Tuesday, December 12, 2017

விவிலியத்தேடல் : வேதனை வேள்வியில் யோபு – பகுதி 49


Former US First Lady Eleanor Roosevelt with the Human Rights Declartion – 1949
Stanford University Press Blog

Is the United States above the law of human rights?

பாசமுள்ள பார்வையில்: மனித உரிமைகள், நமக்கு மிக அருகில்...

1948ம் ஆண்டு, டிசம்பர் 10ம் தேதி, அதிகாலை, 3 மணிக்கு, பாரிஸ் மாநகரில் கூடியிருந்த ஐக்கிய நாடுகள் அவை, மனித உரிமைகள் அறிக்கையை வெளியிட்டது. அந்த அறிக்கை வெளியிடப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, ஐக்கிய நாடுகள் அவைக் கூட்டங்களில், அதுவரை இடம்பெறாத ஒரு நிகழ்வு, அன்று இடம்பெற்றது. அதாவது, அந்த அவையில் கூடியிருந்த அத்தனை உறுப்பினர்களும் ஒரே நேரத்தில் எழுந்து நின்று, கரவொலி எழுப்பினர், ஒரு பெண்மணிக்காக. அந்தப் பெண்மணியின் பெயர், எலெனோர் ரூசவெல்ட் (Eleanor Roosevelt).
1933ம் ஆண்டு முதல், 1945ம் ஆண்டு முடிய, அமெரிக்க அரசுத்தலைவராகப் பணியாற்றிய பிராங்க்ளின் ரூசவெல்ட் (Franklin D. Roosevelt) அவர்களின் மனைவி, எலெனோர் ரூசவெல்ட் அவர்கள், 1945ம் ஆண்டு முதல், 1952ம் ஆண்டு முடிய ஐக்கிய நாடுகள் அவையில் பணியாற்றியபோது, மனித உரிமைகள் அறிக்கையை வடிவமைத்த குழுவுக்குத் தலைவராகப் நியமிக்கப்பட்டார். மனித உரிமைகள் அறிக்கை உருவாக, அவரும், அக்குழுவினரும் மேற்கொண்ட அயராத உழைப்பை உலகம் பாராட்டியது.
மனித உரிமைகள் குறித்து, எலெனோர் ரூசவெல்ட் அவர்கள் கூறியுள்ள கருத்து, மனித உரிமைகள் பற்றிய நம் சிந்தனைகளுக்கு சவாலாக அமைகின்றது: "மனித உரிமைகள் எங்கிருந்து துவங்குகின்றன? மிகச் சிறிய இடங்களில், நமக்கு மிக அருகில், இவை துவங்குகின்றன. இந்த இடங்கள் நமக்கு மிக அருகில் இருப்பதால், உலக வரைப்படத்தில் இவை இடம் பெறுவதில்லை... நமக்கு நெருக்கமான இந்த இடங்களில், மனித உரிமைகளுக்கு அர்த்தம் இல்லையெனில், உலகில் வேறெங்கும் இந்த உரிமைகளுக்கு அர்த்தம் இருக்காது. நமக்கு மிக அருகில், நம்மைச் சுற்றி, இந்த உரிமைகளை நிலைநாட்ட, நாம் இணைந்து முயற்சிகள் மேற்கொள்ளவில்லையெனில், பரந்துவிரிந்த உலகில் மனித உரிமைகள் முன்னேற்றம் அடையாது."
மனித உரிமைகள் அறிக்கை வெளியானதன் 70ம் ஆண்டை, டிசம்பர் 10ம் தேதி துவங்கியுள்ளோம்.

Lessons from the Book of Job

வேதனை வேள்வியில் யோபு – பகுதி 49

அந்த இளம் தம்பதியருக்குப் பெண் குழந்தை பிறந்தபோது, அளவற்ற மகிழ்வில் நிறைந்தனர். குழந்தை ஆண்ட்ரியாவைச் சுற்றி, அவ்விருவரின் உலகம் இயங்கிவந்தது. ஆண்ட்ரியாவுக்கு நான்கு வயதானபோது, அரியவகை நோய் ஒன்று குழந்தையைத் தாக்கவே, பெற்றோர் இருவரும் நிலைகுலைந்து போயினர். மிகச் சிறந்த மருத்துவர், மருந்துகள் எதனாலும் ஆண்ட்ரியாவைக் குணமாக்க இயலவில்லை. ஐந்து வயதே நிறைந்த ஆண்ட்ரியா இறந்ததும், இளம் தம்பதியர் முற்றிலும் நொறுங்கிப்போயினர். உறவுகள், நண்பர்கள் யாரையும் சந்திக்க விரும்பாமல், வீட்டுக்குள்ளேயே அடைபட்டுக் கிடந்தனர். அவர்கள் இருவரின் வாழ்க்கை, கண்ணீரில் கரைந்தது.
ஒருநாள், அந்த இளம் தாய், தான் விண்ணகத்தில் இருப்பதுபோல் கனவொன்று கண்டார். அங்கு, கண்ணைப்பறிக்கும் வெண்ணிற உடையணிந்த குழந்தைகள், எரியும் மெழுகு திரிகளை ஏந்தியவண்ணம், இறைவனின் அரியணைக்கு முன் சென்றனர். அந்த வரிசையில் ஆண்ட்ரியாவைக் கண்டதும், இளம் தாய் ஓடோடிச் சென்று, தன் மகளை அணைத்துக்கொண்டார். ஆண்ட்ரியாவின் கரங்களில் இருந்த மெழுகுதிரி எரியாமல் இருந்ததைக் கவனித்த தாய், குழந்தையிடம் காரணம் கேட்டார். ஆண்ட்ரியா அவரிடம், "அம்மா, இங்குள்ள வானதூதர்கள் என் மெழுகுதிரியை மீண்டும், மீண்டும் ஏற்றிவைக்கின்றனர். ஆனால், நீயும், அப்பாவும் சிந்தும் கண்ணீரால், என் மெழுகுதிரி அணைந்துபோகிறது" என்று கூறினாள்.
கனவிலிருந்து விழித்தெழுந்த இளம்தாய், தன் கணவரிடம் அதைப்பற்றிக் கூறினார். தங்கள் கண்ணீரால் ஆண்ட்ரியாவின் மெழுகுதிரியை இனியும் தொடர்ந்து அணைக்கப்போவதில்லை என்று இருவரும் முடிவெடுத்தனர். தங்கள் மகளின் இழப்பை, நம்பிக்கையுடன் ஏற்றுக்கொண்டு, வாழ்வைத் தொடர தீர்மானித்தனர்.

துன்பம் என்ற சுழலில் சிக்கித் தவிப்பதற்குப் பதில், அந்தச் சுழலிலிருந்து வெளியேறி, வாழ்வை, நம்பிக்கையோடு தொடர்வதற்கு உதவும் கதைகளில் இதுவும் ஒன்று. துன்பம் என்ற புதிருக்கு, எளிதான, தெளிவான, திட்டவட்டமான பதில்கள் கிடையாது. ஆனால், துன்பம் என்ற பள்ளிக்கூடம் சொல்லித்தரக்கூடிய பாடங்கள் பல உள்ளன. அவற்றைப் பயில்வதற்கு, நாம் கடந்த ஓராண்டளவாய் யோபு நூலில் நம் தேடல்களை மேற்கொண்டு வருகிறோம்.
துன்பம், இழப்பு, போராட்டம் ஆகியவற்றை எதிர்கொள்ளும் வேளையில், நாம் என்ன செய்யக்கூடும் என்பதை, யோபு நூல் விளக்குகிறது. இந்நூலிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளக்கூடிய பாடங்களை, மறையுரையாளரும், எழுத்தாளருமான ஜான் ஆக்வின் (John Ogwyn) அவர்கள் விளக்கியுள்ளார்.

முதல் பாடம் - கடவுள் அறிவார்.

காரணம் ஏதுமின்றி, தன் வாழ்வில் நிகழந்த வேதனை அனுபவங்களை புரிந்துகொள்ள இயலாமல் யோபு திணறியபோது, அவை அனைத்தையும் கடவுள் அறிந்திருந்தார். கடவுள் அனைத்தையும் அறிந்தவர் என்ற உண்மை, விவிலியத்தில் பல இடங்களில் கூறப்பட்டுள்ளன. இந்த பாடத்தை தன் சீடர்களுக்குச் சொல்லித்தர விரும்பிய இயேசு, சிட்டுக்குருவிகளையும், நம் தலைமுடியையும் எடுத்துக்காட்டுகளாக வழங்கியுள்ளார்:
லூக்கா 12:6-7
இரண்டு காசுக்கு ஐந்து சிட்டுக்குருவிகள் விற்பதில்லையா? எனினும் அவற்றில் ஒன்றையும் கடவுள் மறப்பதில்லையே. உங்கள் தலைமுடி எல்லாம் கூட எண்ணப்பட்டிருக்கின்றன.

"எனக்கு நிகழ்வதை யாராலும் புரிந்துகொள்ள முடியாது" என்பது, துயரங்களில் சிக்கியிருப்போர் அடிக்கடி கூறும் ஒரு கருத்து. ஆயினும், துன்பங்களை மனமுவந்து ஏற்றுக்கொண்ட இயேசு, நம் துயரங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் ஆற்றலும், பக்குவமும் பெற்றுள்ளார் என்று, எபிரேயருக்கு எழுதப்பட்ட திருமுகத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது:
எபிரேயர் 4: 15-16
ஏனெனில், நம் தலைமைக் குரு நம்முடைய வலுவின்மையைக் கண்டு இரக்கம் காட்ட இயலாதவர் அல்ல; மாறாக, எல்லா வகையிலும் நம்மைப்போலச் சோதிக்கப்பட்டவர்; எனினும் பாவம் செய்யாதவர். எனவே, நாம் இரக்கத்தைப் பெறவும், ஏற்ற வேளையில் உதவக்கூடிய அருளைக் கண்டடையவும், அருள் நிறைந்த இறை அரியணையைத் துணிவுடன் அணுகிச் செல்வோமாக.

2வது பாடம் - கடவுள் நம் துன்பங்களுக்கு எல்லை வகுக்கின்றார்.

யோபின் வாழ்வில் துயரங்களை உருவாக்க சாத்தான் முன்வந்தபோது, இறைவன் சாத்தானுக்கு எல்லைகள் வகுத்தார். யோபின் உடைமைகளை அழிக்கும் சாத்தான், யோபைத் தொடக்கூடாது என்று இறைவன் முதலில் கூறினார். ஆண்டவர் சாத்தானிடம், "இதோ! அவனுக்குரியவையெல்லாம் உன் கையிலே; அவன்மீது மட்டும் கை வைக்காதே" என்றார். (யோபு 1:12)
தன் உடமைகளையும், புதல்வர், புதல்வியரையும் இழந்தாலும், இவை அனைத்திலும் யோபு பாவம் செய்யவுமில்லை; கடவுள் மீது குற்றஞ்சாட்டவும் இல்லை (யோபு 1:22) என்பது தெளிவானதும், சாத்தான், யோபின் உடல்மீது அடுத்தகட்டத் தாக்குதல்களை மேற்கொள்ள துணிந்தபோது, ஆண்டவர் சாத்தானை நோக்கி, "இதோ! அவன் உன் கையிலே! அவன் உயிரை மட்டும் விட்டுவை"  (யோபு 2:6) என்று கட்டளையிட்டார்.
நம் ஒவ்வொருவருக்கும் வரும் துன்பங்களின் அளவு, காலம் அனைத்தும் ஆண்டவருக்குத் தெரிந்ததே!

3வது பாடம் - 'ஏன்' என்பது, புரியாத புதிர்.

யோபு நூல் முழுவதும் 'ஏன்' என்ற கேள்வி பல வடிவங்களில் வலம்வருவதை நாம் உணர்கிறோம். யோபின் நண்பர்களான எலிப்பாசு, பில்தாது, சோப்பார் ஆகிய மூவரும், யோபு ஏன் துன்புறுகிறார் என்ற கேள்விக்கு, அவர்களாகவே ஒரு பதிலைத் தீர்மானித்துக் கொண்டதோடு, அந்தப் பதிலை யோபு ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமென்றும் வற்புறுத்துவதை, யோபுக்கும், நண்பர்களுக்கும் இடையே நிகழ்ந்த மூன்று சுற்று உரையாடல்களில், அதாவது, யோபு நூல் 4ம் பிரிவு முதல் 31ம் பிரிவு முடிய உள்ள 28 பிரிவுகளில், நாம் காண்கிறோம்.
இறுதியில், யோபைச் சந்திக்கவரும் இறைவன், யோபு எழுப்பிவந்த 'ஏன்' என்ற கேள்விக்கு விடையளிக்காமல், தான் யோபுடன் இருப்பதை மட்டும் அவருக்கு உணர்த்துகிறார். இறைவனின் இந்த பதில், யோபுக்கு நிறைவான நம்பிக்கையைத் தருகிறது. யோபு நூலில் நாம் கற்றுக்கொள்ளக்கூடிய அடுத்த முக்கியமானப் பாடம் இதுதான்.

4வது பாடம் - துயரங்கள் நடுவே வெளியாகும் நம்பிக்கை.

தனக்கு நேர்ந்த துன்பங்களைக் குறித்து, யோபு, இந்நூலில் அடிக்கடி குறிப்பிட்டாலும், 19ம் பிரிவில் அவர் உருவகங்களைப் பயன்படுத்தி தன் துன்பத்தின் ஆழத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். தன் "வழியை அடைத்தார், பாதையை இருளாக்கினார், மணிமுடியை தலையினின்று அகற்றினார், எல்லாப் பக்கமும் இடித்துத் தகர்த்தார்" (யோபு 19: 7-12) என்று, யோபு பட்டியலிடும் இவ்வரிகளில், அவரது வேதனையின் ஆழம் வெளிப்படுகிறது.
தனக்கு உண்டான தோல் நோயால், தன் குடும்பத்திலிருந்து தான் எவ்வளவு தூரம் வெறுத்து ஒதுக்கப்பட்டார் என்பதையும் 19ம் பிரிவில், யோபு, வெளிப்படையாகக் கூறுகிறார். உடன்பிறந்தோர், உற்றார், நண்பர், பணியாளர் அனைவரும் தன்னைவிட்டு அகன்று சென்றதைப் பற்றி யோபு விவரிக்கும் வார்த்தைகள், வாசிப்போரின் மனதில் காயங்களை உருவாக்குகின்றன:
யோபு நூல் 19: 17,19-20
என் மனைவிக்கு என் மூச்சு வீச்சம் ஆயிற்று; என் தாயின் பிள்ளைகளுக்கு நாற்றம் ஆனேன். என் உயிர் நண்பர் எல்லாரும் என்னை வெறுத்தனர்; என் அன்புக்குரியவராய் இருந்தோரும் எனக்கெதிராக மாறினர். நான் வெறும் எலும்பும் தோலும் ஆனேன்.

பல்வேறு இழப்புக்களை அனுபவித்தது போதாதென்று, தனிமை உணர்வும் தன்னை வாட்டுகிறது என்று கூறும் யோபு, தன் மீது இரக்கம் காட்டுமாறு, நண்பர்களிடம் கெஞ்சுகிறார்:
யோபு 19: 21-22
என் மேல் இரங்குங்கள்; என் நண்பர்காள்! என் மேல் இரக்கம் கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில் கடவுளின் கை என்னைத் தண்டித்தது. இறைவனைப் போல் நீங்களும் என்னை விரட்டுவது ஏன்? என் சதையை நீங்கள் குதறியது போதாதா?

19ம் பிரிவின் ஆரம்பத்திலிருந்து 22ம் இறைச்சொற்றொடர் முடிய, வேதனைக் கதறலை, பல வழிகளில் வெளிப்படுத்திய யோபிடம், ஒரு திடீர் மாறுதல் உருவாகிறது. யோபு வெளிப்படுத்தும் நம்பிக்கை அறிக்கை, நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்துகின்றது:
யோபு 19: 25-27
என் மீட்பர் வாழ்கின்றார் என்றும் இறுதியில் மண்மேல் எழுவார் என்றும் நான் அறிவேன். என் தோல் இவ்வாறு அழிக்கப்பட்ட பின், நான் சதையோடு இருக்கும்போதே கடவுளைக் காண்பேன். நானே, அவர் என் பக்கத்தில் நிற்கக் காண்பேன்; என் கண்களே காணும்; வேறு கண்கள் அல்ல; என் நெஞ்சம் அதற்காக ஏங்குகின்றது.

தன் கண்கள் இறைவனைக் காணும் என்று யோபு வெளியிட்ட இந்த நம்பிக்கை, இந்நூலின் இறுதியில் உண்மையாகிறது. உம்மைப்பற்றிக் காதால் மட்டுமே கேள்விப்பட்டேன்; ஆனால் இப்பொழுது, என் கண்களே உம்மைக் காண்கின்றன (யோபு 42:5) என்று கூறும் யோபு, இறைவனிடம் முழுமையாகச் சரணடைகிறார். துயரங்கள் நடுவே வெளியாகும் அத்தகைய நம்பிக்கை, நம் வாழ்விலும் வளர்வதற்கு இறையருளை வேண்டுவோம்.


Saturday, December 9, 2017

Hope-filled, ‘newsworthy’ ‘Goodnews’ நம்பிக்கை நிறைந்த நற்செய்தி


Jesus is Good News

2nd Sunday of Advent

Two years back I received an email with the title - Short Stories that make Us Think... The very first story of this series impressed me very much and when I began reflecting on this Sunday’s theme, this story flashed in my radar once again. Here is the story:
Today, when I slipped on the wet tile floor a boy in a wheelchair caught me before I slammed my head on the ground. He said, “Believe it or not, that’s almost exactly how I injured my back 3 years ago.”

This short story is not an imaginative fiction. It is enacted millions of times all over the world in various forms. The so-called ‘differently-abled’ people, in spite of their limitations, reach out to others in need. Unfortunately, none of these wonderful events attract media attention, since these events are not ‘newsworthy’!
When does an event become ‘newsworthy’? Let us get back to the story we have just shared. Let us imagine that the boy in the wheelchair was not there and the person who slipped, slams his head on the floor. Let us also imagine that the accident took place at the courtyard of a government office. The person who fell down, began to bleed due to the head injury and became unconscious. Many who passed by did not stop to help and the person died… Well, now this becomes a news – perhaps a brief news on the fifth page of the paper.

We are aware that the ‘newsworthy’ news that appear on our dailies and TV are mostly ‘bad news’. While thousands of good news happen around the world, only ‘one-in-a-thousand’ bad news gets media attention, since only they are ‘saleable’. Reading and watching such news over and over again, tend to create a mental picture of the world for us… namely, that the world, in general, is bad. It is rarely capable of being good!
Added to this, nowadays, we have powerful social media apps at our disposal. We tend to circulate negative news via whatsapp even without checking for its veracity. We go along the line of thinking used by the media, namely, to spread news (and rumours) that are sensational, which usually are scandals and crimes.

Although our media institutions claim neutrality and verasity, we are aware that they follow dubious ways to create, distort and disseminate news. We are aware that Gujarat Assembly elections began on December 9. In view of this election, the Archbishop of Gandhinagar (Gujarat), Thomas Macwan, sent out a pastoral letter on November 21. Since the results of this election will have repurcussions in the rest of the country, and since secular and democratic fabric of the country is at stake, Archbishop Macwan urges the catholic people of Gujarat to pray.
“The Bishops of Gujarat State request you to organise prayer services in your parishes and convents so that we may have such people elected in the Gujarat state Assembly who would remain faithful to our Indian Constitution and respect every human being without any discrimination.”   
Although the Archbishop’s letter does not mention any party by name, one of the TV channels in India interpreted the letter as an attack against the ruling party. In the so called ‘objective’ reporting and panel discussions, the TV channel was trying to put words into the mouth of the Archbishop. It was a pathetic display of how media operates with its own hidden agenda!

Against such a background, we are invited to reflect on how well-informed are we to deal with ‘news’ served by the media every day and how do we share news in our family and friends circles. On the Second Sunday of Advent, the evangelist Mark invites us to reflect on the opening line of his Gospel: The beginning of the gospel of Jesus Christ, the Son of God. (Mk 1:1). Of the four Evangelists, only Mark uses the word ‘Gospel’ in the very opening line of his Gospel. The others begin their Gospels with other words. Mark uses the special Greek word, ‘euangelion’ which implies not only news, but the person who shares the news. Thus, we can easily see that Mark is presenting not a bunch of facts and figures as his Gospel, but the person of Jesus Christ as the true Gospel.

After such a solemn opening line, we expect Mark to continue to record the story of Jesus as in the Gospels of Matthew and Luke. But, Mark goes on to talk about John the Baptist who in turn preaches on baptism of repentance and forgiveness. On a superficial level the opening line and the subsequent lines on John the Baptist, repentance and forgiveness don’t seem congruent. But, on a deeper analysis we can see that ‘the gospel of Jesus Christ’ is precisely what John the Baptist preached, namely, repentance and forgiveness.

Let us reflect on the message of John the Baptist via four ‘C’ words, namely, Contrition, Conversion, Conviction and Commitment. Each of them is a gem, valuable and precious. But when strung together they become a priceless jewel. They seem to have a logic about them. Let us try to understand this logic with an example:
Suppose I have wronged another person… (I can hear you, friend! Why suppose this? I have wronged quite a few persons in truth… But that is not the point now!) I feel sorry for what I have done. This is contrition. Feeling sorry is a good sentiment. It is a gem. But, if I just stay in my feeling-sorry-state alone, not much good can come out of it. I need to get converted, meaning, I need to get back to the person I have wronged to ask for his/her pardon. Contrition leading to conversion… great! No, it is still not great. This act of mine should lead me to some sort of conviction that I should not repeat this again. This conviction leads me to a commitment to set things right not only with this one person I have wronged but with everything wrong in my life. So, contrition, conversion, conviction and commitment… are gems stung together into a priceless jewel. When they follow one another in some order, there would be another C word… CHANGE! Change within me and around me… Change for the better!

Such changes have occurred in human history many, many times. Let us turn our attention to the change brought about by Shane Paul O'Doherty, a former member of Irish Republican Army (IRA). For 300 years the people in Ireland have lived in the past. All they have done is remember the past, taking revenge on one another.  But slowly, one by one, on both sides, people began to repent, to look, not to the past, but to the future. One of the first persons to do so was a man named Shane O'Doherty. He was the first former IRA member to come out publicly for peace. O’Doherty joined the Irish Republican Army when he was 15 and became a leading IRA bomber for over five years. In 1976, at the age of 21, he was convicted of 31 counts of attempted murder and received 30 life sentences.
At his trial as a terrorist for the IRA, he had to sit and listen to people tell what it was like to open those letters. Fourteen people testified against him, all innocent victims, many of them mutilated because of what he had done. He said it was sitting in that court, face to face with people who had been harmed by his actions that his conversion began. O’Doherty spent over 14 years in prison. Wracked by guilt of his actions that resulted in injuries to innocent citizens, O’Doherty wrote letters to his victims and their families from his cell.  He publicly renounced his allegiance to the IRA and its code of beliefs.

When he got out of prison, O'Doherty started to talk about building a new future in Ireland, instead of just repeating the past. He found that his life was now being threatened by his former colleagues. But he continued to do it, because, he said, "I believe that one person is able to make a difference just by talking about peace, just by making his witness. It begins in any nation, in any community, with one person, then another, and then another, saying, ‘I'm going to accept the future that God is giving to us, rather than simply repeating the past.’"

Contrition, conversion, conviction, commitment… all these noble elements which are the essence of the Gospel, are evident in Shane’s life and he has CHANGED himself and, to a large extent, changed the people of Ireland. Come to think of it, Shane and John the Baptist do have some similarities. Both of them wished to bring about the liberation of their people. As Shane was a member of the IRA trying to bring about a drastic change in Ireland, John the Baptist, according to some Bible scholars, may have been a member of one of the revolutionary groups of his times, trying to bring about the liberation of Israel from the Roman oppression. Shane received his grace of conversion and commitment in prison while John received his grace in the wilderness. Both were not satisfied with their personal change alone, but wished to change the society around them… and succeeded a great extent!
Advent is a time of grace for each one of us to get converted, convinced and become committed to change – change ourselves and the society around us!
Shane Paul O'Doherty: THE VOLUNTEER

திருவருகைக்காலம் 2ம் ஞாயிறு

மின்னஞ்சல் வழியே பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்ட ஒரு குறுங்கதை இது: பளபளப்பான ஓடுகள் பதிக்கப்பட்டத் தரையில் நான் நடந்து சென்றபோது, திடீரென சறுக்கினேன். தடுமாறி விழப்போன என்னை, சக்கர நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த ஒருவர், தாங்கிப் பிடித்தார். நான் விழுந்திருந்தால், தலையில் பலமாக அடிபட்டிருக்கும். சக்கர நாற்காலியில் இருந்தவர் என்னிடம், ‘நானும் இதேபோல் போன ஆண்டு விழுந்தேன். முதுகுத்தண்டில் பலமாக அடிபட்டதால், இடுப்புக்குக் கீழ் உணர்வற்றுப் போனேன் என்று சொன்னார்.
இது வெறும் கதை அல்ல, ஒவ்வொருநாளும், உலகின் பல்வேறு இடங்களில், பல்வேறு வடிவங்களில், நடக்கும் நிகழ்வு இது. இந்த சக்கர நாற்காலி நாயகனைப்போல், ஆயிரமாயிரம் அன்புள்ளங்கள், தாங்கள் பாதிக்கப்பட்டாலும், அடுத்தவருக்கு உதவிகள் செய்தவண்ணம் உள்ளனர். மனதில் நம்பிக்கை வளர்க்கும் இத்தகைய அழகான நிகழ்வுகள், ஆயிரக்கணக்கில் நடந்தாலும், அவை, ஊடகங்களில் செய்திகளாக வருவதில்லை.

நாம் சிந்தித்த இந்தக் கதை எப்போது 'செய்தி'யாகக் கூடும்? நடந்து சென்றவர், சறுக்கி விழுந்தபோது, அவரைத் தாங்கிப்பிடிக்க, சக்கர நாற்காலி நாயகன் அங்கு இல்லாமல், அவர் கீழே விழுந்து, தலையில் பலமாக அடிபட்டு, இரத்தம் வழிந்தோட, பாதையில் கிடக்கிறார். அவ்வழியே சென்ற யாரும் அவருக்கு உதவி செய்யாததால், அவர் சிறிது நேரத்தில் இறந்து போகிறார் என்றால், அந்த நிகழ்வு, ஒருவேளை செய்தியாகக் கூடும். அதுவும், செய்தித்தாளின் உள்பக்கங்களில் ஏதோ ஒரு மூலையில், இந்த மரணம்பற்றி நான்கு வரிச் செய்தியொன்று பதிவாகியிருக்கும்.

ஒவ்வோருநாளும் உலகெங்கும் நிகழும் கோடிக்கணக்கான உன்னத நிகழ்வுகள் செய்திகளாவதில்லை. ஆனால், ஆயிரத்தில் ஒன்றாக, ஆங்காங்கே நடக்கும் அவலங்கள், செய்திகளாக மாறிவிடுகின்றன. நல்ல செய்திகளைப் புறந்தள்ளிவிட்டு, மோசமான செய்திகளை வெளியிடுவதில் ஊடகங்கள் மிகத் தீவிரமாகச் செயல்படுகின்றன. அத்தகையச் செய்திகளையே மக்கள் விரும்புகிறார்கள் என்று கூறி, ஊடகங்கள் தங்கள் தவறை மறைத்துவருகின்றன. ஊடகங்கள் ஒவ்வொருநாளும் காட்டிவரும் இருளான உலகை எதார்த்தம் என்று நம்பி, நம்பிக்கையிழந்து போகிறோம்.
ஊடகங்கள் நம்மீது திணிக்கும் அவலங்கள் போதாது என்று, நம் கைவசம் இருக்கும் 'whatsapp' போன்ற செயலிகள் வழியே, நம்பிக்கையைக் குலைக்கும் செய்திகளை நாமும் பகிர்ந்து வருகிறோம். நம் செல்லிடப்பேசிக்கு வரும் செய்திகள், உண்மையான செய்திகள்தானா என்பதையும் அறிந்துகொள்ள முயற்சி செய்யாமல், நம்பிக்கையைக் குலைக்கும் செய்திகளையும், வதந்திகளையும் நாம் பகிர்ந்துவருகிறோம்.

ஒரு சில வேளைகளில், நல்ல செய்திகள் வெளிவந்தாலும், அவற்றை, தங்களுக்குச் சாதகமாகத் திரித்து, பரபரப்பானச் செய்திகளாக மாற்றுவதில், ஊடகங்கள் மிகுந்த கவனம் செலுத்துகின்றன. டிசம்பர் 9, இச்சனிக்கிழமை, இந்தியாவின் குஜராத் மாநிலத்தில் தேர்தல்கள் துவங்கியுள்ளன. இந்தத் தேர்தலில், மக்கள், குறிப்பாக, கத்தோலிக்க மக்கள், மனசாட்சியைப் பயன்படுத்தி, நல்ல தலைவர்களைத் தெரிவு செய்யவேண்டுமென்றும், தேர்தலை முன்வைத்து, செபமாலை பக்தி முயற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டுமென்றும், அம்மாநிலத்தில் பணியாற்றும் பேராயர் தாமஸ் மக்வான் அவர்கள், மக்களுக்கு மடல் ஒன்றை அனுப்பியிருந்தார்.
மனசாட்சியைப் பயன்படுத்துதல், செபமாலை சொல்லுதல் ஆகியவை உண்மையிலேயே மிக நல்ல செய்திகள், அறிவுரைகள். ஆனால், ஆயர் எழுதிய இந்த மடல், ஆளும் கட்சிக்கு எதிரானது என்றும், வன்முறையைத் தூண்டிவிடும் வகையில் எழுதப்பட்டுள்ளது என்றும் சொல்லவிரும்பிய ஓரிரு ஊடகங்கள், அந்த மடலில் சொல்லப்படாத பல அர்த்தங்களைத் திணித்து, பேராயரை குற்றவாளியாக்கிவிட்டன. செய்திகளை நடுநிலையாகத் தருவதாக கூறிக்கொள்ளும் ஊடகங்கள், செய்திகளைத் திரித்துச் சொல்வதில் கருத்தாய் இருப்பதுடன், நல்ல செய்திகளைத் தருவோரை வேட்டையாடி வருவதும், இன்றைய நிலை.

ஊடகங்கள் செய்திகளைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் வழிகளைப் புரிந்துகொள்ளவும், நம்மிடையே செய்திகள் பகிர்ந்துகொள்ளப்படும் முறைகளைச் சீர்திருத்தவும், திருவருகைக் காலத்தின் இரண்டாம் ஞாயிறு, நமக்கொரு வாய்ப்பை வழங்கியுள்ளது. மாற்கு நற்செய்தியின் தொடக்கம், நமது வழிபாட்டின் மையக்கருத்தாகத் தரப்பட்டுள்ளது. கடவுளின் மகனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவைப் பற்றிய நற்செய்தியின் தொடக்கம் (மாற்கு 1:1) என்ற இந்த அறிமுகச் சொற்கள், நம் சிந்தனையைத் தூண்டுகின்றன.

இயேசு கிறிஸ்துவைப் பற்றிய நற்செய்தியின் தொடக்கம் என்று பிரமாதமாக ஆரம்பமாகும் அறிமுக வரியைத் தொடர்ந்து, இயேசு கிறிஸ்துவைப் பற்றிய நற்செய்தி சொல்லப்படும் என்று நாம் எதிர்பார்க்கும் வேளையில், எவ்வித முன்னறிவிப்பும் இல்லாமல், திருமுழுக்கு யோவான் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறார். அவர் சொல்லும் வார்த்தைகளும், பாவமன்னிப்பு, மனமாற்றம் என்று முழக்கமிடுகின்றன.
மேலோட்டமாகப் பார்த்தால், இயேசு கிறிஸ்துவைப் பற்றிய நற்செய்தி என்று மாற்கு ஆரம்பித்ததற்கும் அவர் தொடர்ந்து சொல்வதற்கும் தொடர்பில்லாமல் இருப்பதைப் போல் தோன்றுகிறது. ஆனால், சிறிது ஆழமாகச் சிந்தித்தால், மன்னிப்பு, மனமாற்றம், மறுவாழ்வு ஆகியவைகளே, இயேசு கிறிஸ்து உலகிற்குக் கொண்டு வந்த நற்செய்தி என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.
மனவருத்தம் கொள்வது, மன்னிப்புப் பெறுவது, மனமாற்றம் அடைவது, மறுவாழ்வில் நுழைவது... இவை ஒவ்வொன்றும் மதிப்புள்ளவை. இவை ஒவ்வொன்றையும் தங்க வளையங்களாக நாம் கற்பனை செய்து பார்க்கலாம். இந்தத் தங்க வளையங்கள் தனித்து நின்றால் ஓரளவு மதிப்பு உண்டு. ஆனால், இவ்வளையங்கள் அனைத்தும் இணைந்து ஒரு சங்கிலியாக உருவானால், இவற்றின் மதிப்பு பலமடங்கு உயரும். ஓர் எடுத்துக்காட்டுடன், இந்தச் சங்கிலித் தொடரின் உயர்வை புரிந்துகொள்ள முயல்வோம்.

நாம் இன்னொருவருக்கு எதிராகத் தவறு செய்துவிட்டோம் என்று வைத்துக் கொள்வோம். நாம் செய்த தவறை உணர்ந்து மனம் வருந்துகிறோம். தவறை உணர்ந்து வருந்துவது நல்ல பண்புதான். ஒரு தங்க வளையம்தான். சந்தேகமில்லை. அத்தோடு நாம் நின்றுவிட்டால், பயனில்லை. நாம் தவறு இழைத்தவரிடம், நம் மனவருத்தத்தைச் சொல்லி, மன்னிப்பு பெறவேண்டும். மன்னிப்பு என்பதும், அழகான ஒரு தங்க வளையம்தான். ஆனால், மன்னிப்பு பெற்றதோடு நின்றுவிட்டால், மீண்டும் பயனில்லை. தவறுகள் தொடர்வதற்கு வாய்ப்புக்கள் இருக்கும். எனவே, மன்னிப்பைத் தொடர்ந்து, நாம் மனமாற்றம் அடையவேண்டும். நாம் மனமாற்றம் அடைந்துள்ளோம் என்பது எவ்வாறு வெளிப்படும்? நம் வாழ்வில் மாற்றங்களை உருவாக்குவோம், நம்மைச் சார்ந்தவர்கள் வாழ்விலும் மாற்றங்களை உருவாக்க முயல்வோம். இந்த மாற்றங்கள் புதியதொரு வாழ்வை, மறுவாழ்வை, உருவாக்கும்.

மனவருத்தம், மன்னிப்பு, மனமாற்றம், மறுவாழ்வு... இவை நான்கும் இணைந்து, உலகில் மாற்றங்களை உருவாக்கிய பல வரலாற்று நிகழ்வுகளை கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். அவற்றில் ஒன்று, அயர்லாந்தில் நிகழ்ந்த மாற்றம்.
பிரித்தானிய அடக்குமுறையை எதிர்த்து, தன் விடுதலைக்காக, இந்தியா போராடியதுபோலவே, அயர்லாந்தும் போராடியது. இந்தப் போராட்டங்களின் உச்சக் கட்டத்தில், அயர்லாந்து குடியரசுப் படை - Irish Republican Army (IRA) - என்ற புரட்சிக் குழு உருவானது. இந்தப் புரட்சிக் குழுவில் ஒருவராக தன் 15வது வயதில் சேர்ந்தவர், Shane Paul O'Doherty. பலவகை வெடிகுண்டுகள் செய்வதில் தன் அறிவுத்திறன், ஆற்றல், இளமை அனைத்தையும் செலவிட்டார் ஷேன். பிரித்தானிய அரசுக்கு எதிராக இவர் காட்டிய வெறுப்பும், எதிர்ப்பும், கடித வெடிகுண்டுகளாக வடிவெடுத்தன. 1973ம் ஆண்டு அவர் அனுப்பிய கடித வெடிகுண்டுகள் பல ஆங்கிலேயக் குடும்பங்களைச் சிதைத்தன.
இவரது குற்றம் வெளிச்சத்திற்கு வந்தபோது, இவர் கைது செய்யப்பட்டார். 1976ம் ஆண்டு, 21வது வயதுநிறைந்த ஷேன் மீது 31 கொலை குற்றங்கள் சுமத்தப்பட்டு, அவருக்கு 30 ஆயுள் தண்டனைகள் வழங்கப்பட்டன. வழக்கு மன்றத்தில் இவருக்கு எதிராக 14 பேர் சாட்சி சொல்ல வந்திருந்தனர். அவர்களில் பலர், இவர் அனுப்பிய கடித வெடிகுண்டுகளால், தங்கள் உடல் உறுப்புக்களை, அல்லது, நெருங்கிய ஓர் உறவை இழந்தவர்கள். தன்னால் சிதைக்கப்பட்ட அவர்களை, நீதிமன்றத்தில் சந்தித்தது, தன்னை அதிகம் பாதித்தது என்று, ஷேன் அவர்கள், தான் எழுதிய நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார். அந்த நீதிமன்றத்தில் ஆரம்பமானது, இவரது மன வருத்தமும், மன மாற்றமும்.

தொடர்ந்து இவர் 14 ஆண்டுகள் சிறையில் இருந்தபோது, தன்னால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அனைவருக்கும் தனித்தனியே கடிதங்கள் அனுப்பினார். இம்முறை, அக்கடிதங்கள், வெடிகுண்டுகளுக்குப் பதில், அவர் மனதிலிருந்து எழுந்த வருத்தம், மன்னிப்பு கோரிக்கை ஆகியவற்றைச் சுமந்து சென்றன. கடித வெடிகுண்டுகள் வழியே, புரட்சியை உருவாக்கலாம் என்று ஷேன் எண்ணினார். ஆனால், அவர் உருவாக்கியதேல்லாம் வேதனைகளே. இப்போது அவர் அனுப்பிய இந்தக் கடிதங்கள், ஒரு வகையில், புரட்சியை ஆரம்பித்து வைத்தன. தன்னால் பாதிக்கப்பட்டவர்களிடமிருந்து நேரில் பெற முடியாத மன்னிப்பை, இறைவனிடம் வேண்டினார். மனமாற்றம் பெற்றார். ஒவ்வொரு நாளும் சிறையில் விவிலியத்தை வாசித்தார். 14 ஆண்டுகள் கழித்து, ஷேன் விடுதலை அடைந்தார்.

சிறையை விட்டு அவர் வெளியேறியபோது, ஒரே ஒரு தீர்க்கமான எண்ணத்துடன் வெளியேறினார்... சிறையில் தான் அடைக்கப்பட்டபோது தன் மனதைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்த இறைவன், தன் வாழ்வில் மாற்றங்களை உருவாக்கியதைப் போல், வெறுப்பென்ற சிறைக்குள் தங்களையே பூட்டிவைத்திருக்கும் அயர்லாந்து மக்களிடம் மாற்றங்களை உருவாக்க வேண்டும் என்ற தீர்மானத்துடன், ஷேன் அவர்கள், சிறையிலிருந்து வெளியேறினார். அயர்லாந்து மாற்றம் அடைய வேண்டுமென்றால், பிரித்தானிய அடக்கு முறையால் ஏற்பட்ட கடந்த காலக் காயங்களிலேயே அந்நாடு வாழாமல், எதிர்காலத்தை உருவாக்க என்ன செய்யமுடியும் என்பதைச் சிந்திக்க வேண்டும் என்று ஷேன் உணர்ந்தார். இந்த உண்மையை அவர் பேச ஆரம்பித்தார். வாய்ப்பு கிடைத்தாலும், கிடைக்காவிட்டாலும் இதைப்பற்றி அவர் பேசி வந்தார். அவர் கூறிய எண்ணங்கள் நன்மையை விளைவித்த அதே வேளையில், எதிர்ப்புக்களும் எழுந்தன. எனினும், அவர் தன் நிலைப்பாட்டிலிருந்து விலகாமல் துணிந்து சென்றார். அவர் கொண்ட நிலைப்பாட்டை, தன் சுயசரிதையில், இவ்விதம் கூறுகிறார்:
"'இறந்த காலத் தவறுகளை மீண்டும் மீண்டும் செய்வதற்குப் பதில், இறைவன் தரும் எதிர்காலத்தை நான் நம்பிக்கையோடு ஏற்றுக் கொள்கிறேன்' என்று ஒருவர் சொல்ல ஆரம்பித்தால் போதும்... அந்த எண்ணம் சிறிது சிறிதாக அடுத்தடுத்த மனிதர்களை பற்றிக்கொள்ளும். எந்த ஒரு நாட்டிலோ, அல்லது சமுதாயத்திலோ, தனி மனிதர் ஒருவர் அடையும் மாற்றம்தான் அடுத்தவர்களை ஒவ்வொருவராக மாற்றுகிறது." இதுவே Shane Paul O'Doherty அவர்களின் தாரக மந்திரமானது.

இதுவே இன்று திருமுழுக்கு யோவானிடமிருந்தும் நாம் கேட்கும் செய்தியாக உள்ளது. Shane அவர்களுக்கும் திருமுழுக்கு யோவானுக்கும் இடையே பல ஒப்புமைகளை நாம் காணமுடியும். இருவருமே, தங்கள் நாடு விடுதலை பெற வேண்டுமென்ற வேட்கையில், முதலில் புரட்சி வழிகளைச் சிந்தித்தவர்கள். பின்னர் இறைவனால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, மனமாற்றம் பெற்று, தங்கள் வாழ்வையே மாற்றியவர்கள். மற்றவர்களையும் மாறும்படித் தூண்டியவர்கள்.

இறைவனை எதிர்பார்த்து காத்திருக்கும்  இந்தத் திருவருகைக் காலத்தில் நாமும் இறைவனால் முழுமையாக ஆட்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொள்வோம். திருமுழுக்கு யோவானைப் போல், Shane Paul O'Dohertyஐப் போல் இறைவனால் முழுமையாக ஆட்கொள்ளப்படுவதற்கு, மனவருத்தம், மன்னிப்பு, மனமாற்றம், மறுவாழ்வு ஆகிய படிகளில் ஏறிச்செல்லும் துணிவும், பக்குவமும் பெற இறையருளை இறைஞ்சுவோம்.


Tuesday, December 5, 2017

விவிலியத்தேடல் : வேதனை வேள்வியில் யோபு – பகுதி 48


Ashvasan Foundation – Feeding poor senior ladies

பாசமுள்ள பார்வையில் - வாழ்வின் அழகைக் காட்டும் அளவுகோல்

செல்வம் மிகுந்த ஒரு பெண், மனநல மருத்துவரைத் தேடிச் சென்றார். தன் வாழ்வு மகிழ்வற்றதாக மாறிவிட்டதென மருத்துவரிடம் கூறிய அப்பெண், மகிழ்வைக் கண்டடையும் வழிகளை அறிய விரும்பினார். தன் அலுவலகத்தைக் கூட்டி, சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்த பெண்ணை, மனநல மருத்துவர் அழைத்தார். அப்பெண் வந்ததும், மருத்துவர், செல்வம் மிகுந்த பெண்ணிடம், "இவர் பெயர் மரியா. இவர் தன் வாழ்வில் மகிழ்வை எவ்விதம் கண்டடைந்தார் என்பதைச் சொல்வார். தயவுசெய்து கேளுங்கள்" என்று கூறினார்.
மரியா, பேசத் துவங்கினார்: "என்னுடைய கணவர் மலேரியா நோயினால் இறந்தார். மூன்று மாதங்கள் சென்று, என் ஒரே மகன் ஒரு கார் விபத்தில் இறந்தார். எனக்கென யாருமில்லை, எதுவுமில்லை என்று உணர்ந்தேன். உண்ணவோ, உறங்கவோ முடியவில்லை. தற்கொலை செய்துகொள்ளும் எண்ணம் அவ்வப்போது எழுந்தது. ஒருநாள் நான் வேலை முடிந்து வீட்டுக்குத் திரும்பியபோது, ஒரு குட்டிப்பூனை தெருவில் என்னைப் பின்தொடர்ந்து வந்தது. வெளியே அதிகக் குளிராய் இருந்ததால், அந்தப் பூனையை வீட்டிற்குள் வர அனுமதித்தேன். பாலை ஒரு தட்டில் ஊற்றி, அதற்கு முன் வைத்தேன். அதை முற்றிலும் குடித்து முடித்த பூனைக் குட்டி, என் கால்களில் தன் உடலைத் தேய்த்தது. அதைக் கண்டு, நான் சிரித்தேன். அப்போதுதான் உணர்ந்தேன், நான் சிரித்து பல நாட்கள் ஆகிவிட்டன என்பதை... அவ்வேளையில், எனக்குள் ஓர் எண்ணம் உதித்தது. இந்தக் குட்டிப்பூனைக்கு நான் செய்த உதவி, இதுவரை என்னிடமிருந்து காணாமற் போயிருந்த புன்னகையை மீண்டும் கொணர்ந்ததே, இதேபோல், மற்றவர்களுக்கு உதவிகள் செய்தால், நான் தொலைத்துவிட்ட மகிழ்வை மீண்டும் கண்டடைய முடியுமே என்று சிந்தித்தேன்.
அடுத்தநாள் காலை, கொஞ்சம் பலகாரம் செய்து, என் வீட்டுக்கு அருகில் பல நாட்களாய் படுத்த படுக்கையாய் இருந்த ஒருவருக்கு அதை எடுத்துச் சென்றேன். கண்களில் கண்ணீர் வழிய, அவர் தந்த புன்னகை, என்னை மீண்டும் மகிழ்வில் நிறைத்தது. ஒவ்வொரு நாளும் யாராவது ஒருவருக்கு ஏதாவது ஒரு வகையில் உதவிகள் செய்யத் துவங்கினேன். அவர்களிடம் நான் கண்ட மகிழ்ச்சி, என்னையும் பற்றிக்கொண்டது. இன்று, என்னைவிட, மகிழ்வோடு உறங்கச் செல்லும் ஒருவர் இருப்பாரா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை" என்று மரியா பேசி முடித்தார்.
மரியாவின் கதையைக் கேட்ட செல்வம் மிகுந்த பெண், கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்தபடி, மரியாவின் கைகளைப் பற்றி, நன்றி சொன்னார். மருத்துவருக்கும் நன்றி சொல்லிவிட்டு, புன்னகையோடு அவ்விடம் விட்டுச் சென்றார்.
நீ எவ்வளவு மகிழ்வாய் இருக்கிறாய் என்பது வாழ்வின் அழகை நிர்ணயிக்கப் போவதில்லை; உன்னால் மற்றவர்கள் எவ்வளவு மகிழ்வாய் உள்ளனர் என்பதே வாழ்வின் அழகைக் காட்டும் அளவுகோல்.

Wheat Field and Bread

வேதனை வேள்வியில் யோபு – பகுதி 48

யோபு நூலில் நாம் மேற்கொண்ட தேடல்களின் ஒரு பகுதியாக, கடந்த சில வாரங்கள், துன்பம் ஏன், மாசற்றவர் துன்புறுவது ஏன் என்ற கேள்விகளுக்கு விடை தேடி வருகிறோம். துன்பங்கள் சொல்லித்தரக்கூடிய வாழ்க்கைப் பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்ள முயல்கிறோம். இன்று நாம் மேற்கொள்ளும் அந்த முயற்சியில், யூத மத குரு, Yitzchak Breitowitz அவர்கள், கூறியுள்ள சில கருத்துக்கள் நம்மை வழிநடத்துகின்றன.
உலகின் பழம்பெரும் மதங்களிலும், கலாச்சாரங்களிலும், ஆழமான உண்மைகளை விளக்க, சிறுகதைகள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன என்பதை நாம் அறிவோம். உவமைகளாக வடிவம் பெற்றுள்ள இக்கதைகளை, யூத பாரம்பரியத்தில், மாஷால் (Mashal) என்று கூறுவர். துன்பங்கள் ஏன் என்ற முக்கியமான கேள்விக்கு விளக்கம் அளிக்கும்வகையில் கூறப்பட்டுள்ள ஒரு மாஷால் இது:

தான் உண்ணும் ரொட்டி எங்கிருந்து வருகிறது என்பதை அறிய விழைந்த சிறுவன் ஒருவனை, அருகிலிருந்த ஒரு வயல்வெளிக்கு  அழைத்துச் சென்றனர், அவனது பெற்றோர். அந்த வயலில் கோதுமைக் கதிர்கள் அழகாக வளர்ந்து, தென்றலில் அசைந்தாடிக் கொண்டிருந்தன. பொன்னிறத்தில், அசைந்தாடிய அக்கதிர்களை சிறுவன் கண்டு மகிழ்ந்துகொண்டிருந்த வேளையில், தொழிலாளிகள் அவ்வயலில் அரிவாளுடன் நுழைந்தனர். வளர்ந்திருந்த கதிர்களை வெட்டி, சாய்த்தனர். இதைக்கண்ட சிறுவன் வேதனையடைந்தான்.
அவனது பெற்றோர், வயலுக்கருகே இருந்த ஓர் ஆலைக்கு சிறுவனை அழைத்துச் சென்றனர். அறுவடை செய்யப்பட்ட கதிர்களிலிருந்து சேகரிக்கப்பட்ட கோதுமை மணிகள், அங்கு குவித்து வைக்கப்பட்டிருந்ததைக் கண்ட சிறுவன், மீண்டும் மகிழ்ந்தான். சிறிது நேரத்தில், அக்கோதுமை மணிகள் அருகிலிருந்த மாவரைக்கும் இயந்திரத்தில் போடப்பட்டு, மாவாக வெளியேறியது. இதைக்கண்ட சிறுவன் மீண்டும் வேதனையடைந்தான். அந்த மாவில் நீர் சேர்த்து, ரொட்டி வடிவில் அவை உருவாக்கப்பட்டபோது, சிறுவன் மகிழ்ந்தான். ஆனால், அந்த வடிவங்கள், நெருப்பு சூழ்ந்த அடுப்பில் வைக்கப்பட்டபோது மீண்டும் துன்பமடைந்தான். சிறிது நேரம் சென்று, அடுப்பிலிருந்து வெளியே எடுக்கப்பட்ட மாவுத் துண்டுகள், ரொட்டியாக மாறியிருந்தது கண்டு சிறுவன் மகிழ்ந்தான்.

கோதுமைக் கதிர்கள், கோதுமை மணிகளாகவும், அந்த மணிகள், மாவாகவும், பின்னர் ரொட்டியாகவும் மாறிய ஒவ்வொரு உருமாற்றத்திலும் ஒன்று அழிவதன் வழியே, மற்றொன்று உருவானது. தென்றலில் அசைந்தாடிக் கொண்டிருந்த கோதுமைக் கதிர்கள், அதுவே ஆனந்தம் என்றெண்ணி, அதே நிலையில் தங்க ஆசைப்பட்டால், அக்கதிர்கள் பயனற்றுப் போய்விடும். ஒவ்வொன்றின் அழிவு, வேதனை தந்தாலும், அதற்கு அடுத்த உயர்நிலை உருவானபோது, மகிழ்வும் உருவானது. அதேவண்ணம், வாழ்வில் நிகழ்வன, வேதனையைத் தந்தாலும், அவற்றின் வழியே உயர்வான உண்மைகள் வெளியாகின்றன. யூத மத குரு, Yitzchak Breitowitz அவர்கள், இந்த உவமையைப் பயன்படுத்தி, யோபு நூலுக்கு விளக்கம் அளித்துள்ளார்.

யோபு நூலின் துவக்கத்தில் நாம் சந்திக்கும் யோபு, தான், தனது குடும்பம், தனது செல்வம் என்ற குறுகிய வட்டங்களில் வாழ்ந்தார். காரணம் ஏதுமின்றி, அந்த வட்டங்கள் அழிந்தபோது, யோபு நொறுங்கிப்போனார். தன்னைச் சுற்றி யோபு உருவாக்கிக்கொண்ட குறுகிய வட்டங்களை உடைத்து, அந்த அழிவுகளின் வழியே, அவருக்கு பரந்துவிரிந்த கண்ணோட்டத்தை உருவாக்கினார் இறைவன். தன்னைச்சுற்றி யோபு அமைத்துக்கொண்ட குறுகிய உலகிலிருந்து அவருக்கு விடுதலை தரும் நோக்கத்தில், இறைவன், பரந்துவிரிந்த தன் படைப்பு முழுவதையும் சுற்றி ஒரு பயணமாக அவரை அழைத்துச் சென்றார். இதையே, யோபு நூலின் இறுதிப்பகுதியில் நாம் காண்கிறோம். யோபு நூலின் இறுதிப் பிரிவுகளில், இறைவனுக்கும், யோபுக்கும் இடையே நிகழ்ந்த சந்திப்பு, உரையாடல் இவற்றால் உருவான விளைவுகளைப்பற்றி பேசும் குரு Breitowitz அவர்கள், அழகான ஒரு கருத்தை முன்வைக்கிறார்:
"யோபு தன் துன்பத்திற்கு விளக்கம் தேடி கேள்விகளை எழுப்பிக்கொண்டிருந்தார். தான் யோபுடன் இருக்கிறேன் என்பது ஒன்றே, கடவுள் அவருக்குத் தந்த விளக்கம். கடவுள், யோபின் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லவில்லை; அவர், அந்த கேள்விகளே இல்லாமல் செய்துவிட்டார். யோபு கடவுளிடமிருந்து ஒரு பதிலைத் தேடினார்; ஆனால், இறுதியில், யோபு கடவுளையேக் கண்டடைந்தார்."

வாழ்வில் பல உண்மைகள் மறைவாயிருக்கும்; பல கேள்விகளுக்கு விடைகள் கிடைக்காது. ஆனால், உண்மையைத் தேடும் எவரும், இறுதியில் கடவுளைக் காண்பது உறுதி. அவ்வாறு கண்டுபிடித்தவர்கள், பொருள் நிறைந்த வாழ்வுப்பயணத்தை மேற்கொள்வதை நாம் அறிவோம். இறைவன் உடன் வருகிறார் என்பதை உணர்ந்தவர்களின் வாழ்வுப்பயணம் இனிதாக அமைவதை, குரு Breitowitz அவர்கள், ஓர் அழகிய உருவகத்துடன் விளக்குகிறார்.
ஓட்டுனர் ஒருவர் ஓட்டிச்செல்லும் கார் ஒன்றில் பயணிக்கும் அனுபவத்தை கற்பனை செய்துகொள்வோம். பயண நேரத்தில், ஓட்டுனரை நம்பி, நம் வாழ்வை ஒப்படைக்கிறோம். இந்த நம்பிக்கை எவ்வளவு ஆழமானது, வலுவானது என்பதைப் பொருத்து, நம் பயணம், இனிமையாகவோ, கசப்பாகவோ மாறக்கூடும்.
பொதுவாக, காரில் பயணம் செய்யும்போது, குழந்தைகள் எளிதில் உறங்கிவிடுவர். காரணம், அக்குழந்தைகள், ஓட்டுனரைப்பற்றியோ, காரின் தரம் குறித்தோ கவலை ஏதுமின்றி பயணம் செய்கின்றன. ஆனால், அதே காரில், ஓட்டுனர் அருகே அமர்ந்து செல்லும் சிலருக்கு, பயணம் முழுவதும் பதைபதைப்பாக இருக்கும். அதிலும், ஓட்டுனர் அருகே அமர்ந்திருப்பவருக்கு கார் ஓட்டத் தெரிந்திருந்தாலோ, ஓடிக்கொண்டிருக்கும் காரைப் பற்றிய அறிவு அதிகம் இருந்தாலோ, பயணம் இனிதாக அமையாது. 'மெதுவாப் போங்க' 'முன்னே வரும் லாரியைக் கவனித்து ஓட்டுங்க' என்று, ஓட்டுனருக்கு, நிமிடத்திற்கு ஒரு கட்டளை கொடுத்த வண்ணம் இவர்கள் செல்வர். காரைப்பற்றிய விவரங்கள் அதிகம் தெரிந்திருப்பதால், எந்த ஒரு புது சப்தமும், காரில் எதோ கோளாறு ஆகிவிட்டதைப்போன்ற உணர்வைத் தரும்.
வாழ்க்கைப் பயணத்தில், இறைவன் ஓட்டுனராக இருக்கும்போது, அவரை நம்பி அமர்ந்திருந்தால், நிம்மதியாகப் பயணம் செய்யமுடியும். வாழ்வை எவ்விதம் ஓட்டிச்செல்வது என்பது, நமக்குத் தெரியும் என்று நினைக்க ஆரம்பித்தால், முள் இருக்கையின் மீது அமர்ந்து செல்வதுபோல் பயணம் அமைந்துவிடும்.

வாழ்வில் நாம் விரும்பிக் கேட்பதை இறைவன் வழங்காமல் போகலாம்; விரும்பாததை வழங்கலாம். ஆனால், இத்தகைய இக்கட்டானச் சூழல்களில், வாழ்வின் ஏற்றத்தாழ்வுகளை, நெளிவு, சுளிவுகளைச் சமாளிக்கும் திறனை இறைவன் வழங்குகிறார். வாழ்வில் வெற்றிச் சிகரங்களைத் தொட்டுவிட்டு, பின்னர், வேதனையின் ஆழத்தில் புதையுண்ட ஒரு புகழ்பெற்ற நடிகரைப் பற்றி, குரு Breitowitz அவர்கள் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
'Superman' திரைப்படங்களில் நாயகனாக நடித்து, உலகப் புகழ்பெற்ற கிறிஸ்டோபர் ரீவ் (Christopher Reeve) என்ற நடிகர், 43வது வயதில், குதிரை சவாரி செய்தபோது நிகழ்ந்த ஒரு விபத்தால், தண்டுவடத்தில் அடிபட்டு, தன் எஞ்சிய ஒன்பது ஆண்டுகளை சக்கர நாற்காலியில் செலவிட்டார்.
இந்த விபத்து நிகழ்ந்ததைத் தொடர்ந்து, அவர் தற்கொலை செய்துகொள்ள விரும்பினார். ஆனால், தற்கொலை செய்துகொள்ளவும் இயலாதவண்ணம், அவர், கழுத்துக்குக் கீழ், முற்றிலுமாகச் செயலற்று கிடந்தார். அவரது மனைவி, டானா (Dana) அவர்கள், ஒருநாள் அவரிடம், "நீங்கள் சாக விரும்பினால், நான் உதவி செய்கிறேன். ஆனால், அதற்குமுன், நாம் இருவரும் அதைப்பற்றி தெளிவாகப் பேசி முடிவெடுக்க வேண்டும்" என்று கூறினார். அவ்வண்ணமே, இருவரும் ஓர் இரவு முழுவதும் அதைப்பற்றிப் பேசினர். இறுதியில், டானா அவர்கள் கிறிஸ்டோபரிடம், "உங்கள் வாழ்வு அர்த்தம் நிறைந்ததாய் உள்ளது. உங்கள் வாழ்வுக்கு குறிக்கோள் உள்ளது. ஆயிரமாயிரம் பேருக்கு நீங்கள் உந்து சக்தியாக இருக்கமுடியும்" என்று அழுத்தந்திருத்தமாய் கூறி, அவரை நம்ப வைத்தார்.
இதைத் தொடர்ந்து, 9 ஆண்டுகள், கிறிஸ்டோபர், சக்கர நாற்காலியில் அமர்ந்தவண்ணம், ஆயிரமாயிரம் உள்ளங்களுக்கு, வாழ்வில், பிடிப்பை உருவாக்கினார். 43வது வயதில் சக்கர நாற்காலியில் வாழ்வைத் துவக்கிய கிறிஸ்டோபர் ரீவ் அவர்கள், 52வது வயதில் காலமானார். தன் வாழ்வின் இறுதி நேரங்களில் அவர் கூறியது இதுதான்:
"நான் படும் வேதனையை இவ்வுலகில் வேறு யாரும் அனுபவிக்கக் கூடாது. ஆயினும், பழைய கிறிஸ்டோபரைவிட, வேதனை உருவாக்கியுள்ள தற்போதைய கிறிஸ்டோபரை எனக்கு அதிகம் பிடிக்கும். பழைய கிறிஸ்டோபர், தன் புகழைத் தேடிச் சென்றவன். தற்போதைய கிறிஸ்டோபர், மற்றவர் மீது பரிவும், அக்கறையும் கொண்டவன். எத்தனையோ பேருக்கு நம்பிக்கை தந்தவன், உதவிகள் செய்தவன்" என்று கூறியுள்ளார்.
கிறிஸ்டோபர் ரீவ் அவர்கள், சக்கர நாற்காலியில் தன்னைச் சிறைப்படுத்திய அந்த விபத்தினால் உள்ளம் நொறுங்கி, தன்னையே அழித்துக்கொள்ளும் முடிவெடுப்பதற்குப் பதில், அதே வேதனையின் விளைவாக, அடுத்தவருக்கு உதவிகள் செய்ய முடிவெடுத்தது, துன்பத்தின் அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.
நாத்சி வதை முகாமில் வேதனையின் பல கொடூர வடிவங்களைக் கண்ட விக்டர் பிராங்கல் (Viktor Frankl) என்ற மனநல மருத்துவர், "அர்த்தத்திற்காக மனிதனின் தேடல்" (Man's Search for Meaning) என்ற நூலில் கூறியுள்ள சில கருத்துக்கள் இதோ:
"தியாகம் என்ற அர்த்தத்தைக் கண்டுகொள்ளும்போது, வேதனை, வேதனையாக மட்டுமே இருப்பது நின்றுபோகிறது"
"என்னிடமுள்ள ஒரே ஒரு விடயத்தை யாராலும் பறித்துவிட முடியாது. அதாவது, எனக்கு நிகழ்வனவற்றிற்கு நான் எவ்வாறு பதிலிருக்கிறேன் என்ற என் சுதந்திரத்தை யாராலும் பறித்துச் செல்ல முடியாது."