28 April, 2022

Healing Encounter குணமளிக்கும் சந்திப்பு

  
Jesus by Lake Tiberias

Easter – 3rd Sunday

Ever since Easter Sunday, our Gospel readings recall the events in which Jesus meets those who have been close to him. If God the Father so wished, he could have made the Resurrection of Jesus a spectacular show for all the world to see. Such a show would have been an ‘appropriate response’ to the violent and ignominious show staged around Jerusalem and, finally, on Calvary, by the Romans and the religious leaders.
If Jesus wished to make his Resurrection an undeniable proof of his divinity, or, a frightening lesson to those who killed Him, He could have appeared to Pilate, Herod, the Chief Priests and the Roman officials to show them who was truly in charge. Instead, God the Father, as well as Jesus wanted the Resurrection to be a quiet, deep, and life changing experience for those who had been part of Jesus’s life on earth. Jesus met his disciples quite a few times to heal them of the Good Friday memories and to infuse them with new energy. In today’s liturgy we read one such meeting Jesus had on the shores of the Sea of Tibe'ri-as - John 21: 1-19.

In a novel, or in a movie the final pages or the final moments are usually described as the climax. In John’s Gospel we reach a climax in the 20th chapter with the encounter of Jesus with Thomas.  Then comes a P.S. (postscript) in the form of the 21st chapter – one of the post-resurrection apparitions of Jesus by the Sea of Tibe'ri-as. Keeping aside all the scriptural investigations about who the author of this chapter might be (whether John himself or one of his close disciples etc.), we are thankful to God for this lovely P.S.

We know well that the whole Gospel of John is not a simple historical account of what Jesus said and did, but more of a theological treatise. In this event, by the Sea of Tibe'ri-as, we come across one such theological treatises of John.
Chapter 21 of John begins with a list of those who are taking part in this event. One of them is Thomas called the Twin. We are naturally reminded of the Gospel we heard last Sunday – how the Risen Christ ‘healed’ the ‘doubting Thomas’. In today’s Gospel too we come across another healing session – the Risen Christ healing ‘Peter the coward’, who denied Jesus. We can safely say that not only Thomas, but all the disciples doubted the Resurrection, since the concept of Resurrection was very foreign to the Jewish belief. In the same way, we can say that not only Peter, but almost all the disciples were cowards and, given a chance, they too would have denied Jesus. Thomas and Peter were representatives of the whole group. Hence, by healing these representatives, Jesus healed the fears and doubts of the whole group.

The disciples, locked up in the upper room for fear of … almost everyone, including themselves – probably wanted to give up and get back to their former life – fishing! When Peter proposed this, all of them agreed. They had made a full circle – back to square one! These were simple fishermen and Jesus called them with a promise that henceforth they would be catching men. (Lk.5: 10). It was true that during the last three years they had learnt this ‘new trade’ of catching people to some extent… but always with Jesus! Now that Jesus was gone, they did not dare think of catching people. On the other hand, the disciples feared that the people would catch them and hand them over to the Romans. Hence, they had to be in hiding. They were convinced, that without Jesus, it was useless to linger on in the new trade of catching men. Hence, they decided to get back to their old trade which they knew well – catching fish!

But, returning to their old ways did not prove to be easy. They went out and got into the boat; but that night they caught nothing, (John 21:3) says the Evangelist. As fishermen, they have had many a night when they caught nothing. But on that night in Tibe'ri-as when they caught nothing, their minds, inadvertently went to a similar night they had spent at the lake of Gennes'aret when they caught nothing throughout the night. But, their disappointment was turned into unbelievable joy over the rich haul of fish in the morning (unusual time for fishing, indeed). This was possible, since they had ventured into the deep and had let down their nets at the bidding of one stranger called Jesus of Nazareth. (Luke 5: 4-11)

A similar experience awaited them in Tibe'ri-as too. They were asked to let down the nets in the morning and when they obeyed, they caught 153 large fish! This time, the disciples recognized the person asking them to let down their nets at dawn!

Juxtaposing these similar-looking events at Gennes'aret and Tibe'ri-as, we learn many things about Peter as well as ourselves. When the great haul of fish was seen by Peter in Gennes'aret, he fell down at Jesus' knees, saying, "Depart from me, for I am a sinful man, O Lord." (Lk 5: 8). At the Sea of Tibe'ri-as when a similar miracle occurred, Peter sprang into the sea and reached Jesus.
At Gennes'aret, we are not sure whether Peter was aware of what he was saying – about his being sinful as well as about asking Jesus to leave him. Now, at Tibe'ri-as, Peter was very much aware that he had sinned – sinned greatly against Jesus and yet he did not want Jesus to leave him. On the other hand, Peter went seeking Jesus.

When Peter and the other disciples reached the shore, a pleasant surprise awaited them. When they got out on land, they saw a charcoal fire there, with fish lying on it, and bread. (John 21:9). Fr Thomas Rosica, a Basilian priest, CEO, Salt & Light Catholic Media Foundation in Canada, in his book ‘Words Made Flesh – Biblical Reflections for Year C’, reflects specially on the ‘charcoal fire’ mentioned in this verse.
Fr Rosica says that this ‘charcoal fire’ reminds us about “the provocative scene from Luke’s Passion Narrative when Peter disowns Jesus (Luke 22:55)”. A similar scene is also narrated in John’s gospel (John 18:18), where we see the servants and officers making a charcoal fire in the high priest’s courtyard and Peter joining them. Fr Rosica goes on to say: “That scene presents the fire of denial and betrayal. John’s Gospel (today) offers the fire of repentance and recommitment.”

The meeting between Jesus and Peter on the shore of Tibe'ri-as, was not about the past, was not about settling scores. On the contrary, it was about love, surrender, and mission. Sometimes, when we are surrounded by abundant, unconditional love, we can either surrender ourselves to this undeserved love or, we can close in on ourselves, feeling very unworthy. Very often we wish that the overpowering love leaves us alone. Thus, left alone, we wallow in self-pity. This is what happened to Peter at Gennes'aret, during the first meeting with Jesus. Fortunately, Peter was willing to enter the school of love that Jesus had invited him in. Hence, after three years, here he was at Tibe'ri-as, plunging into the sea to reach Jesus, knowing full well that he had sinned against that very same person.

Once Peter took that initiative, then Jesus took over. Peter was restored to his original position as the leader of the group - “Feed my sheep” (John 21:17). The one lesson we can learn from Peter in today’s episode at the Sea of Tibe'ri-as is this: whatever we are, wherever we are, we can ALWAYS get back to God, to Christ. This was one of the favourite themes expressed by our Holy Father Francis in many of his homilies: “Never forget this: The Lord never gets tired of forgiving us. It is we, who get tired of asking for forgiveness.”

As we contemplate the breakfast prepared with motherly love by the Risen Jesus on the shore of Tibe'ri-as, we continue to pray for the people of Sri Lanka and Ukraine, that the Risen Jesus envelopes them with motherly love and lead them to the joy of the Resurrection! 

Breakfast with Jesus

உயிர்ப்புக்காலம் 3ம் ஞாயிறு

தந்தையாம் இறைவன், தன் திருமகனின் உயிர்ப்பை, ஓர் உலக அதிசயமாக விளம்பரப்படுத்த நினைத்திருந்தால், அவர், கல்லறையிலிருந்து உயிர்த்ததை, எருசலேம் மக்கள் அனைவரும் காணக்கூடிய மாபெரும் ஒரு காட்சியாக மாற்றியிருக்கலாம். அவரது பாடுகளையும், மரணத்தையும் மக்கள் கண்டதுபோலவே, அவரது உயிர்ப்பையும் அவர்கள் கண்டிருந்தால், அது உலக மகாப் புதுமையாக மாறியிருக்கும்.
அதேவண்ணம், இயேசு, தன் உயிர்ப்பை, ஒரு வெற்றியாகக் கொண்டாட விழைந்திருந்தால், உயிர்த்தெழுந்ததும், தன்னை மரணத்திற்கு உட்படுத்திய பிலாத்து, தலைமைக்குரு மற்றும் ஏனைய மதத்தலைவர்களுக்கு முதலில் தோன்றியிருக்க வேண்டும். இவை எதையும் செய்யாமல், இயேசு, அன்னை மரியா, சீடர்கள், தன் நண்பர்கள் ஆகியோரை மட்டுமே சந்தித்தார். அன்னை மரியாவை அவர் சந்தித்தார் என்று நற்செய்திகள் எதுவும் சொல்லவில்லை எனினும், அவர் கட்டாயம் தன் அன்னையை முதலில் சந்தித்து ஆறுதல் வழங்கியிருப்பார் என்பதை நாம் நம்பலாம்.

தன் உயிர்ப்பு, உலகத்திற்கு, குறிப்பாக, தன்னைக் கொன்றவர்களுக்கு, ஒரு பாடமாக, ஓரு வெற்றி விழாவாக, ஒரு மந்திரக்காட்சியாக அமையவேண்டும் என்பது, இயேசுவின் நோக்கம் அல்ல. இவ்வுலக வாழ்வில், தன்னுடன், இன்பத்திலும், துன்பத்திலும் உடன்வந்த சீடர்களையும், தனக்கு நெருங்கியவர்களையும்நம்பிக்கையால் நிறைத்து, இனி அவர்கள் தொடரவிருக்கும் போராட்டத்தில் அவர்களுக்கு உறுதியை வழங்குவது ஒன்றே, இயேசுவின் நோக்கமாக அமைந்தது. இந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்ற, இயேசு, அவர்களை பலமுறை சந்தித்தார். அச்சந்திப்புகளின் ஓர் உச்சகட்டமாக, திபேரியக் கடல் அருகே நடந்த சந்திப்பை நாம் எண்ணிப்பார்க்கலாம். இச்சந்திப்பு இன்றைய நற்செய்தியாக நமக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது.

யோவான் நற்செய்தியின் இறுதிப் பிரிவில் இடம்பெறும் இந்நிகழ்வை, நற்செய்தியாளர் யோவான் எழுதவில்லை, மாறாக, அவரது சீடர்களில் ஒருவர், பின்னர் இணைத்தார் என்பது, விவிலிய ஆய்வாளர்களின் கணிப்பு. ஆய்வுக்கணிப்புக்களை ஒருபுறம் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, நாம் ஆண்டவருக்கு நன்றி சொல்லவேண்டும். ஏனெனில், 21ம் பிரிவில் கூறப்பட்டுள்ள இந்நிகழ்வு, நம் வாழ்வுக்குத் தேவையான பல பாடங்களைச் சொல்லித் தருகின்றது.

யோவான் நற்செய்தி, இயேசுவின் வாழ்வை, வெறும் வரலாற்றுப் பதிவாக வழங்காமல், ஓர் இறையியல் பாடமாக வழங்கியுள்ளது என்பதை அறிவோம். இயேசுவின் கூற்றுகள், இயேசுவின் செயல்கள் அனைத்தும், யோவான் நற்செய்தியில், பல இறையியல் எண்ணங்களை, நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் வெளிப்படுத்துகின்றன. இந்தக் கண்ணோட்டத்துடன், இன்றைய நற்செய்திப் பகுதியை நாம் அணுகுவோம்.

இந்நிகழ்வின் ஆரம்பத்தில் ஏழு கதாப்பாத்திரங்களை அறிமுகப்படுத்துகிறார், ஆசிரியர். சீமோன் பேதுரு, திதிம் எனப்படும் தோமா, கலிலேயாவிலுள்ள கானாவைச் சேர்ந்த நத்தனியேல் என்று... யோவான், தன் அறிமுகத்தை ஆரம்பிக்கிறார். திதிம் என்ற தோமாவை ஆசிரியர் குறிப்பிட்டதும், நமது நினைவில், சென்ற ஞாயிறு திருப்பலியில் வாசிக்கப்பட்ட நிகழ்வு நிழலாடுகிறது. அந்நிகழ்வில், சந்தேகத்துடன் போராடி புண்பட்டிருந்த தோமாவை, உயிர்த்த இயேசு சந்தித்து, குணமாக்கியதை சிந்தித்தோம். அந்நிகழ்வின் ஒரு தொடர்ச்சிபோல, மற்றொரு குணமாக்குதல் நிகழ்வு, இன்று சொல்லப்படுகிறது. இயேசுவை, தனக்குத் தெரியாது என்று மறுதலித்த பேதுருவை, உயிர்த்த இயேசு குணமாக்கும் நிகழ்வை, இன்றைய நற்செய்தி சொல்கிறது.

கதாப்பாத்திரங்களின் அறிமுகத்திற்குப் பின், இன்றைய நற்செய்தி சொல்வது இதுதான்: "அப்போது சீமோன் பேதுரு அவர்களிடம், 'நான் மீன்பிடிக்கப் போகிறேன்' என்றார். அவர்கள், 'நாங்களும் உம்மோடு வருகிறோம்' என்று போய்ப் படகில் ஏறினார்கள். அன்று இரவு அவர்களுக்கு மீன் ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை." (யோவான் 21: 3)

யூதர்களுக்கும், உரோமையர்களுக்கும் பயந்து, மேல் மாடியில், பூட்டிய அறைக்குள் பதுங்கியிருந்த சீடர்கள், தங்கள் பழைய வாழ்வுக்கேத் திரும்பிவிடலாம் என்று எண்ணிக்கொண்டிருந்த வேளையில், "நான் மீன் பிடிக்கப் போகிறேன்" என்று பேதுரு கூறியது, ஓர் அழைப்பைப் போல் ஒலித்தது.

மீன் பிடிப்பதை தங்கள் வாழ்வாகக் கொண்டிருந்த எளிய மனிதர்களை, "இனி நான் உங்களை மனிதரைப் பிடிப்பவர் ஆக்குவேன்" (மத். 4:19; மாற். 1:17; லூக். 5:10) என்று உறுதி அளித்து இயேசு அழைத்தார். அந்த அழைப்பைச் சரியாகப் புரிந்தும், புரியாமலும், தங்களுக்குப் பழக்கப்பட்ட மீன்பிடிப்புத் தொழிலை விட்டுவிட்டு, ஏதோ ஒரு துணிச்சலுடன், இயேசுவைப் பின்சென்றவர்கள் சீடர்கள். இயேசு அவர்களுடன் இருந்தவரை, மக்களைப் பிடிக்கும் பணியை ஓரளவு புரிந்து செயல்பட்டனர், சீடர்கள். ஆனால், கல்வாரியில், இயேசு, சிலுவையில் இறந்தபின், நிலைமை வெகுவாக மாறிவிட்டது. சீடர்கள், மக்களைப் பிடிப்பதற்குப் பதில், மக்கள், இவர்களைப் பிடித்து, உரோமையர்களிடம் ஒப்படைத்து விடுவார்களோ என்ற பயத்தில், சீடர்கள் ஓர் அறைக்குள் பதுங்கி வாழ்ந்தனர்.

மக்களைப் பிடிக்கும் கனவுகளையெல்லாம் மூட்டைகட்டி வைத்துவிட்டு, மீண்டும் பழையபடி மீன்பிடிக்கும் தொழிலுக்கேத் திரும்பலாம் என்ற எண்ணத்துடன் போராடிக் கொண்டிருந்தனர் சீடர்கள். 'நான் மீன்பிடிக்கப் போகிறேன்'  என்று பேதுரு சொன்னதும், "நாங்களும் உம்மோடு வருகிறோம்" என்று அனைவரும் புறப்பட்டனர். கடந்த மூன்றாண்டுகள் இயேசுவுடன் அவர்கள் வாழ்ந்த அற்புதமான வாழ்வு திரும்பிவரப் போவதில்லை என்ற தீர்மானத்தில், பழைய பாதுகாப்பான வாழ்வைத் தேடிச்செல்லும் மீனவர்களாக அவர்கள் மாறிவிட்டனர். அந்தப் பழைய வாழ்வில், அவர்கள் முதலில் சந்தித்தது, ஏமாற்றம். அன்று இரவு அவர்களுக்கு மீன் ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை." (யோவான் 21: 3).

மீன்பிடித் தொழிலில், ஒன்றும் கிடைக்காமல் போன பல இரவுகளைச் சந்தித்தவர்கள், இந்தச் சீடர்கள். இருந்தாலும், அன்று, திபேரியக் கடலில், இரவு முழுவதும் முயற்சிகள் செய்தும்ஒன்றும் கிடைக்காமல் போன அந்த இரவு, அவர்கள் மனதில், கெனசரேத்து ஏரியில் நிகழ்ந்த மற்றொரு நிகழ்வை நினைவுபடுத்தியிருக்கும். அந்த நிகழ்வுதானே அவர்கள் வாழ்வை முற்றிலும் மாற்றிய நிகழ்வாக அமைந்தது! லூக்கா நற்செய்தி, 5ம் பிரிவில் (5:4-11) சொல்லப்பட்டுள்ள அந்நிகழ்விலும், அவர்கள், இரவெல்லாம் உழைத்தும் ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை என்று கூறப்பட்டுள்ளது. அவர்கள் தொழிலில் அடிக்கடிச் சந்தித்துப் பழகிப்போன அந்த ஏமாற்றத்தை, அவர்கள் வாழ்வில் மறக்கமுடியாத ஓர் அனுபவமாக இயேசு அன்று மாற்றினார். எனவேதான், இந்த இரவிலும், அந்த நாள் நினைவு அவர்களுக்கு மீண்டும் எழுகிறது.

இயேசுவின் மரணம் என்ற பெரும் எமாற்றத்திற்குப் பின், தங்கள் பழைய வாழ்வைத் தொடரலாம் என்று எண்ணியவர்களுக்கு, ஆரம்பமே ஏமாற்றமாக அமைந்தது. அந்த ஏமாற்றம், மீண்டும், அவர்கள் வாழ்வைப் புரட்டிப்போட்ட ஒரு மாற்றமாக அமைந்தது. கெனசரேத்து ஏரியில் நிகழ்ந்ததைப்போலவே, மீண்டும் ஒருமுறை, திபேரியக் கடலில் நிகழ்ந்தது. இரவு முழுவதும் உழைத்துக் காணாத பலனை, விடிந்ததும், இயேசுவின் வடிவில் அவர்கள் கண்டனர். 153 பெரிய மீன்கள் பிடிபட்டதாக, நற்செய்தியாளர் யோவான் கூறுகிறார். (யோவான் 21:11)

கெனசரேத்து ஏரியிலும், திபேரியக் கடலிலும் நடந்த இரு நிகழ்வுகளையும் இணைத்துச் சிந்திக்கும்போது, சீமோன் பேதுருவுக்கும், இயேசுவுக்கும் இடையே உருவான உறவில் ஒரு புதிய ஆழம் புலனாகிறது. இவ்விரு நிகழ்வுகளின் இணைப்பு, நமக்கு ஒரு சில பாடங்களைச் சொல்லித் தரக் காத்திருக்கிறது.
கெனசரேத்து ஏரியில் கிடைத்த அளவற்ற மீன்பிடிப்பைக் கண்டதும், பேதுரு, இயேசுவின் கால்களில் விழுந்து, "ஆண்டவரே, நான் பாவி, என்னைவிட்டுப் போய்விடும்" (லூக்கா 5:8) என்று வேண்டினார். திபேரியக் கடலில், கிடைத்த அளவற்ற மீன்பிடிப்பைக் கண்டதும், பேதுரு தண்ணீரில் பாய்ந்து சென்றார், இயேசுவை நோக்கி.
கெனசரேத்து ஏரியில் தான் ஒரு பாவி என்பதை பேதுரு உணர்ந்த வேளையில், இயேசு தன்னை விட்டு விலகவேண்டும் என்று வேண்டினார். திபேரியக் கடலில் மீன்பிடிக்க வருவதற்கு முன், தான் எவ்வளவு பெரிய பாவி என்பதை, பேதுரு நன்கு உணர்ந்திருந்தார். இயேசுவைத் தனக்குத் தெரியாது என்று மறுதலித்த பாவி, தான் என்பதை, நன்கு உணர்ந்திருந்த பேதுரு, இம்முறை, இயேசுவை விட்டு விலகிச்செல்ல எண்ணாமல், இயேசுவை நோக்கிச் சென்றார்.

பேதுருவும், சீடர்களும், கரையை அடைந்ததும், மற்றோர் ஆனந்த அதிர்ச்சி அவர்களுக்குக் காத்திருந்தது. படகைவிட்டு இறங்கியவுடன் கரியினால் தீ மூட்டியிருப்பதையும் அதன்மீது மீன் வைத்திருப்பதையும் அவர்கள் கண்டார்கள் (யோவான் 21:9) என்று இன்றைய நற்செய்தியில் வாசிக்கிறோம். 'கரியினால் தீ மூட்டப்பட்டிருக்கும்' இந்தக் காட்சி, நம் நினைவுகளை, இயேசு தன் பாடுகளைச் சந்தித்த அந்த இரவுக்கு அழைத்துச்செல்கிறது. அங்கு, தலைமைக்குருவின் வீட்டு முற்றத்தில் பணியாளர்களும் காவலர்களும் கரியினால் தீ மூட்டி அங்கே நின்று குளிர்காய்ந்து கொண்டிருந்தார்கள் (யோவான் 18:18) என்று யோவான் குறிப்பிட்டுள்ளார். அவர்களோடு நின்று குளிர் காய்ந்துகொண்டிருந்த பேதுருவிடம், "நீயும் இம்மனிதனுடைய சீடர்களில் ஒருவன்தானே?" என்ற கேள்வி எழுந்தபோது, தனக்கு இயேசுவைத் தெரியாது என்று பேதுரு மறுத்தார். தலைமைக்குருவின் வீட்டு முற்றத்தில் மூட்டப்பட்டிருந்த நெருப்பு, பேதுருவின் மறுதலிப்புக்கு ஓர் அடையாளமாக இருந்ததுபோல், திபேரிய கடலருகே மூட்டப்பட்ட நெருப்பு, பேதுருவின் மன்னிப்பிற்கு ஓர் அடையாளமாக மாறுகிறது.

பேதுருவுக்கும், இயேசுவுக்கும் இடையே நிகழ்ந்த இச்சந்திப்பில், மன்னிப்பு என்ற சொல்லோ, எண்ணமோ இடம்பெறவில்லை. அங்கு, அன்பு பறைசாற்றப்பட்டது; பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்பட்டது. அந்தப் பரிமாற்றத்தில், மன்னிப்பு, மடைதிறந்த வெள்ளமெனப் பாய்ந்து, பேதுருவை மூழ்கச் செய்தது.

நம் வாழ்வைச் சிறிது அலசிப் பார்ப்போம். பிரமிப்பூட்டும் கருணை நம்மைச் சூழும்போது, எதிர்பாராத அளவில் ஒரு பேரன்பு அனுபவம் நமக்கு ஏற்படும்போது, ஒன்று, அந்த அன்புக்கு முன் முற்றிலும் சரணடைந்து மகிழ்வோம். அல்லது, அந்த அன்பைக் கண்டு பயந்து, நமக்குள் நாமே ஒளிந்து கொள்வோம். அந்த அன்பு நம்மை விட்டு விலகினால் போதும் என்றும் நினைக்கத் தோன்றும். கெனசரெத்து ஏரியில், பேதுரு, இயேசுவின் அன்பை, முதல்முறை உணர்ந்து, பயந்து, அவரை விட்டு விலகிச்செல்ல விழைந்தபோது, இயேசுவின் வாழ்வுப்பாடங்கள் அவருக்கு ஆரம்பமாயின.
இயேசுவுடன் வாழ்ந்த மூன்று ஆண்டுகளில், பேதுரு கற்றுக்கொண்ட ஓர் உயர்ந்த பாடம், இதுதான். எந்நிலையில் தான் இருந்தாலும், இயேசுவின் அன்பில், தனக்கு, எப்போதும், புகலிடமும், தஞ்சமும் உண்டு என்பதே, அந்த அழகியப் பாடம். இந்த ஒரு பாடத்தை நாம் கற்றுக்கொண்டால் நமக்கு மீட்பு உண்டு, வாழ்வு உண்டு. எந்நிலையில் நாம் இருந்தாலும், இயேசுவை நாம் அணுகிச் செல்லமுடியும். தந்தையாம் இறைவனில் நாம் தஞ்சம் அடையமுடியும்.

இரவெல்லாம் உழைத்தும், பயனேதும் காணாமல் களைத்து, சலித்துப்போன சீடர்களுக்கு, உயிர்த்த இயேசு, ஒரு தாயின் கனிவோடு, காலை உணவைத் தயாரித்து, பரிமாறினார். அவர்களது உள்மனக் காயங்களை குணமாக்கினார். கனிவான இந்நிகழ்வைச் சிந்திக்கும் வேளையில், காயப்பட்டிருக்கும் உக்ரைன் நாட்டு மக்களையும், இலங்கை மக்களையும், நம் எண்ணங்களில், ஏந்திவருவோம். இவர்கள் அனைவரையும், உயிர்த்த இயேசு, தாயன்போடு அரவணைத்து அவர்களை குணமாக்கவேண்டும் என்று, உருக்கமாகச் செபிப்போம்.

21 April, 2022

Touching the wounded human family… காயமடைந்த மனித குடும்பத்தைத் தொட...

  
Put your finger here, and see my hands

The Divine Mercy Sunday

“Put your finger here, and see my hands; and put out your hand, and place it in my side; do not be faithless, but believing.” (John 20: 27) – This is the gentle invitation given by Jesus to his disciple Thomas. This invitation is extended to all of us during the Holy Mass this Sunday.
Although this invitation is extended on the 2nd Sunday of Easter – the Divine Mercy Sunday – every year, this year it takes on a special significance. The idea that Jesus is inviting us to touch his scars, takes us to Sri Lanka, where, on April 21, 2019, Easter Sunday, the mystical body of Christ was wounded badly. The Christians in Sri Lanka who went to the Churches – St Antony’s, St Sebastian’s and Zion – on Easter Sunday, were nailed to the cross once again. While the culprits who had inflicted those wounds are still not brought to books, the present political leaders of this island nation have inflicted more wounds on the people in the form of an economic crisis. The whole nation is now crucified by political leaders.

This is not the first time that Christians have been crucified on major feast days. On April 9, 2017, Palm Sunday, two Coptic Orthodox churches in Egypt were the targets of suicide bombers. 47 people who had come to take part in the liturgical celebrations of Palm Sunday were killed and more than a hundred were wounded. On April 15, Holy Saturday, 2017, innocent people, fleeing from the war zone in Syria, were killed by bomb blasts. 126 died, out of whom more than 70 were children.
In 2016, at the start of the Holy Week, on March 22, Tuesday, Brussels was devastated by terrorist attacks. On Easter Day, 2016, there was a gruesome attack aimed at Christians in a public park in Lahore, Pakistan… The very next year, a suicide bomber was tackled by the Lahore police, before he could attempt to blast himself during the Holy Week services. In 2011 and 2012, Christian churches in Nigeria were attacked, and more than 30 persons were killed.

April 24, this Sunday, the Orthodox Christians celebrate Easter Sunday. Ukraine, belonging to the Orthodox Church, is commemorating Good Friday rather than Easter Sunday this year due to the wounds inflicted on the people of Ukraine by the Russian army, which has become a puppet in the hands of an insane person called Vladimir Putin, the Russian president.

Every tragedy raises more questions than provide answers. When we hear of such tragedies in which innocent people are killed, our minds are filled with the main question – WHY? Most of the times, the Christian response to tragedies, especially tragedies caused by human beings, is forgiveness and prayer. The famous words of Jesus uttered on the Cross for his executioners, become the touchstone to examine our willingness to forgive and pray for the perpetrators of violence.

More than ever, at this moment of the tragedy in Sri Lanka, and Ukraine, we need to understand the idea of forgiveness that Jesus taught us on the Cross. To help us in this process, let us look at two letters… The first letter is said to have been written by a nun to those who had planned and executed the bomb blasts in Sri Lanka. Here are a few excerpts from this letter:
Appreciate that you made the effort to find out the timing of our mass.
Appreciate that you learnt more about our religion to know that Sundays are the days we go to Church for the congregational prayers and Mass.
Appreciate that you showed the world how Christians welcome, with open arms, even people like yourself into our Church, which is our second home.
Appreciate you for showing that our Churches have no locks or gates, and are unguarded because everyone and anyone is welcome to be with us…

You have broken many, many hearts and you have made the world weep. You have left a huge void. But what you also have done have brought us closer together. And it has strengthened our faith and resolve.
In the coming weeks, more people will turn up in the Church, a place you hate so much, fortified by the strength in our faith, and inspired by our fallen brothers and sisters.
You may have achieved your aim of intended destruction, but I guess you greatly failed to incite hatred, fear and despair in all of us.
While this letter enumerates the ‘hidden blessings’ received by the Christians due to these attacks, it does not, I believe, go deep into the aspect of compassion and forgiveness.

The second letter is written by the Trappist Abbott, Christian de Cherge, who wrote to his family, just before he, himself, was killed by Islamic terrorists on 21 May, 1996. He writes:
“If it should happen one day—and it could be today—that I become a victim of the terrorism which now seems ready to encompass all the foreigners living in Algeria, I would like my community, my Church, my family, to remember that my life was given to God and to this country. I ask them to accept that the One Master of all life was not a stranger to this brutal departure. … I ask them to be able to associate such a death with the many other deaths that were just as violent, but forgotten through indifference and anonymity. …  I have lived long enough to know that I share in the evil which seems, alas, to prevail in the world, even in that which would strike me blindly.

I should like, when the time comes, to have a clear space which would allow me to beg forgiveness of God and of all my fellow human beings, and at the same time to forgive with all my heart the one who would strike me down. …  I do not see, in fact, how I could rejoice if this people I love were to be accused indiscriminately of my murder. It would be to pay too dearly for what will, perhaps, be called “the grace of martyrdom,” to owe it to an Algerian, whoever he may be, especially if he says he is acting in fidelity to what he believes to be Islam. I know the scorn with which Algerians as a whole can be regarded. I know also the caricature of Islam which a certain kind of Islamism encourages. It is too easy to give oneself a good conscience by identifying this religious way with the fundamentalist ideologies of the extremists. … 

This is what I shall be able to do, if God wills—immerse my gaze in that of the Father, to contemplate with him his children of Islam just as he sees them, all shining with the glory of Christ, the fruit of his Passion, filled with the Gift of the Spirit, whose secret joy will always be to establish communion and to refashion the likeness, delighting in the differences. … And you also, the friend of my final moment, [my executioner], who would not be aware of what you were doing. Yes, for you also I wish this “thank you”—and this adieu—to commend you to the God whose face I see in yours. And may we find each other, happy ‘good thieves,’ in Paradise, if it pleases God, the Father of us both. Amen.”

Fr Christian de Cherge and 18 others were ‘beatified’ on December 8, 2018. The closing lines of the letter of Bl. Christian de Cherge talking about ‘good thieves’, enjoying one another’s company in heaven, helped me to imagine that Jesus not only invited the ‘good’ thief into paradise, but also the ‘other one’… In fact, Jesus extended this invitation to all the ‘others’ who were responsible for his cruel death, when he said: “Father, forgive them!” This forgiveness that Jesus prays for, is not alms given to them out of pity, but an honest sharing of His heritage in heaven!

How would we react if we meet Pilate, Herod, the Chief Priests, Pharisees as well as Judas in Heaven? Isn’t it high time we prayed for these ‘friends’ of ours that they may share in the Eternal Banquet? I see this as the better option when faced with the violence of ISIS and other mis-guided (or, should I say, differently-guided) groups! “Forgive them, they know not what they do.”

Jesus, the ‘wounded healer’ comes to show his wounds to Thomas in order to heal him and win him back. Thomas insisting on seeing the wounds (scars), and Jesus obliging him, give us a glimpse as to how to see the Resurrection as well as learn how to interpret the wounds inflicted on the Church – the mystical body of Christ – in our present day.

Showing the wounds is not a gesture of celebrating the victory of Jesus. The Risen Jesus, deciding to carry the scars of the Cross in the glorified body, itself is a lesson on how we need to see the most vulnerable as well as glorious moments of our lives. It is also a reminder to the disciples to overcome all the wounded feelings they have accumulated during the Passion. It was an invitation to forgive the Romans and the Jewish Leaders of all the wounds they had inflicted on the disciples and would continue to inflict on them. Jesus invites Thomas, his other disciples as well as everyone of us to become ‘wounded healers’!
Let us close our reflections with a special prayer for the people of Ukraine and Sri Lanka that they will ‘rise again’ in forgiveness and peace from their tragic circumstances!

My Lord and my God

இறை இரக்கத்தின் ஞாயிறு

"இதோ! என் கைகள். இங்கே உன் விரலை இடு. உன் கையை நீட்டி என் விலாவில் இடு. ஐயம் தவிர்த்து நம்பிக்கைகொள்" (யோவான் 20:27). இயேசு, உயிர்த்தெழுந்த பின், தன் காயங்களைத் தொடுவதற்கு, தன் சீடர் தோமாவுக்கு விடுத்த இந்த அழைப்பு,  நம் ஆலயங்கள் அனைத்திலும், இன்றைய ஞாயிறு வழிபாட்டில் ஒலிக்கின்றது. இந்த அழைப்பு, தோமாவுக்கு மட்டுமல்ல, நம் ஒவ்வொருவருக்கும் விடப்படும் அழைப்பு.
உயிர்ப்புப் பெருவிழாவைத் தொடர்ந்துவரும் இறை இரக்கத்தின் ஞாயிறன்று, ஒவ்வோர் ஆண்டும், நாம் வாசிக்கும் நற்செய்தியில் இச்சொற்கள் இடம்பெறுகின்றன என்றாலும், இவ்வாண்டு, இச்சொற்கள், நம்மை, இலங்கையை நோக்கி அழைத்துச் செல்கின்றன. 2019ம் ஆண்டு, ஏப்ரல் 21, உயிர்ப்பு ஞாயிறன்று, உயிர்ப்பு பெருவிழாவைக் கொண்டாட, இலங்கையின் புனித அந்தோனியார், புனித செபஸ்தியார் மற்றும் சீயோன் ஆலயங்களுக்குச் சென்ற கிறிஸ்தவர்கள், உயிர்ப்புக்குப் பதிலாக, மீண்டும், சிலுவையில் அறையப்பட்டனர்.
மூன்று ஆண்டுகள் சென்றபின்னரும், இந்த குண்டுவெடிப்புத் தாக்குதல்களின் பின்னணியில் செயல்பட்டவர்கள் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை என்று கூறிவரும், தலைவர்களின் அரசியல் நாடகம், பெரும் வேதனையைத் தருகிறது. இந்தக் காயங்கள் போதாதென்று, தற்போது, இலங்கையில், அரசியல் தலைவர்களால் உருவாக்கப்பட்டுள்ள பொருளாதாரச் சரிவு என்ற தாக்குதலால், மக்கள் மீண்டும் காயமடைந்துள்ளனர்.

கிறிஸ்மஸ், உயிர்ப்பு போன்ற முக்கியமானத் திருநாள்களில், கிறிஸ்தவக் கோவில்கள் தாக்கப்படுவது, இது முதல் முறையல்ல. 2016ம் ஆண்டு, உலகெங்கும் உயிர்ப்புப் பெருவிழா கொண்டாடப்பட்டபோது, பாகிஸ்தான், இலாகூர் பூங்காவில், கூடியிருந்தவர்கள் மீது நடத்தப்பட்ட தற்கொலை குண்டுவெடிப்பில், 75 பேர் கொல்லப்பட்டனர். அதற்கடுத்த ஆண்டு, அதையொத்த முயற்சியை, இலாகூர் பேராலயத்தில், ஓருவர் மேற்கொள்ளச் சென்றபோது, காவல்துறையினர் அவரைச் சுட்டுக்கொன்றதால், அவரது உடலில் பொருத்தப்பட்டிருந்த குண்டுகள் வெடிக்கப்படவில்லை.

2017ம் ஆண்டு, ஏப்ரல் 9, புனித வாரத்தின் முதல் நாளான குருத்தோலை ஞாயிறன்று, எகிப்து நாட்டின் காப்டிக் ஆர்த்தடாக்ஸ் கோவில்கள் இரண்டில், வழிபாட்டு நேரத்தில், நிகழ்ந்த தற்கொலை குண்டுவெடிப்பில், 47 பேர் உயிரிழந்தனர். 100க்கும் மேலானோர் காயமுற்றனர். அதே புனித வாரத்தின் இறுதி நாள், சனிக்கிழமை, சிரியா நாட்டில், போரின் கொடுமையிலிருந்து தப்பித்துச் செல்வோர் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட தாக்குதல்களில், 126 பேர் கொல்லப்பட்டனர், இவர்களில், 70க்கும் அதிகமானோர், குழந்தைகள்.

இவ்வாண்டு, ஏப்ரல் 24, இஞ்ஞாயிறன்று, கிறிஸ்தவ ஆர்த்தடாக்ஸ் சபைகளில் உயிர்ப்பு ஞாயிறு சிறப்பிக்கப்படுகிறது. உக்ரைன் நாட்டில் பெரும்பான்மையான கிறிஸ்தவர்கள் ஆர்த்தடாக்ஸ் சபைகளை சேர்ந்தவர்கள்  என்பதால், அவர்கள் இந்த ஞாயிறன்று உயிர்ப்புப் பெருவிழாவை சிறப்பிக்கின்றனர். உக்ரைன் நாட்டு மக்கள், உயிர்ப்பு ஞாயிறைக் கொண்டாடுவதற்குப் பதில், பெரிய வெள்ளி சிலுவைப் பாதையில் இன்னும் பயணித்து வருகின்றனர். இரஷ்ய இராணுவம், பிப்ரவரி 24ம் தேதி துவங்கிய தாக்குதல்களால் உக்ரைன் நாட்டின் மீது உண்டான காயங்களை தொட்டு உணர்வதற்கு, இறைவன் இந்த ஞாயிறன்று நமக்கு அழைப்பு விடுத்துள்ளார்.

இத்தகைய மதியற்ற வன்முறைகள் நிகழும்போது, நமக்கு மீண்டும் மீண்டும் சொல்லித்தரப்படும் வழிகள், மன்னிப்பு, மற்றும் செபம். இவ்விரண்டையும் இணைத்து, இயேசு கல்வாரியில் சொன்ன வார்த்தைகள், அடிக்கடி நமக்கு நினைவுறுத்தப்படுகின்றன. "தந்தையே இவர்களை மன்னியும். ஏனெனில் தாங்கள் செய்வது என்னவென்று இவர்களுக்குத் தெரியவில்லை" (லூக்கா 23:34)

இயேசு வழங்கிய இந்த மன்னிப்பின் ஆழத்தைப் புரிந்துகொள்ள, இருவேறு மடல்கள் உதவியாக இருக்கும். முதல் மடல், இலங்கையில் தாக்குதல்களை மேற்கொண்டவர்களுக்கு, அருள் சகோதரி ஒருவர் எழுதியதாகக் கூறப்படுகின்றது. இம்மடலிலிருந்து ஒரு சில வரிகள் இதோ:
உங்களை நான் பாராட்டுகிறேன். ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் எங்கள் கோவில்களில் மக்கள் கூடிவருவர் என்பதையும், எங்கள் வழிபாட்டு நேரங்களையும் நீங்கள் நன்கு அறிந்துவைத்திருந்ததற்காக உங்களை நான் பாராட்டுகிறேன்.
எங்கள் கோவில்களைத் தேடிவரும் அனைவரையும் நாங்கள் வரவேற்கிறோம் என்பதை நீங்கள் உலகறியச் செய்ததற்காக, உங்களை நான் பாராட்டுகிறேன்.
எங்கள் சமுதாயத்தை அழித்துவிட நீங்கள் மேற்கொண்ட முயற்சிகள், எங்கள் கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையை இன்னும் வளர்த்துள்ளன; எங்களை இன்னும் நெருங்கிவரச் செய்துள்ளன; இனிவரும் நாள்களில் எங்கள் கோவில்களுக்கு வருவோரின் எண்ணிக்கை வளரும். இவற்றிற்காக உங்களை நான் பாராட்டுகிறேன்.
வெறுப்பை வளர்ப்பதற்காக இவ்வளவு தூரம் நீங்கள் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் பலன் தரப்போவதில்லை. கிறிஸ்தவர்களுக்கும், மற்ற மதத்தினருக்கும் இடையே பிளவை உருவாக்கப்போவதில்லை.
இலங்கையில் உயிர்ப்பு ஞாயிறன்று தாக்குதல்களை மேற்கொண்டவர்களுக்கு பாராட்டு வழங்குவதைப்போல் இம்மடல் எழுதப்பட்டுள்ளது. ஆனால், மதியற்ற அந்த வன்முறையில் ஈடுபட்டவர்களுக்கு, இம்மடல் வழியே, மன்னிப்பு வழங்கப்பட்டுள்ளதா என்பது, தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

அத்தகைய மன்னிப்பை வழங்கும் மற்றொரு மடல், 1996ம் ஆண்டு ஒரு சிஸ்டர்சியன் (Cistercian) துறவியால் எழுதப்பட்டது. இஸ்லாமியத் தீவிரவாதிகளால் 1996ம் ஆண்டு, மே 21ம் தேதி கொல்லப்பட்ட Christian de Chergé என்ற அத்துறவி, தன் மரணத்திற்கு முன் எழுதிய மடல், இயேசு, கல்வாரியில், தன் மரணத்திற்குமுன் வழங்கிய மன்னிப்பை, பிரதிபலிப்பதுபோல் அமைந்துள்ளது.

இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, அல்ஜீரியா நாட்டில் பணியாற்றிய, அருள்பணி கிறிஸ்தியான் அவர்களும், அவரது துறவு இல்லத்தில் வாழ்ந்த 6 துறவிகளும், இஸ்லாமியத் தீவிரவாதிகளால் கடத்தப்பட்டு, கொல்லப்பட்டனர். அல்ஜீரியாவில் பணியாற்றுவதற்கு கிறிஸ்தியான் அவர்கள் முடிவுசெய்தபோது, இஸ்லாமிய மதத்தையும், குர்ஆனையும் ஆழமாகப் படித்துத் தேர்ந்தார். இஸ்லாமிய மதத்தின்மீது பெரும் மதிப்பு கொண்டிருந்தார்.

தீவிரவாதிகள் பிடியில் சிக்கியிருந்தபோது, அருளாளர் கிறிஸ்தியான் அவர்கள், எழுதிய ஒரு மடல், உலகில் நிலவும் வன்முறைகளைப் புரிந்துகொள்ளவும், அவற்றிற்கு நம் பதிலிறுப்பு எவ்விதம் அமையவேண்டும் என்பதைக் கற்றுக்கொள்ளவும் உதவியாக இருக்கும். இதோ, அருளாளர் கிறிஸ்தியான் அவர்கள், எழுதிவைத்த இறுதி சாசனம்:
எந்நேரமும் எனக்கு மரணம் வரலாம் - இன்று, இப்போது அது வரலாம். தீவிரவாதத்தின் பலிகடாவாக நான் மாறும்போது, என் துறவுக் குடும்பம், என் உறவினர் அனைவரும் ஒன்றை மட்டும் நினைவில் கொள்ளவேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். என் வாழ்வு, இறைவனுக்கும், இந்நாட்டுக்கும் முற்றிலும் வழங்கப்பட்டது என்பதை மட்டும் நினைவில் கொள்ளுங்கள். என்னைப் போலவே, கொடூரமான மரணங்களைச் சந்தித்து, மறக்கப்பட்ட பலரை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.
என் மரணம் நெருங்கிவரும் வேளையில், என்னை மன்னிக்கவேண்டும் என்று இறைவனிடம் வேண்டுவதற்கு எனக்கு நேரம் கிடைக்கவேண்டும். அதேவண்ணம், என்னைக் கொல்பவர்களுக்கு மன்னிப்பு வேண்டவும் எனக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கவேண்டும். என் கொலைக்குக் காரணம் இவர்களே என்று, கண்மூடித்தனமாக, இவர்கள்மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டால், அது, எனக்கு மகிழ்வளிக்காது. பொதுப்படையாக எழும் இவ்விதக் குற்றச்சாட்டுகளால், அல்ஜீரிய மக்களையும், இஸ்லாமியரையும் சந்தேகத்தோடு, மரியாதையின்றி பார்க்கக்கூடிய சூழல் உருவாகும்.

இறைவன் விரும்பினால், என் இறுதி நேரத்தில் நான் செய்ய விழைவது இதுதான். தந்தையாம் இறைவன், இஸ்லாமியர் அனைவரையும், தன் அன்புக் குழந்தைகளாகப் பார்ப்பதுபோல், நானும் அவர்களைப் பார்க்கும் வரம் வேண்டுகிறேன். என் இறுதி நேரத்தை நிர்ணயிக்கும் அந்த ஒருவருக்கு நான் நன்றி சொல்கிறேன். இறைவனின் சாயலை உம்மில் காண்கிறேன். இறைவனுக்கு விருப்பமானால், நாம் இருவரும், 'நல்ல கள்வர்களைப்' போல், விண்ணகத்தில் சந்திப்போம். ஆமென்.

"நாம் இருவரும், 'நல்ல கள்வர்களைப்' போல், விண்ணகத்தில் சந்திப்போம்" என்று அருளாளர் கிறிஸ்தியான் அவர்கள் கூறியிருப்பது, நம் நினைவுகளில், கல்வாரிக் காட்சியைக் கொணர்கிறது. அங்கு, இயேசு 'நல்ல கள்வரை' தன்னுடன் விண்ணகத்திற்கு வருமாறு அழைத்தார். அதே அழைப்பை அவர் மற்றொரு கள்வருக்கும் விடுத்திருப்பார் என்று உறுதியாக நம்பலாம். அவ்விரு கள்வர்களை மட்டுமல்லாமல், சிலுவையைச் சுற்றி நின்று, தாங்கள் இழைத்த கொடுமைகளை இரசித்துக் கொண்டிருந்த அனைவரையும் விண்ணகத்திற்கு தன்னுடன் அழைத்துச்செல்ல இயேசு விழைந்திருப்பார். அந்த ஆசையே, "தந்தையே இவர்களை மன்னியும்" என்ற வேண்டுதலாக இயேசுவிடமிருந்து எழுந்தது என்பதை நாம் உறுதியாக நம்பலாம்.

ஒரு கற்பனைக் காட்சியைக் காண முயல்வோம். நாம் விண்ணகத்தை அடையும்போது, அங்கு, பிலாத்து, ஏரோது, தலைமைக்குருக்கள், பரிசேயர்கள், உரோமைய வீரர்கள், யூதாஸ்... என்று, அனைவரையும் நாம் சந்திக்க நேர்ந்தால், நம் மனநிலை எவ்வாறு இருக்கும்? அதிர்ச்சியில் உறைந்து போவோமா? அல்லது, மகிழ்வில் நிறைவோமா?
நமது கற்பனை உண்மையாகவேண்டும் என்பதை உறுதிசெய்வதே, உண்மையான கிறிஸ்தவ மன்னிப்பின் வலிமை. அதுவே, இறைவனின் நிபந்தனையற்ற அன்புக்கும், இரக்கத்திற்கும் சாட்சி. வெறுப்பைத் தூண்டிவிடும் மதத் தீவிரவாதிகளுக்கும், மதத்தை அரசியல் ஆதாயங்களுக்காகப் பயன்படுத்தும் தலைவர்களுக்கும், நாம் வழங்கக்கூடிய பதில் இதுதான்: "நாம் இருவரும், 'நல்ல கள்வர்களைப்' போல், விண்ணகத்தில் சந்திப்போம்"

இஸ்லாமியத் தீவிரவாதிகளால் கொல்லப்பட்ட அருள்பணி கிறிஸ்தியான் அவர்களும், இன்னும் 18 பேரும், 2018ம் ஆண்டு, டிசம்பர் 8ம் தேதி அருளாளர்களாக உயர்த்தப்பட்டனர். அருளாளர் கிறிஸ்தியான் அவர்கள் எழுதியுள்ள இம்மடல், காயங்களைத் திறப்பதற்குப் பதில், அந்தக் காயங்களிலேயே மீட்பைக் காண்பதற்கு அழைப்பு விடுக்கிறது. அத்தகைய ஓர் அழைப்பை இயேசு அன்று தோமாவுக்கும், ஏனைய சீடர்களுக்கும் விடுத்தார். கல்வாரியில் காயப்பட்டது போதாதென்று, சீடர்களின் சந்தேகத்தாலும், நம்பிக்கையிழந்த நிலையாலும், இயேசு, மீண்டும் காயப்படுகிறார். இருப்பினும், அந்தக் காயங்களைத் தொடுவதற்கு தன் சீடர்களை அன்று அழைத்ததுபோல், இன்று, நம்மையும் அழைக்கிறார். காயங்களைத் தொடுவது, மீண்டும் வலியை உருவாக்கும். ஆனால், அன்புடன், நம்பிக்கையுடன் தொடும்போது, காயங்கள் குணமாவதற்கும் வழிபிறக்கும். இதுதான், அன்று, இயேசுவுக்கும், தோமாவுக்கும் இடையே நிகழ்ந்த உன்னத நிகழ்வு.

தன் காயங்களைத் தொடுவதற்கு இயேசு விடுத்த அழைப்பை ஏற்று, தோமா, இயேசுவைத் தொட்டாரா என்பதை, நற்செய்தி தெளிவாகச் சொல்லவில்லை. தன் விரலால், தோமா, இயேசுவைத் தொட்டிருக்கலாம், தொடாமல் போயிருக்கலாம். ஆனால், இந்த அழைப்பின் வழியே, தோமாவின் மனதை, இயேசு, மிக ஆழமாகத் தொட்டார். எனவே அந்த மிக ஆழமான மறையுண்மையை, தோமா கூறினார். "நீரே என் ஆண்டவர்! நீரே என் கடவுள்!" (யோவான் 21: 28) இயேசுவை, ‘கடவுள் என்று அறிக்கையிட்ட முதல் மனிதப்பிறவி, தோமாதான். இவ்விதம் ஆழமாய்த் தொட்டு, தன்னை மீட்புக்கு அழைத்துச்சென்ற இயேசு கிறிஸ்துவை, உலகெங்கும், குறிப்பாக, இந்தியாவில் அறிமுகம் செய்தவர், திருத்தூதர், தோமா.

காயப்பட்ட கடவுளைத் தொடுவதற்கு நம்மை அழைக்கும் இறை இரக்கத்தின் ஞாயிறன்று, காயப்பட்டிருக்கும் மனித குடும்பத்தை இறைவனின் பாதங்களில் சமர்ப்பிப்போம். இலங்கையில் நிகழ்ந்த உயிர்ப்பு ஞாயிறு குண்டுவெடிப்புகள், உக்ரைன் நாட்டில் இடம்பெற்றுவரும் போர் ஆகிய மதியற்ற இந்த வன்முறைகளில் மரணமடைந்தோர், இறைவனின் நிறையமைதியில் இணையவேண்டும் என்றும், உறவுகளை இழந்து தவிப்போருக்கு இறைவன் ஆறுதல் அளிக்கவேண்டும் என்றும், காயமடைந்தோர் நலமடையவேண்டும் என்றும் செபிப்போம்.

உயிர்த்த இறைவனின் தழும்புகளைத் தொட்டுணர அழைக்கும் இந்த இறை இரக்கத்தை, நாம் ஒவ்வொருவரும் வாழ்வில் உணர, சந்தேகத் தோமா என்றழைக்கப்படும் புனித தோமையாரின் பரிந்துரையோடு வேண்டுவோம்.