an earthly crown, he declined it. His mission was not to fight the Roman empire alone. His mission was to fight all the evil powers.

The disciples failed to recognise Jesus walking on the waters. Not only that… they mistook him for a ghost. When our whole attention is on the troubles around us, we tend to miss God or mistake God for a ghost! Here is a lovely poem, titled ‘Footsteps’ by Jennifer Jill Schwirzer about how mistaken our perception is while we are in trouble:

I had a dream last night of footsteps in the sand
God and I were walking—it must have been hand in hand
For there were two pairs of footsteps in the sand
His footsteps and my footsteps in the sand
And in the dream I had, we walked the peaceful shore
It seemed that we would walk that way, hand in hand forevermore
Two pairs of footsteps in the sand,
His footsteps and my footsteps in the sand.
And then the crashing waves of a wild and angry sea
Broke upon the shoreline of my life
Things I could not control were like churning, turning tides
And angry winds of strife
And when I was almost beaten and needed a helping hand.
There was just one pair of footsteps in the sand.
“You stayed when all was peaceful, but then where did you go?
Perhaps You’d had enough
When fortune fled and friends too, but oh, I needed You
When times got so rough.”
And then He said so gently as patient fathers do:
“When trouble stormed the shoreline, my child, I carried you.”
I had a dream last night of footsteps in the sand
Jesus bore my burden when I could no longer stand
One pair of footsteps in the sand
Just His pair of footsteps in the sand.

While Mark and John round off this miracle with Jesus approaching the disciples and getting them ashore, Matthew has one more interesting addition – that of Peter trying to walk on the sea. The impetuous Peter! “If it is you, Lord, then let me also walk on the sea like you.” We can hear the child in Peter speaking. Jesus was game for it. He says, “Come.” Peter leaves the security of the boat and his friends to venture into the unknown. Soon, he is engulfed by terror and begins to sink.

In one of the websites, the homilist gives this interesting insight. Jesus could have easily calmed the storm and the waves before asking Peter to step out of the boat. But He did not. That is what happens in life. We cannot wait till every storm and every wave has subsided. We need to step out of the boat, out of the familiar to the unfamiliar, fixing our gaze on Jesus. Peter began his adventure well, looking only at Jesus. But soon his attention was drawn to the waves and the storm and his own ability or inability to cope... He lost his footing. He began to sink.

Peter sinking in water is quite unthinkable, especially when we know that he had been a fisherman all his life and he must have seen quite a few storms in the Lake of Gennesaret. Hence, why did he sink? Perhaps to let us understand that our own skills and efforts may desert us occasionally. A similar thought is shared by Fr Ron Rolheiser when he reflects on this episode under the title –
Faith isn’t something you ever simply achieve. It’s not something that you ever nail down as a fait accompli. Faith works this way: Some days you walk on water and other days you sink like a stone.  Faith invariably gives way to doubt before it again recovers its confidence, then it loses it again.
We see this graphically illustrated in the famous story in the gospels of Peter walking on water… Peter is immediately buoyed up in his faith and asks Jesus to let him too walk on the water. Jesus invites him to do so and Peter gets out of the boat confidently and begins to walk on the water. But then, realizing what he was doing and the incredulous nature of it, he immediately starts to sink, cries out for help, and Jesus has to reach out and rescue him from drowning.
What we see illustrated here are two things that lie at the heart of our experience of faith, namely, that faith (literally) has its ups and downs and that it works best when we don’t confuse it with our own powers.

Fr Rolheiser closes his reflections with an anecdote:
Donald Nichol, in his book, Holiness, shares a story of a British missionary working in Africa. At one point, early on in his stay there, the missionary was called upon to mediate a dispute between two tribes. He had no preparation for this, was naïve, and totally out of his depth. But he gave himself over to the task in faith and, surprisingly, reconciled the two tribes. Afterwards, buoyed by this success, he began to fancy himself as mediator and began to present himself as an arbiter of disputes. But now, however, his efforts were invariably unhelpful. Here’s the irony: when he didn’t know what he was doing, but trusted solely in God, he was able to walk on water; as soon as he began to wrap himself in the process, he sank like a stone. Faith works like that: We can walk on water only as long as we don’t think that we are doing it with our own strength.

This Sunday we receive these invitations from God:
Come out of the security of the cave and meet Me in unexpected ways… Step out of the security of the boat and come. If you focus on Me, you can walk on water even when it turns into a stormy wave!

Jesus pulls Peter from water

பொதுக்காலம் 19ம் ஞாயிறு - ஞாயிறு சிந்தனை

நம் உடலைப்பற்றிய இரு எண்ணங்கள் இன்றைய ஞாயிறு சிந்தனையை துவக்கி வைக்கின்றன. உங்களில் யாராவது உங்கள் காது, மூக்கு, வாய் இவற்றை நேரடியாகப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? நமது உடலில் கை, கால், வயிறு போன்ற பகுதிகளை நேரடியாகப் பார்க்க முடியும். அதே நேரம் கண், காது, மூக்கு, வாய், முதுகு என்று, நம் உடலின் பல பகுதிகளை நம்மால் நேரடியாகப் பார்க்கமுடியாது. கண்ணாடியில் தெரியும் அவற்றின் பிம்பங்களைத்தான் பார்க்கமுடியும். நம்மோடு பிறந்து, நம் உடலின், நம் வாழ்வின் முக்கிய அங்கங்களாக இருக்கும் இப்பகுதிகளை நாம் நேரடியாகப் பார்க்கமுடியாமல் இருப்பதுபோல், நம் வாழ்வின் ஆதாரமாய், அடித்தளமாய் இருக்கும் இறைவனையும் நேரில் பார்த்திருக்க வாய்ப்பில்லை. இது முதல் எண்ணம்.
உடலின் பல பகுதிகளை நாம் ஒவ்வொரு நாளும் எண்ணிப் பார்ப்பதில்லை. அப்பகுதிகளில் ஏதேனும் வலி அல்லது பிரச்சனை என்று வரும்போது மட்டுமே, அவற்றைப் பற்றிய சிந்தனைகள் நமக்கு எழுகின்றன. அதேபோல், வாழ்க்கையில் வலி ஏற்படும் வேளைகளில், நாம் இறைவனைத் தேடுகிறோம் என்பதும் உண்மை. வாழ்வில், துன்பங்கள், போராட்டங்கள் சூழும் நேரங்களில், நம் கடவுள், கண்ணாமூச்சி விளையாடுவது போல, அல்லது, காணாமற் போய்விட்டதைப் போல உணர்கிறோம். இது இரண்டாவது எண்ணம். நம்மால் நேரடியாகப் பார்க்கமுடியாவிட்டாலும், நாம் அவற்றைப்பற்றி எப்போதும் எண்ணிப்பார்க்கவில்லை என்றாலும், நம் உடலின் பகுதிகளாய் இருக்கும் பல உறுப்புக்களைப் போல், நம் கடவுளும், எங்கும், எப்போதும் நம்முடன் இருக்கிறார்.
உலகப்புகழ் பெற்ற மனநல மருத்துவர், கார்ல் யுங் (Carl Jung) அவர்களின் அறைக்கு வெளியே, ஒரு கல்லில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த சொற்கள் இவை: "Called or Not, God is Present" "அழைத்தாலும், அழைக்கவில்லையென்றாலும், எப்போதும் நம்முடன் இருப்பவர் இறைவன்". மறுக்கமுடியாத இந்த உண்மையை நம் உள்ளத்தில் இன்னும் ஆழமாய் பதிக்க, இன்றைய ஞாயிறு வழிபாடு நமக்கு வாய்ப்பளிக்கிறது. நம் வாழ்வில், எவ்வடிவில், எவ்வகையில், கடவுள் உடன் இருக்கிறார் என்ற உண்மையை, இன்றைய முதல் வாசகத்தில், இறைவாக்கினர் எலியா வழியாகவும், நற்செய்தியில் புனித பேதுரு வழியாகவும் கற்றுக்கொள்ள முயல்வோம்.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் நாம் சந்திக்கும் இறைவாக்கினர் எலியா, தன் உயிருக்குப் பயந்து, குகையில் ஒளிந்திருக்கிறார். பாகால் என்ற தெய்வத்திற்குப் பணி செய்த பொய்வாக்கினர்களை நூற்றுக் கணக்கில் பழி தீர்த்த இறைவாக்கினர் எலியா, (அரசர்கள் முதல் நூல் 18: 40) அரசி ஈசபேலின் கையால் இறப்பதற்கு அஞ்சி, நாட்டைவிட்டு ஓடிப்போகிறார். தான் வாழ்ந்தது போதும் என்று விரக்தியடைந்த இறைவாக்கினர் எலியாவை, தன் திருமலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறார், இறைவன். அங்கே, தன்னைச் சந்திக்கும்படி, இறைவன், எலியாவுக்கு அழைப்பு விடுக்கிறார். இந்த அழைப்பைத் தொடர்ந்து வந்த சுழல்காற்று, நிலநடுக்கம், தீ ஆகியவற்றில் இறைவன் இல்லை. இவற்றிற்குப் பின் வந்த அடக்கமான மெல்லிய ஒலியில் (1 அரசர்கள் 19: 12-13) இறைவனின் அழைப்பை எலியா கேட்கிறார்.
சக்தி வாய்ந்த அரசியை எதிர்த்து, தன்னைக் காக்கவரும் இறைவன், சக்தியின் வெளிப்பாடுகளான சுழல்காற்று, நிலநடுக்கம், தீ இவற்றின் வழியே வரவேண்டும் என்பது, எலியாவின் எதிர்பார்ப்பாக இருந்திருக்கலாம். இந்த எதிர்பார்ப்பிற்கு முற்றிலும் மாறாக, மெல்லிய ஒலியில் இறைவன் இறைவாக்கினரைச் சந்தித்தது, எலியாவுக்கு மட்டுமல்ல, நமக்கும் நல்ல பாடம். நாம் எதிர்பார்க்கும் வழிகளில் வராமல், எதிர்பாராத விதமாய் வந்து, நம்மை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்துவதே இறைவனின் அழகு. இதையே இன்றைய நற்செய்தி நிகழ்ச்சியிலும் நாம் காண்கிறோம்.

இயேசு கடல்மீது நடந்தது, பேதுரு கடல்மீது நடக்க முயன்றது ஆகிய நிகழ்வுகள் இன்றைய நற்செய்தியாகத் தரப்பட்டுள்ளன. இயேசு 5000 பேருக்கு உணவளித்த பிறகு அன்று மாலை, அல்லது, இரவே, இந்தப் புதுமை நடந்ததாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது.
இன்றைய நற்செய்தியின் முதல் வரிகளே நமக்கு ஒரு பாடத்தைச் சொல்லித் தருகின்றன. இயேசு கூட்டத்தினரை அவ்விடத்திலிருந்து அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார். அப்பொழுது சீடரையும் உடனே படகேறித் தமக்குமுன் அக்கரைக்குச் செல்லுமாறு அவர் கட்டாயப்படுத்தினார். (மத்தேயு நற்செய்தி 14: 22) பசியால் வாடியிருந்த மக்களின் தேவைகளை நிறைவு செய்த இயேசு, உடனே அவ்விடத்தை விட்டு அகல நினைத்தார். அது மட்டுமல்ல. தன் சீடர்களையும் அவ்விடத்தைவிட்டு செல்லும்படி கட்டாயப்படுத்தினார் என்று இன்றைய நற்செய்தி ஆரம்பமாகிறது. இயேசு ஏன் இவ்விதம் நடந்துகொண்டார் என்பதற்குரிய காரணத்தை யோவான் நற்செய்தி தெளிவுபடுத்துகிறது. யோவான் நற்செய்தியிலும் இயேசு, 5000 பேருக்கு உணவளித்த புதுமை சொல்லப்பட்டுள்ளது. அப்புதுமை முடிந்ததும், அங்கு நிகழ்ந்ததை, நற்செய்தியாளர் யோவான் இவ்விதம் கூறியுள்ளார்:
யோவான் நற்செய்தி: 6: 14-15
இயேசு செய்த இந்த அரும் அடையாளத்தைக் கண்ட மக்கள், 'உலகிற்கு வரவிருந்த இறைவாக்கினர் உண்மையில் இவரே' என்றார்கள். அவர்கள் வந்து தம்மைப் பிடித்துக் கொண்டுபோய் அரசராக்கப் போகிறார்கள் என்பதை உணர்ந்து இயேசு மீண்டும் தனியாய் மலைக்குச் சென்றார்.

வயிறார உண்டவர்கள் இயேசுவை வாயாரப் புகழ்ந்திருக்கவேண்டும். அந்தக் கூட்டத்தில் ஒருவர் திடீரென, "இவர்தாம் நாம் இத்தனை ஆண்டுகளாய் காத்து கிடந்த அரசர்" என்று உரக்கச் சொல்லியிருக்கலாம். அதுவரை இயேசுவின் சொல்திறமையைக் கண்டு வியந்தவர்கள், அன்று அவரது செயல் திறமையையும் கண்டனர். 5000 பேருக்கு உணவளித்த அந்தப் புதுமை, இயேசுவின் மீது இருந்த மதிப்பை, இன்னும் பல மடங்காக உயர்த்தியது. இயேசு அவர்களது எண்ணங்களை, அவ்வெண்ணங்களை செயல்படுத்த அவர்கள் கொண்ட வேகத்தைப் பார்த்தார். அவர்கள் மத்தியிலிருந்து நழுவிச் சென்றார்.
கூட்டத்தில் உருவாகும் நிதானமற்ற உணர்வுகள், ஒருவருக்குக் கோவில் கட்ட கற்களைத் திரட்டும். அல்லது, அதே கற்களை எறிந்து, அவரைக் கொன்று, சமாதியும் கட்டும். இதை நன்கு உணர்ந்திருந்த இயேசு, அங்கிருந்து அகன்று சென்றார். எதற்காக? தன் தந்தையுடன் உறவாட, உரையாட...
மின்னல் கீற்று போல சிந்தனை ஒன்று நமக்குள் பளிச்சிடுகிறது. வாழ்க, வாழ்க என்று கூட்டங்கள் எழுப்பும் ஆரவாரத் துதிகளிலேயே மயங்கிக்கிடக்கும் நமது தலைவர்கள், அவ்வப்போது, கூட்டத்திலிருந்து தப்பித்துப் போய், தங்கள் வாழ்க்கையை, தனியே கொஞ்சம் அமைதியாய் சிந்தித்தால், எவ்வளவு பயன் கிடைக்கும்!

தந்தையோடு தனியே உறவாடச்சென்ற இயேசு, அங்கேயேத் தங்கிவிடவில்லை. காற்றோடு, கடலோடு போராடிய தன் சீடர்களைத் தேடிவந்தார். அதுவும், கடல்மீது நடந்து வந்தார். கடல்மீது நடப்பது என்ற உருவகம், தீய சக்திகள் அனைத்தையும் தன் காலடிக்குக் கொணர்தல் என்ற கருத்தை உணர்த்தும் ஓர் உருவகம். உரோமையப் பேரரசைக் கவிழ்க்க, உங்கள் சக்தியைப் பயன்படுத்துங்கள், என்ற விண்ணப்பத்தோடு இயேசுவை அரசராக்க நினைத்த மக்களிடமிருந்து தப்பித்தார் இயேசு. காரணம்? அவரது சக்தியை உரோமைய அரசுக்கு எதிராக மட்டும் பயன்படுத்துவதை இயேசு விரும்பவில்லை. மாறாக, இவ்வுலகின் தீய சக்திகளுக்கு எதிராக, தன் சக்தியைப் பயன்படுத்துவதையே அவர் விரும்பினார். இந்தச் சக்திகளைத் தன் காலடிக்குக் கொண்டு வருவதைக் காட்டும் வகையில், இயேசு கடல்மீது நடந்தார்.

கடல்மீது நடந்துவருவது இயேசுதான் என்பதை, சீடர்களால் உணர்ந்துகொள்ள முடியவில்லை. அவர்களது எண்ணங்கள், பார்வைகள் எல்லாம், அவர்களைச் சூழ்ந்தெழுந்த கடல் அலைகளிலும், சுழற்றியடித்த காற்றிலும் இருந்ததால், கடவுளை அவர்களால் பார்க்கமுடியவில்லை. நம்மைச்  சூழ்ந்து பயமுறுத்தும் துன்பங்களையும், போராட்டங்களையும் மட்டுமே பார்த்துவிட்டு, கடவுளைப் பார்க்கமுடியாமல் தவித்த நேரங்கள் எத்தனை, எத்தனை? கடவுள் நம்மை விட்டு தூரமாய் போய்விட்டதைப் போல் எத்தனை முறை உணர்ந்திருக்கிறோம்?
Jennifer Jill Schwirzer என்ற கவிஞர் எழுதிய காலடித்தடங்கள் (Footsteps) என்ற கவிதையின் சுருக்கம் இது: மனிதன் ஒருவன், தன் வாழ்க்கைப் பயணத்தைத் திருப்பிப்பார்க்கிறான். பயணத்தில் கடவுள் தன்னோடு நடந்து வந்ததற்குச் சான்றாக, பாதையில் இரு ஜோடி காலடித் தடங்கள் பதிந்திருந்தன. அவனுக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி. ஆனால், அந்த மகிழ்ச்சி நீடிக்கவில்லை. அந்தப் பாதையில், ஒரு சில நேரங்களில், ஒரு ஜோடி காலடித் தடங்களே இருந்ததைப் பார்க்கிறான். நினைவுபடுத்தி பார்த்தபோது, அந்த நேரங்களெல்லாம் அவன் அதிக துன்பத்தோடு போராடிய நேரங்கள் என்று கண்டுபிடிக்கிறான். உடனே அம்மனிதன் கடவுளிடம், "துன்ப நேரத்தில் என்னைத் தனியே தவிக்க விட்டுவிட்டு போய்விட்டீர்களே. இது உங்களுக்கே நியாயமா?" என்று முறையிடுகிறான். "மகனே, பெரும் துன்பங்கள் வந்தபோது ஒரு ஜோடி காலடித் தடங்களே இருப்பதைப் பார்த்துவிட்டு அவசர முடிவேடுத்துவிட்டாய். அந்த நேரத்தில் உன்னைவிட்டு நான் எங்கும் போகவில்லை. உன்னைத் தூக்கிக்கொண்டு நடந்தேன்" என்றார் கடவுள்.

இயேசு கடல்மீது நடந்த நிகழ்வு, மத்தேயு, மாற்கு, யோவான் ஆகிய மூன்று நற்செய்திகளிலும் கூறப்பட்டுள்ளது. மத்தேயு மட்டும், இன்னுமொரு நிகழ்வை இங்கு இணைக்கிறார். அதுதான்... பேதுரு கடல் மீது நடந்த புதுமை. (மத்தேயு நற்செய்தி 14: 26-32)
நானும் நீரில் இறங்கி நடக்கவா?” என்று, பேதுரு, ஒரு குழந்தைபோல பேசுகிறார். இயேசுவும் குழந்தையாக மாறி, வா என்று கூறி, ஒரு விளையாட்டை ஆரம்பிக்கிறார். தண்ணீரில் நடந்துவரச் சொல்லி அழைத்தது, ஒரு சவால். அதுவும், புயல், அலை என, பயமுறுத்தும் சூழலில், இயேசு, பேதுருவைத் தண்ணீரில் நடக்கச் சொன்னது, பெரியதொரு சவால்.
இதில் கவனிக்க வேண்டிய ஓர் அம்சம் என்னவென்றால், பேதுருவுக்கு அந்தச் சவாலான அழைப்பைத் தருவதற்கு முன்பு, இயேசு, காற்றையும், கடலையும் அமைதி படுத்தியிருக்கலாம். ஆனால், அவர் அப்படிச் செய்யவில்லை.
வாழ்க்கையில் வீசும் புயல்கள் எல்லாம் ஓய்ந்த பிறகுதான், பிரச்சனைகள் எல்லாம் தீர்ந்த பிறகுதான், இறைவனைச் சந்திக்க முதல் அடி எடுத்துவைப்போம் என்று நினைக்கும் நம் எண்ணங்கள் தவறு; மாறாக, அந்தப் புயலின் நடுவில், இறைவன் காத்துக்கொண்டிருப்பார்; துணிந்து சென்று, அவரைச் சந்திக்கலாம் என்பதை, இயேசு நமக்கு சொல்லாமல் சொல்லித் தருகிறார்.

மற்றுமோர் கருத்து நம் கவனத்தை ஈர்க்கிறது. பேதுரு நீரில் மூழ்கினார் என்பதைக் கேட்கும்போது, மனதில், சின்னதாய் ஒரு நெருடல் உண்டாகிறது. இது எப்படி சாத்தியம் என்ற கேள்வி எழுகிறது. மீன் பிடிப்பவராக வாழ்ந்த பேதுருவுக்கு தண்ணீர், அலைகள், புயல் ஆகிய அனைத்தும் அத்துப்படி. அவர் எத்தனையோ புயல்களில் தண்ணீரில் சிக்கி, தன் திறமையால், தன்னையும், படகையும் கரை சேர்த்திருப்பார் என்பதை நாம் அறிவோம். இந்த நிகழ்வில் அவர் மூழ்கக் காரணம் என்ன?
நமது திறமைகள், நமது முயற்சிகள் இவற்றையே அளவுக்கு அதிகமாக நம்பும்போது, இவை அனைத்தும் நம்மிடமிருந்து விடைபெற்றுப் போகக்கூடும் என்பதைச் சொல்லித்தரவே பேதுரு நீரில் மூழ்கினாரோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. இதையொத்த கருத்தை இறையியல் பேராசிரியரான அருள்பணி Ron Rolheiser அவர்கள் தன் மறையுரை ஒன்றில் பகிர்ந்துள்ளார்.

பேதுரு நீரின்மேல் நடந்தது, பின்னர் தடுமாறி, தண்ணீரில் மூழ்கியது ஆகியவற்றை ஒப்புமைப்படுத்தி, நம் விசுவாச வாழ்வில் நிகழும் ஏற்றத்தாழ்வுகளைப்பற்றி அருள்பணி Rolheiser அவர்கள் அழகாக விளக்கமளித்துள்ளார். நம் விசுவாச வாழ்வில், சிகரங்களைத் தோட்ட நேரங்கள் உண்டு; பாதாளத்தில் புதைக்கப்பட்ட நேரங்களும் உண்டு. இந்த மாற்றத்தை, அருள்பணி Rolheiser அவர்கள் கூறும்போது, நம் விசுவாசம், சில நாள்கள், நம்மை, தண்ணீரின் மேல் நடக்க வைக்கிறது; வேறு சில நாள்கள், தண்ணீரில் போட்ட கல்லைப்போல, மூழ்கச் செய்துவிடுகிறது என்று கூறியுள்ளார். இந்த மாற்றத்திற்கு அவர் கூறும் ஒரு முக்கிய காரணம் நம்மைச் சிந்திக்கத் தூண்டுகிறது.
எப்போதெல்லாம் நம் விசுவாசம் இறைவனை மையப்படுத்தியிருந்ததோ, அப்போதெல்லாம் நம்மால் தண்ணீர்மேல் நடக்க முடிந்தது. ஒரு சில வேளைகளில், நாம் ஆற்றும் செயல்கள் நம்மையே ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்திவிடுவதால், நமது கவனம் இறைவனைவிட்டு விலகி, நமது சக்தி, நமது திறமை இவற்றின் மீது திரும்பி, நம்மால் இது முடியும் என்ற இறுமாப்பைத் தருகிறது. அவ்வேளையில், நாம் தண்ணீரில் மூழ்கத் துவங்குகிறோம். இதுதான் பேதுருவுக்கு நிகழ்ந்தது.

இயேசு பேதுருவிடம், "வா" என்றழைத்ததும், தன் படகு தந்த பாதுகாப்பை உதறிவிட்டு, நம்பிக்கையுடன் தண்ணீரில் தடம் பதித்தார். ஆனால், ஒரு சில நொடிகளில், தான் ஆற்றும் செயலின் அற்புதம் அவரைத் திக்குமுக்காட வைத்தது. போதாததற்கு, சூழ்ந்திருந்த புயலும் அவரது சந்தேகத்தை வளர்த்தது. எனவே, அவர் மூழ்கத் துவங்கினார்.
தண்ணீர் மீது நடப்பது, தண்ணீரில் மூழ்குவது என்ற இருவேறு நிலைகளை, மறைப்பணியாளர் ஒருவருக்கு ஏற்பட்ட அனுபவத்தின் வழியே அருள்பணி Rolheiser அவர்கள் விளக்குகிறார்:
ஆங்கிலேயரான டொனால்ட் நிக்கோல் (Donald Nicholl) என்ற இறையியலாளர், ஆப்ரிக்காவில் பழங்குடியினரிடையே பணியாற்றி வந்த மறைபணியாளர் ஒருவரைப்பற்றி 'Holiness' அதாவது, 'புனிதம்' என்ற தன் நூலில் கூறியுள்ளார். இரு இனத்தவரிடையே உருவான ஒரு கருத்து வேறுபாட்டைத் தீர்ப்பதற்கு, அந்த மறைபணியாளர் அழைக்கப்பட்டார். அந்த சமரசக் கூட்டத்தில் என்ன சொல்வது, என்ன செய்வது என்பவை எதுவும் தெரியாமல் அந்த மறைபணியாளர் திகைத்தார். இருந்தாலும், இறைவன் மீது பாரத்தைப் போட்டுவிட்டு கூட்டத்திற்குச் சென்றார். அக்கூட்டத்தை வெற்றிகரமாக நடத்தி, அவ்விரு இனத்தவரையும் எளிதாக ஒருங்கிணைத்தார்.
இந்த அனுபவத்தால் துணிவு பெற்றவராய், அடுத்துவந்த பிற மோதல்களையும் தீர்ப்பதற்கு, அந்த மறைபணியாளர், தானாகவே முன்வந்தார். தன் அனுபவம், திறமை இவற்றைப் பயன்படுத்தி, சமரசம் செய்ய முயன்றார். ஆனால், அந்த கூட்டங்களில் அவரது முயற்சிகள் தோல்வியைத் தழுவின. மறைபணியாளரின் வெற்றி, தோல்வியைப் பற்றி நிக்கோல் அவர்கள் தரும் விளக்கம் இதுதான்:
"இனமோதல்கள் பற்றி சரியாக எதுவும் தெரியாதபோது, இறைவனை முற்றிலும் நம்பி, கூட்டங்களில் கலந்துகொண்ட மறைபணியாளர், சமரசங்களை உருவாக்கினார். அப்போதெல்லாம், இறைவனை நம்பி, அவர் நீரின்மேல் நடந்து சென்றார். பழங்குடியினரைப் பற்றி, அவர்களது மோதல்கள் பற்றி தனக்குத் தெரியும் என்ற எண்ணத்தில், தன் திறமைகளை, அறிவுத்திறனை நம்பி மறைபணியாளர் சமரசக் கூட்டங்களில் கலந்துகொண்டபோது, கல்லைப்போல் தண்ணீரில் மூழ்கினார்" என்று நிக்கோல் அவர்கள் எழுதியுள்ளார்.

இறைவன் இன்று நமக்கு விடுக்கும் அழைப்புக்கள் இவைதான்:
"பாதுகாப்பிற்காக உன்னையே பூட்டிவைத்துள்ள குகையைவிட்டு வெளியே வா. எதிர்பாராத வடிவங்களில் என்னைச் சந்திக்க வா."
"பாதுகாப்பான படகைவிட்டு இறங்கி, நீர் மீது நடந்துவா. சூழ்ந்திருக்கும் புயலை மறந்து, என்னை நோக்கியவண்ணம் நடந்து வா."

பிரச்சனைகள் இருக்கத்தான் செய்யும். அலையும், புயலும் அலைகழித்துக் கொண்டுதான் இருக்கும். இருப்பினும், அஞ்சாது செல்வோம்.... புயலின் நடுவில், கடலின் நடுவில் கடவுள் நம்மோடு இருக்கிறார்.