01 December, 2021

விவிலியத்தேடல்: திருப்பாடல் 22 – துயர்மிகு புலம்பல், புகழ்ச்சிப்பாடல்

 
The Lord Has Listened to His Cry

அவ்வப்போது, சமூக ஊடகங்களில் வலம்வரும் கூற்றுகளில் ஒன்று: "பாம்பு உயிரோடிருக்கும்போது, எறும்புகளைச் சாப்பிடும். ஆனால், பாம்பு இறந்ததும், எறும்புகள் பாம்பைச் சாப்பிடும்." இறந்த தாவரம், மீன், விலங்கு ஆகியவற்றை உண்பது, மனிதர்களாகிய நாமும், பிற உயிரினங்களும் வளர்த்துக்கொண்ட உணவுப்பழக்கம். ஆனால், உயிரோடிருப்பதை உண்பதென்பது சிறிது அபூர்வமான விடயம்.... ஒரு சில உயிரினங்கள் இப்படி உண்பதாக நாம் அறிவோம். மனிதர்கள் மத்தியிலும் இதுபோல் நடந்ததாக, இன்றும் நடப்பதாக, அதிர்ச்சி தரும் தகவல்கள், அவ்வப்போது வெளிவந்தவண்ணம் உள்ளன.
உயிரோடு உள்ள ஒன்றை உண்பதைப்பற்றி நினைத்துப் பார்க்கும்போது, குளவிக்கூடுகளும், அங்கு வைக்கப்பட்டிருக்கும் புழுக்களும் நம் நினைவுக்கு வருகின்றன. குளவிக்கூடுகளில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் புழுக்கள், உயிரோடு இருக்கும்போதே, குளவியின் சந்ததிக்கு உணவாக மாறுகின்றன. அந்தப் புழுக்களைக் குளவி கொட்டும்போது, அந்தப் புழுக்கள் இறப்பதில்லை, உணர்வுகளை மட்டும் இழந்து, உடல் முழுவதும் மரத்துப்போகின்றன. உடல் மரத்துப்போன நிலையில், அந்தப் புழு, உயிரோடு, அந்தக் குளவியின் சந்ததிக்கு உணவாகிறது.

இது, உயிரியல் பற்றிய பாடம் அல்ல... உயிரோடிருக்கும்போதே உணவாக மாறும் அந்தப்புழு, இன்றைய விவிலியத் தேடலுக்கு உதவியாக இருக்கும் ஓர் உருவகம். நாம் இன்று சிந்திக்கவிருக்கும் 22வது திருப்பாடலில் வரும் "நானோ ஒரு புழு; மனிதனில்லை." (திருப்பாடல் 22:6) என்ற சொற்கள், இத்தகையச் சிந்தனைகளை தூண்டுகின்றன.

துன்பத்தைப்பற்றிக் கூறும் விவிலியப்பகுதிகள் பல உள்ளன. யோபு என்ற முழு நூலும், துன்பத்தை மையமாகக் கொண்ட ஒரு தேடல்தானே. துன்பத்தைப்பற்றிய விவிலியப் பகுதிகளில் "யாவேயின் துன்புறும் ஊழியன்" என்ற எண்ணத்தைத் தாங்கிய பகுதிகள் சிறப்பாகப் பேசப்படுகின்றன. இறைவாக்கினர் எசாயா நூலின் 52, 53 ஆகிய இரு பிரிவுகளும், 22, மற்றும் 69 ஆகிய திருப்பாடல்களும், துன்புறும் ஊழியனான மேசியாவைப் பற்றிப் பேசுவதாக, விவிலிய அறிஞர்கள் கூறியுள்ளனர்.

உயிரோடு இருக்கும்போதே, அணு, அணுவாக இறக்கும் ஒருவர், மனதளவில் மற்றவருக்கு இரையாகும் ஒருவர், தன் நிலையை விவரிப்பதாக உள்ளது, 31 இறைவாக்கியங்களைக் கொண்ட 22வது திருப்பாடல். இத்தகைய வேதனையைக் கூறும் இத்திருப்பாடலின் முதல் 21 இறைவாக்கியங்களில், ஒரு சிலவற்றைக் கேட்போம்:
திருப்பாடல் 22:1,6-8,12-13,17-18
என் இறைவா, என் இறைவா, ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்? என்னைக் காப்பாற்றாமலும், நான் தேம்பிச் சொல்வதைக் கேளாமலும் ஏன் வெகு தொலையில் இருக்கின்றீர்?
நானோ ஒரு புழு, மனிதனில்லை: மானிடரின் நிந்தைக்கு ஆளானேன்: மக்களின் இகழ்ச்சிக்கு உள்ளானேன். என்னைப் பார்ப்போர் எல்லாரும் ஏளனம் செய்கின்றனர்: உதட்டைப் பிதுக்கித் தலையசைத்து, 'ஆண்டவர்மீது நம்பிக்கை வைத்தானே! அவர் இவனை மீட்கட்டும்: தாம் அன்பு கூர்ந்த இவனை அவர் விடுவிக்கட்டும் என்கின்றனர்.
காளைகள் பல என்னைச் சூழ்ந்து கொண்டுள்ளன. அவர்கள் என்னை விழுங்கத் தங்கள் வாயை அகலத் திறக்கின்றார்கள்: இரை தேடிச் சீறி முழங்கும் சிங்கம்போல் பாய்கின்றார்கள். என் கைகளையும், கால்களையும் துளைத்தார்கள். என் எலும்புகளை எல்லாம் நான் எண்ணிவிடலாம்: என் ஆடைகளைத் தங்களிடையே பங்கிட்டுக் கொள்கின்றனர்: என் உடையின்மேல் சீட்டுப் போடுகின்றனர்.

இப்போது நாம் கேட்ட இந்த வரிகள், துயரத்தின் சிகரத்தில், வேதனையின் கொடுமுடியில் இருக்கும் ஒரு மனிதனிடமிருந்து வெளிப்படும் வார்த்தைகள். இவ்வரிகள் அனைத்தும், இயேசு, கல்வாரியில் அடைந்த வேதனையைக் கூறும் வரிகள் என்று, விவிலிய விரிவுரையாளர்கள் கூறியுள்ளனர். சிலுவையில் தொங்கியபோது, இயேசு, இந்தத் திருப்பாடலை பயன்படுத்தியிருக்க வேண்டும் என்பதும், விவிலிய அறிஞர்களின் கருத்து.
"என் இறைவா, என் இறைவா ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்?" என்று ஆரம்பமாகும் இந்தத் திருப்பாடலின் வரிகள், இயேசு, சிலுவையில் சொன்ன அந்த அற்புதமான ஏழு வாக்கியங்களில் ஒன்று (மத்தேயு 27:46) என்பதை நாம் அறிவோம். அதேபோல், "தந்தையே, உம் கையில் என் உயிரை ஒப்படைக்கிறேன்" (லூக்கா 23:46) என்று, இயேசு கூறிய இறுதிச் சொற்களும், 31வது திருப்பாடலின் எதிரொலியாக ஒலிக்கின்றன. எனவே, இயேசு, கல்வாரியில், சிலுவைச் சித்ரவதைகளின் கொடுமுடியில், திருப்பாடல்களைச் செபித்தவண்ணம், தனக்கு ஆறுதல் தேடிக்கொண்டார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

உடல் வேதனைகளைவிட, உள்ள வேதனைகள், ஒருவரை, இன்னும் அதிகமாய்ப் பாதிக்கும் என்பதை நாம் அறிவோம். உடல் வேதனைகளிலும், ஒரு சில வேதனைகள், மிகக் கொடியவை. எடுத்துக்காட்டாக, நகக்கணுக்களில் ஊசியை வைத்து குத்தும்போது, அல்லது, நரம்புகளை மரத்துப்போகச் செய்யும் எவ்வித மருந்தும் செலுத்தாமல், பற்களில் துளைசெய்து, நரம்பு வேர்களைத் தொடும்போது, நாம் அடையும் வேதனைகள், மிகக் கொடியவை. அரசுகளிடமும், குற்றகும்பல்களிடமும், சிக்கிக்கொண்டவர்களிடமிருந்து, உண்மைகளை வரவழைக்க, இத்தகையச் சித்ரவதைகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
உடல் வேதனைகளில் இப்படி பல நிலைகள் இருப்பதுபோல், உள்ள வேதனைகளிலும், ஒரு சில, சாதாரண வேதனைகள், வேறு சில, வேதனைகளின் சிகரங்கள். நமக்கு மிக நெருங்கியவர்கள், நம்மை வெறுத்து ஒதுக்குதல், காட்டிக்கொடுத்தல், கைவிடல், ஆகியவை, வேதனைகளின் சிகரங்கள் என்பதை, அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்கிறோம்.

திருப்பாடல் 22ன் ஆசிரியர் கூறும் வேதனையின் உச்சி என்ன? இறைவன் அவரைக் கைவிட்டதுதான். அதுவும், பகைவர்கள் தன்னைச் சூழ்ந்த வேளையில், இறைவனும் தன்னைக் கைவிட்டதைப்போல் தாவீது உணர்ந்தது, இத்திருப்பாடலில் வெளிப்படுகிறது.

வேதனையில் துடிக்கும் உள்ளத்தை, அனலில் இட்ட மெழுகு, தணலில் விழுந்த புழு என, நாம் உருவகப்படுத்துகிறோம். திருப்பாடலின் ஆசிரியரும், இவற்றையொத்த உருவகங்களைத் தருகிறார். எலும்புகள் கழன்றுபோன, அல்லது, எலும்புகளே இல்லாத ஒரு புழுவைப்போல் உணர்ந்த தாவீது, இறைவன், தன்னைச் சாவின் புழுதியில் போட்டுவிட்டார் என்றும் கூறுகிறார்:
நான் கொட்டப்பட்ட நீர்போல் ஆனேன்: என் எலும்புகள் எல்லாம் கழன்று போயின: என் இதயம் மெழுகுபோல் ஆயிற்று: என் உள்ளுறுப்புகளின் நடுவே உருகிப் போயிற்று. என் வலிமை ஓடுபோலக் காய்ந்தது: என் நாவு மேலண்ணத்தோடு ஒட்டிக்கொண்டது: என்னைச் சாவின் புழுதியிலே போட்டுவிட்டீர். (திருப்பாடல் 22: 14-15)

புழு, புழுதி... ஆகியவை, ஆழமான உருவகங்கள். மனித உள்ளம், மிக, மிகத் தாழ்ந்துப் போனதாய் உணரும்போது, புழுவாகிப்போனதாக, புழுதியில் மிதிபடுவதாகப் பேசுகிறோம். வாழ்வு முடிந்து, அழுகல், அழிவு இவை ஆரம்பமாவதை உணர்த்தும் ஒரு முக்கிய அடையாளமாய் இருப்பவை, புழுக்கள். யோபு, தன் உடல் அழுக ஆரம்பித்துவிட்டதைக் கூறும் வரிகள் நினைவுக்கு வருகின்றன: புழுவும் புழுதிப்படலமும் போர்த்தின என் உடலை: வெடித்தது என் தோல்: வடிந்தது சீழ். என் நாள்கள்... நம்பிக்கையின்றி முடிவடைகின்றன. (யோபு 7:5-6)

கோபத்தில் சாபமிடுகிறவர்களைப் பார்த்திருக்கிறோம். புழுதியை வாரிஇறைத்து, சாபத்திற்கு ஆளாகும் மனிதர்களின் உடலில், செல்வத்தில் புழுக்கள் நிறையவேண்டும் என்று சாபமிடுவார்கள். யோபுவின் நூலில் இதே போன்ற வரிகள் காணக்கிடக்கின்றன. தீயவர்களின் முடிவைக் கூறுகையில், யோபு பயன்படுத்தும் வார்த்தைகள் இவை: புழுதியில் இருசாராரும் ஒன்றாய்த் துஞ்சுவர்: புழுக்கள் அவர்களைப் போர்த்தி நிற்குமே. (யோபு 21:26)

இப்படி அழிவுக்கும், சாபத்திற்கும் அடையாளமாகும் புழுக்களும், புழுதியும், வியக்கவைக்கும் மாற்றங்களுக்கும், மறு வாழ்வுக்கும் அடையாளங்களாகின்றன. மண்ணோடு, புழுதியோடு தன்னை ஐக்கியமாக்கும் மண்புழு, அந்த மண்ணையும், புழுதியையும், உயிரூட்டும் உரமாக மாற்றும் அற்புதம் நமக்குத் தெரிந்த செய்தி. அதே போல், கூட்டுக்குள் போராட்டம் ஒன்றை மேற்கொள்ளும் கூட்டுப்புழு, வண்ணத்துப் பூச்சியாக வடிவெடுப்பதும் நாம் கண்டு வியந்திருக்கும் அதிசயம்தானே.

தன்னை, ஒரு புழுவாக, புழுதியில் கிடப்பவராக, உருவகிக்கும் தாவீது, புழுவின் அடையாளங்களாக இருக்கும் அழுகல், அழிவு ஆகியவற்றை மட்டும் மையப்படுத்தி, 22வது திருப்பாடலை உருவாக்கவில்லை. மாறாக, அதேப் புழு, மாற்றங்களையும், மறுவாழ்வையும் கொணரும் என்ற உண்மையையும் மனதில் வைத்தே, தன்னை ஒரு புழுவாக உருவகித்திருக்க வேண்டும். எனவேதான், இத்திருப்பாடல், அவநம்பிக்கையில் முடியாமல், நம்பிக்கை வரிகளுடன் நிறைவடைகிறது.

"இறைவா, ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்" என்று, 22வது திருப்பாடலின் ஆரம்ப வரிகளை, சிலுவையில், தன் கதறலாக்கிய இயேசு, எவ்வாறு, இறுதியில், "தந்தையே, உம் கையில் என் உயிரை ஒப்படைக்கிறேன்" (லூக்கா 23:46) என்று, 31வது திருப்பாடலின் நம்பிக்கை வரிகளோடு தன் வாழ்வை முடித்தாரோ, அதேபோல், தாவீதும், இறைவனால் கைவிடப்பட்டதாக உணர்ந்த அந்த வேதனையுடன், 22வது திருப்பாடலின் முதல் பாதியில் புலம்பினாலும், இறுதி 10 இறைவாக்கியங்களில் தன் நெஞ்சையும், நம் நெஞ்சங்களையும் நம்பிக்கையால் நிறைக்கிறார். நம்பிக்கைதரும் இறுதிவரிகள் இதோ:
திருப்பாடல் 22: 22,26,29-30 
உமது பெயரை என் சகோதரருக்கு அறிவிப்பேன்; சபை நடுவே உம்மைப் புகழ்ந்து பாடுவேன். எளியோர் உணவு உண்டு நிறைவு பெறுவர்; ஆண்டவரை நாடுவோர் அவரைப் புகழ்வராக! அவர்கள் இதயம் என்றென்றும் வாழ்வதாக! மண்ணின் செல்வர் யாவரும் அவரைப் பணிவர்; புழுதிக்குள் இறங்குவோர் யாவரும் தம் உயிரைக் காத்துக்கொள்ளாதோரும் அவரை வணங்குவர். வருங்காலத் தலைமுறையினர் அவரைத் தொழுவர்; இனிவரும் தலைமுறையினருக்கு ஆண்டவரைப்பற்றி அறிவிக்கப்படும்.

புழுவும், புழுதியும், அழிவுக்கும், அழுகிப்போவதற்கும் இலக்கணமாகலாம். ஆனால், அதே புழுவும், புழுதியும், மாற்றங்கள், மறு வாழ்வு என இலக்கியமாவதும் உண்மை.

26 November, 2021

Advent – the Season of Hope திருவருகைக் காலம் – நம்பிக்கையின் காலம்

Lift up your heads

First Sunday of Advent

Typical of last-minute Christmas shoppers, a mother was running furiously from store to store.  Suddenly, she became aware that the pudgy little hand of her three-year-old son was no longer clutched in hers.  In panic, she retraced her steps and found him standing with his little nose pressed flat against a frosty window.  He was gazing at a manger scene.  Hearing his mother’s near hysterical call, he turned and shouted with innocent glee: "Look Mommy!  It’s Jesus - Baby Jesus in the hay!”  With obvious indifference to his joy and wonder, she impatiently jerked him away saying, "We don’t have time for that!" (Taken from sermoncentral.com)

To me this is a parable! The words of the mother – “We don’t have time for that!” – is an alarm to wake us up before it is too late… I wish to extend this parable a bit more. The mother keeps running on the road and the little kid is literally being dragged to keep pace with her. But, he is more than confused about why his mother was in such a hurry. She has been talking about Christmas for the past ten days or more. She has been telling him also that Christmas was possible only because of Baby Jesus. Now, she does not seem to have time to even give a passing glance at Baby Jesus… Why so? The little kid is totally confused.
We are like this kid… being dragged along the busy shopping mall called the world which is stacked with material things up to a choking level. We wish to spend time at the core of this famous event called Christmas; but we don’t seem to have the time! The Mother Church, instead of dragging us away from the core of Christmas, wishes to give us almost four weeks to get ready for Christmas. She has given us the Advent Season.

Getting ready for the feast is more exciting than celebrating the very feast day. The days preceding Christmas are very exciting. Crib to be put up, decorations to be done, new dress to be bought or stitched, sweets and savouries to be prepared… the list is endless. Everyone in the house, especially Mom, is very busy, over-worked, perhaps. I guess this is the same story for any festive season – be it Deepavali, or Pongal in India. Expectation and excitement seem to be twins. The season of Advent brims with joyous expectation.

Strangely, today’s gospel from Luke gives us more of a jolt rather than joy. Two weeks back, the Sunday’s Gospel reading taken from Mark (13:24-32) spoke of the last days. Today, we hear of the last days again… this time, from the Gospel of Luke. Right at the beginning of a new liturgical year, we are asked to think of the end of the world… Why talk about the end at the beginning itself, especially when the end is quite frightful? I look at it this way. When we see what awaits us at the end, we can take enough care to make our journey more meaningful.
Knowing that the end would be terrible, we have two choices: run away from that end (but where?) or face the end. In facing the end, once again, we have two choices: either ‘endure’ the terror with unflinching courage, or ‘cure’ the terror with positive thoughts and feelings… What need not be endured can be cured! This is the topsy-turvy perspective of our usual ‘what cannot be cured must be endured’ stuff!

Well, perspectives can change the way we think and act! Jesus gives us a perspective in today’s gospel. He gives a list of all the terrifying signs first:  "There will be signs in the sun, moon and stars. On the earth, nations will be in anguish and perplexity at the roaring and tossing of the sea. Men will faint from terror, apprehensive of what is coming on the world, for the heavenly bodies will be shaken.” (Luke 21: 25-26)

I feel that this passage comes to us at an opportune moment. In connection with the UN Climate Change Conference COP26, held in Glasco, Scotland, at the beginning of this month (1 to 13 November), the world was abuzz with thoughts about climate change and rising temperatures. The IPCC - The Intergovernmental Panel on Climate Change, an intergovernmental body of the United Nations responsible for advancing knowledge on human-induced climate change – brought out a special report talking about the dangers humankind will be facing in the near future. The UN Secretary-General António Guterres said that the Working Group's report was nothing less than "a code red for humanity. The alarm bells are deafening, and the evidence is irrefutable".
The report, prepared by 234 scientists from 66 countries, highlights that human influence has warmed the climate at a rate that is unprecedented in at least the last 2,000 years. In 2019, atmospheric CO2 concentrations were higher than at any time in at least 2 million years, and concentrations of methane and nitrous oxide were higher than at any time in the last 800,000 years.
Similar to the threatening words of the gospel talking about ‘changes in the sun, moon and stars’, as well as ‘the roaring and tossing of the sea’, IPCC report says that if the human-induced climate change continues at the present rate, ‘coastal areas will see continued sea level rise throughout the 21st century, contributing to more frequent and severe coastal flooding in low-lying areas and coastal erosion. Extreme sea level events that previously occurred once in 100 years could happen every year by the end of this century’.

This report did not seem to have made much impact on the leaders, who were more interested in protecting big companies and rich individuals than people at large. They failed to take a firm stand against the fossil fuel and coal. As we hear this gospel passage, we pray that our world leaders will wake up and protect our common home called the earth and leave a habitable planet for our future generations! 

Getting back to the Gospel of Luke, Jesus does not stop with enlisting terrifying signs, but goes on to give us a perspective: “When these things begin to take place, stand up and lift up your heads, because your redemption is drawing near.” (Luke 21: 28) When all the people in the world faint and are scared of what is coming to the world, we are asked to stand up and lift up our heads. How is this possible? By changing our perspective, namely, looking at that calamity not as an end of the world, but as the beginning of redemption. If the end is seen as destruction, then we need to run away from there, escape destruction… but , if the end is seen as redemption, we don’t need to run away; but rather run towards the bosom of God… the end of the race!

Perspective can change our attitude and action. For the past few years our media was more than saturated with doom and destruction. Added to that COVID pandemic and the virus variants have been, and, still are, on our minds and hearts day and night. This media onslaught of destruction leaves our hearts like trees shedding their leaves, one by one. But, we need to learn from trees to keep our hopes alive and bring forth new shoots in spring! The season of Advent which comes during the autumn season, wishes to instil continuous and consistent hope in our hearts.

Let us conclude our reflection with the famous story of ‘The Last Leaf’ written by O. Henry. This story, once again, serves as a parable for us.

The story begins as Johnsy, the young lady suffering from pneumonia, gives up hope of surviving. The doctor who treats her says to her friend Sue, “She has a chance, if she wants to live. If people don’t want to live, I can’t do much for them.” He suggests to Sue, “Talk to her about new winter clothes. If she were interested in the future, her chances would be better.”
Sue goes to Johnsy’s room to talk about future plans, but when she arrives at her bedside, she sees Johnsy, looking out the window and counting down… “Twelve, Eleven, Ten…” When Sue asks her about the count down, Johnsy says, that she was counting the leaves falling from the tree. She adds that when the last one falls, she would go as well.
Not knowing what to do, Sue talks with Old Behrman who is a painter, living downstairs. Behrman is sixty and he has been painting for more than forty years. Still, he keeps saying that his masterpiece is yet to come. When Sue tells him about Johnsy’s idea of falling leaves, he gets wild. When they both go up, Johnsy is asleep. So, Sue closes the curtain of the window and goes to sleep.

That night there was rain and wind. So, the next morning, Johnsy felt that all the leaves would have fallen and it was time for her to say goodbye. When the curtains were parted, she saw a single leaf still on the tree. The next night, once again, there was rain beating against the window. When it was light, Johnsy looked out the window and the leaf was still there. Enthused by the single leaf, Johnsy began to show signs of improvement and recovered in a few days.

Once she had recovered well, Sue tells her about the ‘last leaf’. Here are the final lines of this story as written by O. Henry:
And that afternoon Sue came to the bed where Johnsy lay. She put one arm around her. “I have something to tell you”, she said. “Mr. Behrman died of pneumonia today in the hospital. He was ill only two days. Someone found him on the morning of the first day, in his room. He was helpless with pain. His shoes and his clothes were wet and as cold as ice. Everyone wondered where he had been. The night had been so cold and wild. And then they found some things. There was a light that he had taken outside. And there were his materials for painting. There was paint, green paint and yellow paint. And—Look out the window, dear, at the last leaf on the wall. Didn’t you wonder why it never moved when the wind was blowing? Oh, my dear, it is Behrman’s great masterpiece—he painted it there the night that the last leaf fell.”

This story serves as an example to what Jesus talks about in today’s Gospel: “When these things begin to take place, stand up and lift up your heads, because your redemption is drawing near.”

Advent is a season that invites us to stand up, lift up our heads and see our salvation. As we begin the Advent Season, let us try to spread this hopeful attitude, in a world burdened with news and thoughts of the pandemic! Let us make sure that not too many leaves fall from the tree of life in despair!
 
The Last Leaf

திருவருகைக் காலம் - முதல் ஞாயிறு

இளம்தாய் ஒருவர், தன் 5 வயது மகனுடன் கடைவீதிக்குச் சென்றார். கிறிஸ்மஸ் கூட்டம் அலைமோதியது. கிறிஸ்மசுக்குத் தேவையான பொருட்களின் பட்டியல் ஒரு கையில், மற்றொரு கையில் மகன் என்று, அந்த இளம்தாய், கடை, கடையாக ஏறி இறங்கினார். இறுதியில், எல்லாப் பொருட்களையும் சுமந்துகொண்டு, கடைவீதியில் நடந்துகொண்டிருந்தவர், திடுக்கிட்டு நின்றார். தன்னுடன் வந்துகொண்டிருந்த மகனைக் காணவில்லை. பதைபதைப்புடன், அவர் மீண்டும் கடைக்குள் சென்றார். அங்கு, கடையில், அலங்காரமாய் வைக்கப்பட்டிருந்த கிறிஸ்து பிறப்பு காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான், அவரது மகன். அவனைக் கண்டதும், தாய் கோபத்தில் கத்தினார். சிறுவனோ, அவரது கோபத்தை சற்றும் உணராமல், "அம்மா, இங்க பாருங்க. குழந்தை இயேசு எவ்வளவு அழகா..." என்று ஆர்வமாய் சொல்ல ஆரம்பித்தான். அவன் சொல்லவந்ததைச் சற்றும் கேளாமல், "அதுக்கெல்லாம் இப்ப நேரமில்ல" என்று சொல்லியபடி, அவனைத் 'தரதர'வென இழுத்துக்கொண்டு நடந்தார்.

இந்தக் கதையை ஓர் உவமையாக நாம் எண்ணிப்பார்க்கலாம். 'அதுக்கெல்லாம் இப்ப நேரமில்ல' என்று அந்த இளம்தாய் சொன்னது, நம்மையெல்லாம் விழித்தெழச் செய்யும் ஓர் அழைப்பு... இதை ஓர் எச்சரிக்கை என்றுகூடச் சொல்லலாம். இந்த உவமையை, தொடர்ந்து கற்பனைசெய்து பார்ப்போமே! தன் தாயின் வேகத்திற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல், கூடவே ஓடிக்கொண்டிருக்கும் சிறுவனுக்கு ஒரே குழப்பம். கடந்த சில நாட்களாக, மூச்சுக்கு மூச்சு, 'கிறிஸ்மஸ் வருது, கிறிஸ்மஸ் வருது' என்று அம்மா சொல்லக் கேட்டிருக்கிறான் அச்சிறுவன். அந்தக் கிறிஸ்மசுக்குக் காரணம், குழந்தை இயேசு என்பதையும், அம்மா கதை, கதையாகச் சொல்வதைக் கேட்டிருக்கிறான் அவன். இன்றோ, குழந்தை இயேசுவைப் பார்க்கக்கூட நேரமில்லாமல், அம்மாவுக்கு ஏன் இந்த அவசரம் என்பதே அச்சிறுவனின் குழப்பம்.
குழம்பிப் போயிருக்கும் அச்சிறுவனைப் போலத்தான் நாமும். வண்ண விளக்குகளாலும், பொருட்களாலும் குவிந்துகிடக்கும் கடைவீதிதான் இவ்வுலகம். கிறிஸ்மஸ் என்றால் என்ன என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்கு நேரமே இல்லாமல், கடைவீதிகளில் நாமும், அவசரமாக இழுத்துச் செல்லப்படுகிறோம். இந்த அவசரத்தில், ஆரவாரத்தில் நாம் தொலைந்து போகாமல் இருக்கவே, திருஅவை நமக்கு ஓர் அழகிய நேரத்தை, காலத்தை ஒதுக்கியுள்ளது. இன்று துவங்கி, டிசம்பர் 24ம் தேதி இரவு வரை, நமக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள இந்த அழகிய காலம்தான்... திருவருகைக் காலம்.

ஆர்வத்தை, எதிர்பார்ப்பை, ஆனந்தமான எண்ணங்களை உள்ளத்தில் விதைக்கும் காலம், திருவருகைக் காலம். ஆனால், இன்றைய நற்செய்திப் பகுதி, ஆனந்தத்திற்குப் பதிலாக, அச்சத்தை உருவாக்குகிறது. இரு வாரங்களுக்கு முன், உலக முடிவைப்பற்றி மாற்கு நற்செய்தியிலிருந்து ஒரு பகுதியை (மாற்கு 13: 24-32) சிந்தித்தோம். இன்று லூக்கா நற்செய்தியிலிருந்து, உலக முடிவைப்பற்றி மீண்டும் ஒரு வாசகம்.
லூக்கா நற்செய்தி 21: 25-26
அக்காலத்தில் மானிட மகன் வருகையைப் பற்றி இயேசு தம் சீடர்களுக்குக் கூறியது:கதிரவனிலும் நிலாவிலும் விண்மீன்களிலும் அடையாளங்கள் தென்படும். மண்ணுலகில் மக்களினங்கள் கடலின் கொந்தளிப்பின் முழக்கத்தினால் கலங்கி, என்ன செய்வதென்று தெரியாது குழப்பம் அடைவார்கள். உலகிற்கு என்ன நேருமோ என எண்ணி மனிதர் அச்சத்தினால் மயக்கமுறுவர்.

ஓர் எச்சரிக்கை மணிபோல் ஒலிக்கும் இந்த நற்செய்தி பகுதி, இந்த ஞாயிறன்று நமக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளதை, அருள்மிகு ஒரு தருணமாக கருதலாம். காரணம், இந்த நற்செய்திப்பகுதியை ஒத்த எச்சரிக்கை ஒன்றை, ஐ.நா. நிறுவனம், இவ்வாண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் வெளியிட்டது. நவம்பர் மாதத் துவக்கத்தில், ஸ்காட்லாந்தின் கிளாஸ்கோ நகரில் நடைபெற்ற காலநிலை உச்சி மாநாடு COP26க்கு ஒரு தயாரிப்பாக உருவாக்கப்பட்ட IPCC அறிக்கை, மனித குலத்திற்கு வழங்கப்பட்டுள்ள 'Code Red' அதாவது, 'சிவப்பு குறியீடு' என்ற மிகத் தீவிரமான எச்சரிக்கை என்று, ஐ.நா. நிறுவனத்தின் தலைமைப் பொதுச்செயலர், அந்தோனியோ கூட்டேரஸ் அவர்கள் கூறினார்.

66 நாடுகளை சேர்ந்த 234 அறிவியல் அறிஞர்கள் இணைந்து உருவாக்கிய இந்த அறிக்கையில், மனிதர்களின் நடவடிக்கைகளால், உலக வெப்பநிலை, கடந்த 2000 ஆண்டுகளுக்கு உயராத அளவு தற்போது உயர்ந்துவருகிறது என்று எச்சரித்துள்ளனர். கதிரவன், நிலவு, விண்மீன் ஆகியவற்றில் தோன்றும் மாற்றங்கள், கடல் கொந்தளிப்பு, உலகிற்கு என்ன நேருமோ என்ற அச்சம்... என்று நற்செய்தியில் கூறப்பட்டுள்ள வரிகளைப்போல், ஐ.நா.வின் IPCC அறிக்கையிலும், அச்சமூட்டும் எச்சரிக்கைகள் விடப்பட்டுள்ளன. எடுத்துக்காட்டாக, தற்போது நிலவும் வெப்பநிலை அதிகரிப்பு தொடர்ந்தால், இதுவரை, 100 ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை உருவான கடல்நீர்மட்ட உயர்வு, 21ம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், ஒவ்வோர் ஆண்டும் நிகழக்கூடும் என்றும், பல கடற்கரை நகரங்கள் கடலில் மூழ்கும் ஆபத்து உள்ளதென்றும் இவ்வறிக்கையில் கூறப்பட்டுள்ளது,

இந்த எச்சரிக்கைகள் அனைத்தையும் கேள்விப்பட்ட பின்னரும், கிளாஸ்கோ நகரில் கூடிய தலைவர்கள், நிலத்தடி எரிசக்திகளின் பயன்பாட்டை, குறிப்பாக, நிலக்கரி பயன்பாட்டை முற்றிலும் தடைசெய்யும் முடிவுகளை எடுக்காமல் COP26 மாநாட்டை நிறைவு செய்துவிட்டனர்.

நிலத்தடி எரிசக்தி நிறுவனங்களின் உரிமையாளர்கள் வளர்த்துக்கொண்ட அளவுக்கு மீறிய பேராசையால், நமது சுற்றுச்சூழல் சீரழிந்து வருவதையும், காலநிலை மாற்றங்களால், மக்கள், குறிப்பாக, வறியோர், பெரும் அழிவுகளுக்கு உள்ளாவதையும் அறிவோம். இந்த அழிவுகளைத் தடுக்க, வலிமை பெற்றுள்ள அரசுகள், மக்கள் நலனை முன்னிறுத்தி, நல்ல முடிவுகளை எடுக்காமல், பேராசை கொண்ட நிறுவனங்களுக்குச் சாதகமான முடிவுகளை எடுத்தது, இளையோர் நடுவே பெரும் ஏமாற்றத்தை உருவாக்கியுள்ளது. இனிவரும் ஆண்டுகளில், இளையோரையும் வருங்காலச் சந்ததியினரையும் அழிவிலிருந்து காப்பதற்குத் தேவையான நல்ல முடிவுகளை, இன்றையத் தலைவர்கள் எடுக்கவேண்டும் என்று இறைவனிடம் உருக்கமாக மன்றாடுவோம்.

சுற்றுச்சூழலைக் காப்பது, அரசுகளின் பணி மட்டுமல்ல; அது நம் ஒவ்வொருவரின் கடமை. நம் தனிப்பட்ட வாழ்வில் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு குறித்து பல முயற்சிகளை மேற்கொள்ளலாம். நம் இல்லங்களில், தண்ணீர் மற்றும் மின்சக்தியை கவனமாகப் பயன்படுத்துவதில், அலுவலகங்களில் காகிதப் பயன்பாட்டைக் குறைப்பதில், நம் முயற்சிகள் துவங்கவேண்டும். சொந்த வாகனங்கள் இருந்தால், அவற்றைப் பயன்படுத்துவதிலும், பிளாஸ்டிக் பொருள்களைப் பயன்படுத்தாமல் இருப்பதிலும், கூடுதல் கவனம் செலுத்தவேண்டும்.

உலக முடிவைப்பற்றி இன்றைய நற்செய்தியில் நாம் வாசிக்கும்போது, அந்த முடிவைச் சந்திக்கும் மனநிலையைப்பற்றி சிந்திக்கவேண்டும். கடல் கொந்தளிப்பு, கலகம், குழப்பம், அச்சம் என்று பயம்தரும் ஒரு பட்டியலைத் தரும் இயேசு, அந்நேரத்தில் என்ன செய்யச் சொல்கிறார்? பதுங்கி ஒளியச் சொல்லவில்லை, தப்பித்து, தலைதெறிக்க ஓடச் சொல்லவில்லை, மாறாக, தலை நிமிர்ந்து நில்லுங்கள் என்று கூறுகிறார். நாம் சந்திக்கப்போவது அழிவல்ல, மீட்பு என்பதால், நம்மை தலைநிமிர்ந்து நிற்கச் சொல்கிறார்.
அழிவு என்று பார்த்தால், அலறி அடித்து ஓடத்தான் வேண்டும். மீட்பு என்று பார்த்தால், தலைநிமிர்ந்து நிற்போம், நம் கடவுளைச் சந்திக்க. நாம் கொண்டிருக்கும் கண்ணோட்டம், நம் செயல்பாடுகளை மாற்றும்.

அழிவையும், அவநம்பிக்கையையும் வளர்க்கும் செய்திகள், அண்மைய ஆண்டுகளில், நம் உள்ளங்களை நிறைத்துவந்துள்ளன என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. சுற்றுச்சூழல் சீரழிவு, இயற்கைப் பேரிடர்கள், பொருளாதார வீழ்ச்சி, பயங்கரவாதம், என்ற பல்வேறு செய்திகளைக் கேட்டு வந்த நாம், கடந்த இரு ஆண்டுகளாக, கோவிட் பெருந்தொற்று என்ற தொடர்கதையை மீண்டும், மீண்டும் கேட்டு, மனம் தளர்ந்துபோயிருக்கிறோம்.
நம்பிக்கையிழந்திருக்கும் நம் உள்ளங்களை, மரங்களுக்கு ஒப்புமைப்படுத்தி சிந்திக்கலாம். இலையுதிர் காலத்தில், தன்னில் வளர்ந்திருக்கும் இலைகளை இழந்து, குளிர்காலத்தில், உயிரற்றதுபோல் நிற்கும் மரங்கள், வசந்தகாலம் வந்ததும், தங்கள் கிளைகளில் இலைகளைத் தோற்றுவித்து, வாழ்வை, மீண்டும் பறைசாற்றுகின்றன. அதேபோல், நம் உள்ளங்களும், நம்பிக்கையில் வேரூன்றி, நன்மைகளை தோற்றுவிக்கவேண்டும்.

வாழ்வைக் குறித்த நம்பிக்கையை வளர்க்க உருவாக்கப்பட்டுள்ளது, திருவருகைக் காலம். வழிபாட்டு ஆண்டைத் துவக்கிவைக்கும் திருவருகைக் காலத்தின் முதல் ஞாயிறன்று, நம்பிக்கையை வளர்க்கும் ஒரு கதையுடன் நம் சிந்தனைகளை இன்று நிறைவு செய்வோம். குறிப்பாக, மரத்திலிருந்து இலைகள் உதிர்வதை மையப்படுத்தி, அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டின் சிறுகதை எழுத்தாளர், O.Henry அவர்கள் எழுதிய, '"The Last Leaf", அதாவது, "கடைசி இலை" என்ற கதை, நமக்குள் நம்பிக்கை உணர்வுகளை உருவாக்கட்டும்:

'நிமோனியா' என்றழைக்கப்படும் குளிர்காய்ச்சல் நோயினால் துன்புற்ற ஜான்சி (Johnsy) என்ற இளம்பெண், தான் விரைவில் இறந்துவிடுவோம் என்று ஒவ்வொரு நாளும் எண்ணிவந்தார். அவருக்கு சிகிச்சையளித்து வந்த மருத்துவர், ஜான்சியின் தோழி சூ (Sue) அவர்களிடம், "ஜான்சி உயிர்வாழ நினைத்தால், அவர் குணமாக வாய்ப்பு உண்டு. என்னால், மருந்துகள் தரமுடியும். ஆனால், குணமாகமுடியும் என்ற நம்பிக்கை, அவரிடம் உருவாக, நீங்கள் உதவி செய்யவேண்டும்" என்று கூறிச் சென்றார்.
இளம்பெண் ஜான்சி, ஓவியத்தில் அதிக ஆர்வம் கொண்டவர் என்பதால், அவரது தோழி சூ, ஜான்சி உருவாக்க விழைந்த ஓவியங்களைப்பற்றி பேசி, உற்சாகமூட்டலாம் என்ற நோக்கத்துடன், அவர் படுத்திருந்த அறைக்குச் சென்றார். அவ்வறையில், சன்னலருகே படுத்திருந்த ஜான்சி, அறைக்குள் சூ வந்ததையும் கவனிக்காமல், சன்னல்வழியே வெளியே பார்த்தபடி, "பதினொன்று, பத்து, ஒன்பது, எட்டு..." என்று எண்ணிக்கொண்டிருந்தார். சூ அவரிடம், என்ன செய்கிறாய்?” என்று கேட்டபோது, ஜான்சி, சன்னலுக்கு வெளியே இருந்த மரத்தைக் காட்டி, தன் தோழியிடம், "எனக்கு வியாதி வந்த அன்று, அந்த மரத்தில் நூற்றுக்கும் அதிகமான இலைகள் இருந்தன. கடந்த மூன்று நாள்களில், அவை அனைத்தும் ஒவ்வொன்றாக விழுந்து, இப்போது, அங்கே ஏழு இலைகளே உள்ளன. அந்த மரத்திலிருந்து, கடைசி இலை விழும்போது, நானும் இறந்துவிடுவேன்" என்று கூறினார். அதைக்கேட்டு வேதனையடைந்த சூ, "ஜான்சி, தயவுசெய்து, கண்களை மூடி தூங்கு, சன்னல் வழியே பார்க்காதே" என்று கூறிவிட்டுச் சென்றார். 

தன் தோழிக்கு எவ்விதம் உதவி செய்வதென்று புரியாமல் தவித்த சூ, அவர்கள் வாழ்ந்துவந்த குடியிருப்பின் கீழ்ப்பகுதியில் இருந்த வயது முதிர்ந்த ஓவியர், பெர்மன் (Bherman) அவர்களைத் தேடிச்சென்றார். அவரிடம், தன் தோழி ஜான்சி, மரத்திலிருந்து விழும் இலைகளைப்பற்றி சொன்னதைக் கூறினார். அதைக்கேட்டு கோபம் கொண்ட பெர்மன் அவர்கள், ஜான்சியைப் பார்த்து புத்திமதி சொல்ல மேலேச் சென்றார். ஜான்சி உறங்கிக்கொண்டிருந்ததால், சன்னலின் திரையை மூடிவிட்டு, திரும்பிச்சென்றார்.

அன்றிரவு, பனிப்புயல் ஒன்று வீசியது. அந்தப் புயலில், மரத்தில் மீதம் இருந்த அத்தனை இலைகளும் விழுந்திருக்கும் என்று எண்ணியபடி படுத்திருந்த ஜான்சி, அடுத்தநாள் காலையில், சன்னல் திரையை விலக்கிப்பார்த்தார். அந்த மரத்தில் ஒரே ஓர் இலை மட்டும் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அதைக்கண்ட ஜான்சியின் உள்ளத்தில் மகிழ்ச்சியும், நம்பிக்கையும் இலேசாகத் துளிர்விட்டன. மீண்டும் அடுத்த இரவு, காற்று பலமாய் வீசியது. ஆனால், அடுத்தநாள், மீண்டும் அந்த இலை விழாமல் இருந்தது. பனியிலும், காற்றிலும் கீழே விழாமல் மரத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த ஓர் இலை, ஜான்சிக்கு அளித்த நம்பிக்கையால், அவர் குளிர்க்காய்ச்சலிலிருந்து குணமானார்.

இளம்பெண் ஜான்சி நல்ல குணம் பெற்றபின், அவரது தோழி சூ, கீழே விழாமல் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த இலையைப்பற்றிய உண்மையை அவரிடம் கூறினார். வீட்டின் கீழ்ப்பகுதியில் வாழ்ந்த ஓவியர் பெர்மன் அவர்கள், பனிப்புயல் அடித்த அன்றிரவு, ஏணிமீதேறி, அந்த சன்னலுக்கு வெளியே, மரத்தையொட்டி இருந்த சுவரில், கடைசி இலையை ஓவியமாக வரைந்தார் என்றும், அந்த ஓவியத்தை முடித்துவிட்டு இறங்கிச்சென்றவர், குளிர்க்காய்ச்சலால் தாக்கப்பட்டு, மருத்துவமனையில், அடுத்தநாள் இறந்தார் என்றும் சூ அவர்கள் கூறினார். "ஓவியர் பெர்மன் அவர்கள் தன் வாழ்நாளில் தீட்டிய அனைத்து ஓவியங்களிலும், 'கடைசி இலை' என்ற அந்த சிறு ஓவியமே, தலைச்சிறந்த ஓவியம்" என்று இளம்பெண் சூ, தன் தோழி ஜான்சியிடம் கூறி முடித்தார்.

உங்களைச் சுற்றி அனைத்தும் அழிந்தாலும், நீங்கள் தலைநிமிர்ந்து நில்லுங்கள், ஏனெனில் உங்கள் மீட்பு அருகில் உள்ளது என்று இயேசு உறுதியளித்திருந்தாலும், அந்த உறுதியால் நிறைவடையாமல், ஏனைய எண்ணங்களால் மனதை நிறைக்கிறோமா? உலகம் என்ற கடைவீதியில் விற்கப்படும் நம்பிக்கையற்றச் செய்திகளை மட்டுமே, காதிலும் கருத்திலும் வாங்கி, நம் உள்ளங்களைத் தொலைத்துவிட்டு அலைகிறோமா?
நம் உள்ளங்களில் நம்பிக்கையை விதைத்த நல்ல பல நிகழ்வுகளை, குறிப்பாக, இந்த பெருந்தொற்றின் வேதனைச் செய்திகளை வெல்லும்வண்ணம் நிகழ்ந்த அன்புச் செயல்களை, இத்திருவருகைக் காலம் முழுவதும் பகிர்ந்துகொள்வோம். நம்பிக்கை தரும் நல்ல செய்திகளை இன்னும் அதிகமாகப்  பரப்ப முயல்வோம்.

23 November, 2021

விவிலியத்தேடல்: திருப்பாடல்கள் 20,21 – அரசரின் வெற்றிக்காக வேண்டுதலும், நன்றியும்


'இயேசு கிறிஸ்து அனைத்துலக அரசர்' என்ற திருநாளை, நவம்பர் 21, கடந்த ஞாயிறன்று கொண்டாடினோம். 1925ம் ஆண்டு, திருத்தந்தை 11ம் பயஸ் அவர்கள், கத்தோலிக்கத் திருஅவையில், 'கிறிஸ்து அரசர்' திருநாளை உருவாக்குவதற்கு ஒரு முக்கிய காரணமாக இருந்தது, 1918ம் ஆண்டு முடிவுக்கு வந்திருந்த முதல் உலகப்போர். அரசர்கள் மற்றும், அரசுத்தலைவர்களிடையே வளர்ந்துவந்த அதிகாரப்போட்டிகள், போர்களை உருவாக்கின என்பதை உணர்ந்து, வேதனையுற்ற திருத்தந்தை 11ம் பயஸ் அவர்கள், இந்த உலக அரசர்களுக்கு ஒரு மாற்று அடையாளமாக, 'இவ்வுலகைச் சாராத அரசை நிறுவவந்த' (காண்க. யோவான் 18:36) இயேசுவை, 'அனைத்துலக அரசர்' என்று அறிவித்தார்.

கிறிஸ்துவின் அரசத்தன்மை வெளிப்படுத்திய பண்புகளை, காண மறந்த, அல்லது, காண மறுத்த இவ்வுலகத் தலைவர்கள், மீண்டும் ஒருமுறை, 2ம் உலகப்போரை மேற்கொண்டனர். தற்போது, உலகத்தலைவர்கள் நடுவே வளர்ந்துவரும் அதிகாரப் போட்டிகளின் விளைவாக, உலகின் பல பகுதிகளில், மூன்றாம் உலகப்போர், சிறு, சிறு துண்டுகளாக நடைபெற்றவண்ணம் உள்ளன. இந்த எண்ணத்தை, திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள், வெவ்வேறு தருணங்களில், தன் உரைகளில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இத்தகைய ஒரு சூழலில், குறிப்பாக, 'கிறிஸ்து அரசர்' திருநாளைத் தொடர்ந்துவரும் இன்றைய விவிலியத்தேடலில், அரசரின் வெற்றிக்காக வேண்டல், அரசரின் வெற்றிக்காக இறைவனுக்கு நன்றி செலுத்தல் என்ற இரு தலைப்புக்களுடன் பதிவாகியுள்ள 20, மற்றும், 21 ஆகிய இரு திருப்பாடல்களில், நாம் சிந்தனைகளை மேற்கொள்கிறோம். இதை, இறைவன் நமக்கு வழங்கியுள்ள அருள் நிறைந்ததொரு வாய்ப்பாகக் கருதலாம். 'அரசரின் வெற்றி' என்ற எண்ணத்தை மையப்படுத்தி பதிவாகியுள்ள இவ்விரு திருப்பாடல்களின் வழியே, இன்றைய உலகிற்குத் தேவையான 'அரசத்தன்மை', 'வெற்றிபெறுதல்' ஆகிய கருத்துக்களை, சரியான முறையில் புரிந்துகொள்ள முயல்வோம்.

அரசர் என்றதும், அவர் மேற்கொள்ளும் அனைத்து முயற்சிகளிலும் வெற்றிபெறவேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு எழுகிறது. குறிப்பாக, அரசர் மேற்கொள்ளும் போர்களில், அவர் எப்போதும் வெற்றிபெற வேண்டும் என்று வேண்டுதல்களும், வேள்விகளும் நடைபெறுவதை வரலாற்றில் காண்கிறோம்.
போருக்குப் புறப்படும் அரசர், அதற்கு முன்னதாக, தன் வெற்றியை உறுதிசெய்யும் ஓர் அடையாளத்தை, கடவுளிடமிருந்து பெறுவதற்கு, ஆலயம் செல்லும் பழக்கம், ஏறத்தாழ, அனைத்து கலாச்சாரங்களிலும் காணப்படுகின்றது. அதேவண்ணம், அரசருக்கு வெற்றி வழங்க, அரசரோடு இணைந்து, மக்கள், பலிகளையும், வேள்விகளையும் நிறைவேற்றுவது, அனைத்து மதங்களிலும் பொதுவாக நிலவும் ஒரு பழக்கம்.

அத்தகைய ஒரு காட்சியைக் கற்பனை செய்துபார்க்க, 20வது திருப்பாடல் உதவுகிறது. போருக்குப் புறப்படும் அரசர் தாவீது, பலிபீடத்திற்கு முன் நிற்பதாகவும், அவரைச் சுற்றிலும், படைவீரர்களும், மக்களும் நின்று, ஒரே குரலில், தங்கள் வேண்டுதலை எழுப்புவதாகவும் நாம் கற்பனை செய்துபார்க்கலாம்.
நெருக்கடி வேளையில் உமக்கு ஆண்டவர் பதிலளிப்பாராக! யாக்கோபின் கடவுளது பெயர் உம்மைப் பாதுகாப்பதாக! தூயகத்திலிருந்து அவர் உமக்கு உதவி அனுப்புவாராக! சீயோனிலிருந்து அவர் உமக்குத் துணை செய்வாராக! (திருப்பாடல் 20:1-2) என்று ஆரம்பமாகும் 20வது திருப்பாடலில், முதல் 5 இறைவாக்கியங்கள், மக்களிடமிருந்து எழும் வேண்டுதலாகவும், அவர்கள், தாவீதுக்கு வழங்கும் ஆசி மொழிகளாகவும் ஒலிக்கின்றன.

ஆசீரும், வேண்டுதலும் கலந்த இந்த ஐந்து இறைவாக்கியங்களைத் தொடர்ந்து, 6வது இறைவாக்கியத்தில், தாவீது, இறைவனிடமிருந்து தனக்குக் கிடைக்கும் பதிலிறுப்பை அறிக்கையிடுகிறார். 7,8 ஆகிய இரு இறைவாக்கியங்களில், இறைமக்கள், ஆண்டவர் மீது தாங்கள் கொண்டுள்ள நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகின்றனர். இறுதியில், 9வது இறைவாக்கியத்தில் எழுப்பப்படும் ஓர் இறைவேண்டலோடு இப்பாடல் நிறைவடைகின்றது.

20வது திருப்பாடலின் இந்த 9 இறைவாக்கியங்களில் 7வது இறைவாக்கியம் வெளிப்படுத்தும் ஒரு சில எண்ணங்களை அசைபோடுவது உதவியாக இருக்கும்: சிலர் தேர்ப்படையிலும், சிலர் குதிரைப் படையிலும் பெருமை கொள்கின்றனர்; நாமோ நம் கடவுளாகிய ஆண்டவரின் பெயரில் பெருமை கொள்கின்றோம். (திருப்பாடல் 20:7) என்ற இச்சொற்களை இஸ்ரயேல் மக்கள் பறைசாற்றிய வேளையில், பல்வேறு எண்ணங்கள் அவர்கள் உள்ளத்தில் அலைமோதியிருக்கும்.

எகிப்திலிருந்து இஸ்ரயேல் மக்கள் புறப்பட்டுச் சென்றதும், அவர்களை, தேர்ப்படை, மற்றும் குதிரைப்படை கொண்டு துரத்திச்சென்ற எகிப்தியரிடமிருந்து தங்கள் முன்னோரைக் காத்து, செங்கடலை அவர்கள் கடக்கச்செய்த இறைவன், எகிப்தியரின் படையினர் அனைவரையும் செங்கடலில் மூழ்கச்செய்த நிகழ்வு, தாவீதுக்கும், அவரைச் சுற்றி நின்ற மக்களுக்கும், கட்டாயம் நினைவில் தோன்றியிருக்கும். இந்நிகழ்வை நாம் விடுதலைப்பயண நூல் 14 மற்றும் 15 ஆகிய பிரிவுகளில் காண்கிறோம்.

மோசே, தன் மரணத்திற்குமுன் இஸ்ரயேல் மக்களுக்கு வழங்கிய தெளிவான விதிமுறைகளில், 'போரைப்பற்றிய விதிமுறைகள்' என்ற பகுதியின் துவக்கத்தில் கூறிய அறிமுகச் சொற்கள், மக்களின் உள்ளங்களில் மீண்டும் ஒலித்திருக்கும்:
நீ உன் பகைவருக்கு எதிராகப் போருக்குப் போகையில், உன்னிடம் உள்ளதைவிட மிகுதியான குதிரைகளையும், தேர்களையும், பெரும் படையையும் நீ கண்டால், அவர்களுக்கு அஞ்சவேண்டாம். ஏனெனில், எகிப்திலிருந்து உன்னை வெளியே கூட்டிவந்த உன் கடவுளாகிய ஆண்டவர் உன்னோடு உள்ளார். (இணைச்சட்டம் 20:1) 

குதிரைகளையும், தேர்களையும், படைகளையும் நம்புவதற்குப்பதில், ஆண்டவர் மீது நம்பிக்கை கொள்ளவேண்டும் என்று தாவீதும், மக்களும், 20வது திருப்பாடலில் வெளிப்படுத்தும் இந்த நம்பிக்கை அறிக்கை, மீண்டும், 33வது திருப்பாடலில் இவ்வாறு வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது:
தன் படைப்பெருக்கத்தால் வெற்றிபெரும் அரசருமில்லை; தன் வலிமையின் மிகுதியால் உயிர்தப்பிய வீரருமில்லை. வெற்றிபெறப் போர்க்குதிரையை நம்புவது வீண்; மிகுந்த வலுவுள்ளதாயினும் அது விடுவிக்காது. தமக்கு அஞ்சி நடப்போரையும், தம் பேரன்புக்காகக் காத்திருப்போரையும், ஆண்டவர் கண்ணோக்குகின்றார். (திருப்பாடல் 33:16-18)

ஆண்டவர் செய்த அற்புதங்களைக் கண்டு அவர்மீது நம்பிக்கை கொண்டிருந்த இஸ்ரயேல் மக்கள், நாளடைவில், மீண்டும், ஏனைய அரசுகள் போல தங்கள் படைபலத்தை நம்பிவாழ்ந்ததை வரலாறு சொல்கிறது. இஸ்ரயேல் மக்கள், ஆண்டவர்மீது வைத்திருக்கவேண்டிய நம்பிக்கையை விட்டுவிலகி, மீண்டும் எகிப்தியரை நாடிச்செல்லும் ஆபத்து உள்ளதென்று உணர்ந்த இறைவாக்கினர் எசாயா, அவர்களுக்கு வழங்கிய எச்சரிக்கையை, நாம் இவ்வாறு வாசிக்கிறோம்: துணை வேண்டி எகிப்துக்குச் செல்வோருக்கு ஐயோ கேடு! அவர்கள் குதிரைகளுக்காகக் காத்துக் கிடக்கின்றர்; பெரும் தேர்ப்படைகளையும் வலிமைமிகு குதிரை வீரர்களையும் நம்பியிருக்கிறார்கள்; இஸ்ரயேலின் தூயவருக்காக ஆவலுடன் காத்திருக்கவில்லை; ஆண்டவரைத் தேடுவதுமில்லை (எசாயா 31:1)

In God We Trust

தங்கள் படைபலத்தையும், அழிவுக்கருவிகளின் சக்திகளையும் நம்பி இன்றைய அரசுகள் தங்கள் அதிகாரத்தை நிலைநாட்ட முயலும் பல்வேறு முயற்சிகளுக்கு, 20வது திருப்பாடலின் 7வது இறைவாக்கியம் ஒரு சாட்டையடிப்போல் விழுவதை நாம் உணர்கிறோம். உலகின் வல்லரசுகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டு அரசு, தன் டாலர் நோட்டுகளில் “In God We Trust”, அதாவது, "கடவுளில் நாங்கள் நம்பிக்கை கொள்கிறோம்" என்று பதிவுசெய்திருப்பதை எவ்விதம் பொருள்கொள்வது என்று புரியாமல் திகைத்து நிற்கிறோம். செல்வத்தைக் குவித்து, அதைக் காப்பதற்காக தங்கள் நாட்டு படைபலத்தையும், ஆயுதங்களையும் ஒவ்வோர் ஆண்டும் அதிகரித்துவரும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டு அரசு, 'கடவுளை நம்பியிருப்பதாக' கூறுவது, அதிலும், தங்கள் டாலர் நோட்டுகளில் அவ்வாறு கூறியிருப்பது, முரண்பாடாகவும், ஒரு கோணத்தில், கேலியாகவும் தெரிகிறது.

திருப்பாடல்கள் நூலில், கடவுள் தேர்ந்து கொண்ட அரசர் (2), அரசரின் வெற்றிப் பாடல் (18), அரசரின் வெற்றிக்காக வேண்டுதலும், நன்றியும் (20,21), அரசரின் திருமணப்பாடல் (45), அரசருக்காக மன்றாடல் (72), அரசரின் வாக்குறுதி (101), ஆண்டவரும் அவர் தேர்ந்து கொண்ட அரசரும் (110) ஆகிய 8 திருப்பாடல்கள், அரசரை மையப்படுத்தி உருவாக்கப்பட்டுள்ள பாடல்கள். இவையன்றி, 93வது திருப்பாடல் முதல், 99வது திருப்பாடல் முடிய உள்ள 7 திருப்பாடல்கள், ஆண்டவரை ஓர் அரசராக உருவகித்துக் கூறும் பாடல்களாக அமைந்துள்ளன.

இப்பாடல்களில், கடவுளே, அரசருக்கு உமது நீதித்தீர்ப்பை வழங்கும் ஆற்றலை அளியும்; அரச மைந்தரிடம் உமது நீதி விளங்கச் செய்யும். அவர் உம் மக்களை நீதியோடு ஆள்வாராக! உம்முடையவரான எளியோர்க்கு நீதித்தீர்ப்பு வழங்குவாராக! (திருப்பாடல் 72:1-2) என்று ஆரம்பமாகும் 72வது திருப்பாடல், இன்றைய அரசர்களும், அரசுத்தலைவர்களும் பதவியேற்கும் வேளையில் சொல்லக்கூடிய அழகான ஓர் இறைவேண்டுதலாக அமைந்துள்ளது.

அதே வண்ணம், நாம் தற்போது தேடலை மேற்கொண்டுள்ள 21வது திருப்பாடலின் வரிகளும், அரசர்களுக்கும், அரசுத்தலைவர்களுக்கும் இறைவன் வழங்கும் ஆசிகளை அறிக்கையிடும் சொற்களாக அமைந்துள்ளன. இந்த ஆசி மொழிகளுடன் இன்றைய தேடலை நாம் நிறைவு செய்வோம்:
திருப்பாடல் 21:1-6,13
ஆண்டவரே, உமது வல்லமையில் அரசர் பூரிப்படைகின்றார்; நீர் அளித்த வெற்றியில் எத்துணையோ அவர் அக்களிக்கின்றார்! அவர் உள்ளம் விரும்பியதை நீர் அவருக்குத் தந்தருளினீர்; அவர் வாய்விட்டுக் கேட்டதை நீர் மறுக்கவில்லை.
உண்மையில் நலமிகு கொடைகள் ஏந்தி நீர் அவரை எதிர்கொண்டீர்; அவர் தலையில் பசும்பொன்முடி சூட்டினீர். அவர் உம்மிடம் வாழ்வுவேண்டி நின்றார்; நீரும் முடிவில்லா நீண்ட ஆயுளை அவருக்கு அளித்தீர்.
நீர் அவருக்கு வெற்றியளித்ததால் அவரது மாட்சிமை பெரிதாயிற்று; மேன்மையையும் மாண்பையும் அவருக்கு அருளினீர், உண்மையாகவே, எந்நாளும் நிலைத்திருக்கும் ஆசிகளை அவர் பெற்றுள்ளார்; உமது முகத்தை அவர் மகிழ்ச்சியுடன் கண்டு களிக்கச் செய்தீர்....
ஆண்டவரே, உமது வலிமையோடு எழுந்து வாரும்; நாங்கள் உமது வல்லமையைப் புகழ்ந்து பாடுவோம்.