Tuesday, May 23, 2017

விவிலியத்தேடல் : வேதனை வேள்வியில் யோபு – பகுதி 21

I know my Redeemer lives

யோபின் நண்பர் பில்தாது, "தீயவரின் ஒளி அணைந்துபோம்" (யோபு 18:5) என்று ஆரம்பித்து, யோபின் மீது நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் தொடுக்கும் சாபக் கணைகள், யோபு நூல் 18ம் பிரிவில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன:
யோபு 18: 12,13,15,16-18
பட்டினி அவர்களின் வலிமையை விழுங்கிடும்; தீங்கு அவர்களின் வீழ்ச்சிக்குக் காத்திருக்கும். நோய் அவர்களின் தோலைத் தின்னும்... அவர்களின் கூடாரங்களில் எதுவும் தங்காது; அவர்களின் உறைவிடங்களில் கந்தகம் தூவப்படுகின்றது. கீழே அவர்களின் வேர்கள் காய்ந்துபோம்; மேலே அவர்களின் கிளைகள் பட்டுப்போம். அவர்களின் நினைவே அவனியில் இல்லாதுபோம்... ஒளியிலிருந்து இருளுக்குள் அவர்கள் தள்ளப்படுவர்; உலகிலிருந்தே அவர்கள் துரத்தப்படுவர்.

கடுகளவு கனிவும் இல்லாமல், ஒன்றன்பின் ஒன்றாக, பில்தாது சுமத்திய இந்தச் சாபங்களுக்கு, யோபு கூறிய பதில் மொழி, 19ம் பிரிவில் இடம்பெற்றுள்ளது. இந்தப் பதிலுரையில், யோபு வெளிப்படுத்தும் வார்த்தைகள், இதுவரை அவர் வெளிப்படுத்தாத வேதனை உணர்வுகளை வெளிக்கொணர்கின்றன. இச்சொற்கள், யோபு என்ற தனி மனிதருடைய வேதனை மட்டுமல்ல, மாறாக, காரணம் ஏதுமின்றி காயப்பட்டுக் கதறும், அனைத்து மனிதரின் வேதனையை வெளிப்படுத்துவனவாக ஒலிக்கின்றன என்பது, பல விவிலிய விரிவுரையாளர்களின் கருத்து.

தன்னை இறைவன், எவ்வாறெல்லாம் துன்புறுத்தியுள்ளார் என்றும், குறிப்பாக, தன் தோல் மீது நோயை உருவாக்கியதால், தன்னை, மற்றவர்களிடமிருந்து எவ்வளவுதூரம் தனிமைப்படுத்தினார் என்றும் கூறும் யோபு, தன் மீது இரக்கம் காட்டுமாறு, நண்பர்களிடம் கெஞ்சுகிறார்:
யோபு 19: 21-22
என் மேல் இரங்குங்கள்; என் நண்பர்காள்! என் மேல் இரக்கம் கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில் கடவுளின் கை என்னைத் தண்டித்தது. இறைவனைப் போல் நீங்களும் என்னை விரட்டுவது ஏன்? என் சதையை நீங்கள் குதறியது போதாதா?

19ம் பிரிவின் ஆரம்பத்திலிருந்து 22ம் இறைச்சொற்றொடர் முடிய, வேதனைக் கதறலை, பல வழிகளில் வெளிப்படுத்திய யோபிடம், ஒரு திடீர் மாறுதல் உருவாகிறது. தனக்குள் உருவான அந்த மாற்றம், அழியாமல் காக்கப்படவேண்டும் என்று யோபு விரும்புகிறார். எனவே, தன் வார்த்தைகள், ஏட்டுச்சுருளில் எழுதப்படவேண்டும் என்று சொல்லும் யோபு, அதே மூச்சில், தன் வார்த்தைகள் பாறையில் பொறிக்கப்படவேண்டும் என்று கூறுகிறார்.
யோபு 19: 23-24
ஓ! என் வார்த்தைகள் இப்பொழுது வரையப்படலாகாதா? ஓ! அவை ஏட்டுச்சுருளில் எழுதப்படலாகாதா? இரும்புக்கருவியாலும் ஈயத்தாலும் என்றென்றும் அவை பாறையில் பொறிக்கப்பட வேண்டும்.

இதைத் தொடர்ந்து, யோபு வெளிப்படுத்தும் நம்பிக்கை அறிக்கை, நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்துகின்றது:
யோபு 19: 25-27
என் மீட்பர் வாழ்கின்றார் என்றும் இறுதியில் மண்மேல் எழுவார் என்றும் நான் அறிவேன். என் தோல் இவ்வாறு அழிக்கப்பட்ட பின், நான் சதையோடு இருக்கும்போதே கடவுளைக் காண்பேன். நானே, அவர் என் பக்கத்தில் நிற்கக் காண்பேன்; என் கண்களே காணும்; வேறு கண்கள் அல்ல; என் நெஞ்சம் அதற்காக ஏங்குகின்றது.
தனது நம்பிக்கை அறிக்கை, காலம் காலமாய் அழியாமல் காக்கப்படும் கல்வெட்டைப் போல இருக்கவேண்டும் என்று யோபு விரும்பியபடியே, இவ்வரிகள், ஏறத்தாழ 5000 ஆண்டுகளாய், பலருக்கு நம்பிக்கை தந்துள்ள வரிகளாக அமைந்துள்ளன. உயிர் வாழும் தன் இறைவனைக் குறித்து யோபு சொன்ன சொற்கள், பல பாடல்களாக, கவிதைகளாக உருவெடுத்துள்ளன.

I know my Redeemer lives

இந்த நம்பிக்கை அறிக்கையில், யோபு கூறும் சில சொற்களில், நாம் சிறிது ஆழமானத் தேடலை மேற்கொள்ள முயல்வோம். "என் மீட்பர் வாழ்கின்றார் என்று நான் அறிவேன்" என்று யோபு கூறுவது, இறைவனைக் குறித்து அவர் கொண்டிருக்கும் நேரடியான, நெருக்கமான, அனுபவத்தை வெளிப்படுத்தும் வார்த்தைகள். விவிலியத்தில் 'அறிதல்' என்ற சொல், வெறும் ஏட்டளவு அறிவை சுட்டிக்காட்டும் சொல் அல்ல, அது, ஒருவர் மற்றொருவருடன் கொள்ளும் ஆழமான அனுபவ அறிவைச் சுட்டிக்காட்டும் சொல்.
தொடக்க நூல் 4ம் பிரிவின் துவக்கத்தில் நாம் வாசிக்கும் வரிகள் இதனை விளக்கும். "ஆதாம் தன் மனைவி ஏவாளுடன் கூடி வாழ்ந்தான். அவள் கருவுற்று, காயினைப் பெற்றெடுத்தாள்" (தொடக்க நூல் 4:1) என்று காணப்படும் இவ்வரிகள், எபிரேய மொழியில், "ஆதாம் தன் மனைவி ஏவாளை அறிந்தான். அவள் கருவுற்று, காயினைப் பெற்றெடுத்தாள்" என்று கூறப்பட்டுள்ளது. எபிரேய மொழியில், ஆழமான உறவைக் குறிக்க, 'jadac', அதாவது, 'அறிதல்' என்ற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. "என் மீட்பரை நான் அறிவேன்" என்று யோபு கூறும்போது, இறைவனைப்பற்றி யோபு கொண்டிருந்த அறிவு, ஏடுகளில் படித்தறிந்ததல்ல, பிறரிடம் கேட்டறிந்ததல்ல; மாறாக, வாழ்வில், நேருக்கு நேர் பெற்ற அனுபவ அறிவு என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறோம்.

அடுத்ததாக, நம் கவனத்தை ஈர்க்கும் பொருள்செறிந்த சொல், "மீட்பர்". எபிரேய மொழியில் “go'el” என்ற இச்சொல், பெயர்ச்சொல்லாக, வினைச்சொல்லாக, பல வடிவங்களில், பழைய ஏற்பாட்டில், 118 முறை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. "மீட்பர்" அல்லது, “go'el” என்ற இச்சொல்லின் அடிப்படை பொருள்: "கடமைகளைச் செய்யும் உறவினர்". துன்பத்தில், பிரச்சனையில் இருக்கும் உறவினரை, சிக்கல்களிலிருந்து விடுவிப்பவரையே, "மீட்பர்" என்ற சொல் சுட்டிக்காட்டுகிறது. "மீட்பர்" என்ற சொல்லில் ஆய்வுகள் மேற்கொண்டுள்ள விவிலிய ஆய்வாளர்கள், அவர் ஆற்றவேண்டிய மூவகைக் கடமைகளைப்பற்றிக் கூறுகின்றனர்.

முதல் கடமை, பழி தீர்ப்பது. அதாவது, உறவினர் ஒருவரை, வேறொருவர் திட்டமிட்டு கொலை செய்துவிட்டால், மாசற்றவரின் இரத்தத்தைச் சிந்திய அவரைக் கொலை செய்து, பழி தீர்ப்பது, 'மீட்பருக்கு' உள்ள முதல் கடமை. இதைக் குறித்து மோசே வழங்கியச் சட்டங்கள், எண்ணிக்கை நூலிலும் (35:19-27), இணைச்சட்ட நூலிலும் (19:11-12) காணப்படுகின்றன.

இரண்டாவது கடமை, கடனிலிருந்து மீட்பது. உறவினர் ஒருவர் பட்ட கடனால், அவர் தன் சொத்துக்களை, நிலங்களை இழந்து, இறுதியில் அவரும், அவரது குடும்பத்தினரும் கொத்தடிமைகளாக மாறிவிடும் சூழலில், 'மீட்பராக' வரும் உறவினர், தன் உறவினர் பட்ட கடனை அடைத்துஅவரையும்,அவரது குடும்பத்தினரையும், அவருக்குச் சொந்தமான சொத்துக்களையும் மீட்டுத் தரவேண்டும். இதை, லேவியர் நூல் இவ்வாறு கூறுகிறது:
லேவியர் 25: 25, 47-48
சகோதரருள் ஒருவன் ஏழ்மைக்கு உட்பட்டு, அவனுடைய சொத்தில் எதையேனும் விற்றால், அவனுடைய முறைஉறவினனான மீட்பன் வந்து, தன் சகோதரன் விற்றதை மீட்கட்டும்.... அன்னியரோ உன்னிடம் தற்காலிகமாகத் தங்கியிருப்பவரோ, வசதியாக வாழும்போது, அவர்களிடம் உள்ள உன் சகோதரர்கள் ஏழையாகி, அவர்களுக்கோ அவர்களின் இனத்திற்கோ விலையாகிப் போனால், விலையாகிப்போன அவர்கள் மீட்கப்பட வேண்டும்; அவர்கள் உறவினருள் ஒருவர் அவர்களை மீட்கட்டும்.

இறுதியாக, மீட்பரின் மூன்றாவது கடமை, உறவினரை அடிமைத்தளைகளிலிருந்து விடுவிப்பது. உறவினரில் ஒருவர், அநீதமான முறையில் சிறைப்படுத்தப்பட்டு, அவரும், அவரது குடும்பத்தினரும் அடிமைகளாக நடத்தப்படும் சூழலில், அவர்களை விடுவிக்க, உறவினர் ஒருவர், 'மீட்பராக'ச் செயல்படுவார்.
இஸ்ரயேல் மக்கள், அடிமைகளாக, அன்னியரால் கடத்திச் செல்லப்பட்ட வேளையில், உறவினர்கள் வந்து ஆற்றவேண்டிய இந்த மீட்புப்பணியை, இறைவனே நேரில் வந்து ஆற்றுவார் என்று, இறைவாக்கினர்கள் வாக்களித்துள்ளனர்.
இறைவாக்கினர் எசாயா 43: 1ஆ, 3-4
யாக்கோபே, உன்னைப் படைத்தவரும், இஸ்ரயேலே, உன்னை உருவாக்கியவருமான ஆண்டவர் இப்போது இவ்வாறு கூறுகிறார்; அஞ்சாதே, நான் உன்னை மீட்டுக்கொண்டேன்; உன் பெயரைச் சொல்லி உன்னை அழைத்தேன்; நீ எனக்கு உரியவன்...
ஏனெனில் உன் கடவுளாகிய ஆண்டவர் நானே; இஸ்ரயேலின் தூயவரும் உன்னை விடுவிப்பவரும் நானே; உனக்குப் பணயமாக எகிப்தையும், உனக்கு ஈடாக எத்தியோப்பியா, செபா நாடுகளையும் ஒப்புக்கொடுக்கிறேன். என் பார்வையில் நீ விலையேறப் பெற்றவன்; மதிப்புமிக்கவன்; நான் உன்மேல் அன்பு கூர்கிறேன், ஆதலால் உனக்குப் பதிலாக மானிடரையும் உன் உயிருக்கு மாற்றாக மக்களினங்களையும் கொடுக்கிறேன்.

அநியாயமான, ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒரு சூழல் உறவினர்களுக்கு உருவாகும்போது, அங்கு குறுக்கிட்டு, அச்சூழலை சரியாக்குபவர், “go'el” எனப்படும் மீட்பர். அத்தகையச் சூழல் உருவாக, அவ்வுறவினரும் ஏதோ ஒருவகையில் காரணமாக இருந்தாலும், அதைச் சரியாக்க முன்வருபவரே, 'மீட்பர்'.
இந்த எண்ணங்களை நன்கு உணர்ந்திருந்த யோபு, தான் சிக்கியிருக்கும் அநீதமானச் சூழலிலிருந்து தன்னைக் காக்கவரும் தன் உறவினரான 'மீட்பர்' வாழ்கின்றார் என்று முழக்கமிடுகிறார். தன்னை இத்தகையைச் சிக்கலுக்கு உள்ளாக்கியதே இறைவன்தான் என்றாலும், அதே இறைவன், தன்னை மீட்கவரும் “go'el”ஆக, உறவினராக வருவார் என்பதை ஒரு விசுவாச அறிக்கையைப்போல வெளியிடுகிறார் யோபு.


Saturday, May 20, 2017

God pursuing us with gifts துரத்திவந்து பரிசளிக்கும் பரமன்


God’s gift
6th Sunday of Easter

Last Sunday and this Sunday we have passages form John’s Gospel – the farewell discourse of Jesus. It is worth spending some time on the word ‘farewell’. The expressions we use while parting, are quite meaningful. The word ‘Goodbye’ implies ‘God be with you’. The word ‘Farewell’ implies that we wish the person leaving us to fare well in life. Jesus, in his goodbye-farewell discourse expresses all these sentiments. He wishes the presence of God for his disciples and he also wishes that they fare well in the days to come – the days of his Passion. (Remember this farewell discourse was given during the Last Supper!) Last Sunday Jesus promised a place in God’s home for all of them. In today’s gospel he promises the Holy Spirit, the Comforter, the Counsellor… the Paraclete (a special Greek word that combines ideas of protection, defence, guidance, counsel etc.)

Promising good things while on the point of departure reminds me of a common experience most of us would have had at home. Here is a specimen scene of this experience. It is morning time. Dad or Mom need to go to the office. The child is sad that she has to miss them for the day. Parents make a promise that when they come home that evening, they would get an ice cream, or a doll or … something that would make the child happy. Once this promise is given, the child gives a reluctant green signal for the parent to proceed to work.

It is good to analyse this promise a bit. What makes this promise a happy expectation for the child? The things promised or the return of the person who promised such things? I guess it is the combination of both. Imagine if the parent is unable to return home as promised, but instead sends the promised ice cream or a doll through some one else. I doubt whether this would make the child happy. On the other hand, imagine the parent returning home carrying the promised stuff. The joy of the child is doubled.

I would like to draw a parallel between this common experience and the farewell discourse of Jesus. Jesus promises not only a place in the Father’s house (last week’s gospel) but a life where they would all be together. In today’s gospel too he promises the Holy Spirit and follows this up with the famous sentence: “I will not leave you as orphans; I will come to you.” (John 14: 18)

Father James Gilhooley, in his homily on today’s gospel, talks of Jesus coming home to us with the gifts. He uses a lovely imagery. “Then He will come and ring our bell loudly with His elbow. His hands will be filled with gifts.” Jesus is not a Santa Claus who leaves the gifts under the Christmas Tree and disappears. He would be more like the parent who comes home in the evening carrying the promised gifts. We shall have the gift as well as the giver… double bonus! It is quite significant that Jesus made these promises during the Last Supper where, as we know well, He was more than happy to give himself as a gift.

Talking of gifts and the giver, we are reminded of the story narrated by Jewish Rabbi Harold Kushner in his famous book – “The Lord Is My Shepherd – Healing Wisdom of the Twenty-Third Psalm”. While explaining the final verse of this lovely psalm, namely, “Surely goodness and mercy shall follow me all the days of my life”, Harold Kushner brings into focus the word ‘follow’ found in this verse. He says: The force of the original Hebrew is even stronger: “goodness and mercy shall pursue me…” That is, they will not only accompany me and bless my life. They will run after me and find me wherever I am. He then goes on to narrate a lovely story to help us see this verse in a new angle.

It (this verse or the word ‘follow’) calls to mind the story of the rabbi who stops a prominent member of his congregation in the street and says to him, “Whenever I see you, you’re always in a hurry. You’re always rushing somewhere. Tell me, what are you running after all the time?” The man answers, “I’m running after success, I’m running after prosperity, I’m running to make a good living.” The rabbi responds, “That’s a good answer, if you assume that all of those rewards are out there ahead of you, trying to elude you, and you have to run hard to catch up to them. But what if the rewards are behind you, looking for you, but they can never find you because you’re running away from them? What if God has all sorts of wonderful gifts He wants to give you, but you’re never home when He comes looking for you so He can’t deliver them?”
What a consoling thought to imagine that God is coming behind us, or, even pursuing us to shower his gifts on us.

When we talk of gift and giver, I am reminded of the famous proverb: ‘Don’t look a gift horse in the mouth’. Many of us do pay lots of attention to the gifts. Some of us even spend – rather, waste – lots of time in how our gifts are wrapped. Gift-wrappers distract us from appreciating the gift. In the same way, gifts distract us from appreciating the giver. Hope we have the wisdom to appreciate the giver and the gifts… in that order!

உயிர்ப்புக்காலம் 6ம் ஞாயிறு

நாம் வீட்டை விட்டு வெளியே கிளம்பும்போது, வீட்டிலுள்ளவர்களிடம், "நான் போயிட்டு வரேன்" என்று சொல்வதே, நம் வழக்கம். யாராவது, "நான் போறேன்" என்று சொன்னால், அதை, அமங்கலமான, அபசகுனமான அடையாளம் என்று சொல்கிறோம்; அல்லது, அப்படி சொல்பவர், கோபத்துடன் விலகிச் செல்கிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறோம். நமது தமிழ் இலக்கியங்களில், போருக்குப் புறப்படும் மகனிடமும், தாய், "சென்று வா மகனே, வென்று வா." என்று சொல்லியே அனுப்பிவைத்ததாகக் கேள்விப்படுகிறோம். யாரும் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து செல்லும்போது, அவர்கள் திரும்பி வருவர் என்று எண்ணத்தில் அனுப்பி வைப்பதே, நம்பிக்கை தரும் ஒரு மனநிலை.
"போயிட்டு வரேன்" என்ற தமிழ் சொற்களுக்கு இணையாக, ஆங்கிலத்திலும், அழகான சொற்கள் உள்ளன. ஆங்கிலத்தில் 'Goodbye' அல்லது 'Farewell' என்ற வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துகிறோம். Goodbye என்ற வார்த்தைக்குள், 'God be with you' என்ற சொற்கள் பொதிந்திருக்கின்றன. பிரிந்து செல்பவர் நலமாக, மகிழ்வாக இருக்கும்படி ஆசீர்வதிக்கும் வார்த்தை, Farewell என்ற வார்த்தை.

தமிழில் நாம் 'பிரியாவிடை' என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறோம். 'நான் உன்னைவிட்டுப் பிரியமாட்டேன். இப்போதைக்குத் தற்காலிகமாக விடைபெறுகிறேன்' என்பதைச் சொல்லாமல் சொல்வது, 'பிரியாவிடை' என்ற அந்தச் சொல். இயேசு, தன் சீடர்களுக்கு, இறுதி இரவுணவில் சொன்ன பிரியாவிடையை சென்ற வாரமும், இந்த வாரமும் நாம் நற்செய்தியாக வாசிக்கிறோம்: "நான் உங்களைத் திக்கற்றவர்களாக விடமாட்டேன். உங்களிடம் திரும்பி வருவேன்" (யோவான் 14: 18) என்ற வார்த்தைகளை, இன்றைய நற்செய்தியில் கேட்கிறோம். "நான் போய் உங்களுக்கு இடம் ஏற்பாடு செய்தபின் திரும்பி வந்து உங்களை என்னிடம் அழைத்துக் கொள்வேன். அப்போது நான் இருக்கும் இடத்திலேயே நீங்களும் இருப்பீர்கள்." (யோவான் 14: 3) என்ற வார்த்தைகளை சென்ற வாரம் நற்செய்தியில் கேட்டோம். தன் சீடர்களுடன் தான் நிரந்தரமாய்த் தங்கப்போகும் தந்தையின் இல்லத்தைப்பற்றி சென்ற வாரம் பேசிய இயேசு, இந்த வாரம், அவர்கள் பெறப்போகும் துணையாளரைப்பற்றி பேசுகிறார்: "உங்களோடு என்றும் இருக்கும்படி மற்றொரு துணையாளரை உங்களுக்குத் தருமாறு நான் தந்தையிடம் கேட்பேன். தந்தை அவரை உங்களுக்கு அருள்வார்." (யோவான் 14: 16)

இயேசு தன் சீடர்களுக்கு வழங்கிய இந்தப் பிரியாவிடை வாக்குறுதிகள், நமது இல்லங்களில் நடைபெறும் ஒரு காட்சியை, நம் மனக்கண்முன் கொண்டுவருகிறது. அப்பாவோ, அம்மாவோ வேலைக்குக் கிளம்புகிறார்கள், அல்லது ஊருக்குக் கிளம்புகிறார்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். ஓரளவு விவரம் தெரிந்த தங்கள் குழந்தைகளை, தாத்தா, அல்லது பாட்டியிடம் விட்டுவிட்டுச் செல்லும் ஒரு காட்சி இது. அவர்கள் கிளம்பும்போது, குழந்தை அழுதால், பெற்றோர், அக்குழந்தைக்கு சில வாக்குறுதிகளைத் தருவார்கள். திரும்பி வரும்போது மிட்டாய், சாக்லேட், பொம்மை வாங்கிவருவதாக இந்த வாக்குறுதிகள் இருக்கும். பல நேரங்களில், குழந்தைகள், இந்த வாக்குறுதிகளால் சமாதானம் அடைந்து, பெற்றோருக்கு டாடா சொல்வார்கள்.

பெற்றோர் தந்த வாக்குறுதிகளில், குழந்தைக்கு எது மிகவும் பிடித்த பகுதியாக இருக்கும் என்பதைச் சிந்திக்கலாம். அவர்கள் வாங்கித் தருவதாகச் சொன்ன பொருட்கள், குழந்தைக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருமா, அல்லது அந்தப் பொருட்களுடன், தாயோ, தந்தையோ, மீண்டும் வீட்டுக்கு வருவார்கள் என்பது, குழந்தைக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருமா? ஒருவேளை, தாயோ, தந்தையோ, திரும்பிவராமல், அந்தப் பொருட்களை, அஞ்சல் வழியாகவோ, வேறொருவர் வழியாகவோ அனுப்பிவைத்தால், குழந்தைகள் முழு மகிழ்ச்சி அடைவார்களா என்பது சந்தேகம்தான். ஆனால், பரிசுப் பொருட்களைத் தாங்கியவண்ணம், தாயோ, தந்தையோ, மீண்டும் வீடு திரும்புவதைக் காணும் குழந்தைகளின் மகிழ்ச்சி, பல மடங்காகும்.

இந்த வாரமும், சென்ற வாரமும், இயேசு, கனிவு மிகுந்த ஒரு பெற்றோரைப் போல், தன் சீடர்களுக்கு, இது போன்ற வாக்குறுதிகளை அளிக்கிறார். என் தந்தையின் இல்லத்தில் நான் உங்களுக்கு இடம் ஏற்பாடு செய்யப்போகிறேன் என்றும், தூய ஆவியாரை அனுப்பிவைப்பேன் என்றும் இயேசு சொல்லியிருந்தால், சீடர்களின் மனங்கள் மகிழ்ந்திருக்குமா என்பது தெரியவில்லை. ஆனால், இவ்விரு வாக்குறுதிகளோடு, தான் திரும்பிவந்து அவர்களை அழைத்துச் செல்வதாகவும், அவர்களோடு என்றும் இருப்பதாகவும் இயேசு சொன்ன சொற்கள், சீடர்களின் மனதில் இன்னும் அதிகமான நிறைவை, நம்பிக்கையைத் தந்திருக்கும்.

பரிசுகள் பலவற்றை ஏந்திக்கொண்டு, இயேசு நம் இல்லம் தேடி, உள்ளம் தேடி வருவதை, ஒரு மறையுரையாளர் (Fr James Gilhooley) அழகாக விவரிக்கிறார். நம் இல்லம் தேடிவரும் இயேசு, தன் முழங்கையை வைத்து நம் இல்லத்தின் அழைப்பு மணியை அழுத்துவாராம். காரணம் என்ன? அவரது இரு கரங்களிலும் பரிசுகள் குவிந்திருப்பதால், அவரது விரல்கள் அழைப்பு மணியை அழுத்தும் நிலையில் இருக்காது என்பதே காரணம் என்று, அந்த மறையுரையாளர் அழகாக விவரிக்கிறார். அற்புதமான கற்பனை இது.

கரங்கள் நிறைய பரிசுகளை ஏந்தி, கடவுள், நம் வீடுதேடி வரும் வேளையில், நாம் வீட்டில் இல்லாமல் போனால் எப்படி இருக்கும் என்பதை, யூதமத இராபி ஹெரால்டு குஷ்னர் (Harold Kushner) அவர்கள், ஆண்டவரே என் ஆயர் என்ற 23ம் திருப்பாடலை மையப்படுத்தி எழுதிய நூலில் அழகாக விவரிக்கிறார். அத்திருப்பாடலின் இறுதியில் காணப்படும், உண்மையாகவே, என் வாழ்நாள் எல்லாம் உம் அருள் நலமும் பேரன்பும் எனைப் புடைசூழ்ந்துவரும் என்ற இறுதி வரியை குஷ்னர் அவர்கள் விவரிக்கும்போது, ஒரு கதையுடன் ஆரம்பிக்கிறார்.
ஓர் ஊரில், வாழ்ந்துவந்த ஒரு முக்கிய புள்ளி, எப்போதும் ஏதோ ஓர் அவசரத்தில் இருப்பதுபோல் எல்லாருக்கும் தெரியும். தொழுகைக் கூடத்திற்குச் சென்றாலும், அங்கும் நிலைகொள்ளாமல் தவிப்பார். தொழுகையின் இறுதிவரை தங்காமல், விரைந்து வெளியேறுவார். இவரைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த யூத குரு, ஒரு நாள் இவரிடம், "நான் உங்களைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், நீங்கள், ஏதோ ஓர் அவசரத்தில் இருப்பதுபோலவே தோன்றுகிறீர்களே. ஏன் இந்த அவசரம்?" என்று கேட்டார். அந்த முக்கிய புள்ளி, குருவிடம், "நான் வாழ்வில் பலவற்றைச் சாதிக்க விரும்புகிறேன். வெற்றி, செல்வம், புகழ், இவற்றைத் தேடி, எப்போதும் நான் ஓடிக்கொண்டே இருப்பதால், இந்த அவசரம்" என்று கூறினார்.
"சரியான பதில் இது" என்று கூறிய குரு, மேலும் தொடர்ந்தார்: "வெற்றி, செல்வம், புகழ் எல்லாம் உங்களுக்கு முன் செல்வதாக நினைக்கிறீர்கள். கைநழுவிப் போய்விடுமோ என்ற பயத்துடன், நீங்கள் எப்போதும் இவற்றைத் துரத்திக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்... சரி... கொஞ்சம் மாற்றி சிந்தித்துப் பாருங்களேன். நீங்கள் துரத்திச்செல்லும் பரிசுகள், உங்களுக்கு முன் செல்லாமல், உங்கள் பின்னே உங்களைத் தேடிக்கொண்டு வரலாம் இல்லையா? கடவுள், இந்தப் பரிசுகளையெல்லாம் ஏந்திவருவதாகவும் எண்ணிப் பார்க்கலாமே! அப்படி அவர், உங்கள் வீடு தேடி வரும்போது, நீங்கள் இப்பரிசுகளைத் துரத்திக்கொண்டு போயிருந்தால், கடவுள் வரும் நேரத்தில், நீங்கள் வீட்டில் இருக்க மாட்டீர்கள். கடவுள் உங்களைச் சந்திக்காமல், உங்களுக்கு இந்தப் பரிசுகளைத் தரமுடியாமல், திரும்ப வேண்டியிருக்குமே!" என்று, அந்த யூத குரு கூறினார். செல்வத்தையும், புகழையும் தேடி, நாம் ஓடிக் கொண்டிருக்கும்போது, இறைவன், இவற்றையெல்லாம் நமக்குத் தருவதற்கு, நம்மைத் தேடி வரக்கூடும் என்பது, அழகான எண்ணம், மாற்றி சிந்திக்க வைக்கும் ஓர் எண்ணம்.

பரிசுகளைப்பற்றி, அதுவும், கை நிறைய பரிசுகளைச் சுமந்துவரும் இயேசுவைப்பற்றி பேசும்போது, ஒரு கற்பனைக் கதை, நினைவுக்கு வருகிறது. ஒருவருக்கு பரிசுப்பொருள் வந்திருந்தது. பரிசு வந்திருந்த 'பார்சல்' மிக அழகாக இருந்தது. தங்க இழைகளால் ஆன 'ரிப்பனால்' கட்டப்பட்டு, மானும், குருவியும் போட்ட வண்ணக் காகிதத்தில் சுற்றப்பட்டு... பரிசுப்பொருள் வந்திருந்தது. "பரிசு என்ன சார்?" என்று அருகிலிருந்தவர் கேட்டார். பார்சலை வைத்திருந்தவர், "கொஞ்சம் பொறப்பா! இந்தக் காகிதத்தைப் பாத்தியா? மானும், குருவியும்... அடடே மயிலும் இருக்கே... அதுவும், எத்தனை 'கலர்'ல இருக்கு..." என்று அவர் பார்சலை வியந்துகொண்டேயிருந்தார். அருகிலிருந்தவர் பொறுமை இழந்தார். பரிசு வந்தால், உள்ளிருப்பதைப் பார்ப்பாரா, வெளி பார்சலையே பார்த்து நேரத்தை வீணாக்கிக் கொண்டிருக்கிறாரே என்று அவர் நினைத்தார். பல நேரங்களில் பரிசுகளை விட பரிசுகள் சுற்றப்பட்டுள்ள காகிதங்கள் நம் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளன என்பது உணமைதானே! அதேபோல், பரிசுகளைத் தாங்கி வரும் இயேசுவை விட, பரிசுகள், நமது கவனத்தை அதிகம் கவர்ந்த நேரங்களும் உண்டல்லவா

பரிசுகள் மட்டுமே முக்கியம் என்றால், கைநிறைய பரிசுகளை அள்ளிவரும் இறைவன், அவற்றை நம் இதயத்தின் வாசலில் விட்டுவிட்டு, மறைந்திருக்கலாம், கிறிஸ்மஸ் தாத்தாவைப்போல். கதவைத் திறக்கும் நமக்கு, ஆச்சரியமான பரிசுகள் மட்டும் காத்திருக்கும். பரிசுகளின் நாயகன் அங்கே இருக்கமாட்டார். அப்படியே, அவர் அங்கு நின்றாலும், நம் கவனம் பரிசுகளில் புதைந்திருந்தால், பரிசுகளைக் கொணர்ந்த இறைவனை கவனிக்க மறந்துவிடுவோம்.
இயேசுவின் பாணி தனிப்பட்டது. பரிசுகளுடன், அவரும் நம் இல்லத்தில், உள்ளத்தில் நுழைவதையே பெரிதும் விரும்புகிறார். பரிசுகள் வழங்குவதைவிட, தன்னை வழங்குவதையே அதிகம் விரும்பும் இயேசு, சென்ற வாரமும், இந்த வாரமும் இதே கருத்தை வலியுறுத்திக் கூறியுள்ளார். இதில் மற்றோர் அழகிய அம்சம் என்னவென்றால், இந்தப் பிரியாவிடை உரையை, இயேசு, தன் இறுதி இரவுணவின்போது கூறினார். அந்த இரவுணவின்போது தன்னை இன்னும் அழகிய, ஆழமான வகையில், அப்ப இரச வடிவில், சீடர்களிடம் பகிர்ந்தளித்தார் என்பதை நாம் அறிவோம். துயரமும், கலக்கமும் நிறைந்த அந்த இறுதி இரவுணவில், "நான் உங்களைத் திக்கற்றவர்களாக விடமாட்டேன்..." என்று இயேசு சொன்னபோது, சீடர்களால் ஓரளவு உறுதி பெறமுடிந்தது. மிகவும் கடினமானச் சூழலில் தங்கள் தலைவன் எப்படியும் தங்களோடு இருப்பார் என்பதை நம்பி, சீடர்கள் வாழ்வுப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர்.

நாம் எதை நம்பி, நம் வாழ்வுப் பயணத்தை மேற்கொள்கிறோம் என்பதை, அவ்வப்போது ஆய்வு செய்வது நல்லது. 1991ம் ஆண்டு நடைபெற்ற ஓர் உண்மை நிகழ்வு இது. நடுவானில் பறந்து கொண்டிருந்த ஒரு விமானத்தின் இயந்திரங்கள் திடீரென செயலிழக்க ஆரம்பித்தன. எரிபொருள் முற்றிலும் இல்லை என்பதைக் கண்டுபிடித்தனர். தலைமை விமானி, பல ஆண்டுகள் விமானம் ஒட்டியவர் என்பதால், அவரால் அந்த பயங்கரமானச் சூழலை சமாளிக்கமுடிந்தது. அவசரமாகத் தரையிறங்கவும் முடிந்தது. யாருக்கும் எந்தச் சேதமும் இல்லை. இந்நிலை உருவாகக் காரணம் என்ன என்பது ஆராயப்பட்டது. மிகவும் உயர்ந்த தொழில்நுட்பம் கொண்டு செய்யப்பட்டிருந்த விமானத்தில், எரிபொருளின் அளவைக் காட்டும் கருவி பழுதடைந்திருந்தது. எனவே அது விமானத்தில் எரிபொருள் முழுமையாக உள்ளதென்று எப்போதும் காட்டிக்கொண்டே இருந்தது. 2000 கி.மீ. பயணத்திற்குரிய எரிபொருள் உள்ளதென்ற நம்பிக்கையில் விமானம் கிளம்பியது. 200 கி.மீ. கடப்பதற்குள் எரிபொருள் சுத்தமாகத் தீர்ந்துவிட்டது. அத்தனை பெரிய விமானத்தை வழிநடத்திச் செல்வதற்கு ஒரு சிறு கருவியே ஆதாரமாய் இருந்தது. அந்தக் கருவி பழுதடைந்து போனால், அதை நம்பிச் செல்லும் அத்தனை உயிர்கள் என்னாவது?

"நான் உங்களைத் திக்கற்றவர்களாக விடமாட்டேன்..." என்று கூறும் இயேசுவை நம்பி, நாம் வாழ்வுப் பயணத்தைத் தொடர்கிறோமா அல்லது வேறு பல கொள்கைகளை, கருவிகளை நம்பி நாம் வாழ்வுப் பயணத்தைத் தொடர்கிறோமா என்பதை ஆய்வு செய்வது பயனளிக்கும்.
இது, மே மாதம். வாழ்வுப் பாதைகளை, பயணங்களைத் தீர்மானிக்கும் நேரம் இது. பலருக்கு, வேலை மாற்றம், இடம் மாற்றம், வீடு மாற்றம் என்று பல மாற்றங்களைச் சந்திக்கும் சூழல்கள் உருவாகியிருக்கலாம். இறைமகன் இயேசுவின் மேல் உள்ள நம்பிக்கையில், மாற்றங்களைச் சந்திக்கச் செல்வோம்.
பல இளையோர், தங்கள் பள்ளிப்படிப்பை, அல்லது, கல்லூரிப் படிப்பை முடித்துவிட்டு, தங்கள் தொடர் கல்வியை, பணியை, அல்லது வாழ்வின் நிலைகளைத் தீர்மானிக்கும் நேரத்தில் இருப்பார்கள். முக்கியமான முடிவுகளை எதிர்நோக்கியிருக்கும் இளையோரை, தூயஆவியாரின் வழி நடத்துதலுக்கு ஒப்படைப்போம்.


Tuesday, May 16, 2017

விவிலியத்தேடல் : வேதனை வேள்வியில் யோபு – பகுதி 20

Job suffering from skin disease

திருவிழாக் கூட்டங்களில் அவ்வப்போது நாம் காணும் ஒரு காட்சி, நம் தேடலை இன்று துவக்கிவைக்கிறது. சிறுவன் ஒருவன், அப்பாவின் தோள்மீது அமர்ந்து பயணம் செய்துகொண்டிருக்கிறான். அவன் கேட்ட ஏதோ ஒன்று அவனுக்குக் கிடைக்காததால், கோபமும், அழுகையும் அவன் முகத்தில் கொந்தளிக்கின்றன. தன் கோபத்தை வெளிப்படுத்த, அவ்வப்போது, அப்பாவின் தலையில் தன் பிஞ்சுக் கையால் அடித்தவண்ணம் அங்கு அமர்ந்திருக்கிறான். அதேநேரம், அவனது மற்றொரு பிஞ்சுக்கரம், அப்பாவின் தலையை, சுற்றிவளைத்து, கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறது.
ஒரு கையால், அப்பாவின் தலையை, இறுகப் பற்றிக்கொண்டு, மற்றொரு கையால் அவரை அடித்தவண்ணம் செல்லும் அச்சிறுவன், நம் விவிலியத் தேடலின் நாயகன் யோபை அழகாகச் சித்திரிக்கிறான். தனக்கு நேர்ந்த துன்பங்களைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல், கோபம், வருத்தம், குழப்பம் என்ற பல உணர்வுகளுடன் போராடிக்கொண்டிருந்த யோபு, தன் கோபத்தை இறைவன் மீது காட்டினாலும், அவரை, நம்பிக்கையோடு இறுகப் பற்றிக்கொண்டிருந்தார்.

தன் கேள்விகளுக்கும், குழப்பங்களுக்கும் விடைதெரியாமல் தவித்த யோபை, மேலும் குழப்பும் வண்ணம், அவரது நண்பர்கள் மூவர், யோபின் மீது மேற்கொண்ட தாக்குதல்களை, சென்ற சில வாரங்கள் நாம் சிந்தித்து வருகிறோம். முதல் சுற்று உரையாடல்கள் முடிந்து, இரண்டாவது சுற்று உரையாடல்கள், இன்னும் தீவிரமான தாக்குதல்களாக மாறியுள்ளதை, தற்போது சிந்தித்து வருகிறோம். யோபு நூல், 18ம் பிரிவில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள பில்தாதின் தாக்குதல்களுக்கு, யோபு அளிக்கும் பதிலுரை, 19ம் பிரிவில் இடம்பெற்றுள்ளது. விவிலிய விரிவுரையாளரான வெய்ன் ஜாக்சன் (Wayne Jackson) என்பவர், 19ம் பிரிவில், யோபு கூறும் பதிலுரையை, நான்கு பகுதிகளாகப் பிரிக்க முயன்றுள்ளார். இந்தப் பதிலுரையில் நம் தேடல் பயணத்தைத் தொடர்வோம்.

தன்னைப் பழித்துரைக்கும் நண்பர்களைப் பற்றி 19ம் பிரிவின் முதல் பகுதியில் (யோபு 19:1-6) கடிந்து பேசும் யோபு, இரண்டாவது பகுதியில் (யோபு 19:7-12), இறைவன் தன்னை எவ்வாறெல்லாம் வதைக்கிறார் என்பதை பல உருவகங்கள் வழியே சித்திரிக்கிறார். தனக்கு நேர்ந்த துன்பங்களால், குறிப்பாக, தன் உடலுக்கு வந்த நோயால், தன் உறவினர், நண்பர்கள்மனைவி, மக்கள், பணியாளர் அனைவரும் தன்னை விட்டு விலகியிருப்பதை, மூன்றாவது பகுதியில் (யோபு 19:13-22) மிகுந்த வேதனையோடு எடுத்துரைக்கிறார். இதைத் தொடர்ந்து, யோபு, இறைவன் மீது கொண்டுள்ள நம்பிக்கையை ஒரு சில வரிகளில் (யோபு 19: 23-27) மிக அழகாக கூறுகிறார். இவ்வாறு, வேதனை, கோபம், நம்பிக்கை என்ற உணர்வுகள் இணைந்து ஒலிக்கும் யோபின் சொற்களைக் கேட்கும்போது, தந்தையின் தோள்மீது அமர்ந்து செல்லும் சிறுவன், அவர் தலையை ஒருகையால் இறுகப் பற்றிக்கொண்டு, மற்றொரு கையால் அவரை அவ்வப்போது அடித்தவண்ணம் செல்லும் காட்சி, நம் கண்முன் வலம்வருகிறது.

யோபு நூல் 19: 2-3
என் உள்ளத்தை எவ்வளவு காலத்திற்குப் புண்படுத்துவீர்? என்னை வார்த்தையால் நொறுக்குவீர்? பன்முறை என்னைப் பழித்துரைத்தீர்; வெட்கமின்றி என்னைத் தாக்கிப் பேசினீர்.
தன் நண்பர்களைப் பார்த்து யோபு கூறும், உணர்வுபொங்கும் இச்சொற்களுடன், அவரது பதிலுரை ஆரம்பமாகிறது. தன்னைப் பழித்துரைப்பதால், குற்றம் சாட்டுவதால், தன் நண்பர்கள் புகழைத் தேடிக்கொள்கின்றனர் என்று, யோபு, முதல் பகுதியில் குறிப்பிடுகிறார்.
"பாட்டெழுதி பேர் வாங்கும் புலவர்கள் இருக்கிறார்கள்; குற்றம் கண்டுபிடித்தே பேர் வாங்கும் புலவர்களும் இருக்கிறார்கள்" என்று, ஒரு திரைப்படத்தில், நக்கீரரைப் பற்றி, தருமி என்ற புலவர் கூறும் வேடிக்கை வரிகள் நினைவுக்கு வருகின்றன. வாழ்வில் சாதனைகள் செய்து புகழ்பெறுவோர் ஒருபுறமிருக்க, மற்றவர்கள் சாதனையை, அல்லது, அவர்களது நல்வாழ்வை குறைகூறியே புகழடைய விரும்புவோரும் உள்ளனர் என்பது, யோபு காலம் முதல், இன்றும், நம்மிடையே நிலவிவரும் எதார்த்தம்.

தன் நண்பர்களைச் சாடும் முதல் பகுதியைத் தொடர்ந்து, இறைவன் தன்னை எவ்வாறு துன்புறுத்துகிறார் என்பதை, 2வது பகுதியில், பல உருவகங்கள் வழியே விவரிக்கிறார், யோபு. தன் "வழியை அடைத்தார், பாதையை இருளாக்கினார், மணிமுடியை தலையினின்று அகற்றினார், எல்லாப் பக்கமும் இடித்துத் தகர்த்தார்" (19: 7-12) என்று, யோபு பட்டியலிடும் இவ்வரிகளில், அவரது வேதனையின் ஆழம் வெளிப்படுகிறது.
தனக்கு உண்டான தோல் நோயால், தன் குடும்பத்திலிருந்து தான் எவ்வளவு தூரம் வெறுத்து ஒதுக்கப்பட்டார் என்பதை, 3ம் பகுதியில், 13 முதல் 22 முடிய உள்ள 10 இறைச் சொற்றொடர்களில், யோபு அப்பட்டமாகக் கூறுகிறார். உடன்பிறந்தோர், உற்றார், நண்பர், பணியாளர் அனைவரும் தன்னைவிட்டு அகன்று சென்றதைப் பற்றி யோபு விவரிக்கும் வார்த்தைகள், வாசிப்போரின் மனதில் காயங்களை உருவாக்குகின்றன:
யோபு நூல் 19: 17,19-20
என் மனைவிக்கு என் மூச்சு வீச்சம் ஆயிற்று; என் தாயின் பிள்ளைகளுக்கு நாற்றம் ஆனேன். என் உயிர் நண்பர் எல்லாரும் என்னை வெறுத்தனர்; என் அன்புக்குரியவராய் இருந்தோரும் எனக்கெதிராக மாறினர். நான் வெறும் எலும்பும் தோலும் ஆனேன்.

நமக்கு உண்டாகும் பல்வேறு நோய்களில், தோல் மீது உருவாகும் நோய்கள், நம்மை வெகுவாகத் தனிமைப்படுத்துகின்றன. உடலுக்குள் உருவாகும் பல நோய்கள், கொடியனவாக இருந்தாலும், அவை வெளிப்படையாகத் தெரியாததால், உறவுகளும், நண்பர்களும் நம்மை நெருங்கிவரத் தயங்குவதில்லை. ஆனால், தோல் மீது உருவாகும் சிறு, சிறு நோய்களும், மற்றவர்களை நம் அருகில் வரவிடாமல் தடுத்து விடுகின்றன. அப்போது நாம் உணரும் தனிமையை, யோபு, இவ்வரிகளில் கூறுவதுபோல் தெரிகிறது. இவ்வரிகளை சிந்திக்கும்போது, தொழுநோயால் துன்புறுவோரை, குறிப்பாக, அவர்கள், உறவுகளால் விலக்கப்படும் துன்பத்தை சிந்தித்துப் பார்ப்பது நல்லது. உலகின் மிகப் பழமையான நோய்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படும், தொழு நோயினால், அல்லது, ஹான்சன் நோயினால் பாதிக்கப்பட்டோர், மனித சமுதாயத்திலிருந்து, அன்றும், இன்றும் விலக்கிவைக்கப்படுகின்றனர் என்ற கொடுமையை நாம் அறிவோம்.

தொழுநோய், தொழுநோயாளி என்ற வார்த்தைகளைப் பற்றி கொஞ்சம் சிந்திப்போம். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்வரை நாம் தொழுநோயாளி என்ற வார்த்தைக்குப் பதில் குஷ்டரோகி என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்தினோம். ஆங்கிலத்திலும் அவர்களை ‘leper’ என்று சொல்லிவந்தோம். நல்ல வேளையாக இப்போது ஆங்கிலத்திலும், தமிழிலிலும் சரியான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துகிறோம். ஆங்கிலத்தில் ‘leprosy patient’ என்றும், தமிழில், தொழுநோயாளி என்றும் அழைக்கிறோம். குஷ்டரோகி என்றோ, leper என்றோ சொல்லும்போது, நாம் குறிப்பிடும் மனிதர், அந்த நோயாகவே மாறிவிட்டதைப்போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்துவதால், அவரை, மனிதப் பிறவியாகவே நாம் கருதுவதில்லை. இன்றும், இந்நிலை, பல இடங்களில் தொடர்வது, வேதனைக்குரிய ஓர் உண்மை. நாம் பயன்படுத்தும் சொற்களை மாற்றும்போது எண்ணங்களும் மாறும் என்பது உண்மை. ஒருவரை, குஷ்டரோகி என்று சொல்வதற்குப் பதில், அவரை ஒரு நோயாளி என்று குறிப்பிடும்போதே, அவரைப் பற்றிய நமது எண்ணங்களும் உணர்வுகளும் வேறுபடும். அவரைப் பற்றி சிறிதளவாகிலும் உள்ளத்தில் மரியாதை பிறக்கும்.

இஸ்ரயேல் மக்களிடையே தொழுநோயாளிகளைப் பற்றிய எண்ணங்களும் அவர்கள் நடத்தப்பட்ட முறைகளும் மிகக் கொடுமையாக இருந்தன. விவிலியத்தில் பரிசுத்தம், புனிதம் என்ற சொற்களும், நலம் அல்லது சுகம் என்ற சொற்களும், ஒரே அடிப்படை சொல்லிலிருந்து வந்தவை. கடோஷ் (Kadosh) என்ற எபிரேயச் சொல்லுக்கு, இறைமை, முழுமை என்ற அர்த்தங்கள் உண்டு. எவையெல்லாம் முழுமையாக, நலமாக உள்ளனவோ, அவையெல்லாம் பரிசுத்தமானதாக, புனிதமானதாகக் கருதப்பட்டன. இந்த அடிப்படையில், நலம் இழந்தோரை இறைவனிடமிருந்து பிரிந்தவர்கள், எனவே பாவிகள் என்று தீர்மானித்தனர் யூதர்கள். அதிலும், தொழுநோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், பெரும் பாவிகள் என்ற கண்டனம் எழுந்தது. தொழுநோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பின்பற்ற வேண்டிய விதிமுறைகளை, லேவியர் நூல் இவ்வாறு சொல்கிறது.
லேவியர் நூல் 13: 44-46
தொழுநோயால் பாதிக்கப்பட்டவர் கிழிந்த உடை அணிந்து, தலை வாராமல் மேலுதட்டை மறைத்துக்கொண்டு, தீட்டு, தீட்டு, என குரலெழுப்ப வேண்டும். நோயுள்ள நாளெல்லாம் அவர் தீட்டுள்ளவர். எனவே தீட்டுள்ள அவர் பாளையத்துக்கு வெளியே தனியாகக் குடியிருப்பார்.

இத்தகையக் கொடுமைகளுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டு, ஊருக்கு வெளியே, ஒரு குப்பைமேட்டில் அமர்ந்திருந்த யோபு, இறைவன் தன்னை எவ்வாறெல்லாம் வதைக்கிறார் என்பதை 19ம் பிரிவில் பட்டியலிடும் அதே வேளையில், அதே இறைவன் மீது தனக்கு உள்ள நம்பிக்கையை, இப்பிரிவின் இறுதிப் பகுதியில் மிக உன்னதமான சொற்களில் அறிக்கையிடுகிறார். இந்த அற்புதமான வரிகள், நம் அடுத்தத் தேடலை வழிநடத்தும்.


Saturday, May 13, 2017

1st Centenary of the Apparitions of Our Lady of Fatima பாத்திமா அன்னை – முதல் நூற்றாண்டு விழா



Lucas, the boy miraculously cured by the intercession of St Francisco and St Jacinta
hugs Pope Francis in Fatima Mass – Source: Vatican Radio 
The Centenary Mass in Fatima – Source: Vatican Radio
5th Sunday of Easter

May 13, this Saturday, we celebrated the Feast of Our Lady of Fatima. More than that, this year was the First Centenary of the Apparitions of Our Lady in Fatima. Hence, Pope Francis made a flying visit to the Shrine of Fatima this Friday and Saturday.
Centenary celebrations come only once in 100 years. The next Centenary of Fatima Shrine will be celebrated in the year 2117. I don’t plan to be stay on till then. Hence, I wish to reflect on this Shrine and what Our Lady of Fatima wishes to teach us today.

The first European War, also known as World War I broke out in 1914. Wikipedia says: World War I … began on July 28, 1914 and lasted until November 11, 1918. The war lasted exactly four years, three months and 14 days. Most of the fighting was in Europe, but soldiers from many other countries took part, and it changed the colonial empires of the European powers. Before World War II began in 1939, World War I was called the Great War, or the 'war to end all wars'.
In fact, this war, instead of ending all wars, inaugurated many other wars, including World War II and also, as Pope Francis says, World War III ‘fought piece-meal’ in the world today.
Although I am not a great fan of statistics, I must record here that this war resulted in the death of more than 9 million soldiers and more than 7 million citizens. Pope Benedict XV branded this as a ‘useless massacre’ and ‘the suicide of civilized Europe’.
Pope Benedict XV, who was elected on 3 September 1914, a month after the outbreak of World War I, tried to stop the war but in vain. The first public speech Pope Benedict XV gave after the Conclave which elected him as Pius X’s successor on 3 September, marked the start of his mission to end hostilities, convincing the great powers to resolve pending questions through dialogue and negotiation. This was the spirit of his first four public wartime speeches. On 8 September 1914 Benedict XV “repeated his predecessor’s call to people to pray for an end to the war,” urging powers to put down their weapons. But his calls fell on deaf ears. (Vatican Insider)

When the war was raging, Our Lady appeared to three shepherds in Fatima on May 13, 1917 with the same appeal to the people, namely, to pray for peace. When we think of Our Lady appearing in Fatima, our minds naturally think of the apparitions in Lourdes, Guadalupe and Velankanni. When we put all these apparitions together, the first thing that strikes us is the fact that Our Lady chose very, very simple people to become his messengers.
If Our Lady wanted to drive home the message of peace in the world, she should have appeared to the European leaders, or, to the Church leaders and through them spread the message of peace. But, she chose the poor, illiterate shepherds. She knew well that only the poor, and pure of heart can see the divine with ease (Cf. Mt. 5: 3,8).

Cardinal Pietro Parolin, Vatican Secretary of State, just before leaving for Fatima, gave an interview to Vatican Radio where he spoke about the choice made by Mary:
“The Virgin of the Magnificat, the Lady of the Rosary, did not appear to the rich, did not appear to the powerful, did not appear to the influential people but appeared to children. We could, in a sense, consider them 'the last of society, to use the terminology of the Pope, almost the "scraps" of society. The Madonna of the Magnificat gave Fatima Shepherds a counter-current message. We were in war time, so the discourse was one of hate, revenge, hostility, and clash - "the useless massacre" of Benedict XV; Madonna, on the other hand, speaks of love, speaks of forgiveness, speaks of the ability to sacrifice oneself and to make oneself a gift to others. So, a total reversal of the values ​​that were, at that time, prevailing in society.”  

Mary made this choice since she was totally in tune with the choices made by God the Father as well as her Son Jesus. God chose simple shepherds like Moses and David to lead His people. Jesus chose simple shepherds near Bethlehem to become the messengers of His Birth. (We reflected on this last week!) Jesus went on to choose simple fishermen and a tax collector to become his Apostles. Hence, it is no surprise that Our Lady chose simple people to receive important messages for humanity.

Of the three shepherds – Lucia, Francisco and Jacinta – chosen by Our Lady, Francisco and Jacinta were canonized on May 13, by Pope Francis at the Shrine of Fatima. The miracle that helped in this canonization process is the miraculous cure of Lucas, a boy from Brazil. His father João Batista, along with his wife Lucila Yurie met the journalists on May 11, Thursday, in Fatima. In recounting the story of their son’s healing in the face of almost certain death, João Batista and his wife Lucila Yurie could not hold back tears. Here is a report from Catholic News Agency – CNA/EWTN:
“On March 3, 2013, before 8:00 pm, our son Lucas, who was playing with his little sister Eduarda, fell out of a window from a height of 20 feet. He was five years old,” related the boy's father.
“His head hit the ground and he sustained a very serious injury, which caused a loss of brain tissue,” Batista said during the press conference at the Fatima Shrine.
Teetering between life and death, “he was given medical care in our city, Juranda, and given the severity of his condition, he was transferred to the hospital in Campo Mourao, Parana.”
“When we got there, Lucas was in a deep coma. His heart stopped twice, and they performed an emergency operation.”
It was at that moment that “we began to pray to Jesus and Our Lady of Fatima, to whom we have a great devotion,” Batista said.
“The next day we called the Carmelite convent of Campo Mouro to ask the sisters to pray for the boy,” he said. But the community was observing a period of silence, and so the message did not get to them.

As the days went by, Lucas became worse, his father recounted. On March 6, the doctors considered transferring him to another hospital, since their facility did not have the necessary care for a boy of his age.
“They told us that the chance of the boy surviving was low, and if he did survive, his recovery would be very slow,” likely dealing with “severe cognitive disabilities or even remaining in a vegetative state.”
On March 7, Batista said, “we called the convent again.” That time, they were able to get their prayer request to the sisters.
“One of them ran to the relics of Blessed Francisco and Jacinta, which were next to the tabernacle, and felt the impulse to pray the following prayer: ‘Shepherds, save this child, who is a child like you’…she also persuaded the other sisters to pray to the little shepherds to intercede for him.”
“And so they did,” Batista said. “In the same way, all of us, the family, began to pray to the little shepherds, and two days later, on March 9, Lucas woke up and began to speak, even asking for his little sister.” On the 11th, he left the ICU and was discharged from the hospital a few days later.

Since that time, Lucas “has been completely well and has no symptoms or after effects,” the child’s father said. “He has the same intelligence (as he did before the accident), the same character, everything is the same. The doctors, some of them non-believers, said that his recovery had no explanation.”
“We thank God for the cure of Lucas and we know with all the faith we have in our hearts, that this miracle was obtained through the intercession of the little shepherds Francisco and Jacinta.”… Batista said.

During the Mass celebrated by Pope Francis on Saturday, Lucas (now, 8 years old) walked up to the altar along with the whole family and gave a big hug to the Holy Father. It was a moment to be cherished. We pray that through the continual intercession of Saints Francisco and Jacinta, Lucas too becomes a messenger of peace to the world!
Jacinta and Francisco, both died before age 12, have become the youngest non-martyrs to be canonized. Sister Lucia, the third visionary, lived much longer, dying in 2005 at the age of 97. The Church is currently examining documents and collecting testimonies for her beatification cause.

May Our Lady of Fatima continue to guide this world, torn apart by the ‘Third World War’, in the path of peace and reconciliation.

A tail piece on reconciliation and peace that comes to us from South Korea:
On May 10, last Wednesday, Mr Moon Jae-in was sworn in as the new President of South Korea. He is the second Catholic to become the President of South Korea after Kim Dae-jung who was President from 1998 to 2003. Mr Moon Jae-in has spoken about resuming talks with North Korean government, instead of pursuing confrontation and conflict. This message that comes three days ahead of the Feast of Our Lady of Fatima, tells us that peace is still possible in this world, if we try honestly. What the Korean Church appreciates in the new president is the already announced approach of opening and negotiating relations with the North. The observers relate it to the "Sunshine Policy", of his predecessor Catholic Kim Dae-jung who was awarded the Nobel Peace Prize. (Kim Dae-jung was the 8th President of South Korea…He was sometimes referred to as the "Nelson Mandela of Asia". – Wikipedia)

The Vigil Service in Fatima – Source: Vatican Radio
The Vigil Service in Fatima – Source: Vatican Radio
உயிர்ப்புக்காலம் 5ம் ஞாயிறு

நூற்றாண்டு விழா என்பது நூறு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை வருவது. ஒருவர் தான் வாழும் காலத்தில் பல நூற்றாண்டு விழாக்களைக் காணமுடியாது என்பதால், இவ்விழா முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. மே 13, இச்சனிக்கிழமை, போர்த்துக்கல் நாட்டின், பாத்திமா திருத்தலத்தில், மரியன்னை காட்சிகள் கொடுத்த அற்புத நிகழ்வின் முதல் நூற்றாண்டு விழா, திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள் தலைமையில் சிறப்பிக்கப்பட்டது. இந்த விழாவின் முக்கியத்துவத்தை அசைபோடவும், இவ்விழா நமக்குள் உருவாக்கும் சிந்தனைகளால் மனதை நிரப்பவும் இந்த ஞாயிறன்று முயற்சி செய்வோம்.

1914ம் ஆண்டு, முதல் உலகப்போர் ஆரம்பமானது. அந்தப் போர், "போர்களையெல்லாம் முடிவுக்குக் கொணரும் போர்" (Great War / War to End All Wars) என்று பேசப்பட்டது. உண்மையில் பார்க்கப்போனால், போர்கள் பலவற்றை துவக்கி வைத்த போராக இது அமைந்தது என்பதுதான் உண்மை. 7 கோடிக்கும் அதிகமான போர்வீரர்களை சண்டையில் ஈடுபடுத்திய அப்போர், 90 இலட்சத்திற்கும் அதிகமான வீரர்களின் உயிரையும், 70 இலட்சத்திற்கும் அதிகமான அப்பாவி மக்களின் உயிர்களையும் பலி வாங்கியது. ஐரோப்பிய நாடுகளை பெருமளவு அழிவுக்கு உள்ளாக்கிய இந்தப் போர், 1918ம் ஆண்டு முடிவுற்றது. இந்த போர் நிகழ்ந்த வேளையில் திருஅவையின் தலைவராகப் பணியாற்றிய திருத்தந்தை, 15ம் பெனடிக்ட் அவர்கள், இந்தப் போரை, "பயனற்ற படுகொலை" (useless massacre) என்று குறிப்பிட்டார்.

இந்தப் போர் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்திருந்த வேளையில், 1917ம் ஆண்டு, போர்த்துக்கல் நாட்டில் அதிசயக் காட்சிகள் தோன்றின. பாத்திமா என்ற ஊருக்கு ஏறக்குறைய ஒரு மைல் தூரத்திலுள்ள கோவா த இரியா என்ற இடத்தில் ஆடு மேய்த்துக்கொண்டிருந்த இரு சிறுமிகள், ஒரு சிறுவன் என்று, மூவருக்கு, அன்னை மரியா காட்சி கொடுத்தார். அவ்வாண்டு, மே மாதம் 13ம் தேதி, முதல்முறை தோன்றிய அன்னை மரியா, தொடர்ந்து ஆறு மாதங்கள், அதாவது அக்டோபர் மாதம் முடிய, ஒவ்வொரு மாதமும் 13ம் தேதி தோன்றினார். அந்த இறுதிக் காட்சியைக் காண, 70,000 மக்கள் கூடியிருந்தனர் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆறு முறை தோன்றிய அன்னை மரியா, லூசியா, பிரான்சிஸ்க்கோ, ஜசிந்தா என்ற மூவரிடமும் உலகின் அன்றைய நிலை குறித்தும், எதிர்காலத்தைக் குறித்தும், பல உண்மைகளை, இரகசியங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டார்.

லூர்து நகர், பாத்திமா நகர், குவாதலூப்பே, வேளாங்கண்ணி என்று உலகின் பல்வேறு இடங்களில் அன்னை மரியா காட்சியளித்த நிகழ்வுகளைத் தொகுத்துப் பார்க்கும்போது, ஓர் உண்மை எளிதில் புலனாகிறது. இத்திருத்தலங்கள் அனைத்திலும், அன்னை மரியா, மிக எளிய, சாதாரண மனிதர்களுக்குக் காட்சியளித்துள்ளார். அன்னை மரியா ஏன் இத்தகையோரைத் தேர்ந்தெடுத்தார் என்று கேள்வியெழுப்பத் தோன்றுகிறது.
முதல் உலகப்போரினால் மனித சமுதாயம் சீர்குலைந்து வந்தபோது, உலகத் தலைவர்களிடம், அல்லது, திருஅவைத தலைவர்களிடம் மரியன்னை தோன்றி, போரைத் தடுத்து நிறுத்தும் வழிகளைப் பற்றி கூறியிருக்கலாம். ஆனால், அன்னை மரியா தேர்ந்தெடுத்ததோ எழுதப் படிக்கத் தெரியாத மூன்று சிறாரை! இவர்கள் வழியே உலகில் மாற்றங்களைக் கொணர அன்னை மரியா முயன்றதை எண்ணிப்பார்க்கும்போது, விவிலியத்தில் இறைவன் மேற்கொண்ட முயற்சிகளின் தொடர்ச்சியாக இது தெரிகின்றது.

சென்ற ஞாயிறு நாம் சிந்தித்ததுபோல், மோசே, தாவீது போன்ற இடையர்களை, தன் மக்களின் தலைவர்களாக இறைவன் தேர்ந்தார். இடையர்களை அழைத்து, தன் பிறப்பை அறிவிக்கச் சொன்னார், இயேசு. அதேபோல், தன் பொது வாழ்வுக்குத் துணையாக, மீன்பிடிப்போரைத் தேர்ந்தார். இதே வழியைப் பின்பற்றி, மரியன்னை, லூர்து நகரில் பெர்னதெத், பாத்திமாவில் லூசியா, பிரான்சிஸ்கோ, ஜசிந்தா என்ற மூவர், குவாதலூப்பேயில் யுவான் தியேகோ என்று அனைவரையும் எளியோராகவே தேர்ந்தெடுத்தார். எளிய உள்ளம் கொண்டோர், விண்ணரசைப் பெறுவர் என்பதாலும், தூய உள்ளம் கொண்டோர் இறைவனை எளிதில் காணமுடியும் என்பதாலும் (காண்க மத். 5: 3,8), இவர்கள் அனைவரும் தெரிவு செய்யப்பட்டனர் என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறோம்.

மரியன்னை தேர்ந்தெடுத்த இந்த ஆறுபேரில், பெர்னதெத் மற்றும் யுவான் தியேகோ இருவரும் புனிதர்களாக உயர்ந்துள்ளனர். மே 13 இச்சனிக்கிழமை, பிரான்சிஸ்கோவும், ஜசிந்தாவும், திருஅவை வரலாற்றில், மிகக் குறைந்த வயதுடைய புனிதர்கள் என்ற தனியிடத்தைப் பிடித்துள்ளனர். இயேசுவுக்காக உயிர் துறந்த மாசற்றக் குழந்தைகள் உட்பட, குழந்தை மறைசாட்சிகள் பலர் புனிதர்களாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளனர். மறைசாட்சிய மரணம் இன்றி, புனிதர்களாக உயர்த்தப்பட்டுள்ளவர்கள் வரிசையில், 10 வயது பிரான்சிஸ்கோ, 9 வயது ஜசிந்தா இருவரும் மிகக் குறைந்த வயதுடையவர்கள்.

பாத்திமா திருத்தலத்திற்கு திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள் மேற்கொண்ட திருத்தூதுப் பயணத்தைக் பற்றி, திருப்பீடச் செயலர், கர்தினால் பியெத்ரோ பரோலின் அவர்கள் மே 11, இவ்வியாழனன்று வழங்கிய ஒரு பேட்டியில் கூறும் சில கருத்துக்கள் நம்மைச் சிந்திக்கத் தூண்டுகின்றன:
சக்தியும், செல்வமும் மிக்கவர்கள், முதல் உலகப் போரை உருவாக்கி வந்த வேளையில், மரியன்னை, சக்தியற்ற, படிப்பறிவற்ற எளிய இடையர்களாகிய சிறாருக்குத் தோன்றியது, அன்னை மரியா, விளிம்புகளில் வாழ்வோரைத் தெரிவு செய்கிறார் என்பதற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு. 'சமுதாயத்தின் குப்பைகளாக ஓரங்களில் தள்ளப்படுவோர்' என்று திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள் அடிக்கடி கூறிவரும் இத்தகையோரை மரியன்னை தேடிச் சென்றார்.
"பயனற்ற படுகொலை" என்று, திருத்தந்தை 15ம் பெனடிக்ட் அவர்கள் விவரித்த முதல் உலகப்போரில், பழிக்குப் பழி என்ற பாணியில், சக்தி மிக்கவர்கள் சிந்தித்த வேளையில், மன்னிப்புச் செய்தியை இவ்வுலகிற்கு வழங்க, பாத்திமா அன்னை, எளியச் சிறாரைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.
வயதில் மிகக் குறைந்த குழந்தைகளான பிரான்சிஸ்கோ, ஜசிந்தா, இருவரும் புனிதர்களாக உயர்வதன் வழியே, யாரும், எவ்வயதிலும், நேரடியாக, நற்செய்தியின் இதயத்துடிப்பை, மரியன்னையின் மாசற்ற இதயத்தின் வழியே பெறமுடியும் என்பதை, இவ்வுலகிற்கு உணர்த்துகின்றனர் என்று கர்தினால் பரோலின் அவர்கள் தன் பேட்டியில் கூறினார்.

இவ்விரு சிறாரையும் புனிதர்களாக உயர்த்த அதிகாரப்பூர்வமாக தெரிவு செய்யப்பட்டப் புதுமை, மற்றொரு சிறுவனை, அற்புதமாக, உயிர்பிழைக்க வைத்த புதுமை.. இது, பிரேசில் நாட்டில் 2013ம் ஆண்டு நிகழ்ந்தது. பிரேசில் நாட்டிலிருந்து பாத்திமா திருத்தலத்திற்கு வந்திருந்த João Batistaவும், அவரது மனைவி, Lucila Yurieயும் தங்கள் மகன் லூக்காவுக்கு நிகழ்ந்த இந்தப் புதுமையைப் பற்றி,  செய்தியாளர்களிடம் மே 11, வியாழன்று விவரித்தனர்.
2013ம் ஆண்டு ஒரு நாள், ஐந்து வயது நிரம்பிய லூக்கா, தனது சிறிய சகோதரி எத்வார்தாவுடன் வீட்டில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். அப்போது, லூக்கா, ஜன்னல் வழியாக, கீழே தரையில் விழுந்துவிட்டான். ஜன்னல், தரையிலிருந்து 20 அடி உயரத்திலிருந்தது. அவசர உதவி வாகனத்தில் (Ambulance) சிறுவனை எடுத்துக்கொண்டு மருத்துவமனை செல்வதற்கு ஒருமணி நேரம் ஆகியது. அதற்குள் சிறுவன் கோமா நிலைக்குச் சென்றுவிட்டான். இருமுறை மாரடைப்பும் ஏற்பட்டது. அறுவை சிகிச்சை செய்த மருத்துவர்கள், சிறுவனுக்கு மூளையில் பலத்த காயம் ஏற்பட்டுள்ளது, இவன் உயிர் பிழைப்பது கடினம். அப்படியே பிழைத்தாலும், மூளைவளர்ச்சி குன்றியவனாகவோ, அல்லது, எதுவும் செய்ய இயலாதவனாகவோதான் இருப்பான் எனச் சொல்லிவிட்டனர். இதற்குப் பின்னர் சிறுவனின் தந்தை அவனது அம்மா, பிரேசில் நாட்டிலுள்ள கார்மேல் சபை அருள்சகோதரிகள் ஆகிய எல்லாரும் சேர்ந்து, அருளாளர்கள் ஜசிந்தா மற்றும், பிரான்சிஸ்கோவிடம் உருக்கமாக, இடைவிடாமல் செபித்து வந்தனர். அதன் பயனாக. லூக்காவின் உடல்நிலையில் வியக்கத்தக்க முன்னேற்றம் காணப்பட்டது. அவனுக்குப் பொருத்தியிருந்த மருத்துவக் கருவிகளை, அடுத்த ஆறு நாள்களுக்குப் பின், மருத்துவர்கள் அகற்றிவிட்டனர். லூக்கா எழுந்து அமர்ந்து, பேசத் தொடங்கினான். அடுத்த ஆறு நாள்களில் அவனை வீட்டிற்கு அனுப்பிவிட்டனர் மருத்துவர்கள். லூக்கா குணமானது பற்றி, மருத்துவ ரீதியில், எதுவும் கூறமுடியவில்லை என்று மருத்துவர்கள் அறிவித்தனர்.

பாத்திமா அன்னையின் நூற்றாண்டு விழாவைத் தொடர்ந்து, மே 14, இஞ்ஞாயிறன்று, அதாவது, மே மாதத்தின் இரண்டாம் ஞாயிறு, உலகில் 80க்கும் மேற்பட்ட நாடுகளில் அன்னை தினம் கொண்டாடப்படுகிறது.
பாத்திமா அன்னை திருநாள், அன்னை தினம் இரண்டையும் இணைத்து சிந்திக்கும்போது, நமது நினைவு 36 ஆண்டுகள் பின்னோக்கிச் செல்கிறது. 1981ம் ஆண்டு, மே 13ம் தேதி புதன்கிழமை. அன்று, திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால் அவர்கள், தனது வழக்கமான புதன் பொது மறைக்கல்வி உரையை வழங்க வத்திக்கான் புனித பேதுரு பசிலிக்காப் பேராலய வளாகத்திற்குத் திறந்த காரில் வந்தார். அங்குக் குழுமியிருந்த ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் ஆரவாரம் செய்தனர். மக்கள் கூட்டத்தில் இருந்த Mehmet Ali Agca என்ற இளைஞர், துப்பாக்கியால் திருத்தந்தையை நோக்கிச் சுட்டார். திருத்தந்தை காருக்குள் சரிந்து விழுந்தார். அவர் சரிந்து விழுந்தபோது, ஓர் அன்னையின் உருவில் மரியா அவரைத் தாங்கிப் பிடித்திருப்பதைப் போன்ற ஓவியங்கள், உலகெங்கும் மின்னஞ்சல்களில் அவ்வப்போது வலம் வருகின்றன. அன்று, திருத்தந்தை 2ம் ஜான்பால் அவர்களின் உடலில் பாய்ந்த மூன்று குண்டுகளும், உயிரைப் பறிக்கும் இடங்களில் பாயாமல் திசை மாறிச் சென்றன. "என் உடலில் பாய்ந்த குண்டுகளின் பாதையை ஓர் அன்னையின் கரம் வழிநடத்தியது" என்று, திருத்தந்தை பின்னர் கூறினார். அந்த மூன்று குண்டுகளில் ஒன்று, பாத்திமா அன்னையின் மகுடத்தில் இணைக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த நிகழ்வின் முதல் ஆண்டு நிறைவேறிய வேளையில், அதாவது, 1982ம் ஆண்டு மே மாதம் 12ம் தேதி, திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால் அவர்கள், போர்த்துகல் நாட்டில் உள்ள பாத்திமா திருத்தலம் சென்றிருந்தபோது, மீண்டும் அவர்மீது மற்றொரு கொலை முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது. இம்முறை, திருத்தந்தையை கத்தியோடு தாக்க  வந்தவர், இஸ்பானிய நாட்டைச் சேர்ந்த Juan María Fernández Krohn என்ற அருள்பணியாளர். இந்த தாக்குதலிலிருந்தும், திருத்தந்தை உயிர் தப்பித்தார்.

1981ம் ஆண்டு மே 13, அடுத்த ஆண்டு மே 12 என்ற இரு நாட்களிலும் அருளாளர் இரண்டாம் ஜான் பால் அவர்களின் உயிரைக் காத்தது அன்னை மரியா என்ற கருத்து மக்கள் மனதில் இன்றும் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளது. பாத்திமா அன்னைத் திருநாளையும் அன்னை தினத்தையும் இணைத்து கொண்டாடும் இந்த நன்னாளில், நம்மைப் பேணிக் காத்து வரும் அன்னை மரியாவையும், நமது அன்னையர் ஒவ்வொருவரையும் மனதார, மனதுருக எண்ணி, இறைவனுக்கு நமது நன்றியைக் கூறுவோம்.


நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன், உலக அமைதிக்காகச் செபிக்கும்படி பாத்திமா அன்னை விடுத்த அழைப்பு, முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவு இன்று நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டிய ஓர் அழைப்பு. திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள் கூறுவதுபோல், ‘சிறு, சிறு துண்டுகளாக மூன்றாம் உலகப் போர் உலகின் பல பகுதிகளில் நடைபெற்றுவரும் இன்றையச் சூழலில், பாத்திமா அன்னையிடம் நாம் மீண்டும் அடைக்கலம் தேடுவோம். அந்த அன்னையின் பரிந்துரையால், இவ்வுலகம் மீண்டும் நிலையான அமைதியை  சுவைக்க வேண்டுமென்று மன்றாடுவோம்.