Tuesday, October 16, 2018

விவிலியத்தேடல் : புதையுண்டவர் புதுவாழ்வு பெற்ற புதுமை – பகுதி 6


Woman rickshaw puller from Bangladesh

இமயமாகும் இளமை மனதில் துணிவிருந்தால் மலையும் வழிவிடும்

அக்டோபர் மாதத் துவக்கத்தில், பிபிசி தமிழ் வலைத்தளத்தில் ஒரு காணொளிச் செய்தி வெளியாகியிருந்தது. பங்களாதேஷ் நாட்டின் டாக்கா நகரில் ரிக்சா ஓட்டி வாழும் ரோஜினா பேகம் என்ற இளம் தாயைக் குறித்த காணொளிச் செய்தி அது. இக்காணொளியின் ஆரம்பத்தில், ஒரு சேரியின் குறுகலான வீதியிலிருந்து, சாலைக்கு வந்து சேரும் ரோஜினா அவர்களைக் காண்கிறோம். போலியோ நோயினால் இரு கால்களும் பாதிக்கப்பட்டதால், தரையில் அமர்ந்தபடியே நகர்ந்து வரும் இளம் தாய், சாலையின் ஓரத்தில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு ரிக்சாவில் ஏறி, ஓட்டுநர் இருக்கையில் அமர்கிறார். அவருடன் 'காமிரா'வும் பயணிக்கிறது. ரோஜினா தன் கதையைக் கூறுகிறார்.

சிறு வயதில், ரோஜினா பேகம் அவர்களைத் தாக்கிய போலியோ நோயினால் இரு கால்களும் பாதிக்கப்பட்டு, எந்த வேலையும் செய்ய இயலாமல், சாலைகளில் அமர்ந்து தர்மம் கேட்டு வாழ்ந்தார். பள்ளியில் சேர்க்கப்பட்ட இரு குழந்தைகளையும், மற்ற குழந்தைகள், 'பிச்சைக்காரியின் பிள்ளைகள்' என்று கேலி செய்ததால், அவர்கள் இருவரும் பள்ளிக்குச் செல்ல மறுத்தனர். இதை அறிந்த ரோஜினா அவர்கள், வேதனை அடைந்தார். ஏதாவது ஒரு வேலை செய்து பிழைக்கவேண்டும் என்று தீர்மானித்தார்.

அவ்வேளையில், டாக்கா நகரில், இயந்திரம் பொருத்தப்பட்ட ரிக்சா அறிமுகமானது. பெரும் முயற்சி எடுத்து, பணம் சேர்த்து, ரோஜினா அவர்கள் ஒரு ரிக்சாவை வாங்கி, அதை ஓட்டப் பழகினார். முதலில் அவரது ரிக்சாவில் ஏற தங்கியவர்கள், பின்னர், பயணம் செய்தனர். அவர் சாலையில் அமர்ந்து தர்மம் கேட்டபோது, அவருக்கு தர்மம் கொடுத்தவர்கள், இப்போது அவரது ரிக்சாவில் ஏறி பயணம் செய்கின்றனர் என்று ரோஜினா அவர்கள் பெருமையோடு கூறுகிறார்.
"இப்போது, ஒரு நாளில், 200 அல்லது, 250 ரூபாய் சம்பாதிக்கிறேன். நான், என் மகள், மகன் மூவருக்கும் இது போதும். அதைவிட முக்கியமாக, என் பிள்ளைகள் இருவரும் இப்போது, பள்ளியில் தலை நிமிர்ந்து நடக்கின்றனர்" என்று, இளம்தாய் ரோஜினா பேகம், இக்காணொளியின் இறுதியில் புன்சிரிப்புடன் கூறுகிறார். கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக ரிக்சா ஒட்டி வாழ்ந்துவரும் இளம்தாய் ரோஜினா அவர்கள், மாலை வகுப்புக்களில் சேர்ந்து, எழுத, படிக்க கற்று வருகிறார்.
மனதில் துணிவிருந்தால், மலையும் வழிவிடும்.

Lazarus already in the tomb for four days - John 11,17

புதையுண்டவர் புதுவாழ்வு பெற்ற புதுமை பகுதி 6

இயேசு இலாசரை உயிர்பெற்றெழச் செய்யும் புதுமை, யோவான் நற்செய்தி 11ம் பிரிவில், முதல் 44 இறைவாக்கியங்களில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. இவற்றில், முதல் 16 இறை வாக்கியங்கள், இப்புதுமைக்கு ஓர் அறிமுகமாக, பெத்தானியாவுக்கு வெளியே நிகழ்ந்தவற்றைக் கூறுகின்றன. இந்த அறிமுகப் பகுதியில் நாம் கடந்த ஐந்து வாரங்கள் தேடல்களை மேற்கொண்டோம். இன்று இப்புதுமையின் இரண்டாம் பகுதியாக, இயேசு பெத்தானியாவிற்கு வந்ததும் நிகழ்ந்தவற்றை, சிந்திக்க வந்திருக்கிறோம். இப்பகுதியின் ஆரம்ப வாக்கியங்கள் பின்வருமாறு அமைந்துள்ளன:
யோவான் 11: 17-19
இயேசு பெத்தானியா வந்தபோது இலாசரைக் கல்லறையில் வைத்து ஏற்கெனவே நான்கு நாள் ஆகியிருந்தது. பெத்தானியா எருசலேமுக்கு அருகில் ஏறக்குறைய மூன்று கிலோ மீட்டர் தொலையில் இருந்தது. சகோதரர் இறந்ததால் மார்த்தா, மரியா இவர்களுக்கு ஆறுதல் சொல்லப் பலர் அங்கே வந்திருந்தனர்.

இலாசர் அடக்கம் செய்யப்பட்டு, ஏற்கெனவே நான்கு நாள் ஆகியிருந்தது என்பதை, யோவான் குறிப்பிட்டுச் சொல்வது, நம் கவனத்தை முதலில் ஈர்க்கிறது. ஒருவர் இறந்ததும் அவரை உடனே அடக்கம் செய்வது, யூதர்களிடையே நிலவிவந்த வழக்கம். திருத்தூதர் பணிகள் நூலில் கூறப்பட்டுள்ள இரு நிகழ்வுகள், இந்த வழக்கத்தை உறுதிப்படுத்துகின்றன.
முதல் கிறிஸ்தவ சமுதாயத்தில் வாழ்ந்த அனைவரும், தங்கள் உடமைகளையெல்லாம் அனைவரோடும் பகிர்ந்து வாழ்ந்தனர். நிலபுலன்களை அல்லது வீடுகளை உடையோர் அவற்றை விற்று, அந்தத் தொகையைக் கொண்டுவந்து திருத்தூதர்களுடைய காலடியில் வைப்பர்; அது அவரவர் தேவைக்குத் தக்கவாறு பகிர்ந்து கொடுக்கப்படும் (தி.பணிகள் 4:34-35) என்று திருத்தூதர் பணிகள் நூலில் கூறப்பட்டுள்ளது.

அச்சமுதாயத்தில் வாழ்ந்த அனனியாவும், அவரது மனைவி சப்பிராவும் தங்கள் நிலத்தை விற்றபோது, ஒரு பகுதியை தங்களுக்கென வைத்துக்கொண்டனர். ஆனால், திருத்தூதர் பேதுருவிடம், தாங்கள் விற்ற பணத்தை முழுவதும் கொணர்ந்துவிட்டதாக அனனியா பொய் சொன்னார். அவர், 'மனிதரிடமல்ல, கடவுளிடம் பொய் சொன்னார்' (தி.பணிகள் 5:4) என்று அவரை பேதுரு கடிந்துகொண்டார். "பேதுரு கூறியதைக் கேட்டதும், அனனியா கீழே விழுந்து உயிர் விட்டான்.... இளைஞர்கள் எழுந்துவந்து அவனைத் துணியால் மூடிச் சுமந்துகொண்டுபோய் அடக்கம் செய்தார்கள்." (தி.பணிகள் 5:5-6) மூன்று மணி நேரம் கழித்து, அங்கு வந்து சேர்ந்த சப்பிராவும் பேதுருவிடம் பொய் சொல்லவே, அவரையும் பேதுரு கடிந்துகொண்டார். "உடனே அவள் அவர் காலடியில் விழுந்து உயிர்விட்டாள். இளைஞர்கள் உள்ளே வந்து அவள் இறந்துகிடப்பதைக் கண்டு வெளியே சுமந்துகொண்டு போய் அவள் கணவனுக்கு அருகில் அடக்கம் செய்தார்கள்." (தி.பணிகள் 5:10) இறந்தோரை உடனுக்குடன் அடக்கம் செய்வது யூதரிடையே நிலவிவந்த வழக்கம் என்பதற்கு இவ்விரு நிகழ்வுகளும் எடுத்துக்காட்டுகள்.

பெத்தானியாவுக்குத் திரும்புவோம். இலாசர் நோயுற்றிருக்கிறார் என்ற செய்தி இயேசுவைச் சென்றடைந்த அன்றே, பெத்தானியாவில் இலாசர் இறந்திருக்கக்கூடும் என்பது விவிலிய விரிவுரையாளர்களின் கணிப்பு. அச்செய்தியைக் கேட்டபின், இயேசு கூடுதலாக இரண்டு நாட்கள் அதே ஊரில் தங்கியபின், (யோவான் 11:6) மூன்றாம் நாள் தம் சீடரையும் அழைத்துக்கொண்டு பெத்தானியாவுக்குப் புறப்பட்டார். அவர் அங்கு சென்றடைந்த போது, அடக்கம் முடிந்து 4 நாள்கள் ஆகியிருந்தன.

'நான்கு நாள்கள்' என்ற கணக்கு, யூதர்கள் மத்தியில் நிலவிவந்த மற்றோர் எண்ணத்தை நமக்கு உணர்த்துகிறது. இறந்த ஒருவரின் ஆன்மா, அவருடன் கல்லறையில் 3 நாள்கள் தங்கியிருக்கும். ஒருவேளை, மீண்டும் அந்த உடலோடு இணைந்து வாழமுடியும் என்ற நம்பிக்கையில், அந்த ஆன்மா அங்கு இருந்ததாக யூதர்கள் நம்பினர். நான்காம் நாள், அவரது ஆன்மா அவ்வுடலைவிட்டு, கல்லறையைவிட்டு நிரந்தரமாகப் பிரிந்துவிடும். உடல் அழுகத்தொடங்கும்.
யூதர்களிடையே நிலவிவந்த இந்த மரபுவழி எண்ணத்தை நன்கு அறிந்திருந்த நற்செய்தியாளர் யோவான், 'நான்கு நாள்' ஆனதை சிறப்பாகக் குறிப்பிடுகிறார். அதாவது, இயேசு பெத்தானியாவுக்கு வந்து சேர்ந்த வேளையில், இலாசரின் உயிர், மீண்டும் அவரது உடலில் இணைய முடியாத வண்ணம் கல்லறையைவிட்டு நிரந்தரமாக வெளியேறிவிட்டது என்பதை வலியுறுத்திக் கூறவே, இயேசு பெத்தானியா வந்தபோது இலாசரைக் கல்லறையில் வைத்து ஏற்கெனவே நான்கு நாள் ஆகியிருந்தது என்ற குறிப்பை யோவான் பதிவு செய்துள்ளார்.

இறந்தோரை உயிர் பெற்றெழச் செய்த நிகழ்வுகள், நற்செய்தியில் மும்முறை கூறப்பட்டுள்ளன. இந்த மூன்று நிகழ்வுகளிலும், மரணம் நிகழ்ந்த நேரத்திற்கும், இயேசு அங்கு சென்றடைந்த நேரத்திற்கும் இருந்த இடைவேளி கூடிவருவது உணர்த்தப்படுகிறது.
தொழுகைக்கூடத் தலைவர் யாயீரின் மகள் இறந்த சில மணித் துளிகளில் இயேசு அவ்விடம் சென்று, அச்சிறுமிக்கு உயிரளிக்கிறார் (மத். 9:25; மாற். 5:41-42; லூக். 8:54-55). நயீன் நகரில், கைம்பெண்ணின் மகன் இறந்து சில மணி நேரங்கள் சென்று, அவரை அடக்கம் செய்ய ஊருக்கு வெளியே கொண்டுசென்ற வேளையில், இயேசு அங்கு சென்று, இறந்த மகனுக்கு உயிரளிக்கிறார் (லூக். 7:14-15). இலாசர் இறந்த நிகழ்விலோ, 4 நாள்கள் ஆனபின், இயேசு அவருக்கு உயிரளிக்கிறார்.
நான்கு நாள்கள் என்ன, நானூறு நாள்கள் சென்றாலும், இறந்த ஒருவரை உயிர்பெற்றெழச் செய்யும் வல்லமை இயேசுவுக்கு உண்டு என்பதை, இப்புதுமை வழியே நிலைநாட்டுவதே, யோவானின் நோக்கம். இவை அனைத்திற்கும் மேலாக, கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்பட்ட இயேசு, உயிர்த்து எழுந்தது, அவர் ஆற்றிய அனைத்துப் புதுமைகளுக்கும் மகுடமாக விளங்குகிறது.

இயேசு பெத்தானியாவை அடைந்தபோது, அங்கு துக்க நாள்கள் கடைபிடிக்கப்பட்டு வந்தன என்பதை நற்செய்தியாளர் யோவான் குறிப்பிட்டுள்ளார். மரியா, மார்த்தா ஆகிய இருவருக்கும் ஆறுதல் சொல்ல பலர் அங்கே வந்திருந்தனர் (யோவான் 11:19) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. ஒருவருடைய மரணம் உருவாக்கும் வேதனையைப் போக்க, காலமே சிறந்த மருந்து. எனவேதான், துக்கநாள்கள் என்ற சடங்கின் வழியே, அழுது புலம்பும் வாய்ப்பு, ஒவ்வொரு கலாச்சாரத்திலும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

யூதர்களிடம் இருந்த துக்க நாள் கடைபிடித்தலைக் குறித்து, Alfred Edersheim என்பவர் தன் நூலில் விவரமாகக் கூறியுள்ளார். யூத குடும்பத்தில் பிறந்து, பின்னர் கிறிஸ்தவ மறையைத் தழுவிய Edersheim அவர்கள், "Sketches of Jewish Life in the Days of Christ" அதாவது, "கிறிஸ்துவின் காலத்தில் யூத வாழ்வின் குறிப்புகள்" என்ற நூலை, 1876ம் ஆண்டு வெளியிட்டார். இந்நூலில், அவர், இயேசுவின் காலத்தில் மரணம் நிகழ்ந்த ஓர் இல்லத்தில் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட துக்க நாள்களைக் குறித்து இவ்வாறு கூறியுள்ளார்:
"மரணத்திற்குப் பின்வரும் முதல் ஏழு நாள்கள் ஆழமான துக்க நாள்களாக கடைபிடிக்கப்படும். அந்நாள்களில், குளித்தல், வீட்டைச் சுத்தம் செய்தல், சமைத்தல், வெளியில் சென்று வேலை செய்தல் போன்றவை நடைபெறக்கூடாது. அதன்பின், 30வது நாள் வரை, அவ்வில்லத்தில் துக்கம் ஓரளவு கடைபிடிக்கப்படும்" என்பது, Edersheim அவர்களின் விளக்கம்.

இத்தகைய துக்க நாள் பாரம்பரியங்கள் இன்றும் நம் மத்தியில் நிலவி வருவதைக் காண்கிறோம். மிகத் துரிதமாகச் செல்லும் இன்றைய உலகில், துக்க நாள்களின் அளவு குறைந்து வருவதை உணர்கிறோம். துக்க நாள்களை விரைவில் முடித்துவிட எண்ணும் இந்தப் போக்கு, வேறு பக்க விளைவுகளை உருவாக்கும் ஆபத்து உள்ளது. யூத மத குருவும், பல நூல்களின் ஆசிரியருமான ஹெரால்டு குஷ்னர் அவர்கள், "ஆண்டவர் என் ஆயர்" என்ற நூலில், இந்த அவசரப் போக்கைக் குறித்து தன் கருத்தைப் பகிர்ந்துள்ளார்.

குஷ்னர் அவர்கள் ஒரு யூத குரு என்பதால், வியாபாரம், வேலை, என்று, எப்போதும் பரபரப்பான வாழ்க்கை நடத்தும் ஒரு சிலர், துக்கத்திற்காக ஒதுக்கப்படும் ஏழு நாட்களைக் குறித்து அவரிடம் கேள்வி எழுப்புவர். ஆலோசனை கேட்பர். தங்களுக்குத் தலைக்கு மேல் வேலைகள் இருப்பதால், இந்த ஏழு நாள் சடங்குகளை சுருக்கி, ஓரிரு நாட்களில் நிறைவேற்ற முடியாதா? என்று அவரிடம் ஆலோசனை கேட்பர்.

அவர்களுக்கு குஷ்னர் அவர்கள் அளிக்கும் பதில் பொருள் நிறைந்த பதில்: இந்த இழப்பால் உங்கள் உள்ளத்தில் ஏற்பட்டுள்ள வலிகளைப் போக்கவே இந்த ஒரு வாரச் சடங்குகள் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த துக்க நாள்களை அவசரப்பட்டு முடித்தால், உங்கள் உள்ளத்தின் வேதனைகளை ஆற்றுவதற்கு, குணமாக்குவதற்கு, நீங்கள் நேரம் கொடுக்காமல் போய்விடுவீர்கள். இதனால் பாதிப்புக்கள் தொடரும். ஆறாத இந்த வேதனைகள், மீண்டும், மீண்டும், தலைதூக்கி, உங்கள் வாழ்வை இன்னும் நீண்ட காலம் பாதிக்கும். இந்த ஏழு நாட்கள் நீண்டதொரு பயணம் என்று நினைத்து, நீங்கள் சுருக்கினால், உங்களைத் தொடரும் வேதனைப் பயணம் மிக நீண்டதாய், சிக்கலானதாய் இருக்கும் என்று குஷ்னர் அவர்கள், அவர்களை எச்சரிப்பாராம்.

தங்கள் சகோதரன் இலாசரின் மரணம் உருவாக்கிய ஈடு செய்ய இயலாத இழப்பை, உறவுகள், நண்பர்களுடன் கண்ணீர் வழியே பகிர்ந்துவந்த மரியாவும், மார்த்தாவும், இயேசு, பெத்தானியாவுக்கு வந்து சேர்ந்ததை அறிந்தனர். இதைத் தொடர்ந்து, இயேசு, மார்த்தா, மரியா ஆகிய மூவருக்கும் இடையே நிகழும் உணர்வுப் பரிமாற்றங்களையும், கருத்துப் பரிமாற்றங்களையும் நம் அடுத்தத் தேடலின் மையமாக்குவோம்.


Saturday, October 13, 2018

Radical decisions – Hallmark of Saints துணிவான முடிவுகள் – புனிதர்களின் முத்திரை


Canonization 2018

28th Sunday in Ordinary Time - Canonization

“Holiness … is for everyone! big and small; men and women; it is proposed as a possibility! Indeed, it is proposed as a duty! Holiness, let us say with joy and amazement, is for all!
Dear children, two things are needed for holiness: the grace of God and good will. Do you have these two things? Yes? Then you are holy!”
These words resounded at St Peter’s Square, Vatican, on March 16, 1966, during the Papal Audience. That day, there were hundreds of children gathered at St Peter’s Square for the Papal Audience and hence, the Pope made a special attempt to make things very simple on the topic “The Duty of Holiness”. It was Pope Paul VI.

“It is a great moment when people realize that they are God’s instruments. We live as long as God wants us to live; we are able as long as God enables us.”
These words are from the final public homily given by Archbishop Óscar Romero. This was given on March 23, 1980, the V Sunday of Lent. The next day, March 24, the eve of the Feast of the Annunciation, Archbishop Romero was shot dead while celebrating Mass. Talk about premonition! ‘We live as long as God wants us to live’… Prophetic words, truly!

The Pope who declared that ‘holiness is for everyone’ and the Archbishop who said that ‘it is a great moment when we realize that we are God’s instruments’, are canonized as Saints during the Mass celebrated by Pope Francis on Sunday, October 14.  Along with a Pope, and an Archbishop, two diocesan priests, two nuns and a lay person (a young man of 19 years) are canonized in the same ceremony. Indeed, holiness is for everyone!

On this day of Canonization, our reflections revolve around holiness. No one is a born saint (except Mary and Jesus), but all of us are called to be saints. Pope Paul VI said that holiness requires ‘the grace of God and good will’. The process of holiness is tied up with our willingness to become holy.  As human beings we are the only creatures who are given the will power, a capacity to decide! Our intelligence and will power help us to choose the best.

The 15th World Synod of Bishops with the theme: “Young People, Faith, and Vocational Discernment”, brings into focus the young women and men and their capacity to discern and decide. At this juncture, we are given a Gospel (Mark 10:17-30), that talks of a young man who comes to Jesus to help him decide the course of action he needs to take in order to ‘inherit eternal life’ – in other words, ‘to become holy’. Jesus prescribes the commandments as ‘a starter’. But, when Jesus finds out that the young man was ready for the ‘magis’ (the Jesuit term of ‘greater things’!), He proposed a radical solution – a way of life that would turn the young man’s life on its head! The young man went away sorrowful for he had great possessions. (Mk. 10:22)

We are sure that many Saints had approached Jesus to get his directions as to what they need to do to ‘inherit eternal life’. For all of them Jesus proposed very radical ways, and they were willing to take up the challenge. That is what distinguished them from the rest of us. One of the Saints who chose to follow Jesus more radically was Archbishop Romero!

Óscar Arnulfo Romero Galdámez, born in 1917, was ordained a Priest when he was 25. In 1970, Romero was appointed an auxiliary bishop for the Archdiocese of San Salvador. In 1974, he was appointed Bishop of the Diocese of Santiago de María, a poor, rural region, where he may have come into contact with the harsh realities of El Salvador. On 23 February 1977, Romero was appointed Archbishop of San Salvador. All the three appointments were given by Pope Paul VI.
Romero spent his years up until 1977 as a pious, conservative cleric who, by his silence, may have quietly sided with the rich, the military, and the powerful. When he became the Archbishop of San Salvador, the rich and the powerful were very happy since they knew that they had a ‘safe’ Archbishop who would not rock the boat. On the other hand, the Jesuits at the UCA (The Cenral American University) in San Salvador were crushed. They immediately wrote him off -- all but one, Rutilio Grande, who reached out to Romero in the weeks after his installation and urged him to learn from the poor and speak on their behalf.
Grande himself was a giant for social justice. He organized the rural poor in Aguilares, and paid for it with his life on March 12, 1977. This murder took place hardly two weeks after Romero took up his responsibility as the Archbishop of San Salvador. Standing over Grande's dead body that night, Romero was transformed into one of the world's great champions for the poor and the oppressed. From then on, he stood with the poor, and denounced every act of violence, injustice and war. He became a fiery prophet of justice and peace, "the voice of the voiceless."

The day after Grande's death, Romero preached a sermon that stunned El Salvador. To protest the government's participation in the murders, Romero closed the parish school for three days and cancelled all masses in the country the following week, except for one special mass in the Cathedral. Over one hundred thousand people attended the Cathedral Mass that Sunday and heard Romero's bold call for justice, disarmament and peace. Grande's life and death bore good fruit in the heart and soul of Romero. Suddenly, the nation had a towering figure in its midst.

This ‘transformation’ of Romero sent shock waves to Vatican. But, Romero had a great friend in Paul VI. According to Roberto Morozzo della Rocca, a professor of contemporary history at Roma Tre University and author of a biography of Romero, Pope Paul VI had a deep appreciation and affection for Romero, despite the rumors and gossip that floated around the Vatican corridors.
One of the first meetings between Paul VI and Romero, Morozzo said, occurred shortly after he was named Archbishop of San Salvador. Within days of losing his good friend, Fr Grande, Archbishop Romero travelled to Rome and met the Pope on March 26, 1977. Pope Paul told him fraternally a Latin phrase that said: ‘Courage! You’re the one in charge!’
The two future saints met again in June 1978. During this meeting, according to the Archbishop, Pope Paul said, “I understand your difficult work. It is a work that perhaps may not be understood; you need to have a lot of patience and strength. I know that not everyone thinks like you; it is difficult in the circumstances of your country to find that unanimity of thought. Nevertheless, proceed with courage, with patience, with strength and with hope.”
After returning from Rome, Romero also delivered the pope’s words of encouragement to the people of El Salvador while celebrating Mass July 2, 1978. “‘They are a people,’ the pope told me, ‘who fight for recognition, they look for a more just environment. And you must love the people, you must help them. Be patient, be strong and help them. And tell them the pope loves them, he loves them and is following their difficulties; but to never look for solutions through irrational violence, that they never let themselves be led by the currents of hate’,” Romero said.

Encouraged by the support and blessings from Pope Paul VI, Archbishop Romero continued his life as an apostle of peace and justice in El Salvador. As the arrests, torture, disappearances and murders continued, Romero made two radical decisions which were unprecedented. First, on Easter Monday, 1978, he opened the seminary in downtown San Salvador to welcome any and all displaced victims of violence. Hundreds of homeless, hungry and brutalized people moved into the seminary, transforming the quiet religious retreat into a crowded, noisy shelter, make-shift hospital, and playground.
Next, he halted construction on the new Cathedral in San Salvador. When the war is over, the hungry are fed, and the children are educated, then we can resume building our cathedral, he said. Both historic moves stunned the other bishops, cast judgment on the Salvadoran government, and lifted the peoples' spirits.

When President Jimmy Carter announced, in February 1980, that he was going to increase U.S. military aid to El Salvador by millions of dollars a day, Romero was shocked. He wrote a long public letter to Carter, asking the United States to cancel all military aid. Carter ignored Romero's plea, and sent the aid. (Between 1980 and 1992, the U.S. funded El Salvador government, $6 billion, which helped the government to kill 75,000 poor Salvadorans.)
In the weeks afterwards, the killings increased. So did the death threats against Romero. He made a private retreat, prepared for his death, discovered an even deeper peace, and mounted the pulpit. During his March 23, 1980, Sunday sermon, (which was his last public homily) Romero let loose and issued one of the greatest appeals for peace and disarmament in church history:
I would like to make an appeal in a special way to the men of the army, to the police, to those in the barracks. Brothers, you are part of our own people. You kill your own campesino brothers and sisters. And before an order to kill that a man may give, the law of God must prevail that says: Thou shalt not kill! No soldier is obliged to obey an order against the law of God. No one has to fulfill an immoral law. It is time to recover your consciences and to obey your consciences rather than the orders of sin. The church, defender of the rights of God, of the law of God, of human dignity, the dignity of the person, cannot remain silent before such abomination. We want the government to take seriously that reforms are worth nothing when they come about stained with so much blood. In the name of God, and in the name of this suffering people whose laments rise to heaven each day more tumultuously, I beg you, I ask you, I order you in the name of God: Stop the repression!

The next day, March 24, 1980, Romero presided over a small evening mass in the chapel of the hospital compound where he lived. He read from John's Gospel: "Unless the grain of wheat falls to the earth and dies, it remains only a grain. But if it dies, it bears much fruit "(12:23-26). Then he preached about the need to give our lives for others as Christ did. Just as he concluded, he was shot in the heart by a man standing in the back of the church. He fell behind the altar and collapsed at the foot of a huge crucifix depicting a bloody and bruised Christ. Romero's vestments, and the floor around him, were covered in blood. He gasped for breath and died in minutes.

As we thank God for raising this Apostle of Peace and Justice to sainthood, we also thank God for St Pope Paul VI who stood by St Oscar Romero and helped him in his journey to holiness.

Of the seven Blesseds who are canonized this Sunday, one is Nunzio Sulprizio, a young man of 19 years, who died of bone cancer and various other complications in the year 1836. He was beatified by Pope Paul VI in the year 1963. Now, together with the same Pope, he is canonized. It is very meaningful to canonize this simple, young man during the World Synod of Bishops on the theme of the youth.

The other four Blesseds who are canonized on Sunday:
Blessed Francesco Spinelli, a diocesan priest and Founder of the Institute of the Sister Adorers of the Blessed Sacrament, was born in Milan (Italy) on 14 April 1853 and died at Rivolta d’Adda (Italy) on 6 February 1913.
Blessed Vincenzo Romano, another diocesan priest, was born at Torre del Greco (Italy) on 3 June 1751 and died there on 20 December 1831.
Blessed Maria Caterina Kasper, was the Foundress of the Institute of the Poor Handmaids of Jesus Christ. She was born on 26 May 1820 in Dernbach (Germany) and died there on 2 February 1898.
Blessed Nazaria Ignazia March Mesa (as a religious took the name: Nazaria Ignazia di Santa Teresa di Gesù), Foundress of the Congregation of the Misioneras Cruzadas de la Iglesia Sisters, was born in Madrid (Spain) on 10 January 1889 and died in Buenos Aires (Argentina) on 6 July 1943.
 
May these seven new Saints help us make more radical decisions for Christ and His people!

Canonization at St Peter’s Square

பொதுக்காலம் 28ம் ஞாயிறு, புனிதர் பட்ட விழா

"புனிதம் ஒருசிலருக்கு மட்டும்தானா? இல்லை. நாம் ஒவ்வொருவரும் புனிதராக வாழ அழைக்கப்பட்டுள்ளோம். நாம் தொட்டுவிடக்கூடியக்கூடிய தூரத்தில்தான் புனிதம் உள்ளது. அதற்குத் தேவையானதெல்லாம் இரண்டே அம்சங்கள்: இறைவனின் அருள், மற்றும், நமது நல்ல மனம்"
புனிதத்தைக் குறித்த இந்த எளிமையானச் சொற்கள், வத்திக்கான் புனித பேதுரு பசிலிக்கா வளாகத்தில், 1966ம் ஆண்டு, மார்ச் 16ம் தேதி, புதன்கிழமை, ஒலித்தன. அன்று, அவ்வளாகத்தில் நடைபெற்ற புதன் மறைக்கல்வி உரையில் கலந்துகொள்ள சிறுவர், சிறுமியர் பெருமளவில் வந்திருந்தனர். புனிதம் என்றால் என்ன என்பதை, அவர்களுக்குப் புரியும் வகையில், எளிய சொற்களில் அன்று சொன்னவர், திருத்தந்தை 6ம் பவுல்.

"நாம் இறைவனின் கருவிகளேயன்றி வேறெதுவும் இல்லை என்பதைப் புரிந்து, ஏற்றுக்கொள்ளும் அத்தருணம், மிக அழகானது. நாம் எவ்வளவு காலம் வாழவேண்டுமென்று இறைவன் நினைக்கிறாரோ, அவ்வளவு காலம் மட்டுமே நாம் வாழ்கிறோம். நாம் எவ்வளவு செய்யமுடியும் என்று இறைவன் நினைக்கிறாரோ, அவ்வளவு மட்டுமே நம்மால் செய்யமுடியும்" - சான் சால்வதோர் உயர்மறைமாவட்டத்தில் பணியாற்றிய வேளையில் கொல்லப்பட்ட பேராயர் ஆஸ்கர் ரொமேரோ அவர்களின் கூற்றாக, "அன்பின் வன்முறை" (The Violence of Love) என்ற நூலில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள சொற்கள் இவை.

நாம் தொட்டுவிடக்கூடியக்கூடிய தூரத்தில்தான் புனிதம் உள்ளது என்று கூறிய திருத்தந்தை 6ம் பவுல் அவர்களும், 'நாம் இறைவனின் கருவிகள் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதே மிக அழகானது' என்று கூறிய பேராயர் ரொமேரோ அவர்களும்,  இஞ்ஞாயிறன்று, புனிதர்களாக உயர்த்தப்படுகின்றனர்.
ஒரு திருத்தந்தை, ஒரு பேராயர், இரு மறைமாவட்ட அருள்பணியாளர்கள், இரு அருள் சகோதரிகள், மற்றும், பொதுநிலையினரான ஓர் இளையவர் என்று, ஏழு அருளாளர்கள், புனிதர்களாக உயர்த்தப்படும் இஞ்ஞாயிறன்று, புனிதத்தைப் பற்றியும், புனிதர்களைப் பற்றியும் சிந்திப்பதற்கு நமக்கு ஒரு வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டுள்ளது.

திருஅவையால் புனிதர்கள் என்று அறிவிக்கப்பட்டவர்கள், மற்றும், புனிதர் என்று அறிவிக்கப்படாமலேயே மக்களால் புனிதர்கள் என்று கருதப்படுவோர் அனைவரும், தங்கள் வாழ்வுப் பாதையில், முக்கியமான தருணங்களில், உன்னத முடிவுகளை எடுத்ததால், இன்று, முடிவெடுக்கும் பாடங்களை நமக்குச் சொல்லித்தரும் வழிகாட்டிகளாக மாறியுள்ளனர்.
அனைத்தையும் அறிந்து, தெளிந்து தெரிவு செய்து, முடிவுகள் எடுக்கும் திறமை மனிதர்களுக்கு மட்டுமே கொடுக்கப்பட்டுள்ள தனித்துவமான திறமை. இத்திறமையை மையப்படுத்தி, தற்போது உலக ஆயர்கள் மாமன்றம், இளையோர், நம்பிக்கை மற்றும் அழைத்தல் சார்ந்த தெளிந்து தேர்தல் (Young People, the Faith and Vocational Discernment) என்ற மையக்கருத்துடன் நடைபெற்று வருகிறது. முடிவுகள் எடுப்பதை பற்றி கூறும் நற்செய்தியும் இன்று நமக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது.

வாழ்வில் முக்கியமான முடிவெடுக்கும் நிலையில் இருந்த ஓர் இளையவர், "நிலைவாழ்வை உரிமையாக்கிக்கொள்ள நான் என்ன செய்யவேண்டும்?" (மாற்கு 10:17) என்ற கேள்வியுடன் இயேசுவைத் தேடி வந்த நிகழ்வை இன்றைய நற்செய்தியில் நாம் வாசிக்கிறோம். அவரிடம், இயேசு, கட்டளைகளைக் கடைபிடித்தாலே நிலைவாழ்வை அடையலாம் என்று கூறுகிறார். தான் இளவயதுமுதல் கட்டளைகளைக் கடைபிடித்து வருவதாகக் கூறிய இளையவர், அந்த அடிப்படை நிலையைத் தாண்டி, இன்னும் தான் என்ன செய்யவேண்டும் என்று கேட்கும்போது, இயேசு அவருடைய வாழ்வைப் புரட்டிப்போடும் வண்ணம் ஓர் ஆலோசனை வழங்குகிறார்:
மாற்கு 10: 21-22
அப்போது இயேசு அன்பொழுக அவரைக் கூர்ந்து நோக்கி, "உமக்கு இன்னும் ஒன்று குறைபடுகிறது. நீர் போய் உமக்கு உள்ளவற்றை விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடும். அப்போது விண்ணகத்தில் நீர் செல்வராய் இருப்பீர். பின்பு வந்து என்னைப் பின்பற்றும்" என்று அவரிடம் கூறினார். இயேசு சொன்னதைக் கேட்டதும் அவர் முகம்வாடி வருத்தத்தோடு சென்று விட்டார். ஏனெனில் அவருக்கு ஏராளமான சொத்து இருந்தது. என்று இன்றைய நற்செய்தியில் வாசிக்கிறோம்.

புனிதர்கள் அனைவரும், தாங்கள் எடுத்த முக்கியமான முடிவுகளில் இறைவனின் துணையைக் கட்டாயம் நாடியிருப்பர் என்பது உறுதி. அவர்கள் வாழ்வைப் புரட்டிப்போடும் வண்ணம் இயேசு சவால்களை முன்வைத்தபோது, அவர்கள் தயங்காமல் அவற்றை ஏற்றதால், இன்று புனிதர்களாக நம்முன் உயர்ந்து நிற்கின்றனர். வாழ்வை முற்றிலும் புரட்டிப்போடும் முடிவுகளை, புனிதர்கள் எடுத்தனர் என்பதற்கு, இஞ்ஞாயிறு, புனிதராக உயர்த்தப்படும் பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறார்.

1917ம் ஆண்டு பிறந்த ஆஸ்கர் அர்னுல்ஃபோ ரொமேரோ (Óscar Arnulfo Romero) அவர்கள், தன் 25வது வயதில் அருள்பணியாளராகவும், 53வது வயதில் ஆயராகவும் அருள்பொழிவு பெற்றவர். 1970ம் ஆண்டு, அருள்பணி ரொமேரோ அவர்களை ஆயராக நியமனம் செய்த திருத்தந்தை 6ம் பவுல் அவர்கள், ஏழு ஆண்டுகள் சென்று, அவரை, சான் சால்வதோரின் பேராயராகவும் நியமனம் செய்தார்.
1977ம் ஆண்டு, தன் 60வது வயதில், ரொமேரோ அவர்கள், சான் சால்வதோர் உயர் மறைமாவட்டத்தின் பேராயராக நியமனம் பெற்றபோது, அந்நகரின் செல்வந்தர்கள் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், கோவில், சார்ந்த பணிகளை மட்டுமே ஆற்றுவார், சமுதாயப் பிரச்சனைகளில் தலையிடமாட்டார் என்று அவர்கள் எண்ணியதால் மகிழ்ந்தனர். அதே வேளையில், சான் சால்வதோர் நகரில், 'மத்திய அமெரிக்கப் பல்கலைக்கழக'த்தை (Central American University) நடத்திவந்த இயேசு சபையினர் மனம் உடைந்துபோயினர். அவர்களைப் பொருத்தவரை, பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், நாட்டில் நிலவும் அநீதிகளுக்கு எதிராகக் குரல் கொடுக்கமாட்டார் என்று எண்ணியதால், இந்த மனநிலை அவர்களுக்கு உருவானது.

அதே பல்கலைக் கழகத்தில் பணியாற்றி, பின்னர், வறுமைப்பட்ட விவசாயிகள் நடுவில் உழைத்துவந்த இயேசு சபை அருள் பணியாளர், ருத்தீலியோ கிராந்தே கார்சியா (Rutilio Grande García) அவர்கள், பேராயர் ரொமேரோ அவர்களின் நெருங்கிய நண்பர். சமுதாய நீதி குறித்து இருவருக்கும் காரசாரமான கருத்துப் பரிமாற்றங்கள் நிகழ்வதுண்டு.
1977ம் ஆண்டு பிப்ரவரி 23ம் தேதி ரொமேரோ அவர்கள் பேராயர் பொறுப்பை ஏற்று இரு வாரங்கள் சென்று, மார்ச் 12ம் தேதி, அருள்பணி ருத்திலியோ கிராந்தே அவர்கள் கொல்லப்பட்டார். கொலையுண்டு கிடந்த நண்பர் கிராந்தேயின் சடலத்திற்கு முன், பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், முக்கியமானதொரு முடிவெடுத்தார்.
தன் நண்பர் கிராந்தேயின் அடக்கச் சடங்கில் பேராயர் ஆற்றிய மறையுரை, எல் சால்வதோர் நாட்டின் அதிகார வர்க்கத்தை அதிர்ச்சியடையச் செய்தது. வறியோரும் அந்த மறையுரையைக் கேட்டு, அதிர்ச்சி அடைந்தனர். ஆனால், அது ஆனந்த அதிர்ச்சி. அருள்பணி கிராந்தே அவர்களுக்குப் பதிலாக, தங்கள் சார்பில் போராட, பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள் கிடைத்ததை எண்ணி, வறியோர், ஆனந்தம் அடைந்தனர்.

அருள்பணி ருத்திலியோ கிராந்தே அவர்களின் கொலையை, எல் சால்வதோர் அரசு தீர விசாரிக்கவேண்டும் என்று அறிக்கை வெளியிட்ட பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், தகுந்த விசாரணை முடியும்வரை, அரசு நடத்தும் எந்த விழாவிலும் தான் கலந்துகொள்ளப் போவதில்லை என்றும் அறிவித்தார். அருள்பணி கிராந்தே அவர்களின் அடக்கத் திருப்பலியில், ஒரு இலட்சத்திற்கும் மேலானோர் கலந்துகொண்ட நேரத்தில், பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், நாட்டில் நீதியும், அமைதியும் நிலைநாட்டப்படவேண்டும் என்றும், அரசு தன் ஆயுதங்களைக் களையவேண்டும் என்றும், தன் மறையுரையில் ஆணித்தரமாக வலியுறுத்தினார்.

பேராயர் ரொமேரோ அவர்களிடம் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள், வத்திக்கானிலும் அதிர்வலைகளை உருவாக்கின. பேராயர் ரொமேரோ அவர்களைக் குறித்து வத்திக்கானில் நிலவிய வதந்திகளை பொருட்படுத்தாது, திருத்தந்தை 6ம் பவுல் அவர்கள், பேராயர் மீது தனி மதிப்பு வைத்திருந்தார் என்று, வரலாற்றுப் பேராசியர், ரொபெர்த்தோ மொரோஸோ (Roberto Morozzo della Rocca) அவர்கள் கூறியுள்ளார். அருள்பணி கிராந்தே அவர்கள் கொலை செய்யப்பட்ட சில நாட்களில், அதாவது, 1977ம் ஆண்டு, மார்ச் 26ம் தேதி, பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள் வத்திக்கானுக்குச் சென்று, திருத்தந்தை 6ம் பவுல் அவர்களைச் சந்தித்தார். இச்சந்திப்பின்போது, திருத்தந்தை, அவரிடம், "துணிவு கொள்ளுங்கள்! நீங்கள்தான் முழுப் பொறுப்பில் இருக்கிறீர்கள்!" என்று இலத்தீன் மொழியில் கூறிய ஒரு வாக்கியத்தை, பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், தன் நாள் குறிப்பேட்டில் பதிவு செய்துள்ளார்.
இதற்குப்பின், அடுத்த ஆண்டே மீண்டும் இவ்விருவரும் இரண்டாம் முறையாகச் சந்தித்தபோது, தன்னை உற்சாகப்படுத்தி, திருத்தந்தை 6ம் பவுல் அவர்கள் கூறிய சொற்களை, பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், மீண்டும் தன் நாள் குறிப்பேட்டில் பதிவு செய்துள்ளார்: "நீங்கள் ஆற்றும் பணி மிகக்கடுமையானது என்பது எனக்குத் தெரியும். பலர் உங்கள் செயல்களைச் சரிவரப் புரிந்துகொள்ளாமல் போகலாம். எல்லாரும் உங்களைப்போல் சிந்திப்பதும் இல்லை. உங்கள் நாட்டில் தற்போது நிலவும் சூழலில், அனைவரும் ஒருமித்த எண்ணம் கொண்டிருப்பது இயலாது. இருப்பினும், நீங்கள் நம்பிக்கையுடனும், பொறுமையுடனும், துணிவுடனும் முன்னேறிச் செல்லுங்கள்" என்று திருத்தந்தை தன்னிடம் கூறியச் சொற்களை, பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், தன் மறையுரையிலும் குறிப்பிட்டுள்ளார். திருத்தந்தை 6ம் பவுல் அவர்களின் ஆதரவையும், ஆசீரையும் பெற்றிருந்த, பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், இன்னும் தீவிரமாக தன் நீதிப்பணியில் ஈடுபட்டார்.

எல் சால்வதோர் நாட்டில், தொடர்ந்து நடந்துவந்த கொலைகளையடுத்து, பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், இரு முக்கியமான முடிவுகளை எடுத்தார். அரசாலும், செல்வந்தராலும் வேட்டையாடப்பட்ட வறியோருக்குப் பாதுகாப்பு தரும் புகலிடமாக, மறைமாவட்டத்தின் குருமாணவர் இல்லத்தின் கதவுகளைத் திறந்துவைத்தார். நூற்றுக்கணக்கான வறியோர் அங்கே தஞ்சம் அடைந்தனர்.
சான் சால்வதோரில் எழுப்பப்பட்டு வந்த புதிய பேராலயத்தின் பணிகளை உடனடியாக நிறுத்தச் சொன்னார். உள்நாட்டுப் போர் முடியட்டும்; ஏழைகள் வயிறு நிறையட்டும்; குழந்தைகள் நல்ல கல்வி பெறட்டும்... பின்னர், நமது பேராலயத்தைக் கட்டுவோம் என்று பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள் தெளிவாகக் கூறினார். அவர் எடுத்த இந்த இரு முடிவுகளும் தலத்திருஅவையின் புரட்சியை இன்னும் ஆழப்படுத்தின.

பேராயர் ரொமேரோ அவர்களிடம் ஏற்பட்ட மாற்றங்களும், அவர் முன்னின்று நடத்திய புரட்சியும், கண்ணுக்குக் கண் என்ற பழிவாங்கும் மாற்றமோ, புரட்சியோ அல்ல. ஏழைகள் சார்பில் போராட அவர் முடிவெடுத்தப் பின்னரும், அவர் வறியோரையும், செல்வர்களையும் சமமாக அரவணைக்க முயன்றார். வறியோரும், செல்வர்களும் ஒருவர் மீது ஒருவர் காட்டிவந்த வெறுப்பையும், வன்முறைகளையும், தன் மறையுரைகளில் கண்டனம் செய்தார்; இரு தரப்பினரையும் கடிந்துகொண்டார்.

தனது மறைமாவட்டக் குரு ஒருவரை பேராயர் சந்தித்தபோது, அவர் தன்னுடன் எப்போதும் ஒரு துப்பாக்கியை வைத்திருந்தார் என்பதை அறிந்து, பேராயர் அதிர்ச்சி அடைந்தார். துப்பாக்கியைச் சுமந்து செல்லும் அவருக்கும், அரசின் 'கொலைப்படை' வீரர்களுக்கும் வேறுபாடு இல்லை என்று பேராயர் கூறினார். அந்த குரு விடைபெற்றுச் செல்லும் வேளையில், பேராயர் அவரிடம், "நீங்கள் இன்னும் செபிக்கிறீர்களா?" என்று கேட்டார். "நிச்சயமாக செபிக்கிறேன்" என்று அவர் பதில் சொன்னதும், "பிறகு, என் இந்தத் துப்பாக்கியைச் சுமந்து திரிகிறீர்கள்?" என்று கேட்டார், பேராயர். பேராயர் ரொமேரோ அவர்களைப் பொருத்தவரை, பெரிய வெள்ளியும், உயிர்ப்பு ஞாயிறும் இறையரசின் பாதைகளே தவிர, பழிக்குப் பழியும், துப்பாக்கியும், இறையரசைக் கொணராது என்பதை தீர்க்கமாக நம்பினார்.

கனடா நாட்டைச் சேர்ந்த அருள் சகோதரி, மேரி ஜோ லெட்டி (Mary Jo Leddy) என்ற எழுத்தாளர் கூறியுள்ள ஒரு கருத்து, பேராயர் ரொமேரோ அவர்களுக்கு வெகுவாகப் பொருந்தும் என்பதை உணரலாம். "அச்சத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும் ஒரு சமுதாயத்தில், உடலால் இறப்பதற்கு முன், தங்களுள் தாங்களே இறந்துவிடும் மனிதர்கள் தேவை. அவர்கள் தங்கள் மரணத்திற்கு முன்னதாகவே உயிர்ப்பை வாழ்பவர்கள். எனவே, அவர்களால், மக்களின் அச்சத்தைக் களையமுடியும்" என்பது அருள் சகோதரி லெட்டி அவர்களின் கருத்து.
பேராயர் ரொமேரோ அவர்களின் உயிரை ஒரு துப்பாக்கி குண்டு பறிப்பதற்கு முன், மரணத்தைப் பற்றிய அச்சம் அவரைவிட்டு நீங்கியிருந்தது; உயிர்ப்பின் நம்பிக்கை அவரை வெகுவாக ஆட்கொண்டிருந்தது. தான் எந்த நேரத்திலும் இறக்கக்கூடும் என்ற எண்ணம், அவருக்கு, துணிவையும், அதேநேரம், இறைவன் பேரில் அளவற்ற நம்பிக்கையையும் தந்தது. 1980ம் ஆண்டு மார்ச் மாதம், பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், ஹோசே கால்தெரோன் (Jose Calderon Salazar) என்பவருக்கு எழுதிய ஒரு மடலில், பின்வரும் வரிகளை எழுதியிருந்தார்:
"அடிக்கடி எனக்குக் கொலை மிரட்டல்கள் வந்தவண்ணம் உள்ளன. ஒரு கிறிஸ்தவனான என்னால், உயிர்ப்பு இல்லாத மரணத்தை எண்ணிப்பார்க்க முடியவில்லை. அவர்கள் என்னைக் கொன்றால், நான் சால்வதோர் மக்களில் மீண்டும் உயிர்பெற்று எழுவேன். இதை நான் தற்பெருமையோடு சொல்லவில்லை; மாறாக, அதிகப் பணிவுடன் சொல்கிறேன்... எல் சால்வதோரின் உயிர்ப்பிற்காக என் இரத்தத்தைக் காணிக்கையாக்குகிறேன்... ஓர் ஆயர் இறப்பார்; ஆனால், மக்களைக் கொண்டு உருவான இறைவனின் திருஅவை என்றும் அழியாது."

1980ம் ஆண்டு, மார்ச் 23ம் தேதி, தவக்காலத்தின் 5ம் ஞாயிறன்று, பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள் வழங்கிய மறையுரை, வரலாற்றில் தனியிடம் பிடித்துள்ளது. அதுவே, பேராயர் அவர்கள் பொதுவில் வழங்கிய இறுதி மறையுரை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. அன்று, தான் வழங்கும் மறையுரை, வானொலி வழியே, நாடெங்கும் செல்வதை உணர்ந்த பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், ஆயுதம் தாங்கி, மக்களை வதைத்துவந்த மரணப்படை வீரர்களுக்கு தன் மறையுரையின் இறுதியில், ஒரு சிறப்பான அறிவுரை வழங்கினார்:
சகோதர வீரர்களே, இந்நாட்டு மக்கள் மத்தியில்தான் நீங்கள் பிறந்து வளர்ந்தீர்கள். இவர்கள் உங்கள் சகோதரர்கள். உங்கள் சகோதரர்களையே நீங்கள் கொன்று வருகிறீர்கள். மக்களைக் கொல்லும்படி உங்களுக்குத் தரப்படும் எந்த ஆணையும், இறைவன் தந்துள்ள 'கொலை செய்யாதே' என்ற கட்டளைக்கு அடிபணிய வேண்டும். இறை கட்டளையை மீறி, உங்களுக்குத் தரப்படும் நெறியற்ற ஆணைகளுக்கு நீங்கள் கீழ்படியத் தேவையில்லை. இந்த நெறியற்ற ஆணைகளுக்குக் கீழ்படிவதைவிட, உங்கள் மனசாட்சிக்குக் கீழ்படியுங்கள். இந்த அராஜகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு திருஅவை மௌனமாய் இராது. கடவுளின் பெயரால், தினமும் விண்ணை நோக்கிக் குரல் எழுப்பும் இந்த மக்கள் பெயரால், நான் உங்களைக் கெஞ்சிக் கேட்கிறேன், உங்கள் ஆயர் என்ற முறையில் ஆணை இடுகிறேன், உங்கள் அடக்குமுறையை உடனடியாக நிறுத்துங்கள். என்று உணர்ச்சி பொங்க கூறினார்.

அந்த மறையுரையை வழங்கியதற்கு அடுத்தநாள், மார்ச் 24ம் தேதி, கிறிஸ்து பிறப்பின் அறிவிப்பு பெருவிழாவுக்கு முந்திய நாள், பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள், திருப்பலி நிறைவேற்றிக்கொண்டிருக்கும்போது, மரணப்படையைச் சேர்ந்த ஒரு கூலியாள், கோவிலின் பின்புறம் வந்து நின்று, குறிவைத்து சுட்டான். ஒரே ஒரு குண்டு. பேராயரின் இதயத்தில் பாய்ந்தது. திருப்பலியை நிறைவு செய்யாமலேயே, பீடத்தின் மீது சாய்ந்து, பலியானார், பேராயர் ரொமேரோ.
இறையரசின் நீதியை நிலைநாட்ட, பேராயர் ரொமேரோ அவர்கள் எடுத்த தீர்க்கமான முடிவு, அவரை மறைசாட்சிய மரணம் வரை அழைத்துச் சென்றது. அதேபோல், இஞ்ஞாயிறன்று புனிதர்களாக உயர்த்தப்பட்டுள்ள ஒவ்வொருவரும் தங்கள் வாழ்வில் எடுத்த முக்கியமான முடிவுகள் அவர்களை உன்னத நிலைக்கு உயர்த்தின. இந்த ஏழு புனிதர்களில், ஒருவர், நுன்சியோ சுல்ப்ரீசியோ (Nunzio Sulprizio) என்ற 19 வயது நிறைந்த இளையவர். இளையோரை மையப்படுத்தி வத்திக்கானில் நடைபெற்றுவரும் உலக ஆயர்கள் மாமன்றத்தின் ஒரு முக்கிய நிகழ்வாக நடைபெறும் புனிதர் பட்ட விழாவில் 19 வயது இளையவர் புனிதராவது இளையோருக்கு ஓர் உந்துசக்தியாக அமையும் என்று நம்புகிறோம்.

இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு சந்தித்த இளையவரை அவர் அன்பொழுகப் பார்த்ததுபோல், இளையோரை இயேசு அன்பொழுகக் காணவேண்டும் என்றும், புனிதத்தில் வாழ, இயேசு விடுக்கும் சவால்கள் நிறைந்த அழைப்பை ஏற்கும் துணிவை, இளையோர் பெறவேண்டும் என்றும் சிறப்பாக வேண்டிக்கொள்வோம்.

இன்று புனிதர்கள் வரிசையில் இணையும் இந்த 7 புனிதர்களின் பரிந்துரையால், நாம் ஒவ்வொருவரும், இயேசுவுக்கும், அவரது மக்களுக்கும் பணியாற்ற துணிவான முடிவுகள் எடுக்கும் வரத்தை பெறுவோமாக!

Tuesday, October 9, 2018

விவிலியத்தேடல் : புதையுண்டவர் புதுவாழ்வு பெற்ற புதுமை – பகுதி 5


Prayer to St John XXIII
Quote of Pope John XXIII

இமயமாகும் இளமை - நம்பிக்கைகளோடும், கனவுகளோடும், வாழுங்கள்

60 ஆண்டுகளுக்கு முன், 1958ம் ஆண்டு, அக்டோபர் மாதம், 28ம் தேதி, திருஅவையின் தலைமைப் பொறுப்பை, புனிதத் திருத்தந்தை 23ம் ஜான் அவர்கள் ஏற்றார். 60 ஆண்டுகளுக்குப் பின், அதே அக்டோபர் 28ம் தேதி, 15வது உலக ஆயர்கள் மாமன்றம், வத்திக்கானில் நிறைவடையும். திருத்தந்தை 23ம் ஜான் அவர்கள் துவக்கிவைத்த 2ம் வத்திக்கான் பொதுச்சங்கம், கத்தோலிக்கத் திருஅவையில் வசந்தத்தைக் கொணர்ந்தது என்று சொன்னால் அது மிகையல்ல. அதேபோல், இளையோரை மையப்படுத்தி, இளையோரின் ஆர்வமான பங்கேற்போடு நடைபெற்றுவரும் இந்த மாமன்றத்தின் பயனாக, மற்றுமோர், வசந்தம் திருஅவையில் உருவாகும் என்று நம்புகிறோம். மாமன்றத்தில் பங்கேற்கும் இளையோர், தங்கள் கருத்துக்களை, அச்சமின்றி வெளிப்படுத்தவேண்டும் என்று, திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள் விண்ணப்பித்துள்ளார். அத்துடன், தன் பல்வேறு உரைகளில் கூறிவந்துள்ள ஒரு கருத்தை, இந்த மாமன்றத்தின் துவக்க உரையில், மீண்டும் ஒருமுறை நினைவுறுத்தினார், திருத்தந்தை பிரான்சிஸ். வயதில் முதிர்ந்தோர், தங்கள் அனுபவத்தால் பெற்றுள்ள ஞானத்தை, இளையோருக்கு வழங்கவேண்டும் என்றும், இளையோர், தங்கள் கனவுகளை, வயதில் முதிர்ந்தோருடன் பகிர்ந்துகொள்ளவேண்டும் என்றும், திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள் தன் துவக்க உரையில் கூறினார்.
இளையோர், அச்சங்களைக் களையவேண்டும், நம்பிக்கையையும், கனவையும் வளர்த்துக் கொள்ளவேண்டும் என்று, புனிதத் திருத்தந்தை 23ம் ஜான் அவர்களும், 60 ஆண்டுகளுக்குமுன் கூறியுள்ளார்:
"உங்களுடைய அச்சங்களோடு அல்ல; மாறாக, உங்கள் நம்பிக்கைகளோடும், கனவுகளோடும் கலந்துபேசுங்கள். உங்கள் தோல்விகளைப்பற்றி சிந்திக்காதீர்கள்; மாறாக, இன்னும் நீங்கள் நிறைவேற்றாத திறமையைப் பற்றி எண்ணிப்பாருங்கள். நீங்கள் முயன்று, தோற்றுப்போனதை பற்றி கவலை கொள்ளாதீர்கள்; மாறாக, நீங்கள் இன்னும் சாதிக்கக்கூடியதைப்பற்றி அக்கறை கொள்ளுங்கள்."
திருத்தந்தை 23ம் ஜான் அவர்கள், தன் 77வது வயதில் திருஅவையின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்றபோது, அவர் எதையும் பெரிதாகச் சாதிக்கமாட்டார் என்றே பலரும் நினைத்தனர். ஆனால், அவரோ, திருஅவை வரலாற்றில், தனியொரு இடம்பிடிக்கும்வண்ணம், 2ம் வத்திக்கான் பொதுச்சங்கத்தைத் துவக்கினார். தூய ஆவியாரின் புத்துணர்வைச் சுமந்துவரும் காற்று, உள்ளே புகும்படி, திருஅவையின் சன்னல்களை, திருத்தந்தை 23ம் ஜான் அவர்கள் திறந்து வைத்ததால், கத்தோலிக்கத் திருஅவை, தன் இளமையை மீண்டும் கண்டுகொண்டது.
1962ம் ஆண்டு, அக்டோபர் 11ம் தேதி, 2ம் வத்திக்கான் பொதுச்சங்கம் துவங்கிய நாள் என்பதால், அந்த நாளே, புனிதத் திருத்தந்தை 23ம் ஜான் அவர்களின் திருநாளாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.

“Let us go into Judea again.” (Jn. 11:7)

புதையுண்டவர் புதுவாழ்வு பெற்ற புதுமை பகுதி 5

தன் நண்பன் இலாசர் இறந்துவிட்டார் என்பதை உணர்ந்த இயேசு, தம் சீடரிடம், "மீண்டும் யூதேயாவுக்குப் போவோம், வாருங்கள்" என்று கூறினார். (யோவான் 11:7). இதைக்கேட்ட சீடர்கள் பெரும் அதிர்ச்சியடைந்திருக்க வேண்டும். காரணம், யூதேயாவில், இயேசுவுக்கு எதிராக அவர்கள் கண்ட வெறுப்பும், எதிர்ப்பும் அவர்கள் உள்ளங்களில் பசுமையாக பதிந்திருந்தன. யூதேயாவில், இயேசு சந்தித்த எதிர்ப்பையும், வெறுப்பையும் நற்செய்தியாளர் யோவான் பல இடங்களில் பதிவுசெய்தாலும், 10ம் பிரிவில் மட்டும் அவற்றைக் குறித்து, மூன்று முறை குறிப்பிட்டுள்ளார்.

தன்னை ஒரு நல்ல ஆயனாகவும், ஆடுகளுக்கு வாயிலாகவும் உருவகித்துப் பேசிய இயேசு, அத்துடன், 'கூலிக்கு மேய்க்கும்' மற்ற ஆயர்களைப் பற்றியும் குறிப்பிட்டார் என்று கூறும் யோவான், தொடர்ந்து, இவ்வாறு இயேசு சொன்னதால் யூதரிடையே மீண்டும் பிளவு ஏற்பட்டது. அவர்களுள் பலர், "அவனுக்குப் பேய்பிடித்துவிட்டது; பித்துப்பிடித்து அலைகிறான்; ஏன் அவன் பேச்சைக் கேட்கிறீர்கள்?" என்று பேசிக் கொண்டனர் (யோவான் 10:19-20) என்ற வாக்கியத்தைப் பதிவு செய்துள்ளார்.
இரண்டாவதாக, எருசலேமில் நடைபெற்ற கோவில் அர்ப்பண விழாவில் கலந்துகொள்ள சென்ற இயேசு, அங்கு, "நானும் தந்தையும் ஒன்றாய் இருக்கிறோம்" என்று கூறியதும், அவர்மேல் எறிய யூதர்கள் மீண்டும் கற்களை எடுத்தனர் (யோவான் 10:30-31) என்று யோவான் குறிப்பிட்டுள்ளார். இந்த வாக்கியத்தில், 'மீண்டும்' என்ற சொல்லை அவர் பயன்படுத்தியுள்ளது, நம் நினைவை, யோவான் நற்செய்தி 8ம் பிரிவுக்கு கொண்டு செல்கிறது.
அங்கு, பரிசேயரும், மறைநூல் அறிஞரும், விபச்சாரத்தில் பிடிபட்ட ஒரு பெண்ணை, இயேசுவிடம் கொணர்ந்து, அப்பெண்ணைக் குறித்து அவர் வழங்கும் தீர்ப்பு என்ன என்று கேட்கும் நிகழ்வுடன் 8ம் பிரிவு ஆரம்பமாகிறது. இதைத் தொடர்ந்து, 8ம் பிரிவு முழுவதும், இயேசுவுக்கும், பரிசேயருக்கும் இடையே காரசாரமான பல விவாதங்கள் நிகழ்வதைக் காண்கிறோம். அப்பிரிவின் இறுதி வாக்கியத்தில், "இதைக் கேட்ட அவர்கள் அவர்மேல் எறியக் கற்களை எடுத்தார்கள். ஆனால் இயேசு மறைவாக நழுவி, கோவிலிலிருந்து வெளியேறினார்" (யோவான் 8:59) என்று யோவான் குறிப்பிட்டுள்ளார். விபச்சாரத்தில் பிடிபட்ட பெண்ணை கல்லால் எறிந்து கொல்லவேண்டும் என்ற வெறியுடன் மதத் தலைவர்கள் இயேசுவை அணுகிய நிகழ்வுடன் 8ம் பிரிவை துவக்கிய நற்செய்தியாளர் யோவான், அப்பிரிவின் இறுதியில், இயேசுவை கல்லால் எறியும் வெறியை குறிப்பிட்டுள்ளார்.

10ம் பிரிவின் இறுதிப் பகுதியில், இயேசுவுக்கு எதிராக எழுந்த வெறுப்பை மூன்றாம் முறையாக யோவான் குறிப்பிட்டுள்ளார். இயேசு கூறிய சொற்கள் யூதர்களை மீண்டும் ஆத்திரம் அடைய வைத்தது என்று கூறும் யோவான், இதைக் கேட்டு அவர்கள் அவரை மீண்டும் பிடிக்க முயன்றார்கள். ஆனால் அவர்கள் கையில் அகப்படாமல் அவர் அங்கிருந்து சென்றார் (யோவான் 10:39) என்று கூறியுள்ளார்.
அடுக்கடுக்காய் அதிகரித்துவந்த வெறுப்புணர்வு, தாக்குதல் முயற்சிகள் ஆகியவை, இயேசுவின் உயிருக்கு ஆபத்தாக அமைந்தன என்பதை, சீடர்கள் கண்கூடாகக் கண்டிருந்தனர். எனவே, அவர் மீண்டும் யூதேயா செல்வதைப்பற்றி குறிப்பிட்டதும், அவர்கள் அதிர்ச்சி அடைந்தனர்.

இயேசு தன் சீடர்களிடம், "மீண்டும் பெத்தானியாவுக்கு போவோம், வாருங்கள்" என்று கூறியிருந்தால், அவர்கள் அதிர்ச்சியடைந்திருக்க மாட்டார்கள். சீடர்களைப் பொருத்தவரை, 'யூதேயா' என்ற சொல், பகைமையையும், வெறுப்பையும் உணர்த்தும் சொல்லாக இருந்ததுபோல், 'பெத்தானியா' என்ற சொல், அன்பையும், விருந்தோம்பலையும் நினைவுறுத்தும் சொல்லாக இருந்திருக்கும்.

யூதேயாவுக்குச் செல்வதைப்பற்றி இயேசுவுக்கும், சீடர்களுக்கும் இடையே நிகழும் உரையாடல், இன்னும் சில உண்மைகளை வெளிச்சத்திற்குக் கொணர்கிறது.
யோவான் 11:7-8
பின்னர் இயேசு தம் சீடரிடம், "மீண்டும் யூதேயாவுக்குப் போவோம், வாருங்கள்" என்று கூறினார். அவருடைய சீடர்கள் அவரிடம், "ரபி, இப்போதுதானே யூதர்கள் உம்மேல் கல்லெறிய முயன்றார்கள்; மீண்டும் அங்குப் போகிறீரா?" என்று கேட்டார்கள்.

இயேசு தன் சீடர்களிடம், "மீண்டும் யூதேயாவுக்குப் போகிறேன், நீங்களும் வாருங்கள்" என்று தன்னையும், அவர்களையும் பிரித்துப் பேசாமல், சீடர்களையும் தன்னுடன் இணைத்து, "யூதேயாவுக்குப் போவோம், வாருங்கள்" என்று சீடர்களுக்கு அழைப்பு விடுத்தார். சீடர்களோ, அங்குள்ள ஆபத்தை உணர்த்தும்வண்ணம், "யூதேயாவுக்குப் போகிறோமா?" என்று, தங்களையும் இணைத்து கேட்டிருக்கவேண்டும். அதற்குப்பதில், அவர்கள், தங்களை இயேசுவிடமிருந்து பிரித்துக்கொண்டனர். "மீண்டும் அங்கு போகிறீரா?" என்ற கேள்வியின் வழியே, சீடர்கள், இயேசுவை, தனிமைப்படுத்தினர்.

யூதேயாவிலும், குறிப்பாக, எருசலேமிலும் தனக்கு வரவிருக்கும் ஆபத்தை நன்கு உணர்ந்த இயேசு, அதைக்குறித்து தன் சீடர்களிடம் பலமுறை கூறியுள்ளார் என்பதை, நான்கு நற்செய்தியாளர்களும் பதிவு செய்துள்ளனர். இவ்வாறு இயேசு பேசியதைக் கேட்டு, சீடர்கள், ஒவ்வொரு முறையும், அதிர்ச்சி அடைந்திருக்கவேண்டும். ஆபத்தை தேடிச்செல்ல விழைந்த இயேசுவுக்கு, பேதுரு, அறிவுரை கூற முற்பட்ட நிகழ்வு நம் நினைவுக்கு வருகிறது.
மத்தேயு 16:21-23
இயேசு தாம் எருசலேமுக்குப் போய் மூப்பர்கள், தலைமைக் குருக்கள், மறைநூல் அறிஞர்கள் ஆகியோரால் பலவாறு துன்பப்படவும் கொலை செய்யப்படவும் மூன்றாம் நாள் உயிருடன் எழுப்பப்படவும் வேண்டும் என்பதைத் தம் சீடருக்கு அந்நேரம் முதல் எடுத்துரைக்கத் தொடங்கினார். பேதுரு அவரைத் தனியே அழைத்துக் கடிந்துகொண்டு, "ஆண்டவரே, இது வேண்டாம். இப்படி உமக்கு நடக்கவே கூடாது" என்றார். ஆனால் இயேசு பேதுருவைத் திரும்பிப் பார்த்து, "என் கண்முன் நில்லாதே சாத்தானே, நீ எனக்குத் தடையாய் இருக்கிறாய்" என்றார்.

இயேசு எருசலேமுக்கு மேற்கொள்ளவிருந்த பயணத்தை, பேதுருவும், ஏனைய சீடர்களும் பலமுறை, தடுக்க முயன்றாலும், இயேசு தன் உறுதியிலிருந்து சற்றும் குலையாமல் இருந்தார் என்பதை நான்கு நற்செய்திகளும் நமக்கு நினைவுறுத்துகின்றன.
"ரபி, மீண்டும் யூதேயாவுக்குப் போகிறீரா?" என்ற கேள்வி வழியே இயேசுவைத் தடுக்க நினைத்த சீடர்களிடம், இயேசு, இலாசரின் மரணம் குறித்து தெளிவாகப் பேசுகிறார். இதைக் கேட்ட சீடர்கள், இயேசு, யூதேயாவுக்கு செல்லவிழையும் காரணத்தைப் புரிந்துகொள்கின்றனர். இருப்பினும், அவர்களுக்கு இயேசுவுடன் செல்லும் துணிவு வரவில்லை. அவ்வேளையில், திதிம் என்னும் தோமா தம் உடன் சீடரிடம், "நாமும் செல்வோம், அவரோடு இறப்போம்" (யோவான் 11:16) என்று கூறியதை, யோவான் பதிவு செய்துள்ளார்.

இயேசு தேர்ந்தெடுத்த பன்னிருவரில், 'தோமா'வும் ஒருவர் என்பதை, மத்தேயு, மாற்கு, லூக்கா ஆகிய மூன்று நற்செய்தியாளர்களும் கூறியுள்ளனர். (மத். 10: 3). இதைத்தவிர, தோமாவைக் குறித்து முதல் மூன்று நற்செய்திகளும் வேறு எதையும் கூறவில்லை. நான்காவது நற்செய்தியாளரான யோவான் மட்டும், தோமாவைக் குறித்து மூன்று நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்துள்ளார். இவற்றில் நமக்கு மிகவும் பழக்கமான நிகழ்வு, இயேசுவின் உயிர்ப்பை தோமா சந்தேகித்த நிகழ்வு.
மற்றச் சீடர்கள் அவரிடம், "ஆண்டவரைக் கண்டோம்" என்றார்கள். தோமா அவர்களிடம், "அவருடைய கைகளில் ஆணிகளால் ஏற்பட்ட தழும்பைப் பார்த்து, அதில் என் விரலை விட்டு, அவர் விலாவில் என் கையை இட்டாலன்றி நான் நம்பமாட்டேன்" என்றார். (யோவான் 20:25) எட்டு நாட்களுக்குப் பின், சீடர்கள் நடுவே மீண்டும் தோன்றிய இயேசு, தோமாவிடம், "இதோ! என் கைகள். இங்கே உன் விரலை இடு. உன் கையை நீட்டி என் விலாவில் இடு. ஐயம் தவிர்த்து நம்பிக்கைகொள்" என்றார். தோமா அவரைப் பார்த்து, "நீரே என் ஆண்டவர்! நீரே என் கடவுள்!!" என்றார். (யோவான் 20: 27-28)

தோமாவைக் குறித்து, நற்செய்தியாளர் யோவான் குறிப்பிடும் இரண்டாவது நிகழ்வு, இறுதி இரவுணவில் நிகழ்ந்தது. இயேசு, தான் தந்தையிடம் திரும்பிச் சென்று, சீடர்களுக்கு இடம் ஏற்பாடு செய்தபின், அவர்களை மீண்டும் தன்னுடன் அழைத்துச் செல்வதாகக் கூறியபோது, தோமா அவரிடம், "ஆண்டவரே, நீர் எங்கே போகிறீர் என்றே எங்களுக்குத் தெரியாது. அப்படியிருக்க நீர் போகுமிடத்துக்கான வழியை நாங்கள் எப்படித் தெரிந்து கொள்ள இயலும்?" என்றார். இயேசு அவரிடம், "வழியும் உண்மையும் வாழ்வும் நானே" என்றார். (யோவான் 14:5-6)
தோமாவைத் தொடர்புபடுத்தி, மூன்றாவது நிகழ்வாக, நற்செய்தியாளர் யோவான் கூறுவது, நாம் தற்போது சிந்தித்துவரும் 11ம் பிரிவில், தோமா வெளிப்படுத்தும் கூற்று. திதிம் என்னும் தோமா தம் உடன் சீடரிடம், "நாமும் செல்வோம், அவரோடு இறப்போம்" என்றார். (யோவான் 11:16)

தோமாவின் கூற்றைக் கேட்ட சீடர்கள் இயேசுவுடன் புறப்பட தீர்மானித்திருக்க வேண்டும். இயேசுவுடன் யூதேயாவுக்குச் செல்வதால், தங்களுக்கு மரணம் உறுதி என்ற விரக்தியில் புறப்பட்ட சீடர்கள், நம்பிக்கையூட்டும் இயேசுவின் புதுமைக்கு சாட்சிகளாக மாறினர். இலாசரை, இயேசு, உயிர்பெற்றெழச் செய்ததன் பயனாக, அவர், சீடர்களின் உள்ளங்களையும் உயிர்பெற்றெழச் செய்தார். இப்புதுமையில், நம் தேடல் பயணம் தொடர்கிறது.