Tuesday, August 29, 2017

விவிலியத்தேடல் : வேதனை வேள்வியில் யோபு – பகுதி 35



Burning house
பாசமுள்ள பார்வையில்:  தந்தை சொன்னதை நம்பி...

கடும்குளிர் காலத்தில் ஒரு நாள் நள்ளிரவில், ஊருக்கு ஓரத்தில் இருந்த அந்த வீடு திடீரென தீப்பிடித்து எரிந்தது. வீட்டில் இருந்த குழந்தைகளையெல்லாம் எழுப்பி, தந்தையும் தாயும் வீட்டுக்கு வெளியே விரைந்தனர். அந்த அவசரத்தில் ஒரு குழந்தையை மாடியில் விட்டுவிட்டு வெளியேறி விட்டனர். சன்னலருகே வந்து அழுது கொண்டிருந்த அச்சிறுமியை, தந்தை, சன்னல்வழியே குதிக்கச் சொன்னார்.
சிறுமி அங்கிருந்து, "அப்பா, ஒன்னும் தெரியலியே. ஒரே இருட்டா, புகையா இருக்கே. எப்படி குதிக்கிறது?" என்று கத்தினாள். அப்பா கீழிருந்தபடியே, "உனக்கு ஒன்னும் தெரியலனாலும் பரவயில்லமா. தைரியமா குதி. என்னாலே ஒன்னைப் பார்க்க முடியுது. குதிம்மா" என்று தைரியம் சொன்னார். தந்தை சொன்னதை நம்பி குதித்தாள் சிறுமி... தந்தையின் பாதுகாப்பான அரவணைப்பிற்குள் தஞ்சம் புகுந்தாள்.

Elihu rebukes Job
வேதனை வேள்வியில் யோபு – பகுதி 35

யோபு, தான் குற்றமற்றவர் என்பதையும், இறைவன் தன்னை வதைப்பது அநீதி என்பதையும், தன் இறுதி வாதங்களில் முன்வைத்தபோது, 'அப்ஜெக்க்ஷன் யுவர் ஆனர்' என்று தன் மறுப்புக்களைக் கூற முன்வந்த இளையவர் எலிகூவின் வாதங்களை, நாம் கடந்த வாரத் தேடலில் செவிமடுக்க ஆரம்பித்தோம். இன்று தொடர்கிறோம்.
தான் எத்தனையோ வழிகளில் கேள்விகள் எழுப்பியும், 'என் சொல் எதற்கும் அவர் பதில் கூறுவதில்லை' (யோபு 33:13) என்று யோபு வெளியிட்ட முறையீட்டிற்கு, எலிகூ முதலில் பதில் கூறினார். இறைவன் பல வழிகளில் மனிதர்களுக்குப் பதில் சொல்கிறார்; குறிப்பாக, கனவுகள், இரவுக்காட்சிகள், அயர்ந்து உறங்குகையில் ஒலிக்கும் குரல் (யோபு 33:15-16) இவற்றின் வழியே பதில் கூறுகிறார் என்று எலிகூ கூறினார்.
கனவுகள், காட்சிகள் வழியே இறைவன் தரும் எச்சரிக்கைகளுக்குச் செவிகொடாமல் தவறிழைப்போரின் சார்பாக, இறைவனிடம் பரிந்துபேச, வானதூதர்கள் உள்ளனர் என்பதையும், எலிகூ, 33ம் பிரிவில் விளக்கிக் கூறினார். இந்த எண்ணங்களை நாம் சென்ற தேடலில் சிந்தித்தோம்.

யோபு கடவுள் மீது சுமத்திய ஏனைய பழிகளுக்கு, இளையவர் எலிகூ கூறும் பதில்கள், 34, 35 மற்றும் 36ம் பிரிவுகளில் இடம் பெற்றுள்ளன. "நான் நேர்மையானவன்; ஆனால் இறைவன் என் உரிமையைப் பறித்துக் கொண்டார், நான் நேர்மையாக இருந்தும் என்னைப் பொய்யனாக்கினார்; நான் குற்றமில்லாதிருந்தும் என் புண் ஆறாததாயிற்று" (யோபு 34:5-6) என்று, இறைவன் மீது பழிசுமத்தும் யோபுக்கு, "உண்மையாகவே, கொடுமையை இறைவன் செய்யமாட்டார்; நீதியை, எல்லாம் வல்லவர் புரட்டமாட்டார்" (யோபு 34:12) என்று திட்டவட்டமாகக் கூறுகிறார், எலிகூ.
இதைத்தொடர்ந்து, யோபு எழுப்பிய ஒரு கேள்வியை, எலிகூ மீண்டும் நினைவு கூர்கிறார். "நான் பாவம் செய்யாததனால் எனக்கு என்ன ஆதாயம்? எனக்கு என்ன நன்மை?" (யோபு 35:3) என்று யோபு எழுப்பிய அந்தக் கேள்வி, மாசற்றோர் பலரின் உள்ளங்களை வதைக்கும் ஒரு கேள்வி.

பல விவிலிய விரிவுரையாளர்கள், இந்தக் கேள்வியை, யோபு நூலின் கருப்பொருள் என்று கூறியுள்ளனர். நல்லவற்றை செய்து, நேர்மையாய் வாழ்வோர், பல்வேறு துன்பங்களை அனுபவிக்கும் வேளையில், அவர்கள் உள்ளங்களிலிருந்து வெடித்தெழும் கேள்வி, நல்லவராக வாழ்வதால் என்ன பயன்?’ என்ற கேள்வி. இக்கேள்வியின் பின்புலத்தில், வேதனை நிறைந்த மற்றொரு கேள்வியும் இணைந்து எழும். அதாவது, நன்மை செய்வோர் வீழ்வதும், தீமை செய்வோர் வாழ்வதும் ஏன்?’ என்ற கேள்வி. இது, மனித குலத்தை மீண்டும், மீண்டும் தாக்கிவரும் ஒரு கேள்வி. திருப்பாடலின் ஆசிரியர், இந்தக் கருத்தை, 73ம் திருப்பாடலில் இவ்வாறு கூறியுள்ளார்:
திருப்பாடல்கள் 73 12-13
பொல்லார்... என்றும் வளமுடன் வாழ்ந்து செல்வத்தைப் பெருக்கிக்கொள்கின்றனர். அப்படியானால், நான் என் உள்ளத்தை மாசற்றதாய் வைத்துக் கொண்டது வீண்தானா? குற்றமற்ற நான் என் கைகளைக் கழுவிக்கொண்டதும் வீண்தானா?

யோபை மையப்படுத்தி, யூத மத குரு ஹெரால்டு குஷ்னர் (Harold Kushner) அவர்கள் எழுதிய நூலின் தலைப்பு, 'The Book of Job - When Bad Things Happened to a Good Person' அதாவது, 'யோபு நூல் - நல்லவர் ஒருவருக்கு பொல்லாதவை நிகழ்ந்தபோது'. இந்த நூலின் தலைப்பு, குஷ்னர் அவர்களை, புகழ்பெற்ற எழுத்தாளராக உலகிற்கு அறிமுகம் செய்த மற்றொரு நூலின் தலைப்பைத் தழுவியிருந்தது. குஷ்னர் அவர்கள் எழுதிய அந்த நூலின் தலைப்பு - “When Bad Things Happen to Good People” அதாவது, "நல்லவர்களுக்குப் பொல்லாதவை நிகழும்போது". அரியதொரு நோயால் தன் மகன் ஆரோன் மிகவும் துன்புற்று, சிறுவயதில் இறந்தபோது, அந்தப் பேரிழப்பில் அர்த்தம் காணும் ஒரு முயற்சியாக, குஷ்னர் அவர்கள் எழுதிய நூல் அது. உலகின் கவனத்தைப் பெரிதும் ஈர்த்த ஒரு நூல் அது.
அந்த நூல் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தைக் கண்டு, குஷ்னர் அவர்களின் நண்பர்களில் சிலர், அவரிடம் ஒரு வேண்டுகோளை முன் வைத்தனர். "நல்லவர்களுக்குப் பொல்லாதவை நிகழும்போது" என்பதைச் சிந்தித்த குஷ்னர் அவர்கள், "பொல்லாதவர்களுக்கு நல்லவை நிகழும்போது" - When Good Things Happen to Bad People - என்பதையும் ஒரு நூலாக எழுதவேண்டும் என்பதே, அவர்களது வேண்டுகோள்.

"பொல்லாதவர்களுக்கு நல்லவை நிகழும்போது", நம்மில் பலருக்கு கேள்விகள் எழுகின்றன. நல்லவர்களின் துன்பம் நம் மனங்களில் ஆழமான, விடை காண முடியாத கேள்விகளை எழுப்புகின்றன, உண்மைதான். ஆனால், பொல்லாதவர்கள் அனுபவிக்கும் செல்வம், மகிழ்வு இவற்றைக் காணும்போது, இன்னும் ஆழமான, ஆத்திரமான கேள்விகள் உள்ளத்தில் எழுகின்றன. பல நேரங்களில் இக்கேள்விகளுக்கு விரக்தி, வேதனை, கோபம் இவையே நமது விடைகளாகின்றன.

பொல்லாதவர்கள் எளிதில் செல்வம் சேர்க்கின்றனர்; சுகமாக வாழ்கின்றனர்; அவர்கள் எதைக் கண்டும் அஞ்சுவதில்லை; அவர்களை அரசோ, சட்டமோ, நீதிமன்றமோ, எதுவுமே கட்டுப்படுத்த முடியாது... என்பவையே நம் மனதில் அடிக்கடி பதிந்துவிடும் எண்ணங்கள். இவ்வெண்ணங்கள் மேலோட்டமானவை என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
பொல்லாதவர்களின் வாழ்க்கையை நாம் பெரும்பாலும் வெளியிலிருந்தே பார்க்கிறோம். அப்பார்வையில், அவர்கள் வாழும் வாழக்கை மகிழ்ச்சி நிறைந்ததாகத் தெரிகிறது. மகிழ்வு, நிம்மதி இவற்றை, உறைவிடம், உணவு, உடை, வசதி, வாகனம் என்ற அளவுகோல்கள் கொண்டு கணக்கிடும்போது, இத்தகைய முடிவுகள் எடுக்கிறோம். ஆனால், உண்மை நிலை என்ன?

தங்கள் செல்வச்செழிப்பை விளம்பரப்படுத்தி வாழ்ந்துவரும் பலரது வாழ்வு, உள்ளுக்குள் புரையோடிப்போன புண்ணாக இருப்பதை எண்ணிப்பார்க்கும்போது, பளிங்குக் கற்களால் கட்டப்பட்ட கல்லறை, ஓர் உருவகமாக மனதில் தோன்றுகிறது. விலையுயர்ந்த பளிங்கு கற்களால் கட்டப்பட்டு, வெளிப்புறத்தில் அழகாகத் தெரியும் அந்தக் கல்லறைகளுக்குள் இருப்பதெல்லாம், அருவருக்கத்தக்க வகையில் அழிந்துபோயிருக்கும் உடல்களே.
இந்தியாவில் காலமான ஒரு மாநில முதல்வரைப்பற்றி நாம் மறந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. பல நூறு கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள சொத்துக்களைக் குவித்து வைத்திருந்த அந்த முதல்வர் இறந்தபின்பு, அவர் வாழ்ந்த தனிமையான வாழ்வைப்பற்றி, மரணத்திலும் அவர் தனித்து விடப்பட்டதைப்பற்றி, இன்னும் பேசிவருகிறோம். அவர் சேர்த்துவைத்த சொத்துக்களெல்லாம் அவருக்கு உண்மையான மகிழ்வையோ, நிறைவையோ, உறவையோ தரவில்லை என்பதை, யாரும் எளிதில் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

இதோ, இன்னும் ஒரு சில எடுத்துக்காட்டுகள்:
Johnson & Johnson என்ற பன்னாட்டு நிறுவனத்தின் உரிமையாளருடைய குடும்பத்தில் பிறந்த Casey Johnson என்ற இளம்பெண், தன் வளர் இளம் பருவத்திலேயே போதைப் பொருள்களுக்கு அடிமையாகி, தன் 30வது வயதில், தனிமையில், தன் பாழடைந்த மாளிகையில் இறந்துகிடந்தார். அவரது உடல், 4 நாள்கள் சென்று கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.
அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டில் புகையிலை விற்பனையால் பல கோடி சம்பாதித்த Duke நிறுவனத்தின் வாரிசான Walker Inman என்பவர், போதைப்பொருள்களுக்கு தான் அடிமையானது மட்டுமன்றி, தன் இரட்டைக் குழந்தைகளையும், அவர்களுக்கு 2 வயதானபோதிலிருந்து, அப்பழக்கத்திற்கு அடிமையாக்கினார். அவரது மரணத்திற்குப் பிறகு, அவ்விருவரும், தற்போது, மனநல காப்பகத்தில் சிகிச்சை பெற்று வருகின்றனர்.
2003ம் ஆண்டு, தன் 16வது வயதில், 28 இலட்சம் டாலர்கள், 'லாட்டரி' பணம் வென்ற Callie Rogers என்ற பெண், அந்தப் பணத்தையெல்லாம் போதைப்பொருள்களிலும், கட்டுப்பாடற்ற வாழ்விலும் செலவழித்தபின், 2000 டாலர்கள் பணத்துடன், மிக வறிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்.

நல்லவராக வாழ்வதால் என்ன பயன் என்று கேள்வி எழுப்பிய யோபுக்கு, இளையவர் எலிகூ அளிக்கும் பதில் 35, 36 ஆகிய பிரிவுகளில் இடம்பெற்றுள்ளது. மனிதர்கள் செய்யும் நன்மை அல்லது தீமை, இறைவனை எவ்வகையிலும் பாதிப்பது இல்லை, மனிதர்கள் செய்யும் நன்மை, தீமையால் பாதிக்கப்படுவது மனிதர்களே என்பது, எலிகூ வழங்கும் ஒரு தெளிவு:

யோபு 35: 6-8
நீர் பாவம் செய்தால், அவருக்கெதிராய் என்ன சாதிக்கின்றீர்? நீர் மிகுதியான குற்றங்களைச் செய்வதால் அவருக்கு என்ன செய்து விடுகின்றீர்?நீர் நேர்மையாய் இருப்பதால் அவருக்கு நீர் அளிப்பதென்ன? அல்லது உம் கையிலிருந்து அவர் பெறுவதென்ன? உம் கொடுமை உம்மைப்போன்ற மனிதரைக் துன்புறுத்துகின்றது; உம் நேர்மையும் மானிடர்க்கே நன்மை பயக்கின்றது.

நல்லோர், தீயோர் அனைவருக்கும், அவரவருக்குரிய முடிவுகளை இறைவன் வழங்குகிறார் என்பதையும், குறிப்பாக, துன்பங்கள் வழியே, மனிதரின் செவிகளைத் திறந்து, அவர்கள் உண்மையைப் புரிந்துகொள்ள, இறைவன் வழிசெய்கிறார் என்பதையும், 36ம் பிரிவில் எலிகூ இவ்வாறு கூறியுள்ளார்:
யோபு 36: 5-7,15
இதோ! இறைவன் வல்லவர்; எவரையும் புறக்கணியார்; அவர் வல்லமையும் ஞானமும் கொண்டவர். கொடியவரை அவர் வாழவிடார்; ஒடுக்கப்படுவோர்க்கு உரிமையை வழங்குவார்; நேர்மையாளர்மீது கொண்ட பார்வையை அகற்றார்; அரசர்களை அரியணையில் அமர்த்துகின்றார்; என்றென்றும் அவர்கள் ஏற்றமடைவர்... துன்புற்றோரைத் துன்பத்தால் காப்பார்; வேதனையால் அவர்கள் காதைத் திறப்பார்.

யோபுக்குத் தேவையான பதில்களைத் தந்துவிட்ட திருப்தியில், இளையவர் எலிகூவின் கவனம், அடுத்ததாக, இறைவன் மீது திரும்புகிறது. இறைவன் எவ்வளவு ஆற்றல் மிக்கவர் என்பதை, இளையவர் எலிகூ, 36 இறைவாக்கியங்களில், ஒரு கவிதை வடிவில் கூறியுள்ளார். முகில், மழை, மின்னல், இடிமுழக்கம் இவற்றின் வழியே இறைவனின் ஆற்றலைக் காணமுடியும் (யோபு 36: 27-33) என்று கூறும் எலிகூ, யோபிடம் சில கேள்விகளை எழுப்புகிறார்:
யோபு 37 14-16
யோபே! செவிகொடும்; இறைவனின் வியத்தகு செயல்களை நின்று நிதானித்துக் கவனியும். கடவுள் எவ்வாறு அவற்றை ஒழுங்குபடுத்துகின்றார் என்றோ, அவர்தம் முகில்கள் எப்படி மின்னலைத் தெறிக்கின்றன என்றோ அறிவீரா? முகில்கள் எவ்வாறு மிதக்கின்றன என உமக்குத் தெரியுமா? அவை நிறை அறிவுள்ளவரின் வியத்தகு செயல்கள் அல்லவா!
இறைவனின் ஆற்றலால், இவ்வுலகிலும், வான்வெளியிலும் நிகழும் மாற்றங்கள் எவ்வாறு உருவாகின்றன என்பது யோபுக்குத் தெரியுமா என்று இளையவர் கேட்கும் கேள்விகள், அடுத்துவரும் உச்சக்கட்ட நிகழ்வுக்கு ஓர் அறிமுகமாக இருக்கின்றன.


ஆம்... 38ம் பிரிவு முதல், நாம் யோபு நூலின் கிளைமாக்ஸ், அதாவது, உச்சக்கட்டத்தில் அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இந்த உச்சகட்ட நிகழ்வில் இறைவன் யோபை நேருக்கு நேர் சந்திக்கிறார். இச்சந்திப்பில், இறைவன் யோபிடம் கேள்வி மேல் கேள்வியாகத் தொடுக்கிறார். அக்கேள்விகளுக்கு ஒரு முன்னோடி போல, எலிகூவின் கேள்விகள் 37ம் பிரிவில் இடம்பெற்றுள்ளன. இறைவனுக்கும் யோபுக்குமிடையே நிகழும் இந்த உச்சக்கட்ட சந்திப்பையும், அதன் விளைவாக யோபின் வாழ்வில் உருவாகப்போகும் மாற்றங்களையும் நாம் அடுத்த சில தேடல்களில் சிந்திப்போம்.

Saturday, August 26, 2017

A true leader – a peg and a throne தலைவர் - முளையாக, அரியணையாக...

 Who do you say I am

21st Sunday in Ordinary Time

2014, August 18. The plane that left Seoul, South Korea, was cruising at a height of more than 40,000 feet in the sky. But there was one man in the plane who had his feet firmly planted on the ground. That was Pope Francis. He was returning from the Asian Youth Day celebrations. The amount of accolades he received both in Rio (in 2013) when he attended the World Youth Day as well as in South Korea must have made any ordinary person elated. But, it was not the case with Pope Francis. This was clear in the responses he gave to the journalists.
On his return flight from Korea, Pope Francis met the journalists and spoke with them for more than an hour. Many questions were raised. The way Pope Francis answered one of those questions, which was personal in tone, caught my attention. It also serves as the starting point of this week’s Sunday reflection.

Here are that particular question and the answer:
Q.  In Rio when the crowds chanted Francesco, Francesco, you told them to shout Christ, Christ. How do you cope with this immense popularity? How do you live it?

A.  I don’t know how to respond. I live it thanking the Lord that his people are happy. Truly, I do this. And I wish the People of God the best. I live it as generosity on the part of the people.  Interiorly, I try to think of my sins, my mistakes, so as not to think that I am somebody. Because I know this will last a short time, two or three years, and then to the house of the Father. And then it’s not wise to believe in this. I live it as the presence of the Lord in his people who use the bishop, the pastor of the people, to show many things.  I live it a little more naturally than before; at the beginning I was a little frightened.  But I do these things, it comes into my mind that I must not make a mistake so as not to do wrong to the people in these things…
I wish to begin this Sunday’s reflection with Pope Francis, since I feel that he is, in many ways, a very good example of how a person, especially a person in authority, should think, act and live. Leadership and authority, according to Pope Francis, are given to a person only as a means of service. He has been insisting on this, right from the day of his Inaugural Mass on March 19, 2013.

The first reading from Isaiah, gives a detailed description of the investiture of a royal court official. The robe, the sash, and the keys are insignia of this office. Isaiah tells of how the keys of authority will be taken away from Shebna, the unfaithful and proud “master of the royal palace,” and given to the humble and faithful Eliakim.
From the lofty imageries of authority, namely, robe, sash and keys, the focus shifts to other imageries – a peg and a throne. Through these imageries God explains how He would shape his servant-turned-leader!

After talking of how Eliakim will be vested with authority, God says: “I will drive him like a peg in a firm place, and he will become a throne of glory to his father’s house.” (Is. 22:23) A peg is used as an anchoring support to tie up many things. A peg is driven in the ground to erect a tent; to tether the cattle etc. The peg, although driven half way into the ground is the main anchor that keeps the tent from being blown away by strong winds or keeps the cattle in the safe vicinity of the peg. Moreover, to drive a peg in the ground, one has to hit it on the head! All these implied details of the imagery of a peg, give us an idea of what authority and leadership mean. The leader needs to stand firm, amidst raging storms, and keep the persons entrusted to his/her care close to him/her. He or she should be ready to bear with painful blows, in order to serve as a source of strength for others tied up with him/her.

The other imagery used here is the throne. A throne is not meant to be carried around, but designed to carry others. An empty throne that does not serve to carry others can only be kept as a museum piece. Similarly, a leader is meant to carry the people on his/her shoulders and not vice-versa! Unfortunately, in many countries the ‘throne’ of the president or the prime minister becomes such a powerful symbol, that it becomes an object of veneration! In the past 4 years of his leadership, Pope Francis has shown the world how much of a peg and a throne he has been, firmly ‘driven in the ground’ and gladly carrying others.

The day after Pope Francis returned from Korea, namely, August 19, 2014, early in the morning, he received the news of the tragic death of his grandnephews (2 years and 8 months old babies) and their mother, in a road accident in Argentina. Pope’s nephew, Emmanuel Bergoglio, who was driving the car, escaped this tragedy. In spite of this personal storm raging in his life, Pope Francis kept to his Wednesday Audience on August 20th as usual and told the people that a Pope too had a family and that he was deeply grieved. He thanked the people for their prayers. I see the imagery of the peg driven to the ground, keeping the tent in position amidst the storm.

Coming back to his interview given during his return flight from Seoul, one can easily see from his response to the questions of the journalists that although Pope Francis was, literally, flying high in the sky, his feet were firmly planted on the ground. On the question of how he handled the ‘adoring public’, his response clearly shows that he knows what this ‘popularity’ means to him and to his mission. This is one of the key characteristics of a leader – self-knowledge!

The question of ‘self-knowledge’ is the focus of the Gospel passage – Matthew 16: 13-20. All of us have been on the journey of searching for our real selves. The key question in this search is - Who am I? This is not a philosophical question, but a deep thirst to understand ourselves better. Jesus too was in this journey of self-discovery. As a part of this journey, Jesus posed two very crucial questions to his disciples: Who do people say that I am? Who do you say that I am?

These questions of Jesus are not addressed to His disciples alone. Down the centuries they have been addressed to all of us. They have perennial value, in season and out of season.
Who do PEOPLE say that Jesus is?
On quite many occasions, surveys have been undertaken to discover who has influenced the history of humankind. Almost in all of them, Jesus Christ has figured either in the first place or within the first three positions. Such has been his influence.
Who do people say that Jesus is?
People have said and, still, are saying so many things… good and bad, true and false, profession of faith and downright blasphemy! Ocean of opinions… Jesus is an inexhaustible source of inspiration.

Who do YOU say that Jesus is?
This question is personally addressed to you and me. All the answers I have been memorising since childhood may not be helpful. Neither is Jesus interested in my memorised answers. I am now asked to face this question seriously, personally.
More than a question, it is an invitation – an invitation to be convinced of the person of Jesus so that I can follow Him more closely. Most of us become speechless and, perhaps, embarrassed by such a direct question… such a confrontation… rather, ‘care-frontation’!

The disciples were speechless as well, when Jesus ‘care-fronted’ them with this question. Peter mustered up enough courage to say: “You are the Christ, the Son of the living God”. (Mt 16: 16) Jesus was able to see that Peter’s response was not an intellectual proposition, but a heart-felt prayer. Jesus knew that no human being had taught Peter to repeat those words by heart. Hence, he declared him the first Pope! Now we have the 266th Pope in the person of Pope Francis. We are aware that for Pope Francis too, Jesus is not an intellectual treatise to be spoken of, but a heart-felt mystery to be lived. We pray that the Good Shepherd who guided the simple and spontaneous Peter, first Pope, will also guide and protect the 266th Pope, Francis, who is simple, spontaneous and speaks to people’s hearts!

Strong people – Thomas Alex (Chandy)

பொதுக்காலம் 21ம் ஞாயிறு

2014ம் ஆண்டு, ஆகஸ்ட் மாதம், ஆசிய இளையோர் நாள் நிகழ்வுகளில் கலந்துகொண்ட திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள், தென் கொரியாவிலிருந்து இத்தாலிக்குத் திரும்பி வந்துகொண்டிருந்தபோது, விமானத்தில் தன்னுடன் பயணம் செய்த நிருபர்களுக்குப் பேட்டியளித்தார். ஒரு மணி நேரம் நீடித்த இந்தப் பேட்டியில், திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்களின் தனிப்பட்ட வாழ்வைக் குறித்து நிருபர் ஒருவர் கேட்ட கேள்விக்கு, திருத்தந்தை அளித்த பதில், இன்றைய ஞாயிறு சிந்தனையை ஆரம்பித்து வைக்கிறது. 2013ம் ஆண்டு, பிரேசில் நாட்டின் ரியோ நகரில் திருத்தந்தை கலந்துகொண்ட உலக இளையோர் நாள் நிகழ்வை பின்னணியாக வைத்து, அந்நிருபர் கேட்ட கேள்வியும், அதற்கு திருத்தந்தை அளித்த பதிலும், இதோ:

நிருபர்: ரியோ நகரில் கூடியிருந்தோர், 'பிரான்செஸ்கோ, பிரான்செஸ்கோ' என்று கத்தியபோது, நீங்கள் அவர்களிடம் 'கிறிஸ்து, கிறிஸ்து' என்று கத்தச் சொன்னீர்கள். இவ்வளவு புகழை நீங்கள் எவ்வாறு சமாளிக்கிறீர்கள்? இவ்வளவு புகழுடன் எவ்வாறு வாழ்கிறீர்கள்?
திருத்தந்தை: இதற்கு எவ்விதம் பதில் சொல்வதென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. மக்கள் இவ்வளவு மகிழ்வுடன் இருப்பதைக் கண்டு, நான் இறைவனுக்கு நன்றி செலுத்துகிறேன். மக்களின் தாராளமனதைக் கண்டு மகிழ்கிறேன். அவர்களுக்கு இறைவன் மிக நல்லவற்றையே செய்யவேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். ஆழ்மனதில், என் பாவங்கள், தவறுகள், இவற்றை நான் எண்ணிப்பார்க்க முயல்கிறேன். நான் முக்கியமானவன் என்ற எண்ணம் தலைதூக்காமல் இருக்கவேண்டும் என்பதற்காக, இந்த முயற்சியை மேற்கொள்கிறேன்.
இந்த புகழ், ஆரவாரம் அனைத்தும் இன்னும் இரண்டு அல்லது மூன்று ஆண்டுகள் நீடிக்கும். அதற்குப் பின், நான் என் தந்தையின் இல்லம் செல்வேன் என்று தெரியும். இவற்றை (மக்களின் புகழ்ச்சியை) அதிகம் நம்பாமல் இருப்பதே புத்திசாலித்தனம்.

திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்களைப் பற்றிய எண்ணங்களோடு இன்றைய ஞாயிறு சிந்தனையை ஆரம்பிப்பது பொருத்தமாகத் தெரிகிறது. அதிகாரத்தில் இருக்கும் ஒரு தலைவர், எவ்விதம் சிந்தித்து, செயல்பட்டு, வாழவேண்டும் என்பதற்கு, திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள் ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு என்பதை, யாரும் மறுக்கமுடியாது. ஒருவருக்குத் தரப்படும் அதிகாரம், அடுத்தவரை அடக்கி ஆள்வதற்கு அல்ல, மாறாக, அடுத்தவருக்குப் பணி செய்வதற்கே என்பதை, தான் திருஅவை தலைவராகப் பொறுப்பேற்ற நாளிலிருந்து வலியுறுத்தி வருகிறார், திருத்தந்தை பிரான்சிஸ்.
இதற்கு மாறாக, நான் உங்கள் அடிமை என்றும், ‘நான் உங்கள் பணியாளர் என்றும் மேடையில் முழங்கிக்கொண்டு, அதற்கு எதிர்மாறாகச் செயலாற்றும் தலைவர்களையும் நாம் இன்றைய உலகில் பார்த்து வருகிறோம்.

இத்தகையச் சூழலில், அதிகாரத்தின் உண்மையான அர்த்தத்தைச் சிந்திக்க, இன்றைய ஞாயிறு வாசகங்கள் நம்மை அழைக்கின்றன. ஒருவருக்கு அதிகாரம் தரப்படுவதை, இறைவாக்கினர் எசாயாவும், நற்செய்தியாளர் மத்தேயுவும் இன்றைய வாசகங்களில் விவரிக்கின்றனர்.
பதவியிலிருந்த செபுனா என்ற அதிகாரி, அகந்தை கொண்டு, தன் பொறுப்பைச் சரிவர நிறைவேற்றாததால், அவரை நீக்கிவிட்டு, எலியாக்கிம் என்பவரை இறைவன் உயர்த்துவதை, இறைவாக்கினர் எசாயா குறிப்பிடுகிறார். திருஅவையின் முதல் தலைவராக, புனித பேதுருவை இயேசு அறிவிப்பதை நற்செய்தியாளர் மத்தேயு குறிப்பிடுகிறார். எலியாக்கிமுக்கு வழங்கப்படும் அதிகாரத்தை, பல்வேறு உருவகங்கள் வழியே இறைவன் விவரிக்கிறார். இதோ அப்பகுதி:
எசாயா 22: 20-22
அந்நாளில் இலக்கியாவின் மகனும் என் ஊழியனுமாகிய எலியாக்கிமை நான் அழைத்து, உன் அங்கியை அவனுக்கு உடுத்தி, உன் கச்சையை அவன் இடுப்பில் கட்டி, உன் அதிகாரத்தை அவன் கையில் ஒப்படைப்பேன். எருசலேமில் குடியிருப்போருக்கும் யூதா குடும்பத்தாருக்கும் அவன் தந்தையாவான். அந்நாளில் தாவீது குடும்பத்தாரின் திறவுகோலை அவன் தோளின் மேல் வைப்பேன். அவன் திறப்பான்: எவனும் பூட்டமாட்டான். அவன் பூட்டுவான்: எவனும் திறக்கமாட்டான்.
அங்கி, கச்சை, தாவீது குடும்பத்தாரின் திறவுகோல் என்ற பல அடையாளங்கள் வழியே எலியாக்கிமின் அதிகாரம் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது.

இந்த ஆடம்பர அடையாளங்களைத் தொடர்ந்து, இறைவன் பயன்படுத்தும் இரு உருவகங்கள், நம் கவனத்தை ஈர்க்கின்றன. அதிகாரத்தில் உள்ள ஒருவரை, இறைவன் எவ்விதம் உருவாக்குகிறார் என்பதை, இவ்விரு உருவகங்களும் தெளிவாக்குகின்றன:
எசாயா 22:23
உறுதியான இடத்தில் அவனை முளைபோல அடித்து வைப்பேன்; அவன் தன் தந்தையின் குடும்பத்தாருக்கு மேன்மையுள்ள அரியணையாக இருப்பான்.
இஸ்ரயேல் குலத்தின் தலைவனை, இறைவன், உறுதியான இடத்தில் முளைபோல் அடித்துவைப்பார் என்ற சொற்கள், அதிகாரத்தில் இருப்போரிடம் விளங்கவேண்டிய சில அம்சங்களை விளக்குகின்றன. உறுதியான நிலத்தில் அடிக்கப்படும் முளையில் கயிறுகட்டி, கூடாரங்கள் அமைக்கப்படுகின்றன. எவ்வளவு பலமாகக் காற்றடித்தாலும், நிலத்தில் அடிக்கப்பட்டுள்ள முளை, கூடாரத்தைக் காப்பாற்றும். அதேபோல், மேய்ச்சல் நிலங்களில் ஆடு, மாடுகள் பாதுகாப்பாக மேய்வதற்கு, அடித்துவைக்கப்பட்ட முளையில் அவை கட்டப்படும். காக்கும் தொழிலைச் செய்யும் முளைபோல, அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் செய்யும் முக்கியமான பணி, காக்கும் பணி என்பதை இவ்வுருவகம் முதலில் நமக்கு உணர்த்துகிறது.
அடுத்ததாக, உறுதியான இடத்தில் ஒரு முளை ஊன்றி நிற்பதற்கு, அது, தன் தலைமீது அடிகளைத் தாங்கவேண்டும். எவ்வளவு வலிமையாக அடிகள் விழுகின்றனவோ, அவ்வளவு ஆழமாக முளை, பூமிக்குள் புதைந்து, உறுதியாக நிற்கமுடியும். அதை நம்பி கூடாரங்களையோ, மிருகங்களையோ அதில் கட்டமுடியும். அதேபோல், தலைவர்களும், அதிகாரிகளும் தங்கள்மீது விழும் பல அடிகளைத் தாங்கிக்கொண்டு உறுதியுடன் நின்றால், பயனுள்ள தலைவர்களாகச் செயல்பட முடியும்.
அடுத்ததாக, அரியணை என்ற உருவகமும் தலைவனுக்குரிய ஒரு பண்பை விளக்குகிறது. அரியணையை யாரும் சுமப்பது கிடையாது; அதுவே மற்றவர்களைச் சுமக்கிறது. அது மற்றவர்களைத் தாங்கும்போதுதான் பயனும், புகழும் பெறுகிறது. காலியாக இருக்கும் அரியணை, வெறும் காட்சிப் பொருளாக மட்டுமே பயன்படுகிறது. அதேபோல், தலைவர்களும், மற்றவர்களைத் தாங்கும்போதுதான், பயனும், புகழும் பெறுகின்றனர்.
அண்மையில், மின்னஞ்சல் வழியே என்னை வந்தடைந்த ஒரு புகைப்படத்தில், யானை ஒன்று நதியைக் கடந்து செல்வதாகவும், அதன் முதுகின் மேல் நாயொன்று நின்றுகொண்டிருப்பது போலவும் காட்டப்பட்டிருந்தது. அதனுடன் இணைக்கப்பட்ட Michael Watson என்பவரது கூற்று, ஆழமான உண்மையைச் சொல்லித் தருகின்றது Strong people don’t put others down. They lift them up. அதாவது, சக்திமிக்கவர்கள், அடுத்தவர்களை, கீழேத் தள்ளுவதில்லை. அவர்களை உயர்த்துகிறார்கள்.

திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள், கடந்த 4 ஆண்டுகளாக, திருஅவையின் தலைவர் என்ற அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்திய விதத்திலிருந்து, அவர் 'உறுதியான இடத்தில் அடித்துவைக்கப்பட்ட முளைபோலவும், பிறரைத் தாங்கும் அரியணைபோலவும்' விளங்குவதைக் காணமுடிகிறது.

2014ம் ஆண்டு, ஆசிய இளையோரின் புகழ் மழையில் நனைந்து, புத்துணர்வு பெற்று, கொரியாவிலிருந்து, ஆகஸ்ட் 18, திங்கள் மாலை, உரோம் நகர் திரும்பினார், திருத்தந்தை. அடுத்தநாள், ஆகஸ்ட் 19, செவ்வாய் அதிகாலையில், திருத்தந்தையின் நெருங்கிய குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மூவர், ஒரு சாலை விபத்தில் உயிரிழந்தனர்.
திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்களின் தம்பி, மறைந்த Alberto Bergoglio அவர்களின் மகன், Emmanuel Bergoglio அவர்கள் ஓட்டிச்சென்ற கார், ஒரு லாரியுடன் மோதியதில், அக்காரில் பயணித்த எம்மானுவேல் அவர்களின் மனைவி, Valeria அவர்களும், அவர்களுடைய இரண்டுவயது குழந்தை Joseம், எட்டுமாதக் குழந்தை, Antonioவும் கொல்லப்பட்டனர். 35 வயதான எம்மானுவேல் அவர்கள், பலத்த காயங்களுடன் தப்பிப் பிழைத்தார்.
வேதனை நிறைந்த இச்செய்தியால், உருவான மனப்புயலை சுமந்துகொண்டு, ஆகஸ்ட் 20, புதனன்று, திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள், தன் வழக்கமானப் பணிகளைத் தொடர்ந்தது, ஓர் உன்னதத் தலைவரை உலகிற்கு அடையாளம் காட்டியது. அன்றைய மறையுரையில், தன் குடும்பத்தில் ஏற்பட்ட இழப்பை மக்கள் முன் எடுத்துரைத்து, திருத்தந்தையும் ஒரு குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்தான் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டியபின், மக்களின் செபங்களுக்காக அவர் விண்ணப்பித்தார். புதன் பொது மறையுரையை வழங்கிய நேரம் முழுவதும் திருத்தந்தை நடந்துகொண்ட விதம், 'உறுதியான இடத்தில் அடித்துவைக்கப்பட்ட முளைபோல, பிறரைத் தாங்கும் அரியணைபோல' அவர் இருந்தார் என்பதை உணரவைத்தது.

புகழ் மாலைகள் வந்து குவிந்தாலும் சரி, துன்பம் என்ற புயல் வீசினாலும் சரி, சீரான மனநிலையுடன் செயல்படும் திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள், தலைமைத்துவம், அதிகாரம் என்ற சொற்களுக்கு, ஆழ்ந்த அர்த்தங்கள் தருகிறார். திருத்தந்தை பெற்றிருக்கும் சீரான மனநிலைக்கு ஒரு முக்கிய காரணமாக நான் கருதுவது, அவர் தன்னைப்பற்றி கொண்டுள்ள தெளிவான புரிதல் அல்லது, 'சுய அறிவு' (self knowledge). ஒருவர் தன்னைப்பற்றி தெரிந்துகொள்ள, தன்னையே சரியாகப் புரிந்துகொள்ள, சுயத் தேடல்கள் நிகழவேண்டும். இத்தகைய ஒரு தேடலை, இன்றைய நற்செய்தி எடுத்துரைக்கிறது.

வாழ்க்கையில் நம்மை நாமே தேடிய அனுபவங்கள், நம் எல்லாருக்கும் உண்டு. நம்மை நாமே தேடும் நேரங்களில், பல கேள்விகள், நம் உள்ளத்தில் எழும். அவற்றில், மிக முக்கியமான ஒரு கேள்வி... 'நான் யார்?' என்ற கேள்வி. குறிப்பாக, பிறர் கண்களில் நான் யாராகத் தெரிகிறேன்?’ என்ற கேள்வி.
இயேசுவுக்கும் இந்தக் கேள்வி எழுந்தது. நான் யார் என்ற தேடலை அடிப்படையாகக் கொண்டு, இயேசு எழுப்பிய இரு கேள்விகள், அன்று, சீடர்களுக்கும், இன்று, நமக்கும், சவாலாக அமைந்துள்ளன. "நான் யார் என்று மக்கள் சொல்கிறார்கள்? நான் யார் என்று நீங்கள் சொல்கிறீர்கள்?" என்பன, அவ்விரு கேள்விகள்.

"நான் யார் என்று மக்கள் சொல்கிறார்கள்?" என்ற கேள்விக்கு, சிறு வயது முதல் அம்மாவிடம், அப்பாவிடம், மறைகல்வி ஆசிரியர்களிடம் நாம் பயின்றவற்றை, மனப்பாடம் செய்தவற்றை வைத்து, பதில்களைச் சொல்லிவிடலாம். ஆனால், "நான் யார் என்று நீங்கள் சொல்கிறீர்கள்?" என்ற இரண்டாவது கேள்விக்கு அப்படி எளிதாகப் பதில் சொல்லிவிட முடியாது. நாம் படித்தவற்றைவிட, பட்டுணர்ந்தவையே இந்தக் கேள்விக்குப் பதிலாகவேண்டும். நாம் மனப்பாடம் செய்தவற்றைவிட, மனதார நம்புகிறவையே இந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் தரமுடியும். இயேசுவின் இந்தக் கேள்வி, வெறும் கேள்வி அல்ல. இது ஓர் அழைப்பு. சவால்கள் நிறைந்த அழைப்பு!

இயேசு நம்மிடம் "நான் யார் என்று மக்கள் சொல்கிறார்கள்?" என்று கேட்டால், நாம் கற்றுத்தேர்ந்த பதில்கள் அனைத்தும், வரிசையாக வெளிவரும். ஆனால், அந்த புத்தக அறிவோடு, நாம் இயேசுவை உலகறிய பறைசாற்றக் கிளம்பினால், புனித பவுல் சொல்வது போல், "ஒலிக்கும் வெண்கலமும், ஓசையிடும் தாளமும் போலாவோம்." (1 கொரிந்தியர் 13: 1)
எனவே, நம்மை அடுத்த நிலைக்கு அழைத்துச் செல்வதற்கு, இயேசு கொடுக்கும் அழைப்புதான், "நான் யார் என்று நீங்கள் சொல்கிறீர்கள்?" என்ற கேள்வியாக எழுகிறது. இது சாதாரண அழைப்பு அல்ல. அவரை நம்பி அவரோடு நடக்க, அவரைப் போல் நடக்க, இரவானாலும், புயலானாலும் துணிந்து நடக்க அவர் தரும் ஓர் அழைப்பு. இந்த அழைப்பை ஏற்பதற்கு, உண்மையிலேயே மிகுந்த துணிவு தேவை. இந்தத் துணிவை உணர்த்தும் ஒரு கதை நினைவுக்கு வருகிறது...

கயிற்றின் மேல் சாகசங்கள் செய்யும் கழைக்கூத்துக் கலைஞர்களைப் பார்த்திருப்போம். உலகப் புகழ்பெற்ற ஒரு கழைக்கூத்துக் கலைஞர், இரு அடுக்குமாடி கட்ட்டங்களுக்கிடையே, கயிறு கட்டி, சாகசங்கள் செய்து கொண்டிருந்தார். அவரது சாகசங்களில் ஒன்று... மணல் மூட்டை வைக்கப்பட்ட ஒரு கை வண்டியைத் தள்ளிக்கொண்டு அந்தக் கயிற்றில் நடப்பது.
அதை அற்புதமாக அவர் செய்து முடித்தபோது, இரசிகர் ஒருவர் ஓடி வந்து அவரது கைகளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு, "அற்புதம், அபாரம். நீங்கள் உலகிலேயே மிகச் சிறந்த கலைஞர்" என்று அடுக்கிக்கொண்டே போனார். "என் திறமையில் அவ்வளவு நம்பிக்கை உள்ளதா?" என்று அந்தக் கலைஞர் கேட்டார்.
"என்ன, அப்படி சொல்லிவிட்டீர்கள்... உங்கள் சாகசங்களைப் பற்றி நான் கேள்வி பட்டபோது, நான் அவற்றை நம்பவில்லை. இப்போது நானே நேரில் அவற்றைப் பார்த்துவிட்டேன். இனி உங்களைப்பற்றி மற்றவர்களிடம் சொல்வதுதான் என் முக்கிய வேலை" என்று பரவசப்பட்டுச் சொன்னார்.
"மற்றவர்களிடம் என்னைப்பற்றிச் சொல்வது இருக்கட்டும். இப்போது ஓர் உதவி..." என்று கேட்டார் அந்தக் கலைஞர்.
"உம்.. சொல்லுங்கள்" என்று இரசிகர் ஆர்வமாய், அதிசயமாய் சொன்னார்.
"நான் மீண்டும் ஒரு முறை அந்தக் கயிற்றில் தள்ளுவண்டியோடு நடக்கப் போகிறேன். இம்முறை, அந்த மணல் மூட்டைக்குப் பதில், நீங்கள் அந்த வண்டியில் அமர்ந்து கொள்ளுங்கள்... பத்திரமாக உங்களைக் கொண்டு செல்கிறேன். பார்க்கும் மக்கள் இதை இன்னும் அதிகம் இரசிப்பார்கள். வாருங்கள்..." என்று அழைத்தார். அந்த இரசிகர், இருந்த இடம் தெரியாமல் காற்றோடு கரைந்தார்.

அந்தக் கழைக்கூத்துக் கலைஞரைப் பற்றி கேள்விப்பட்டு, அவரது சாகசங்களை நேரில் பார்த்து வியந்த அந்த இளைஞர், அந்த அற்புதக் கலைஞரின் அருமை பெருமைகளை உலகறியச் செய்வதில் ஆர்வமாய் இருந்தார். ஆனால், அதே கழைக்கூத்துக் கலைஞர் தன் திறமையில் நம்பிக்கை வைத்து, தான் ஆற்றும் ஆபத்தான சாகசங்களில் பங்கேற்க அந்த இளைஞரை அழைத்தபோது, அவர் காற்றோடு கரைந்து விட்டார்.

இயேசு தந்த அழைப்பை, புரிந்தும் புரியாமலும், புனித பேதுரு, தன் உள்ளத்தில் உணர்ந்த ஓர் உண்மையை எடுத்துரைக்கிறார். நீர் மெசியா, வாழும் கடவுளின் மகன் என்று அறிக்கையிடுகிறார். தன் அறிவுத்திறனைக் கொண்டு அல்ல, மனதில் தோன்றிய விசுவாச உணர்வுகளைக் கொண்டு, தன்னைப் புரிந்துகொண்ட பேதுருவை, புகழ்வதோடு மட்டுமல்லாமல், திருஅவையின் முதல் தலைவராகவும் அவரை நியமிக்கிறார், இயேசு.
திருஅவையின் 266வது தலைவராகத் தெரிவு செய்யப்பட்டுள்ள திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்களும், இயேசுவை, தன் அறிவால் உணர்ந்ததைவிட, உள்ளத்தால் அதிகம் உணர்ந்தவர் என்பதை, நாம் பலவழிகளில் அறிவோம். தன்னைப் புரிந்துகொண்ட பேதுருவை திருஅவைத் தலைவராக அறிவித்து, இயேசு அவரை வழிநடத்தியதுபோல, திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்களையும், உடல், உள்ள நலத்துடன் வழிநடத்த வேண்டுமென்று இறைவனை உருக்கமாக மன்றாடுவோம்.


Tuesday, August 22, 2017

விவிலியத்தேடல் : வேதனை வேள்வியில் யோபு – பகுதி 34

The Heart of Mary - Leopold Kupelwieser
பாசமுள்ள பார்வையில் – துன்பங்களில் பங்கேற்கும் அன்னை மரியா

பல நூற்றாண்டுகளாக, கத்தோலிக்கத் திருஅவையில், இரு இதயங்கள், மக்களின் வணக்கத்தைப் பெற்று வந்துள்ளன - இயேசுவின் திரு இதயம், மரியாவின் மாசற்ற இதயம். முள்ளால் சூழப்பட்டு, கொழுந்துவிட்டெரியும் இதயமாக, இயேசுவின் திரு இதயமும், வாளால் ஊடுருவப்பட்டு, மலர்களால் சூழப்பட்டு, பற்றியெரியும் இதயமாக, மரியாவின் மாசற்ற இதயமும், மக்களின் வணக்கத்தைப் பெற்றுள்ளன.
அன்னை மரியாவும், யோசேப்பும், இயேசுவை, கோவிலில் காணிக்கையாக ஒப்புக்கொடுக்கச் சென்ற வேளையில், அங்கு வந்த முதியவர் சிமியோன், அன்னை மரியாவைப் பார்த்து, "உமது உள்ளத்தையும் ஒரு வாள் ஊடுருவிப் பாயும்" (லூக்கா 2: 35) என்று கூறியதையும், மரியன்னை, தன் வாழ்வில் அனுபவித்த ஏழு துயர்நிறை தருணங்களை நினைவுறுத்தவும், வாள் ஊடுருவிய இதயமாக, மரியன்னையின் இதயம் சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளது.
சிமியோன் சொன்ன கடினமான கூற்று, குழந்தை இயேசுவைத் தூக்கிக்கொண்டு எகிப்துக்கு தப்பித்துச்சென்றது, சிறுவன் இயேசு, எருசலேம் திருவிழாவில் காணாமற்போனது, சிலுவை சுமந்து சென்ற இயேசுவைச் சந்தித்தது, சிலுவையில் அறையப்பட்டு துடித்த இயேசுவைக் கண்டது, இறந்த இயேசுவை மடியில் கிடத்தி அழுதது, இயேசுவை அடக்கம் செய்தது என்று, ஏழு கொடுமைகளை மரியா தன் இதயத்தில் தாங்கி நின்றார் என்பதை, அவர் இதயத்தில் பாய்ந்து நிற்கும் ஏழு வாள்கள் காட்டுகின்றன.
புலம்பெயர்வோர், குழந்தைகளைத் தொலைத்துவிட்டு துன்புறுவோர், காவல்துறையாலும், வன்முறை கும்பல்களாலும், தன் மகனோ, மகளோ, துன்புறுத்தப்படுவதைக் காண்போர், இளம் வயதில் இறந்துபோகும் மகனையோ, மகளையோ அடக்கம் செய்வோர் என்று... பெற்றோர், துயருறும் தருணங்களில், மரியன்னை, அவர்களது துன்பங்களில் பங்கேற்கிறார்.
மரியாவின் மாசற்ற இதயத் திருவிழா, பல ஆண்டுகளாக, ஆகஸ்ட் 22ம் தேதி, கொண்டாடப்பட்டது. தற்போது, இத்திருவிழா, இயேசுவின் திரு இதயத் திருவிழாவைத் தொடர்ந்துவரும் சனிக்கிழமையில் சிறப்பிக்கப்படுகிறது. ஆகஸ்ட் 15ம் தேதி விண்ணேற்படைந்த மரியன்னை, அரசியாக முடிசூட்டப்பட்டத் திருவிழா, ஆகஸ்ட் 22ம் தேதி சிறப்பிக்கப்படுகிறது.

Elihu speaks to Job

வேதனை வேள்வியில் யோபு – பகுதி 34

பள்ளியொன்றில் பணியாற்ற இருவர் விண்ணப்பித்திருந்தனர். அவர்களில் ஒருவர், 25 ஆண்டுகளாக ஆசிரியர் பணி செய்பவர். மற்றொருவர், ஆசிரியர் பணிக்கு வந்து மூன்றே ஆண்டுகள் ஆகியிருந்தன. பள்ளி மேலாளர், மூன்றாண்டு அன்பவமுள்ளவருக்கு அந்த வேலையைக் கொடுத்தார். 25 ஆண்டுகள் அனுபவம் பெற்றிருந்தவர், மேலாளரைச் சந்தித்து, "எனக்கு 25 ஆண்டுகள் அனுபவம் உள்ளது. என்னை நீங்கள் ஒதுக்கிவிட்டு, 3 ஆண்டுகள் மட்டுமே அனுபவம் பெற்றவருக்கு எப்படி இந்த வேலையைக் கொடுத்தீர்கள்?" என்று கேட்டார். பள்ளி மேலாளர், அனுபவமிக்க அந்த ஆசிரியரிடம், "25 ஆண்டுகள் அனுபவம் உள்ளதென்று நீங்கள் சொல்வதை நான் ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டேன். உங்களுக்கு 25 ஆண்டுகள் அனுபவம் கிடையாது. நீங்கள் பெற்றிருப்பது, ஓராண்டு அனுபவம்தான். அதை, நீங்கள் 25 முறை, மீண்டும், மீண்டும் பயன்படுத்தியுள்ளீர்கள்" என்று அமைதியாகக் கூறினார்.
வயதில் முதிர்ந்துவிட்டதால், பல ஆண்டுகள் ஒரு துறையில் பணியாற்றிவருவதால், ஒருவர் ஞானம் பெறுவது கிடையாது. குறிப்பாக, வயது வளர, வளர, ஒரே எண்ணத்தை, ஒரே வழியில் சிந்திக்கும் பழக்கத்தில் சிக்கிக்கொண்டால், அங்கு ஞானம் வளர்வதற்கு வாய்ப்பின்றி போகும்.
யோபு நூல் 32ம் பிரிவில் நமக்கு அறிமுகமாகும் எலிகூ என்ற இளையவர், யோபுக்கும், அவரது மூன்று நண்பர்களுக்கும், வழங்கிய உரையின் துவக்கத்திலேயே, இந்த உண்மையை, உறைக்கும்படி இடித்துரைக்கிறார். யோபும், அவரது நண்பர்களும் பேசியபோது, இடைமறிக்காமல், அதுவரை அமைதி காத்ததற்கு ஒரே காரணம், தான் வயதில் சிறியவன் என்பதும், தனக்குமுன் வாதங்களில் ஈடுபட்டிருந்தோர், வயதில் பெரியவர்கள் என்பதும்தான். ஆனால், வயது மட்டுமே ஒருவருக்கு ஞானத்தை வழங்குவதில்லை; இறைவனின் ஆவி, ஒருவருக்கு உய்த்துணரும் அறிவைத் தரமுடியும் என்பதை உணர்ந்ததால், தான் பேச ஆரம்பித்திருப்பதாக இளையவர் எலிகூ விளக்குகிறார்:
யோபு 32: 6ஆ - 10
நான் வயதில் சிறியவன்; நீங்களோ பெரியவர். ஆகவே, என் கருத்தை உங்களிடம் உரைக்கத் தயங்கினேன்; அஞ்சினேன். நான் நினைத்தேன்; 'முதுமை பேசட்டும்; வயதானோர் ஞானத்தை உணர்த்தட்டும்.' ஆனால், உண்மையில் எல்லாம் வல்லவரின் மூச்சே, மனிதரில் இருக்கும் அந்த ஆவியே, உய்த்துணர்வை அளிக்கின்றது.  வயதானோர் எல்லாம் ஞானிகள் இல்லை; முதியோர் நீதியை அறிந்தவரும் இல்லை. ஆகையால் நான் சொல்கின்றேன்; எனக்குச் செவி கொடுத்தருள்க! நானும் என் கருத்தைச் சொல்கின்றேன்.

சூடான இந்த அறிமுகத்தைத் தொடர்ந்து, அடுத்த ஆறு பிரிவுகளில், மிக நீண்ட உரையொன்றை வழங்குகிறார், எலிகூ. 159 இறை வாக்கியங்களாக இடம்பெற்றுள்ள எலிகூவின் உரையில் அடங்கியுள்ள உண்மைகளில் சிலவற்றை, இத்தேடலில் சிந்திக்க முயல்வோம்.

தான் பலமுறை விண்ணப்பித்தும், இறைவன் தனக்கு எவ்வித பதிலும் தரவில்லை என்று யோபு முறையிட்டதற்கு, எலிகூ முதலில் பதில் சொல்கிறார்:
யோபு 33: 13-14
'என் சொல் எதற்கும் அவர் பதில் கூறுவதில்லை' என ஏன் அவரோடு வழக்காடுகின்றீர்?ஏனெனில், இறைவன் முதலில் ஒருவகையில் இயம்புகின்றார்; இரண்டாவது வேறுவகையில் விளம்புகின்றார்; அதை யாரும் உணர்வதில்லை.
என்று தன் விளக்கத்தைத் துவக்கும் எலிகூ, இறைவன், கனவில், இரவுக்காட்சியில், மனிதரின் ஆழந்த உறக்கத்தில் அவர்களுடன் பேசுகிறார் என்று கூறுகிறார்.

இறைவன், மனிதர்களோடு, கனவு வழியே தொடர்பு கொள்கிறார் என்பது, ஏறத்தாழ அனைத்து மதங்களுமே ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒரு மரபு. இறைவனின் மக்களென தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஆபிரகாம், யாக்கோபு, யோசேப்பு ஆகியோருக்கு மட்டுமல்ல, கெரார் மன்னன் அபிமெலக்கு (தொடக்க நூல் 20:3), எகிப்து மன்னன் பார்வோன் (தொடக்க நூல் 41:1) ஆகியோருக்கும், இறைவன் கனவில் தோன்றி, எச்சரிக்கைகள் வழங்குவதை, பழைய ஏற்பாட்டில் காண்கிறோம்.
மரியாவின் கணவரான யோசேப்பை, மூன்று கனவுகள் வழியே இறைவன் வழி நடத்தி, முக்கியமான முடிவுகள் எடுக்க அவருக்கு உதவினார் என்பதை மத்தேயு நற்செய்தியில் நாம் வாசிக்கிறோம் (மத். 1:20; 2:13, 19).
வரப்போகும் நன்மைகளில் பங்கேற்க அழைப்புக்கள், அறிவிப்புகள், அல்லது, எதிர்வரும் தீமைகள் குறித்த எச்சரிக்கைகள் என, இறைவன், மனிதருடன், கனவுகள் வழியே பேசுவதை, விவிலியத்தில் பல இடங்களில் காண்கிறோம்.

நாம் நாள் முழுவதும் நல்லவற்றைச் செய்துவிட்டு, திருப்தியுடன் உறங்கச் சென்றால், அமைதியான, ஆழந்த உறக்கம் வரும். அவ்வேளையில் நமக்குத் தோன்றும் கனவுகளும் ஆழந்த அமைதியைக் கொணரும். ஆனால், நாள் முழுவதும் தீமைகளைத் திட்டமிட்டு செய்தபின் உறங்கச்சென்றால், நமது மனசாட்சி விழித்தெழுந்து, நம்மை உறங்கவிடாமல் செய்துவிடும்.
இந்த நோயைத் தீர்ப்பதற்கு, பலர், தூக்க மாத்திரைகளையும், மதுபானங்களையும், போதைப் பொருள்களையும் பயன்படுத்த வேண்டியுள்ளது. இவை தரும் செயற்கை மயக்கத்தையும் மீறி, பலர் தங்கள் உறக்கத்தில் அச்சுறுத்தும் கனவுகளைக் கண்டு, துன்புறுகின்றனர். எலிகூவைப் பொருத்தவரை, இறைவன், கனவின் வழியே, நமக்கு எச்சரிக்கை கொடுத்து, நம்மை அழிவிலிருந்து காக்கிறார் என்று கூறுகிறார்:
யோபு நூல் 33: 15-19
கனவில், இரவின் காட்சியில், ஆழ்துயில் மனிதரை ஆட்கொள்கையில்; படுக்கையில் அவர்கள் அயர்ந்து உறங்குகையில், அவர் மனிதரின் காதைத் திறக்கின்றார்; எச்சரிக்கை மூலம் அச்சுறுத்துகின்றார். இவ்வாறு மாந்தரிடமிருந்து தீவினையை நீக்குகின்றார்; மனிதரிடமிருந்து ஆணவத்தை அகற்றுகின்றார். அவர்களின் ஆன்மாவைக் குழியிலிருந்தும், உயிரை வாளின் அழிவிலிருந்தும் காக்கின்றார். படுக்கையில் படும் வேதனையினாலும் எலும்பில் வரும் தீரா வலியினாலும் அவர்கள் கண்டித்துத் திருத்தப்படுகின்றார்கள்.

கனவில் வரும் எச்சரிக்கைகளுக்கு செவிகொடாமல் வாழ்வோரைக் காப்பதற்காக, வானதூதர்கள் வரக்கூடும் என்பது, எலிகூ தரும் அடுத்த விளக்கம். 'வானதூதர்கள்' என்ற கருத்து, அனைத்து மதங்களிலும் பல வழிகளில் சொல்லப்பட்டுள்ளது. விவிலியத்தில், 40க்கும் மேற்பட்ட இடங்களில், வானதூதர்களைப்பற்றிய குறிப்புகள் உள்ளதென, விவிலிய விரிவுரையாளர்கள் கூறியுள்ளனர்.
வானதூதர்களின் முதன்மையானப் பணி, இறைவன் மனிதர்களுக்குச் சொல்ல விழையும் செய்திகளைத் தாங்கிவரும் தூதர்களாகச் செயலாற்றுவது. இந்தப் பணியின் சிகரமான ஓர் எடுத்துக்காட்டினை, லூக்கா நற்செய்தி முதல் பிரிவில் நாம் காண்கிறோம். (லூக்கா 1: 26-38) இயேசுவின் பிறப்பு குறித்த செய்தியை, அன்னை மரியாவுக்குக் கொணர்ந்த வானதூதர் கபிரியேலை, நற்செய்தியாளர் லூக்கா அறிமுகம் செய்யும் வரிகள் இதோ:
லூக்கா 1:26
ஆறாம் மாதத்தில் கபிரியேல் என்னும் வானதூதரைக் கடவுள் கலிலேயாவிலுள்ள நாசரேத்து என்னும் ஊரிலிருந்த ஒரு கன்னியிடம் அனுப்பினார்.

இறைவனின் செய்திகளை மக்களுக்குக் கொணர்வதை முக்கியப் பணியாகச் செய்யும் வானதூதர்களின் மற்றொரு பணி, மனிதர்களின் சார்பில் இறைவனிடம் பரிந்துபேசி அவர்களைக் காப்பாற்றுவது. எலிகூ, தன் உரையில் அறிமுகப்படுத்தும் வானதூதரின் செயலை, இவ்வாறு விவரிக்கின்றார்:
யோபு 33: 23-24,26
மனிதர் சார்பாக இருந்து, அவர்களுக்கு நேர்மையானதைக் கற்பிக்கும் ஓர் ஆயிரத்தவராகிய வானதூதர் அவர்களின் மீது இரங்கி, "குழியில் விழாமல் இவர்களைக் காப்பாற்றும்" என்று கடவுளிடம் மன்றாடினால், அவர் அவர்களை ஏற்றுக் கொள்வார்; அவர்தம் முகத்தை மகிழ்ச்சியோடு அவர்கள் காணச் செய்வார்; அவர்களுக்குத் தம் மீட்பை மீண்டும் அளிப்பார்.

தவறு செய்வோர் சார்பில் வானதூதர்கள் மன்றாடும்போது, இறைவன் அவர்களை ஏற்றுக்கொள்வார் என்றும், அதைக்கண்டு, வானதூதர்கள் மகிழ்வர் என்றும் இங்கு கூறப்பட்டுள்ள எண்ணம், நமக்கு இயேசுவின் ஓர் உவமையை நினைவுக்குக் கொணர்கிறது. காணாமற்போன நாணயத்தைக் கண்டுபிடித்த பெண், தன் அயலவருடன் மகிழ்கிறார் என்பதைக் கூறும் இயேசு, அந்த உவமையின் இறுதியில் இவ்வாறு கூறியுள்ளார்:
லூக்கா 15: 10
"அவ்வாறே, மனம் மாறிய ஒரு பாவியைக் குறித்துக் கடவுளின் தூதரிடையே மகிழ்ச்சி உண்டாகும் என உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்."
இவ்வாறு, கனவின் வழியே, வானதூதர்கள் வழியே இறைவன் மனிதர்களுடன் தொடர்பு கொள்கிறார் என்பதை 34ம் பிரிவில் விளக்குகிறார் எலிகூ.

அடுத்து, 'தான் நேர்மையானவனாக இருந்தும் இறைவன் தன்னை துன்புறுத்துகிறார்' என்று யோபு கூறும் குற்றச்சாட்டிற்கு, எலிகூ பதில் தருகிறார். அதற்கும் மேலாக, 'தான் பாவம் செய்யாமல் வாழ்வதால் என்ன ஆதாயம்?' (யோபு 35: 3) என்று யோபு எழுப்பும் கேள்விக்கு, எலிகூ பதில்சொல்ல முன்வருகிறார். நேர்மையாளர்கள் பலரது உள்ளங்களில் அவ்வப்போது, அல்லது, அடிக்கடி எழும் கேள்வி: "நேர்மையாக வாழ்வதால் என்ன பயன்?" இந்த முக்கியமான கேள்விக்கு, இளையவர் எலிகூ கூறும் பதிலை, நம் அடுத்தத் தேடலில் புரிந்துகொள்ள முயல்வோம்.