19 December, 2010
St Joseph, Patron of Dreams கனவுகளின் காவலரான புனித யோசேப்பு
Last Sunday, we heard Jesus paying a great compliment to John the Baptist - “Truly I tell you, among those born of women there has not risen anyone greater than John the Baptist…” (Matthew 11: 11). Jesus has also paid another great tribute to Nathanael - When Jesus saw Nathanael approaching, he said of him, “Here truly is an Israelite in whom there is no deceit.” (John 1: 47) Jesus must have either said this or must have felt like saying this to his father, Joseph. The New Testament identifies Joseph as ‘the just man’. Joseph is a silent saint. No word of his is recorded in the gospels. Indeed no word was needed, since his whole life was a great testimony of all the gospel values.
Joseph is honoured by the Church as well by popular devotion as the patron and guardian of so many aspects of human life. He is the patron of the Catholic Church, of virgins, of families, of labourers, of immigrants, of holy death and many, many more... (The patronage list given under St Joseph is stunning. Those who wish to see this list, please go to: http://saints.sqpn.com/saint-joseph/) I wish to add one more to this list. I wish to honour St Joseph as the guardian and patron of dreams. He is mentioned in Matthew’s gospel only on three occasions. In all of them, he is portrayed as being visited by the angel of God in his dreams. One of those instances is given as today’s gospel:
Matthew 1: 18-24
Now the birth of Jesus Christ took place in this way. When his mother Mary had been betrothed to Joseph, before they came together she was found to be with child from the Holy Spirit. And her husband Joseph, being a just man and unwilling to put her to shame, resolved to divorce her quietly. But as he considered these things, behold, an angel of the Lord appeared to him in a dream, saying, "Joseph, son of David, do not fear to take Mary as your wife, for that which is conceived in her is from the Holy Spirit. She will bear a son, and you shall call his name Jesus, for he will save his people from their sins. "All this took place to fulfil what the Lord had spoken by the prophet: "Behold, the virgin shall conceive and bear a son, and they shall call his name Immanuel" (which means, God with us). When Joseph woke from sleep, he did as the angel of the Lord commanded him and took Mary as his wife.
Two other instances where Joseph is mentioned, are the following:
Matthew 2: 13-14
Now when they (the wise men from the east) had gone, behold, an angel of the Lord appeared to Joseph in a dream and said, "Get up! Take the Child and His mother and flee to Egypt, and remain there until I tell you; for Herod is going to search for the Child to destroy Him." So Joseph got up and took the Child and His mother while it was still night, and left for Egypt.
Matthew 2: 19-21
But when Herod died, behold, an angel of the Lord appeared in a dream to Joseph in Egypt, and said, "Get up, take the Child and His mother, and go into the land of Israel; for those who sought the Child's life are dead." So Joseph got up, took the Child and His mother, and came into the land of Israel.
Analysis of these three passages will give us good reasons to say that Joseph is indeed the guardian and patron of dreams. Joseph must have felt extremely happy to have been betrothed to Mary, the most admired young girl in Nazareth. But his joy was short lived. His dreams of having a glorious life with Mary, came crashing down when he learnt that Mary was pregnant. It was his choice to either make this public or solve this problem more quietly. He decided on the latter. He was a gentleman to the core.
If Joseph had decided on making this public, he would have been honoured; but Mary would have faced death by stoning. All of us have been quite disturbed by the famous news about Sakineh Ashtiani, a 43 year old mother, who was accused of adultery and sentenced to death by stoning by the court in Iran. While this news captured the headlines, there were gory details as to how this sentence would be carried out. The accused lady would be buried up to her neck and then people (are they human beings?) would stand around and throw stones at her head until she died.
For every one or two of these instances that capture media attention, thousands of women are brutally murdered and buried without any trace of attention. If this was the case in our ‘civilized society’, it must have been worse during the time of Joseph and Mary.
As Joseph was struggling to solve this problem, the angel came to him in a dream. If Joseph was a selfish person thinking only of his honour and did not care about Mary, the angel would have found it difficult to go to Joseph. Even God would find it difficult to enter a selfish person’s heart. The more selfless and sensitive a heart, the brighter the chances of divine interruptions… even through dreams!
All human beings dream. Then why make Joseph the patron of dreams? I can think of two reasons. There could surely be more.
Reason 1: Joseph was capable of interpreting his dreams as good news even during his agony. For many of us this may not be easy. When we are hemmed in by trials all around us, we tend to lose our normal, day to day activities, especially our sleep. Even if we manage to get some sleep, we may get more nightmares than dreams. Joseph must have been in such a predicament. Still, he recognised his dreams as divine promptings and interventions. Only persons without deceit, persons who are just, are capable of this. Don’t we wish we could be like Joseph?
Reason 2: It is easy to dream dreams; but not easy to act on them. In all the three gospel passages we cited, Joseph woke up from sleep and followed the instructions from the angel. If these instructions were easy, cozy things, then we won’t mind following them. Such instructions are dictated to us through our ‘commercial dreams’… a cream would change our complexion in a matter of days, or a toothpaste would make our friends flock around us all the time. We tend to follow these dreams, don’t we? The instructions that Joseph received in his dreams were demanding, tough decisions – taking a pregnant woman as his wife, taking a baby and his mother at night and travelling to a strange land… Don’t we wish we could be like Joseph? Don’t we wish to honour St Joseph, the Patron of dreams?
Fr Ronald Rolheiser, a Roman Catholic priest and member of the Missionary Oblates of Mary Immaculate, is a speaker, columnist and author of many books. In his homily on ‘Joseph and Christmas’ he brings out another aspect of Joseph as revealed in today’s gospel:
Joseph is presented to us as an "upright" man, a designation that scholars say implies that he has conformed himself to the Law of God, the supreme Jewish standard of holiness. In every way he is blameless, a paradigm of goodness, which he demonstrates in the Christmas story by refusing to expose Mary to shame, even as he decides to divorce her quietly.
Then, after receiving revelation in a dream, he agrees to take her home as his wife and to name the child as his own. Partly we understand the significance of that, he spares Mary embarrassment, he names the child as his own, and he provides an accepted physical, social, and religious place for the child to be born and raised. But he does something else that is not so evident: He shows how a person can be a pious believer, deeply faithful to everything within his religious tradition, and yet at the same time be open to a mystery beyond both his human and religious understanding.
What does one do when God breaks into one's life in new, previously unimaginable ways? How does one deal with an impossible conception?... In essence what Joseph teaches us is how to live in loving fidelity to all that we cling to humanly and religiously, even as we are open to a mystery of God that takes us beyond all the categories of our religious practice and imagination.
Isn't that one of the ongoing challenges of Christmas?
http://www.ronrolheiser.com/columnarchive/?id=491
Dear Friends,This homily was broadcast on Vatican Radio (Tamil Service). Kindly visit www.vaticanradio.org and keep in touch. Thank you.
மரியாவின் கணவரான யோசேப்பு அமைதியான ஒரு புனிதர். விவிலிய வார்த்தைகளின்படி அவர் ஒரு நேர்மையாளர். அவர் பேசியதாக நற்செய்தியில் ஒரு வார்த்தை கூட எழுதப்படவில்லை. அவர் ஒன்றும் பேசியிருக்கத் தேவையில்லை, ஏனெனில் அவரது வாழ்வே ஒரு முழு நற்செய்தியாக இருந்தது. அவரை மையப்படுத்திய நற்செய்தி பகுதி இன்று நமக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது.
மரியாவின் கணவராய், இயேசுவின் வளர்ப்புத் தந்தையாய் யோசேப்பு தனிப்பட்ட ஓர் இடம் பிடித்துள்ளார். இவரைத் திருச்சபையும், நமது பக்தி முயற்சிகளும் வாழ்வின் பல நிலைகளுக்குப் பாதுகாவலர் என்று போற்றுகின்றன. நமக்கெல்லாம் தெரிந்த ஒரு சில நிலைகள் இதோ:
இவர் கன்னியர்களின் காவலர்.
குடும்பங்களுக்குக் காவலர்.
தொழிலாளர்களுக்குக் காவலர்.
நற்படிப்புக்குக் காவலர்.
நல்மரணத்திற்குக் காவலர்...
என்று பல வழிகளில் யோசேப்பைப் பெருமைப்படுத்துகிறோம்.
என்னைப் பொறுத்தவரை, மனித வாழ்வின் மற்றொரு முக்கிய அனுபவத்திற்கும் இவரைக் காவலர் என்று அழைக்கலாம். யோசேப்பைக் கனவுகளின் காவலர் என்று நாம் பெருமைப்படுத்தலாம். இதை நான் ஒரு விளையாட்டாகவோ, வேடிக்கையாகவோ கூறுவதாக எண்ண வேண்டாம். கனவுகளின் காவலரான புனித யோசேப்பு என்பதுதான் நமது இன்றைய ஞாயிறு சிந்தனையின் மையம். முதலில் இன்றைய நற்செய்தியைக் கேட்போம்.
மத்தேயு நற்செய்தி 1: 18-24
இயேசு கிறிஸ்துவின் பிறப்பையொட்டிய நிகழ்ச்சிகள்: அவருடைய தாய் மரியாவுக்கும் யோசேப்புக்கும் திருமண ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டிருந்தது. அவர்கள் கூடி வாழும் முன் மரியா கருவுற்றிருந்தது தெரிய வந்தது. அவர் தூய ஆவியால் கருவுற்றிருந்தார். அவர் கணவர் யோசேப்பு நேர்மையாளர். அவர் மரியாவை இகழ்ச்சிக்கு உள்ளாக்க விரும்பாமல் மறைவாக விலக்கிவிடத் திட்டமிட்டார். அவர் இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கும்போது ஆண்டவரின் தூதர் அவருக்குக் கனவில் தோன்றி, “யோசேப்பே, தாவீதின் மகனே, உம்மனைவி மரியாவை ஏற்றுக்கொள்ள அஞ்ச வேண்டாம். ஏனெனில் அவர் கருவுற்றிருப்பது தூய ஆவியால்தான். அவர் ஒரு மகனைப் பெற்றெடுப்பார். அவருக்கு இயேசு எனப் பெயரிடுவீர். ஏனெனில் அவர் தம் மக்களை அவர்களுடைய பாவங்களிலிருந்து மீட்பார்” என்றார். “இதோ! கன்னி கருவுற்று ஓர் ஆண்மகவைப் பெற்றெடுப்பார். அக்குழந்தைக்கு இம்மானுவேல் எனப் பெயரிடுவர்” என்று இறைவாக்கினர் வாயிலாக ஆண்டவர் உரைத்தது நிறைவேறவே இவை யாவும் நிகழ்ந்தன. இம்மானுவேல் என்றால் ‘கடவுள் நம்முடன் இருக்கிறார்’ என்பது பொருள். யோசேப்பு தூக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்து ஆண்டவரின் தூதர் தமக்குப் பணித்தவாறே தம் மனைவியை ஏற்றுக்கொண்டார்.
மத்தேயு நற்செய்தியில் மேலும் இருமுறை யோசேப்பைக் குறித்து சொல்லப்பட்டுள்ளது. இருமுறைகளும் அவர் கண்ட கனவுகள் பற்றியே கூறப்பட்டுள்ளது. மூன்று ஞானிகள் வந்து குழந்தை இயேசுவைக் கண்டு திரும்பியதும், நாம் வாசிக்கும் வரிகள் இவை:
மத்தேயு 2: 13-14
அவர்கள் திரும்பிச் சென்றபின் ஆண்டவருடைய தூதர் யோசேப்புக்குக் கனவில் தோன்றி, “நீர் எழுந்து குழந்தையையும் அதன் தாயையும் கூட்டிக் கொண்டு எகிப்துக்குத் தப்பி ஓடிச் செல்லும். நான் உமக்குச் சொல்லும்வரை அங்கேயே இரும். ஏனெனில், குழந்தையை ஏரோது கொல்வதற்காகத் தேடப்போகிறான்” என்றார். யோசேப்பு எழுந்து, குழந்தையையும் அதன் தாயையும் கூட்டிக்கொண்டு, இரவிலேயே எகிப்துக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார்.
எகிப்தில் அகதிகளாய் இவர்கள் வாழ்ந்தபோது, சொந்த நாட்டில் ஏரோது இறந்து விடுகிறான். மீண்டும் யோசேப்புக்குக் கனவில் செய்தி வருகிறது.
மத்தேயு 2: 19-21
ஏரோது காலமானதும், ஆண்டவருடைய தூதர் எகிப்தில் யோசேப்புக்குக் கனவில் தோன்றி, “நீர் எழுந்து குழந்தையையும் அதன் தாயையும் கூட்டிக்கொண்டு இஸ்ரயேல் நாட்டுக்குச் செல்லும். ஏனெனில் குழந்தையின் உயிரைப் பறிக்கத் தேடியவர்கள் இறந்து போனார்கள்” என்றார். எனவே, யோசேப்பு எழுந்து குழந்தையையும் அதன் தாயையும் கூட்டிக்கொண்டு இஸ்ரயேல் நாட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தார்.
மூன்று சம்பவங்களையும் ஆழமாகச் சிந்தித்தால், பாடங்கள் பல நமக்குப் புரியும். இன்றைய நற்செய்தியில் கூறப்பட்டுள்ள நிகழ்வை முதலில் சிந்திப்போம். யோசேப்பு பயங்கரமான ஒரு சங்கடத்தில் சிக்கியிருப்பதை உணரலாம். மரியாவோடு திருமண ஒப்பந்தம் நடந்து ஒரு சில நாட்கள் அல்லது வாரங்களில் பேரிடியான உண்மை யோசேப்புக்குத் தெரிய வருகிறது. மரியா கருவுற்றிருந்தார். ஊரே போற்றும் அந்த உத்தமப் பெண் தனக்கு மனைவியாகக் கிடைத்திருப்பது தனது பெருமை என்று எண்ணி வந்த யோசேப்புக்குக் கனவிலும் நினைத்துப் பார்க்க முடியாத ஓர் அதிர்ச்சி இது. அவர் மனதில் வீசிய சூறாவளியை ஓரளவு நாம் உணரலாம்.
இந்தச் சூழலில் யோசேப்பு தன் பெயரை, தன் பெருமையை மட்டும் காப்பாற்ற நினைத்திருந்தால், ஊர் பெரியவர்களிடம் இதைத் தெரிவித்திருக்கலாம். அவ்வாறு அவர் செய்திருந்தால், தன்னைக் காப்பாற்றியிருப்பார். மரியாவோ ஊருக்கு நடுவே கொண்டு செல்லப்பட்டு, கல்லால் எறியப்பட்டு, கொடூரமாய் கொலையுண்டிருப்பார். மரியாவின் கதை முடிந்திருக்கும், நம் மீட்பின் கதை வேறுவிதமாய் இருந்திருக்கும்.
ஒரு சில மாதங்களுக்கு முன், சகினே அஷ்டியானி (Sakineh Ashtiani) என்ற 43 வயது தாய் கல்லால் எறிந்து கொல்லப்பட வேண்டுமென்று ஈரான் நீதி மன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியபோது, அத்தண்டனை எவ்வளவு கொடூரமாய் நடத்தப்படுகிறதென்ற விவரங்கள் தரப்பட்டன. தண்டனை பெற்ற பெண் கழுத்து வரை மண்ணில் புதைக்கப்படுவார். அவரைச் சுற்றி நின்று மற்றவர்கள் (மனிதர்களா அவர்கள்?) அப்பெண்ணின் தலைமீது கல்லெறிந்து அப்பெண்ணைக் கொலை செய்வார்கள். இவ்விவரங்களை வாசித்தபோது, நாம் மனித குலத்தில்தான் வாழ்கிறோமா என்ற கேள்வி மனதில் எழுந்தது.
இவ்வாண்டு ஏப்ரல் மாதம் பாகிஸ்தான் பைசலாபாதில் கிரண் நய்யாஸ் (Kiran Nayyaz) என்ற 13 வயது கத்தோலிக்கச் சிறுமி செல்வந்தர் ஒருவரது வீட்டில் வேலை செய்து வந்த போது, பாலியல் பலாத்காரம் செய்யப்பட்டு, கருவுற்றார். அச்சிறுமியின் கருவில் வளரும் குழந்தை உயிர் பிழைப்பது அரிது என்று இவ்வியாழனன்று வேளியான ஒரு செய்தி (Fides news) சொல்கிறது. அதைவிட என் மனதைப் பாதித்த மற்றொரு செய்தி கிரண் குடும்பத்தைப் பற்றியது. அச்சிறுமி தங்கள் குடும்ப மானத்தை கெடுத்து விட்டதால், அக்குடும்பத்தில் உள்ள அனைவரும் அச்சிறுமியை எப்படியாவது கொல்ல வேண்டும் என்று வெறிகொண்டு திரிகின்றனர். எனவே, கிரண் இதுவரை நான்கு அல்லது ஐந்து இடங்களில் ஒளித்து வைக்கப்பட்டு வருகிறார் என்ற செய்தியைக் கேட்டபோது, நாம் வாழ்வது மனிதகுலத்தில் தானா என்ற கேள்வி மீண்டும் எழுந்தது.
பத்திரிகை, தொலைக்காட்சி இவை வழியாக வெளிச்சத்திற்கு வரும் இதுபோன்ற சம்பவங்கள் ஒன்றிரண்டு என்றால், வெளிச்சத்திற்கு வராமல் கொன்று புதைக்கப்படுவது ஆயிரமாயிரம் பெண்கள் என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். கலாச்சாரம், அறிவியல் என்று பல வழிகளிலும் வளர்ந்துள்ள இந்த 21ம் நூற்றாண்டில் பெண்கள் நிலை இப்படி என்றால், யோசேப்பு வாழ்ந்த இஸ்ரயேல் காலத்தைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம்.
இந்தச் சிக்கலான சூழலில் யோசேப்பின் கனவில் ஆண்டவரின் தூதர் தோன்றினார் என்கிறது இன்றைய நற்செய்தி. தன்னை மட்டும் காப்பாற்றிக் கொண்டால் போதும், மரியா எக்கேடுகெட்டாகிலும் போகட்டும் என்று தன் மனதை யோசேப்பு கல்லாக்கி இருந்தால், அவரிடம் இறைவனின் தூதர் நெருங்கியிருப்பாரா என்பது சந்தேகம் தான். சுயநல மனங்களில் கடவுள் நுழைய நினைத்தாலும், அவரால் முடியாது. மென்மையான மனங்களில் மேலான எண்ணங்களும், கனவுகளும் தோன்றும். அப்படித் தோன்றிய ஒரு கனவையே இன்று நற்செய்தி நமக்குச் சொல்கிறது. இந்தக் கனவில் யோசேப்புவுக்கு இறைவன் தந்த செய்தியை நாம் இப்படியும் பார்க்கலாம்: “யோசேப்பே, தாவீதின் மகனே, சட்டங்களை, சமுதாயக் கட்டுப்பாடுகளை மட்டும் மனதில் எண்ணிக் குழம்பாதே. அவற்றையும் தாண்டி, மனிதாபிமானத்தோடு நடந்து கொள். இவ்வாறு நீ நடந்தால், உன்னையும் மரியாவையும் மட்டுமல்ல. இவ்வுலகையும் காப்பாற்றும் வழியொன்றை நீ திறப்பாய்.” என்பதே கனவில் யோசேப்பு பெற்ற செய்தி.
எல்லாருமே கனவு காண்கிறோம். யோசேப்பும் கனவு கண்டார். அவரை ஏன் கனவுகளின் காவலர் என்று கூற வேண்டும் என்ற கேள்வி எழலாம். இக்கேள்விக்கு விடையாக, இரு காரணங்கள் எனக்குத் தோன்றுகின்றன.
காரணம் ஒன்று: பயங்கள், பதட்டங்கள் நம்மைச் சூழும் போது, வாழ்வின் பல அன்றாட நிகழ்வுகள், முக்கியமாக, நமது தூக்கம் பெரிதும் பாதிக்கப்படும். அப்படியே நாம் தூங்கினாலும், நமது கனவுகளும் நம்மைப் பயமுறுத்தும். யோசேப்பும் கட்டாயம் இந்த ஒரு நிலையில் இருந்திருக்க வேண்டும். கலக்கங்கள் நடுவிலும், யோசேப்பு கனவில் தனக்குக் கிடைத்தச் செய்தியை நற்செய்தி என்று நம்பினாரே, அந்தக் காரணத்திற்காக யோசேப்பைக் கனவுகளின் காவலராகப் போற்றலாம்.
இரண்டாவது காரணம்: யோசேப்பு கனவில் கண்டதைச் செயல்படுத்தினார். கனவு காண்பது எளிது. கனவு முடிந்து எழுந்ததும், கனவின்படி நடப்பது அவ்வளவு எளிதல்ல. கண்ட கனவு சுகமான கனவு என்றால் ஒருவேளை செயல்படுத்துவது எளிதாகலாம். உதாரணமாக, குறிப்பிட்ட ஒரு க்ரீமை பயன்படுத்தினால், ஒரு சில வாரங்களில் நமது மேல்தோல் நிறம் மாறும் என்றும், குறிப்பிட்ட ஒரு பற்பசையைப் பயன்படுத்தினால், நம்மைச் சுற்றி எப்போதும் நண்பர்கள் சூழ்ந்திருப்பர் என்றும் நமது விளம்பர உலகம் சொல்லும் எத்தனைக் கனவுகளை நாம் நம்புகிறோம்? செயல்படுத்துகிறோம்?
ஆனால், மத்தேயு நற்செய்தியில் யோசேப்பு கண்டதாகக் கூறப்படும் மூன்று கனவுகளும் கடினமானச் சூழலில், கடினமானதைச் செய்யச் சொல்லி வந்த கனவுகள். கருவுற்ற பெண்ணைத் தன் மனைவியாக ஏற்றுக் கொள்வது; ஏரோதின் பிடியிலிருந்து தப்பிக்க, பச்சிளம் குழந்தையோடும் தாயோடும் எகிப்துக்கு ஓடிச் செல்வது; மீண்டும் தன் சொந்த நாட்டுக்குத் திரும்புவது... என்று யோசேப்புவுக்கு வந்த எல்லாக் கனவுகளும் சிக்கலைத் தீர்ப்பதற்குப் பதில், மீண்டும் சிக்கலில் தள்ளும் கனவுகளாக இருந்தன. இருந்தாலும், இம்மூன்று கனவுகளிலும் சொல்லப்பட்டவைகளை யோசேப்பு உடனே செயல்படுத்தினார் என்று நற்செய்தி சொல்கிறது.
சிக்கலானச் சூழல்களில் வரும் கனவுகளை நல்ல முறையில் புரிந்து கொண்டதால், அந்தக் கனவுகளில் சொல்லப்பட்டவைகளைச் செயல்படுத்தியதால், யோசேப்பைக் கனவுகளின் காவலர் என்று நாம் போற்றுவது பொருத்தம்தானே?
இன்றைய நற்செய்தி யோசேப்பைக் குறித்து வேறொரு பாடத்தையும் நமக்குச் சொல்லித் தருகிறது. இந்த எண்ணங்களை Ron Rolheiser என்ற குருவின் கருத்துக்களுடன் இணைத்துப் பகிர்ந்து கொள்ள விழைகிறேன்.
யோசேப்பு இஸ்ரயேல் பாரம்பரியத்தில் ஊறிய, நேர்மையான பக்திமான். பாரம்பரியத்தை மீறுவதென்பதை அவர் கனவிலும் கருதியிருக்க மாட்டார். அவரது கனவில் இறைவனின் தூதர் சொன்ன செய்தி பாரம்பரியத்திற்கு முரணானதாகத் தெரிந்திருக்க வேண்டும் யோசேப்புக்கு. திருமணத்திற்கு முன் ஒரு பெண் கருவுற்றால், அவர் இறைவனின் கட்டளைகளை மீறியவர்; இஸ்ரயேல் இனத்திற்குக் களங்கம் விளைவித்தவர் என்று மோசே தந்த சட்டமும், பாரம்பரியமும் சொல்கின்றன. இதற்கு நேர்மாறாக, கனவில் யோசேப்புக்குக் கிடைத்த செய்தி இருந்தது. கன்னியான ஒரு பெண் கருத்தரித்திருப்பது கடவுளின் செயல்; அதுவும் அவர் கருவில் தாங்கியிருப்பது கடவுளையே என்பது யோசேப்புக்குப் பெரும் அதிர்ச்சியைத் தந்திருக்கும்.
பாரம்பரியம், சட்டம் இவைகளில் யோசேப்புக்கு ஆழ்ந்த, வெறித்தனமான பற்றும், பக்தியும் மட்டும் இருந்திருந்தால், மரியாவின் நிலையை அறிந்ததும், ஊரைக் கூட்டி, பாரம்பரியத்தை நிலைநாட்டியிருப்பார். மரியாவின் மீது அவரே முதல் கல்லை எறிந்திருப்பார். ஆனால், யோசேப்பு பாரம்பரியத்தை, இறைவன் மீது கொண்ட பக்தியை சரியான முறையில் புரிந்தவராய் இருந்ததால், பாரம்பரியத்தைக் கடக்கக் கூடியவர் கடவுள் என்பதை உணர்ந்திருந்தார். கடவுளிடம் அடையாளம் கேட்கத் தயங்கும் ஆகாசுக்கு இறைவாக்கினர் எசாயா கூறிய வார்த்தைகளும் இதேதானே (எசாயா 7: 10-14) என்பது யோசேப்பின் மனதில் நிழலாடியிருக்கும். நமக்கு இந்த வார்த்தைகள் இன்று முதல் வாசகத்தில் கூறப்பட்டுள்ளன. தன் கனவில் கூறப்பட்டவைகளை மனதார நம்பி, செயல்பட்டார் யோசேப்பு. கடவுளை நம்மோடு எம்மானுவேலாகத் தங்க வைத்தார்.
சாத்திரம், சம்பிரதாயம் சட்டம், பாரம்பரியம் இவைகள் எல்லாமே மனித குலத்தைக் காப்பாற்ற தேவையானவைதான். ஆனால், அவைகளையெல்லாம் கடந்து நிற்பவர் கடவுள். பாரம்பரியங்களைக் கடந்த, அல்லது அவைகளிலிருந்து முரண்பட்ட ஒரு வழியில் கடவுள் வந்து நம்மோடு தங்குவதாக இருந்தால், அவரை வரவேற்க நாம் தயாராக இருக்கிறோமா? பாரம்பரியங்களைக் கடந்து, அல்லது பாரம்பரியங்களை உடைத்து வரும் கடவுளைச் சந்திக்க நாமும் பாரம்பரியங்களைக் கடந்து, அல்லது உடைத்துச் செல்ல வேண்டியிருக்கும் யோசேப்பைப் போல. கனவுகளை வளர்ப்போம். இன்னல்கள் நடுவிலும் நம் கனவுகளை நல்ல முறையில் புரிந்து கொள்வோம். நம் எல்லைகளைத் தாண்டிச் செல்வதற்கு இக்கனவுகள் நம்மை அழைத்தால், அவ்வழைப்பை ஏற்போம். கனவுகளைச் செயல்படுத்தி, கடவுளை நம்மோடு தங்க வைப்போம். கனவுகளின் காவலரான புனித யோசேப்பு நமக்குத் துணை புரிவாராக!
இந்த நிகழ்ச்சியை வத்திக்கான் வானொலியின் தமிழ் ஒலிபரப்பில் கேட்டுப் பயன் பெறவும், உங்கள் கருத்துக்களைக் கூறவும் அழைக்கிறேன். வத்திக்கான் வானொலியின் இணையதள முகவரி: www.vaticanradio.org
16 December, 2010
GOD-WITH-US இறைவன் நம்மோடு
http://www.davisepic.com/wp-content/uploads/2009/10/image.pngAnother key word in the fourth verse of Psalm 23 is WITH. “I will fear no evil, for you are WITH me…” God is seen as being with the Psalmist and not against him. More on this next week.
These were the closing lines of my last reflection. Since Harold Kushner is ‘with’ me, I can boldly venture into these reflections. When we are faced with painful situations, we become vulnerable physically and mentally. In quite a few of these situations, we feel that the whole world has ganged up against us. Quite often, questions about God do surface – questions about God’s whereabouts. Is God on my side or on the side of pain, misfortune, injustice etc.? “When the psalmist writes, ‘I will fear no evil for Thou art with me,’ he is not only saying, I can handle this because I am not alone. He is saying, I can handle this because God is with me and not on the side of the illness or accident. I can handle this because God is on my side and not on the side of the selfish, deceptive people who are embittering my life.” (Kushner)
After saying this, Kushner goes on to explain how God is ALWAYS on the side of the weak, the suffering. He cites the example of God’s meeting with Moses in the Burning Bush (Exodus 3: 1 to 4: 17). Here is how Kushner interprets this passage:
“God appears to Moses at the Burning Bush and directs him to go to Pharaoh and demand that Pharaoh free the Hebrew slaves. Moses responds by asking God, ‘What is Your name? When I go to Pharaoh and to the Israelites and tell them that You sent me, and they ask me who You are, what am I to say?’ At first glance, it sounds like a strange question. (God: Moses, I am the God of your fathers. I want you to change the course of human history by going to Pharaoh and demanding that he set his slaves free. Moses: Excuse me, what was Your name again?) We need to realize that in the biblical times, your name was more than your identification. It was your essence; it defined what you were about and what you stood for. Moses was asking God, What kind of god are you? There are fertility gods, gods of war, gods of the harvest. What kind of god are you? God answers him in three words that defy translation, Ehyeh asher ehyeh, usually rendered, ‘I am what I am’ or ‘I will be what I will be.’ Theologians, who assume that when God speaks, He speaks theology, explain those words to mean ‘I am pure being.’ Others understand God to be saying, ‘What I am is more than you can comprehend.’ But I have always been drawn to the interpretation that connects God’s answer to His use of the word ‘Ehyeh’ two verses earlier, when He tells Moses, ‘When you go to Pharaoh, I will be with you. For me, that is God’s name, the essence of what He is about. God is the one who is with us when we have to do something hard. He is the one who is with us when we are tempted to feel that the world has abandoned us. He is the one who is with us when we feel alone in the valley of the shadow.”
Having been assured that God would be with him, Moses undertook the monumental mission of leading his people out of Egypt to the Promised Land. In the desert, almost on a daily basis, Moses was tested about God being with him. Towards the end of his forty years of wandering in the desert with the people, God made clear to Moses that he would not enter the Promised Land. This must have been the worst trial Moses faced in his life. But, by that time he was a seasoned leader who understood well that God was ALWAYS with him. So, he passed on this wisdom to Joshua – the wisdom of God’s accompaniment, come what may: Then Moses summoned Joshua and said to him in the presence of all Israel, “Be strong and courageous, for you must go with this people into the land that the LORD swore to their ancestors to give them…The LORD himself goes before you and will be with you; he will never leave you nor forsake you. Do not be afraid; do not be discouraged.” (Deuteronomy 31: 7-8) Having been brought up in such a tradition, it is no wonder that the Psalmist talks of this in his masterpiece: “I will fear no evil, for you are WITH me…”
God’s presence with us does not always guarantee peace and consolation. When the angel Gabriel greeted Mary saying, “Greetings, you who are highly favored! The Lord is with you.”, Mary was greatly troubled, says the Gospel (Luke 1: 28-29). God being with us does not automatically reduce pain. Sometimes, as in the case of Mary, God’s presence with us may bring more pain. What is assured in the 4th verse of Psalm 23 is that although there would be pain, God would be with us and that would take care of the pain.
Paul talks of God being present with us when we are surrounded by all sorts of pain. In his letter to Romans, Paul is very poetic when he describes that nothing can separate us from the love of God.
What, then, shall we say in response to these things? If God is for us, who can be against us?... Who shall separate us from the love of Christ? Shall trouble or hardship or persecution or famine or nakedness or danger or sword?... No, in all these things we are more than conquerors through him who loved us. For I am convinced that neither death nor life, neither angels nor demons, neither the present nor the future, nor any powers, neither height nor depth, nor anything else in all creation, will be able to separate us from the love of God that is in Christ Jesus our Lord. (Romans 8: 31-39)
Moses, Joshua, Mary, Paul… generations of the people of Israel have passed on this great wisdom that God is WITH us through thick and thin. We are very well aware of all the persecutions the Jewish race had undergone right down to the time of World War II. During these persecutions, there have been very inspiring episodes of courage and perseverance. The wisdom of ‘God-with-us’ passed on to them by their ancestors must have made them emerge from ashes over and over again, like phoenix!Emmanuel, God-with-us, is one of the most beautiful attributes of God. During the Advent Season we are constantly reminded of this lovely essence of God. May this Advent Season strengthen our image of the Emmanuel!
These were the closing lines of my last reflection. Since Harold Kushner is ‘with’ me, I can boldly venture into these reflections. When we are faced with painful situations, we become vulnerable physically and mentally. In quite a few of these situations, we feel that the whole world has ganged up against us. Quite often, questions about God do surface – questions about God’s whereabouts. Is God on my side or on the side of pain, misfortune, injustice etc.? “When the psalmist writes, ‘I will fear no evil for Thou art with me,’ he is not only saying, I can handle this because I am not alone. He is saying, I can handle this because God is with me and not on the side of the illness or accident. I can handle this because God is on my side and not on the side of the selfish, deceptive people who are embittering my life.” (Kushner)
After saying this, Kushner goes on to explain how God is ALWAYS on the side of the weak, the suffering. He cites the example of God’s meeting with Moses in the Burning Bush (Exodus 3: 1 to 4: 17). Here is how Kushner interprets this passage:
“God appears to Moses at the Burning Bush and directs him to go to Pharaoh and demand that Pharaoh free the Hebrew slaves. Moses responds by asking God, ‘What is Your name? When I go to Pharaoh and to the Israelites and tell them that You sent me, and they ask me who You are, what am I to say?’ At first glance, it sounds like a strange question. (God: Moses, I am the God of your fathers. I want you to change the course of human history by going to Pharaoh and demanding that he set his slaves free. Moses: Excuse me, what was Your name again?) We need to realize that in the biblical times, your name was more than your identification. It was your essence; it defined what you were about and what you stood for. Moses was asking God, What kind of god are you? There are fertility gods, gods of war, gods of the harvest. What kind of god are you? God answers him in three words that defy translation, Ehyeh asher ehyeh, usually rendered, ‘I am what I am’ or ‘I will be what I will be.’ Theologians, who assume that when God speaks, He speaks theology, explain those words to mean ‘I am pure being.’ Others understand God to be saying, ‘What I am is more than you can comprehend.’ But I have always been drawn to the interpretation that connects God’s answer to His use of the word ‘Ehyeh’ two verses earlier, when He tells Moses, ‘When you go to Pharaoh, I will be with you. For me, that is God’s name, the essence of what He is about. God is the one who is with us when we have to do something hard. He is the one who is with us when we are tempted to feel that the world has abandoned us. He is the one who is with us when we feel alone in the valley of the shadow.”
Having been assured that God would be with him, Moses undertook the monumental mission of leading his people out of Egypt to the Promised Land. In the desert, almost on a daily basis, Moses was tested about God being with him. Towards the end of his forty years of wandering in the desert with the people, God made clear to Moses that he would not enter the Promised Land. This must have been the worst trial Moses faced in his life. But, by that time he was a seasoned leader who understood well that God was ALWAYS with him. So, he passed on this wisdom to Joshua – the wisdom of God’s accompaniment, come what may: Then Moses summoned Joshua and said to him in the presence of all Israel, “Be strong and courageous, for you must go with this people into the land that the LORD swore to their ancestors to give them…The LORD himself goes before you and will be with you; he will never leave you nor forsake you. Do not be afraid; do not be discouraged.” (Deuteronomy 31: 7-8) Having been brought up in such a tradition, it is no wonder that the Psalmist talks of this in his masterpiece: “I will fear no evil, for you are WITH me…”
God’s presence with us does not always guarantee peace and consolation. When the angel Gabriel greeted Mary saying, “Greetings, you who are highly favored! The Lord is with you.”, Mary was greatly troubled, says the Gospel (Luke 1: 28-29). God being with us does not automatically reduce pain. Sometimes, as in the case of Mary, God’s presence with us may bring more pain. What is assured in the 4th verse of Psalm 23 is that although there would be pain, God would be with us and that would take care of the pain.
Paul talks of God being present with us when we are surrounded by all sorts of pain. In his letter to Romans, Paul is very poetic when he describes that nothing can separate us from the love of God.
What, then, shall we say in response to these things? If God is for us, who can be against us?... Who shall separate us from the love of Christ? Shall trouble or hardship or persecution or famine or nakedness or danger or sword?... No, in all these things we are more than conquerors through him who loved us. For I am convinced that neither death nor life, neither angels nor demons, neither the present nor the future, nor any powers, neither height nor depth, nor anything else in all creation, will be able to separate us from the love of God that is in Christ Jesus our Lord. (Romans 8: 31-39)
Moses, Joshua, Mary, Paul… generations of the people of Israel have passed on this great wisdom that God is WITH us through thick and thin. We are very well aware of all the persecutions the Jewish race had undergone right down to the time of World War II. During these persecutions, there have been very inspiring episodes of courage and perseverance. The wisdom of ‘God-with-us’ passed on to them by their ancestors must have made them emerge from ashes over and over again, like phoenix!Emmanuel, God-with-us, is one of the most beautiful attributes of God. During the Advent Season we are constantly reminded of this lovely essence of God. May this Advent Season strengthen our image of the Emmanuel!
Dear Friends,This homily was broadcast on Vatican Radio (Tamil Service). Kindly visit www.vaticanradio.org and keep in touch. Thank you.
"நீர் என்னோடு இருப்பதால், எத்தீங்கிற்கும் அஞ்சமாட்டேன்." என்ற திருப்பாடல் 23ன் நான்காம் திருவசனத்தில் மற்றொரு முக்கிய வார்த்தை 'என்னோடு'. இச்சொல்லின் ஆழமானப் பொருளை அடுத்த வாரம் தொடர்ந்து தேடுவோம் என்று சென்ற விவிலியத் தேடலை நாம் நிறைவு செய்தோம். இன்று தொடர்கிறோம்.
வாழ்வில் துன்பத்தின் இருள் சூழும் பல நேரங்களில் நம் மனதில் இறைவன் நம் பக்கம் இருக்கிறாரா என்ற கேள்வி எழும். அவரும் நமக்கு எதிராக இருப்பது போல் தோன்றும். இந்த எண்ணத்திற்கு ஒரு மாற்றாக, திருப்பாடல் ஆசிரியர் சொல்வது இதுதான்: “நான் துன்பத்தில் இருக்கும் போது, தீமையைச் சந்திக்கும் போது, கடவுள் துன்பத்தின் பக்கத்திலோ தீமையின் சார்பிலோ இல்லை அவர் என்னோடு இருக்கிறார்.” 'நீர் என்னோடு இருப்பதால்' என்ற வார்த்தைகளால் இக்கருத்தை வலியுறுத்திச் சொல்கிறார் ஆசிரியர்.
‘இறைவன் நம்மோடு’ என்பது திருவருகைக் காலத்தில் நமக்கு அடிக்கடி நினைவுபடுத்தப்படும் இறைவனின் ஓர் அழகிய இலக்கணம். இறைவன் நம்மோடு இருக்கிறார், அதிலும் முக்கியமாக துன்புறும் நேரத்தில் நம் ஒவ்வொருவரோடும் இருக்கிறார் என்ற எண்ணத்தை விளக்க, Harold Kushner விடுதலைப் பயண நூலிலிருந்து ஒரு முக்கியமான சம்பவத்தை எடுத்துக் காட்டுகிறார். எரியும் புதரில் தோன்றிய கடவுளை மோசே சந்திக்கும் நிகழ்ச்சி. இஸ்ரயேல் மக்களின் துன்பங்களை, அழுகுரலைக் கேட்டு, கடவுள் இறங்கி வருகிறார். மோசேயைத் தன் பணிக்கேனத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். மோசே தயங்குகிறார். அந்தப் பகுதியைக் கேட்போம்:
விடுதலைப் பயணம் 3: 9-11
அப்போது ஆண்டவர் கூறியது: “எகிப்தில் என் மக்கள் படும் துன்பத்தை என் கண்களால் கண்டேன்: அவர்களின் துயரங்களை நான் அறிவேன். எனவே எகிப்தியரின் பிடியிலிருந்து அவர்களை விடுவிக்கவும், அந்நாட்டிலிருந்து பாலும் தேனும் பொழியும் நல்ல பரந்ததோர் நாட்டிற்கு அவர்களை நடத்திச் செல்லவும் இறங்கிவந்துள்ளேன். இஸ்ரயேல் இனத்தவராகிய என் மக்களை எகிப்திலிருந்து நடத்திச் செல்வதற்காக நான் உன்னைப் பார்வோனிடம் அனுப்புகிறேன்.” மோசே கடவுளிடம், “பார்வோனிடம் செல்வதற்கும், இஸ்ரயேல் மக்களை எகிப்திலிருந்து அழைத்துப் போவதற்கும் நான் யார்?” என்றார். அப்போது கடவுள், “நான் உன்னோடு இருப்பேன்.” என்றார்.
மோசே கடவுளிடம், “இதோ! இஸ்ரயேல் மக்களிடம் சென்று உங்கள் மூதாதையரின் கடவுள் என்னை உங்களிடம் அனுப்பியுள்ளார் என்று நான் சொல்ல, அவர் பெயர் என்ன? என்று அவர்கள் என்னை வினவினால், அவர்களுக்கு என்ன சொல்வேன்?” என்று கேட்டார். கடவுள் மோசேயை நோக்கி, “இருக்கின்றவராக இருக்கின்றவர் நானே” என்றார்.
‘இஸ்ரயேல் மக்களை எகிப்திலிருந்து கொண்டு வருவதற்கு நான் யார்’ என்று மோசே கேட்கிறார். தன்னைப் பற்றிய தெளிவு பெற விழைந்த மோசேக்கு, அந்தத் தெளிவை இறைவன் தரவில்லை. மோசே யார் என்பதைக் கூறாமல், இறைவன் அளிக்கும் பதில்: "நான் உன்னோடு இருப்பேன்." தனது திறமை, முக்கியமாக, தனது பேசும் திறமை குறித்து மிகவும் நம்பிக்கையின்றி இருந்தார் மோசே. இந்தப் பணிக்குச் செல்ல தனக்குத் தகுதியில்லை, சக்தியில்லை என்பதை வலியுறுத்திச் சொல்லவே அவர் 'இதைச் செய்ய நான் யார்?' என்று கேட்கிறார். அதற்கு இறைவன் 'நான் உன்னுடன் இருப்பது தான் நீ தேடும் சக்தி' என்கிறார். தனது பேசும் திறமையைக் குறிப்பிட்டுக் கூறி பின் வாங்க நினைக்கும் மோசேயிடம், நான் உன்னோடு இருப்பேன், உன் நாவிலும் இருப்பேன், உன் சகோதரன் ஆரோனின் நாவிலும் நான் இருப்பேன் என்று இந்த சந்திப்பின் இறுதியில் உறுதியளிக்கிறார் இறைவன். (விடுதலைப் பயணம் 4: 12-17)
இதற்குப் பின், மோசே ஓரளவு தெளிவு பெறுகிறார். மீண்டும் அவருக்கு எழும் அடுத்த கேள்வி இது: " நீர் என்னுடன் இருக்கிறீர், சரி. உம்மை நான் எப்படி எகிப்தில் அறிமுகம் செய்வது?" இந்தக் கேள்விக்கும் இறைவனின் பதில்: "இருக்கின்றவராக இருக்கின்றவர் நானே."
நான் இருக்கிறேன், நான் உன்னோடு இருப்பேன் என்று கடவுள் தரும் பதில்களை இறையியல், மெய்யியல் கண்ணோட்டங்களில் பார்த்தால், இந்த வார்த்தைகளுக்கு பெரிய விளக்கங்கள் தரலாம். ஆனால், கடவுள் மோசேக்கு அளிக்கும் பதில்களை எளிய வழியில் சிந்தித்தால், இந்த பதில்கள் கடவுளின் ஒரு முக்கியமான இலக்கணத்தை அறிய உதவும் பதில்கள் என்பதை உணரலாம். இறைவன் என்றும் இருக்கிறவர். அவர் இருப்பதெல்லாம் துன்புறும் மக்களுடன் இருப்பதற்கே. துன்புறும் மக்களோடு இருக்கின்றவர், அம்மக்களுக்காகப் போராடச் செல்லும் மோசே போன்ற தாராள உள்ளங்களுடனும் இருக்கின்றவர்; அந்தத் தாராள மனங்களின் வழியாகத்தான் கடவுள் இன்றும் இவ்வுலகில் இருக்கின்றார்.
விடுதலைப் பயணம் முழுவதும் மோசே துன்பங்களை அடுக்கடுக்காகச் சந்தித்தார். திருப்பாடல் ஆசிரியர் கூறும் சாவின் இருள் சூழ்ந்த பள்ளத்தாக்கினை, மோசே அந்தப் பாலை நிலப் பயணத்தில் உணர்ந்தார். கடந்தார். நாற்பது ஆண்டுகள் அவர் அனுபவித்த அந்தத் துன்பப் பயணத்தின் இறுதியில், வாக்களிக்கப்பட்ட நாட்டில் நுழைய முடியாது என்ற உண்மை மோசே சந்தித்த மிகக் கொடிய துன்பமாக இருந்திருக்க வேண்டும். இந்தக் கொடிய துன்பத்திலும் இறைவன் தன்னோடு இருப்பதை உணர அவர் பக்குவப்பட்டு விட்டதால், தன் வாரிசான யோசுவாவிடம் அவர் சொல்லும் வார்த்தைகள் அற்புதமாக அமைகின்றன.
இணைச் சட்டம் 31: 7-8
பின்னர் மோசே யோசுவாவை வரவழைத்து, இஸ்ரயேலர் அனைவர் முன்னிலையிலும் அவரிடம் கூறியது: வலிமை பெறு; துணிவுகொள்; இவர்களுக்குக் கொடுப்பதாக அவர்களின் மூதாதையருக்கு ஆண்டவர் ஆணையிட்டுக் கூறிய நாட்டுக்குள், இந்த மக்களோடு நீ செல்லவேண்டும். அதை இவர்கள் உரிமையாக்கிக் கொள்ளமாறு செய்யவேண்டும். ஆண்டவரே உனக்குமுன் செல்வார். அவர் உன்னோடு இருப்பார். அவர் உன்னை விட்டு விலக மாட்டார். அவர் உன்னைக் கைவிடவும் மாட்டார் அஞ்சாதே, திகைக்காதே!
மோசே, யோசுவா என்று இஸ்ரயேல் மக்கள் தலைமுறை தலைமுறையாக அளித்த அழகான ஓர் உண்மை: தீமைகள் எப்பக்கமும் நம்மைச் சூழ்ந்தாலும் இறைவன் நம் பக்கம் இருக்கிறார் என்ற உண்மை. பல தலைமுறையாக தன் மக்கள் கண்டுணர்ந்த இந்த உண்மையை திருப்பாடலின் ஆசிரியர் "நீர் என்னோடு இருப்பதால், எத்தீங்கிற்கும் அஞ்சமாட்டேன்." என்ற இந்த வரியில் மீண்டும் தன் அடுத்தத் தலைமுறைக்கு விட்டுச் சென்றுள்ளார்.
இந்தப் பரம்பரையில் வந்த மரியாவை இறைவனின் தூதர் சந்தித்தபோது கூறிய முதல் வாழ்த்து, "அருள் மிகப் பெற்றவரே வாழ்க! ஆண்டவர் உம்மோடு இருக்கிறார்." என்பதுதான். இறைவன் உம்மோடு என்பது மரியாவுக்கு மகிழ்வைத் தரவில்லை. இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்டு மரியா கலங்கினார் என்று நற்செய்தி கூறுகிறது. தொடரும் அந்த உரையாடல் வழியே இறைவன் தன்னோடு என்பதன் பொருளை உணர்ந்த மரியா இறைவன் தன்னோடு, தனக்குள் வந்து தங்குவதற்கு அனுமதி வழங்குகிறார். இந்த சம்பவத்தில் நாம் கற்றுக் கொள்ளும் பாடம் ஒன்று உண்டு. இறைவன் தன்னுடன் வருவது தனக்குத் துன்பம் தரும் என்பது தெரிந்தாலும், தன் வழியாக இறைவன் இந்த உலகத்தோடு இருப்பார் என்ற எண்ணம் மரியாவை சம்மதம்தரத் தூண்டுகிறது. துன்பம் நம்மைச் சூழும் போது, இறைவன் நம்மோடு இருப்பதால், துன்பங்கள் விலகாமல் போகலாம். ஒருவேளை மரியாவின் வாழ்வில் நடந்தது போல், துன்பங்கள் மேலும் கூடலாம். ஆனால், இவைகள் அனைத்தின் வழியாக நாம் உணர வேண்டிய உண்மை... இறைவன் நம்மோடு இருப்பதால், துன்பங்களைத் தாங்கும் சக்தி நமக்குக் கிடைக்கும் என்பதுதான்.
இஸ்ரயேல் பரம்பரையில் வந்த பவுல் அடியார் துயரத்தின் நடுவிலும் இறைவன் நம்மோடு என்ற எண்ணத்தை உரோமையருக்கு எழுதியுள்ள திருமுகத்தில் ஒரு கவிதைபோல் கூறியுள்ளார்.
உரோமையருக்கு எழுதிய திருமுகம் 8: 31-39
இதற்குமேல் நாம் என்ன சொல்வோம்? கடவுள் நம் சார்பில் இருக்கும்போது, நமக்கு எதிராக இருப்பவர் யார்?... கிறிஸ்துவின் அன்பிலிருந்து நம்மைப் பிரிக்கப் கூடியது எது? வேதனையா? நெருக்கடியா? இன்னலா? பட்டினியா? ஆடையின்மையா? இடரா? சாவா? எதுதான் நம்மைப் பிரிக்க முடியும்?... சாவோ, வாழ்வோ, வானதூதரோ, ஆட்சியாளரோ, நிகழ்வனவோ, வருவனவோ, வலிமை மிக்கவையோ, உன்னதத்தில் உள்ளவையோ, ஆழத்தில் உள்ளவையோ, வேறெந்தப் படைப்பும் நம் ஆண்டவர் கிறிஸ்து இயேசுவின் வழியாய் அருளப்பட்ட கடவுளின் அன்பிலிருந்து நம்மைப் பிரிக்கவே முடியாது என்பது என் உறுதியான நம்பிக்கை.
இஸ்ரயேல் குலத்தின் வரலாற்றுப் பக்கங்களில் பல இரத்தத்தால் எழுதப்பட்ட பக்கங்கள் என்பது நமக்கெல்லாம் தெரியும். தொடர்ந்து தங்கள் குலம் வேட்டையாடப்பட்டாலும், வேதனைத் தீயில் இவர்கள் சாம்பலாக்கப்பட்டாலும் மீண்டும் மீண்டும் அந்தச் சாம்பலில் இருந்து இவர்கள் எழுந்து வந்துள்ளது மனித குலத்தை பிரமிக்க வைத்துள்ளது. நாம் இந்த சிந்தனைகளை எழுப்பும் இந்த டிசம்பர் 15ம் தேதி 1941ம் ஆண்டு நாசி படையினரால் உக்ரேனின் ஹார்க்கிவ் நகரில் 15,000 யூதர்கள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர் என்று வரலாறு சொல்கிறது.
ஒரு குண்டு துளைத்து ஒரு நொடியில் இறப்பது மேல் என்று சொல்லும் அளவுக்கு பல லட்சம் யூதர்கள் வதை முகாம்களில் ஒவ்வொரு நாளும் அணு அணுவாய் கொல்லப்பட்டனர். இந்த வதைமுகாம்கள், இஸ்ரயேல் மக்கள் கடந்து வந்த இருளும், சாவும் சூழ்ந்த பள்ளத்தாக்குகள்.
Auschwitz வதை முகாம் பற்றி அண்மையில் வெளியான ஒரு புகைப்பட அல்பத்தை நேரம் கிடைத்தால் பாருங்கள். நாசி வதைமுகாம் அதிகாரிகளால் எடுக்கப்பட்ட இந்தப் புகைப்படங்கள் அடங்கிய ஆல்பம் 1944ம் ஆண்டு அந்த வதைமுகாமில் துன்புற்ற Lilly Jacob-Zelmanovic Meier என்ற பெண்ணுக்குக் கிடைத்தது. இணையதளத்தில் The Auschwitz Album என்று தேடினால் இந்தப் புகைப்படங்களைக் காணலாம்.
மீண்டும் மீண்டும் காட்டப்படும் அல்லது சொல்லப்படும் இந்த வரலாற்றில் பெரும்பாலும் கொடுமைகளே அதிகம் பேசப்பட்டுள்ளன. ஆனால், இந்த வதை முகாம்களில் இருந்த யூதர்களில் பலர் தாங்கள் நம்பிக்கை இழக்காமல், பிறருக்கும் நம்பிக்கை தந்த சம்பவங்களும் இருந்தன. துன்பங்கள் நிறைந்த பல நூற்றாண்டுகளை இஸ்ரயேல் மக்கள், யூதர்கள் கடந்து வந்ததற்கு ஒரு முக்கிய காரணம் தலைமுறை தலைமுறையாக அவர்கள் விட்டுச் சென்ற ஞானம் நிறைந்த சொற்கள்: "நீர் என்னோடு இருப்பதால், எத்தீங்கிற்கும் அஞ்சமாட்டேன்." "கடவுள் நம் சார்பில் இருக்கும்போது, நமக்கு எதிராக இருப்பவர் யார்?"
வாழ்வில் துன்பத்தின் இருள் சூழும் பல நேரங்களில் நம் மனதில் இறைவன் நம் பக்கம் இருக்கிறாரா என்ற கேள்வி எழும். அவரும் நமக்கு எதிராக இருப்பது போல் தோன்றும். இந்த எண்ணத்திற்கு ஒரு மாற்றாக, திருப்பாடல் ஆசிரியர் சொல்வது இதுதான்: “நான் துன்பத்தில் இருக்கும் போது, தீமையைச் சந்திக்கும் போது, கடவுள் துன்பத்தின் பக்கத்திலோ தீமையின் சார்பிலோ இல்லை அவர் என்னோடு இருக்கிறார்.” 'நீர் என்னோடு இருப்பதால்' என்ற வார்த்தைகளால் இக்கருத்தை வலியுறுத்திச் சொல்கிறார் ஆசிரியர்.
‘இறைவன் நம்மோடு’ என்பது திருவருகைக் காலத்தில் நமக்கு அடிக்கடி நினைவுபடுத்தப்படும் இறைவனின் ஓர் அழகிய இலக்கணம். இறைவன் நம்மோடு இருக்கிறார், அதிலும் முக்கியமாக துன்புறும் நேரத்தில் நம் ஒவ்வொருவரோடும் இருக்கிறார் என்ற எண்ணத்தை விளக்க, Harold Kushner விடுதலைப் பயண நூலிலிருந்து ஒரு முக்கியமான சம்பவத்தை எடுத்துக் காட்டுகிறார். எரியும் புதரில் தோன்றிய கடவுளை மோசே சந்திக்கும் நிகழ்ச்சி. இஸ்ரயேல் மக்களின் துன்பங்களை, அழுகுரலைக் கேட்டு, கடவுள் இறங்கி வருகிறார். மோசேயைத் தன் பணிக்கேனத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். மோசே தயங்குகிறார். அந்தப் பகுதியைக் கேட்போம்:
விடுதலைப் பயணம் 3: 9-11
அப்போது ஆண்டவர் கூறியது: “எகிப்தில் என் மக்கள் படும் துன்பத்தை என் கண்களால் கண்டேன்: அவர்களின் துயரங்களை நான் அறிவேன். எனவே எகிப்தியரின் பிடியிலிருந்து அவர்களை விடுவிக்கவும், அந்நாட்டிலிருந்து பாலும் தேனும் பொழியும் நல்ல பரந்ததோர் நாட்டிற்கு அவர்களை நடத்திச் செல்லவும் இறங்கிவந்துள்ளேன். இஸ்ரயேல் இனத்தவராகிய என் மக்களை எகிப்திலிருந்து நடத்திச் செல்வதற்காக நான் உன்னைப் பார்வோனிடம் அனுப்புகிறேன்.” மோசே கடவுளிடம், “பார்வோனிடம் செல்வதற்கும், இஸ்ரயேல் மக்களை எகிப்திலிருந்து அழைத்துப் போவதற்கும் நான் யார்?” என்றார். அப்போது கடவுள், “நான் உன்னோடு இருப்பேன்.” என்றார்.
மோசே கடவுளிடம், “இதோ! இஸ்ரயேல் மக்களிடம் சென்று உங்கள் மூதாதையரின் கடவுள் என்னை உங்களிடம் அனுப்பியுள்ளார் என்று நான் சொல்ல, அவர் பெயர் என்ன? என்று அவர்கள் என்னை வினவினால், அவர்களுக்கு என்ன சொல்வேன்?” என்று கேட்டார். கடவுள் மோசேயை நோக்கி, “இருக்கின்றவராக இருக்கின்றவர் நானே” என்றார்.
‘இஸ்ரயேல் மக்களை எகிப்திலிருந்து கொண்டு வருவதற்கு நான் யார்’ என்று மோசே கேட்கிறார். தன்னைப் பற்றிய தெளிவு பெற விழைந்த மோசேக்கு, அந்தத் தெளிவை இறைவன் தரவில்லை. மோசே யார் என்பதைக் கூறாமல், இறைவன் அளிக்கும் பதில்: "நான் உன்னோடு இருப்பேன்." தனது திறமை, முக்கியமாக, தனது பேசும் திறமை குறித்து மிகவும் நம்பிக்கையின்றி இருந்தார் மோசே. இந்தப் பணிக்குச் செல்ல தனக்குத் தகுதியில்லை, சக்தியில்லை என்பதை வலியுறுத்திச் சொல்லவே அவர் 'இதைச் செய்ய நான் யார்?' என்று கேட்கிறார். அதற்கு இறைவன் 'நான் உன்னுடன் இருப்பது தான் நீ தேடும் சக்தி' என்கிறார். தனது பேசும் திறமையைக் குறிப்பிட்டுக் கூறி பின் வாங்க நினைக்கும் மோசேயிடம், நான் உன்னோடு இருப்பேன், உன் நாவிலும் இருப்பேன், உன் சகோதரன் ஆரோனின் நாவிலும் நான் இருப்பேன் என்று இந்த சந்திப்பின் இறுதியில் உறுதியளிக்கிறார் இறைவன். (விடுதலைப் பயணம் 4: 12-17)
இதற்குப் பின், மோசே ஓரளவு தெளிவு பெறுகிறார். மீண்டும் அவருக்கு எழும் அடுத்த கேள்வி இது: " நீர் என்னுடன் இருக்கிறீர், சரி. உம்மை நான் எப்படி எகிப்தில் அறிமுகம் செய்வது?" இந்தக் கேள்விக்கும் இறைவனின் பதில்: "இருக்கின்றவராக இருக்கின்றவர் நானே."
நான் இருக்கிறேன், நான் உன்னோடு இருப்பேன் என்று கடவுள் தரும் பதில்களை இறையியல், மெய்யியல் கண்ணோட்டங்களில் பார்த்தால், இந்த வார்த்தைகளுக்கு பெரிய விளக்கங்கள் தரலாம். ஆனால், கடவுள் மோசேக்கு அளிக்கும் பதில்களை எளிய வழியில் சிந்தித்தால், இந்த பதில்கள் கடவுளின் ஒரு முக்கியமான இலக்கணத்தை அறிய உதவும் பதில்கள் என்பதை உணரலாம். இறைவன் என்றும் இருக்கிறவர். அவர் இருப்பதெல்லாம் துன்புறும் மக்களுடன் இருப்பதற்கே. துன்புறும் மக்களோடு இருக்கின்றவர், அம்மக்களுக்காகப் போராடச் செல்லும் மோசே போன்ற தாராள உள்ளங்களுடனும் இருக்கின்றவர்; அந்தத் தாராள மனங்களின் வழியாகத்தான் கடவுள் இன்றும் இவ்வுலகில் இருக்கின்றார்.
விடுதலைப் பயணம் முழுவதும் மோசே துன்பங்களை அடுக்கடுக்காகச் சந்தித்தார். திருப்பாடல் ஆசிரியர் கூறும் சாவின் இருள் சூழ்ந்த பள்ளத்தாக்கினை, மோசே அந்தப் பாலை நிலப் பயணத்தில் உணர்ந்தார். கடந்தார். நாற்பது ஆண்டுகள் அவர் அனுபவித்த அந்தத் துன்பப் பயணத்தின் இறுதியில், வாக்களிக்கப்பட்ட நாட்டில் நுழைய முடியாது என்ற உண்மை மோசே சந்தித்த மிகக் கொடிய துன்பமாக இருந்திருக்க வேண்டும். இந்தக் கொடிய துன்பத்திலும் இறைவன் தன்னோடு இருப்பதை உணர அவர் பக்குவப்பட்டு விட்டதால், தன் வாரிசான யோசுவாவிடம் அவர் சொல்லும் வார்த்தைகள் அற்புதமாக அமைகின்றன.
இணைச் சட்டம் 31: 7-8
பின்னர் மோசே யோசுவாவை வரவழைத்து, இஸ்ரயேலர் அனைவர் முன்னிலையிலும் அவரிடம் கூறியது: வலிமை பெறு; துணிவுகொள்; இவர்களுக்குக் கொடுப்பதாக அவர்களின் மூதாதையருக்கு ஆண்டவர் ஆணையிட்டுக் கூறிய நாட்டுக்குள், இந்த மக்களோடு நீ செல்லவேண்டும். அதை இவர்கள் உரிமையாக்கிக் கொள்ளமாறு செய்யவேண்டும். ஆண்டவரே உனக்குமுன் செல்வார். அவர் உன்னோடு இருப்பார். அவர் உன்னை விட்டு விலக மாட்டார். அவர் உன்னைக் கைவிடவும் மாட்டார் அஞ்சாதே, திகைக்காதே!
மோசே, யோசுவா என்று இஸ்ரயேல் மக்கள் தலைமுறை தலைமுறையாக அளித்த அழகான ஓர் உண்மை: தீமைகள் எப்பக்கமும் நம்மைச் சூழ்ந்தாலும் இறைவன் நம் பக்கம் இருக்கிறார் என்ற உண்மை. பல தலைமுறையாக தன் மக்கள் கண்டுணர்ந்த இந்த உண்மையை திருப்பாடலின் ஆசிரியர் "நீர் என்னோடு இருப்பதால், எத்தீங்கிற்கும் அஞ்சமாட்டேன்." என்ற இந்த வரியில் மீண்டும் தன் அடுத்தத் தலைமுறைக்கு விட்டுச் சென்றுள்ளார்.
இந்தப் பரம்பரையில் வந்த மரியாவை இறைவனின் தூதர் சந்தித்தபோது கூறிய முதல் வாழ்த்து, "அருள் மிகப் பெற்றவரே வாழ்க! ஆண்டவர் உம்மோடு இருக்கிறார்." என்பதுதான். இறைவன் உம்மோடு என்பது மரியாவுக்கு மகிழ்வைத் தரவில்லை. இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்டு மரியா கலங்கினார் என்று நற்செய்தி கூறுகிறது. தொடரும் அந்த உரையாடல் வழியே இறைவன் தன்னோடு என்பதன் பொருளை உணர்ந்த மரியா இறைவன் தன்னோடு, தனக்குள் வந்து தங்குவதற்கு அனுமதி வழங்குகிறார். இந்த சம்பவத்தில் நாம் கற்றுக் கொள்ளும் பாடம் ஒன்று உண்டு. இறைவன் தன்னுடன் வருவது தனக்குத் துன்பம் தரும் என்பது தெரிந்தாலும், தன் வழியாக இறைவன் இந்த உலகத்தோடு இருப்பார் என்ற எண்ணம் மரியாவை சம்மதம்தரத் தூண்டுகிறது. துன்பம் நம்மைச் சூழும் போது, இறைவன் நம்மோடு இருப்பதால், துன்பங்கள் விலகாமல் போகலாம். ஒருவேளை மரியாவின் வாழ்வில் நடந்தது போல், துன்பங்கள் மேலும் கூடலாம். ஆனால், இவைகள் அனைத்தின் வழியாக நாம் உணர வேண்டிய உண்மை... இறைவன் நம்மோடு இருப்பதால், துன்பங்களைத் தாங்கும் சக்தி நமக்குக் கிடைக்கும் என்பதுதான்.
இஸ்ரயேல் பரம்பரையில் வந்த பவுல் அடியார் துயரத்தின் நடுவிலும் இறைவன் நம்மோடு என்ற எண்ணத்தை உரோமையருக்கு எழுதியுள்ள திருமுகத்தில் ஒரு கவிதைபோல் கூறியுள்ளார்.
உரோமையருக்கு எழுதிய திருமுகம் 8: 31-39
இதற்குமேல் நாம் என்ன சொல்வோம்? கடவுள் நம் சார்பில் இருக்கும்போது, நமக்கு எதிராக இருப்பவர் யார்?... கிறிஸ்துவின் அன்பிலிருந்து நம்மைப் பிரிக்கப் கூடியது எது? வேதனையா? நெருக்கடியா? இன்னலா? பட்டினியா? ஆடையின்மையா? இடரா? சாவா? எதுதான் நம்மைப் பிரிக்க முடியும்?... சாவோ, வாழ்வோ, வானதூதரோ, ஆட்சியாளரோ, நிகழ்வனவோ, வருவனவோ, வலிமை மிக்கவையோ, உன்னதத்தில் உள்ளவையோ, ஆழத்தில் உள்ளவையோ, வேறெந்தப் படைப்பும் நம் ஆண்டவர் கிறிஸ்து இயேசுவின் வழியாய் அருளப்பட்ட கடவுளின் அன்பிலிருந்து நம்மைப் பிரிக்கவே முடியாது என்பது என் உறுதியான நம்பிக்கை.
இஸ்ரயேல் குலத்தின் வரலாற்றுப் பக்கங்களில் பல இரத்தத்தால் எழுதப்பட்ட பக்கங்கள் என்பது நமக்கெல்லாம் தெரியும். தொடர்ந்து தங்கள் குலம் வேட்டையாடப்பட்டாலும், வேதனைத் தீயில் இவர்கள் சாம்பலாக்கப்பட்டாலும் மீண்டும் மீண்டும் அந்தச் சாம்பலில் இருந்து இவர்கள் எழுந்து வந்துள்ளது மனித குலத்தை பிரமிக்க வைத்துள்ளது. நாம் இந்த சிந்தனைகளை எழுப்பும் இந்த டிசம்பர் 15ம் தேதி 1941ம் ஆண்டு நாசி படையினரால் உக்ரேனின் ஹார்க்கிவ் நகரில் 15,000 யூதர்கள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர் என்று வரலாறு சொல்கிறது.
ஒரு குண்டு துளைத்து ஒரு நொடியில் இறப்பது மேல் என்று சொல்லும் அளவுக்கு பல லட்சம் யூதர்கள் வதை முகாம்களில் ஒவ்வொரு நாளும் அணு அணுவாய் கொல்லப்பட்டனர். இந்த வதைமுகாம்கள், இஸ்ரயேல் மக்கள் கடந்து வந்த இருளும், சாவும் சூழ்ந்த பள்ளத்தாக்குகள்.
Auschwitz வதை முகாம் பற்றி அண்மையில் வெளியான ஒரு புகைப்பட அல்பத்தை நேரம் கிடைத்தால் பாருங்கள். நாசி வதைமுகாம் அதிகாரிகளால் எடுக்கப்பட்ட இந்தப் புகைப்படங்கள் அடங்கிய ஆல்பம் 1944ம் ஆண்டு அந்த வதைமுகாமில் துன்புற்ற Lilly Jacob-Zelmanovic Meier என்ற பெண்ணுக்குக் கிடைத்தது. இணையதளத்தில் The Auschwitz Album என்று தேடினால் இந்தப் புகைப்படங்களைக் காணலாம்.
மீண்டும் மீண்டும் காட்டப்படும் அல்லது சொல்லப்படும் இந்த வரலாற்றில் பெரும்பாலும் கொடுமைகளே அதிகம் பேசப்பட்டுள்ளன. ஆனால், இந்த வதை முகாம்களில் இருந்த யூதர்களில் பலர் தாங்கள் நம்பிக்கை இழக்காமல், பிறருக்கும் நம்பிக்கை தந்த சம்பவங்களும் இருந்தன. துன்பங்கள் நிறைந்த பல நூற்றாண்டுகளை இஸ்ரயேல் மக்கள், யூதர்கள் கடந்து வந்ததற்கு ஒரு முக்கிய காரணம் தலைமுறை தலைமுறையாக அவர்கள் விட்டுச் சென்ற ஞானம் நிறைந்த சொற்கள்: "நீர் என்னோடு இருப்பதால், எத்தீங்கிற்கும் அஞ்சமாட்டேன்." "கடவுள் நம் சார்பில் இருக்கும்போது, நமக்கு எதிராக இருப்பவர் யார்?"
இந்த நிகழ்ச்சியை வத்திக்கான் வானொலியின் தமிழ் ஒலிபரப்பில் கேட்டுப் பயன் பெறவும், உங்கள் கருத்துக்களைக் கூறவும் அழைக்கிறேன். வத்திக்கான் வானொலியின் இணையதள முகவரி: www.vaticanradio.org
13 December, 2010
Miracles with a vengeance பழிதீர்ப்பது = பழியைத் தீர்ப்பது
http://mki.wisc.edu/Library/NewAcqs/2004/Spring2004.htmSome Biblical passages are highly symbolic and ‘too good’ to be true. Today’s first reading from Isaiah is one such passage. Here are the opening lines of this passage:
Isaiah 35: 1
The desert and the parched land will be glad; the wilderness will rejoice and blossom.
Like the crocus*, it will burst into bloom; it will rejoice greatly and shout for joy.
(*Crocus = flowers in yellow, white and purple shades)
As I read these lines to prepare my reflections, I could easily sense two streams of thoughts within me. On one side, I wished that impossible dreams like this come true. On the other hand, my ‘practical’ mind tried to brush these dreams aside as too much fantasy, too poetic! Fantasy and poetry cannot feed the stomach, says my practical mind. Is there a place for fantasy and poetry in this world? I think so. I think so definitely. What kind of a world will ours be, where there is no poetry, painting, sculpture etc.? In short, what will the world be without art? World without heart!
Art, in my opinion, has been the heart-beat of the human race and has kept alive our dreams and hopes. Art, in its turn, has been kept alive for centuries by religion. Religious scriptures have given birth to so many masterpieces of art! The passage we have just heard from Isaiah is a good sample to show that scriptures have many inspiring, artistic pieces and they become inspiration for other art forms. They contain inspirational passages to lift human spirits which, otherwise, would be weighed down by and entangled in ‘practical’ thinking.
Quite many poets were much ahead of their times and, in that sense, they were prophets. Although, on a personal level, they lived a miserable life, their words lifted people out of their misery. One such poet was the revolutionary Tamil poet Subramaniya Bharathi whose birthday we celebrated yesterday, December 11. His thirst for a free India consumed him while he was only 38 (December 11, 1882 - September 11, 1921). Although he was chained by the oppressive structures and his own poverty, he was eloquent in speaking of real true freedom. His idea of freedom went far beyond political freedom, to gender justice and other forms of freedom and equality… much ahead of his times.
In today’s Gospel we are presented with another hero similar to Bharathi, who, in his personal life, was an unbridled spirit – John the Baptist! Here is the best compliment Jesus gives about John in today’s Gospel: “Truly I tell you, among those born of women there has not risen anyone greater than John the Baptist…” (Matthew 11: 11). John was a lonesome voice in the desert; but, he made himself heard by the people. While he welcomed the common people and gave them hope, he was severe on religious and political leaders. He was becoming too dangerous to the powerful. Result? Imprisonment. Even in prison, John was not bothered about his personal life; he was more worried about his people. He was hoping that after his imprisonment, Jesus would have taken the lead role to set free his people. When nothing was happening after his imprisonment, John sent word to Jesus asking him the key question: “Are you the one who is to come, or should we expect someone else?”
Jesus did not answer this question directly since the idea of freedom was very different between Jesus and John. John’s idea of freedom for the Israelites revolved around these steps: drive away the powerful, capture power from them, and set the people free – in that order. Jesus’ idea began with setting the people free, free from personal bondages first. This is where he seems to resonate with Prophet Isaiah’s dream: Then will the eyes of the blind be opened and the ears of the deaf unstopped. Then will the lame leap like a deer, and the mute tongue shout for joy. (Isaiah 35: 5-6)
The lines leading up to these two verses give us deep thoughts. In the preceding verse Isaiah says: “Be strong, do not fear; your God will come, he will come with vengeance; with divine retribution he will come to save you.” (Isaiah 35: 4). When I read the word ‘vengeance’ my mind was curious to find how God’s vengeance would work. But, what a disappointment! Verses 5 and 6 talk nothing about vengeance. Doing something good is not a way of vengeance? Think again. This is probably a much stronger vengeance. God performs miracles with a vengeance!
An ‘eye for an eye’ is the usual, narrow sense of the idea of vengeance. But, ‘turning the other cheek’ is also another form. Doing good is a much stronger way of responding to evil. Such ‘vengeance’ does take place in the world even today. I would like to remind you about the incident I had recorded in my reflections a few months back – the incident about Ahmad Khatib, a 12 year old Palestininan boy. (Cf. The blogspot posted on February 23, 2010: FORGIVING = BREATHING)
Here are the details: In November 2005 Ahmad Khatib, a 12 year old boy, was killed by the Israeli soldiers who mistook his toy gun for real. His parents Ishmael Khatib and Ablah are simple people and Ishmael is a mechanic. Both the parents decided to do something marvellous. They decided to donate all the organs of Ahmad to the hospital in Israel. Many Palestinians were furious with this decision. When asked about this decision, Ishmael said: “They (Israeli forces) killed my son who was healthy, and we want to give his organs to those who need them. No one can tell me what to do. I feel very good that my son’s organs are helping six Israelis . . . I feel that my son has entered the heart of every Israeli. We are doing it for humane purposes and for the sake of the world’s children and the children of this country. I have taken this decision because I have a message for the world: that the Palestinian people want peace — for everyone.” His mother, Ablah, said: “We have no problem whether it is an Israeli or a Palestinian (who receives his organs) because it will give them life.” (A victory over death and hate, Nov. 9, 2005 - http://www.timesonline.co.uk/tol/news/world/middle_east)
This gesture of Ishmael is all the more marvellous since he spent time in Israeli jails in the 1980s as a militant who fought against occupation. But now he runs the Ahmed Khatib Center for Peace, a small youth center in the Jenin refugee camp. http://www.arabamericannews.com/
God comes with vengeance to shower blessings. Jesus continued this style in his life. It is our duty to continue this rich tradition of ‘vengeance’ during this Advent Season.
Isaiah 35: 1
The desert and the parched land will be glad; the wilderness will rejoice and blossom.
Like the crocus*, it will burst into bloom; it will rejoice greatly and shout for joy.
(*Crocus = flowers in yellow, white and purple shades)
As I read these lines to prepare my reflections, I could easily sense two streams of thoughts within me. On one side, I wished that impossible dreams like this come true. On the other hand, my ‘practical’ mind tried to brush these dreams aside as too much fantasy, too poetic! Fantasy and poetry cannot feed the stomach, says my practical mind. Is there a place for fantasy and poetry in this world? I think so. I think so definitely. What kind of a world will ours be, where there is no poetry, painting, sculpture etc.? In short, what will the world be without art? World without heart!
Art, in my opinion, has been the heart-beat of the human race and has kept alive our dreams and hopes. Art, in its turn, has been kept alive for centuries by religion. Religious scriptures have given birth to so many masterpieces of art! The passage we have just heard from Isaiah is a good sample to show that scriptures have many inspiring, artistic pieces and they become inspiration for other art forms. They contain inspirational passages to lift human spirits which, otherwise, would be weighed down by and entangled in ‘practical’ thinking.
Quite many poets were much ahead of their times and, in that sense, they were prophets. Although, on a personal level, they lived a miserable life, their words lifted people out of their misery. One such poet was the revolutionary Tamil poet Subramaniya Bharathi whose birthday we celebrated yesterday, December 11. His thirst for a free India consumed him while he was only 38 (December 11, 1882 - September 11, 1921). Although he was chained by the oppressive structures and his own poverty, he was eloquent in speaking of real true freedom. His idea of freedom went far beyond political freedom, to gender justice and other forms of freedom and equality… much ahead of his times.
In today’s Gospel we are presented with another hero similar to Bharathi, who, in his personal life, was an unbridled spirit – John the Baptist! Here is the best compliment Jesus gives about John in today’s Gospel: “Truly I tell you, among those born of women there has not risen anyone greater than John the Baptist…” (Matthew 11: 11). John was a lonesome voice in the desert; but, he made himself heard by the people. While he welcomed the common people and gave them hope, he was severe on religious and political leaders. He was becoming too dangerous to the powerful. Result? Imprisonment. Even in prison, John was not bothered about his personal life; he was more worried about his people. He was hoping that after his imprisonment, Jesus would have taken the lead role to set free his people. When nothing was happening after his imprisonment, John sent word to Jesus asking him the key question: “Are you the one who is to come, or should we expect someone else?”
Jesus did not answer this question directly since the idea of freedom was very different between Jesus and John. John’s idea of freedom for the Israelites revolved around these steps: drive away the powerful, capture power from them, and set the people free – in that order. Jesus’ idea began with setting the people free, free from personal bondages first. This is where he seems to resonate with Prophet Isaiah’s dream: Then will the eyes of the blind be opened and the ears of the deaf unstopped. Then will the lame leap like a deer, and the mute tongue shout for joy. (Isaiah 35: 5-6)
The lines leading up to these two verses give us deep thoughts. In the preceding verse Isaiah says: “Be strong, do not fear; your God will come, he will come with vengeance; with divine retribution he will come to save you.” (Isaiah 35: 4). When I read the word ‘vengeance’ my mind was curious to find how God’s vengeance would work. But, what a disappointment! Verses 5 and 6 talk nothing about vengeance. Doing something good is not a way of vengeance? Think again. This is probably a much stronger vengeance. God performs miracles with a vengeance!
An ‘eye for an eye’ is the usual, narrow sense of the idea of vengeance. But, ‘turning the other cheek’ is also another form. Doing good is a much stronger way of responding to evil. Such ‘vengeance’ does take place in the world even today. I would like to remind you about the incident I had recorded in my reflections a few months back – the incident about Ahmad Khatib, a 12 year old Palestininan boy. (Cf. The blogspot posted on February 23, 2010: FORGIVING = BREATHING)
Here are the details: In November 2005 Ahmad Khatib, a 12 year old boy, was killed by the Israeli soldiers who mistook his toy gun for real. His parents Ishmael Khatib and Ablah are simple people and Ishmael is a mechanic. Both the parents decided to do something marvellous. They decided to donate all the organs of Ahmad to the hospital in Israel. Many Palestinians were furious with this decision. When asked about this decision, Ishmael said: “They (Israeli forces) killed my son who was healthy, and we want to give his organs to those who need them. No one can tell me what to do. I feel very good that my son’s organs are helping six Israelis . . . I feel that my son has entered the heart of every Israeli. We are doing it for humane purposes and for the sake of the world’s children and the children of this country. I have taken this decision because I have a message for the world: that the Palestinian people want peace — for everyone.” His mother, Ablah, said: “We have no problem whether it is an Israeli or a Palestinian (who receives his organs) because it will give them life.” (A victory over death and hate, Nov. 9, 2005 - http://www.timesonline.co.uk/tol/news/world/middle_east)
This gesture of Ishmael is all the more marvellous since he spent time in Israeli jails in the 1980s as a militant who fought against occupation. But now he runs the Ahmed Khatib Center for Peace, a small youth center in the Jenin refugee camp. http://www.arabamericannews.com/
God comes with vengeance to shower blessings. Jesus continued this style in his life. It is our duty to continue this rich tradition of ‘vengeance’ during this Advent Season.
Dear Friends,This homily was broadcast on Vatican Radio (Tamil Service). Kindly visit www.vaticanradio.org and keep in touch. Thank you.
அந்நாள்களில், பாலைநிலமும் பாழ்வெளியும் அகமகிழும்; பொட்டல் நிலம் அக்களிப்படைந்து, லீலிபோல் பூத்துக் குலுங்கும். அது வளமாய்ப் பூத்துக் குலுங்கி மகிழ்ந்து பாடிக் களிப்படையும்… (இறைவாக்கினர் எசாயா 35: 1-2)
கொஞ்சம் நிறுத்துங்கள்... தயவு செய்து கட்டுக்கடங்காது செல்லும் உங்கள் கற்பனைக்குக் கடிவாளம் போடுங்கள்... என்று இறைவாக்கினர் எசாயாவிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இன்றைய முதல் வாசகத்தை நிறுத்தத் தோன்றுகிறது. மணலில் கயிறு திரிப்பவர்களைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். ஆனால், காற்றில் கயிறு திரிக்க முயன்றிருக்கிறார் இறைவாக்கினர் எசாயா.
நம் திருவழிபாட்டில் திருவருகைக் காலத்தின் மூன்றாம் ஞாயிறு Gaudete ஞாயிறு, அதாவது, மகிழும் ஞாயிறு என்று அழைக்கப்படுகிறது. எனவே, எசாயாவின் இந்த அற்புதமான கற்பனையுடன் இன்றைய வாசகங்கள் ஆரம்பமாகின்றன.
அற்புதம் இருக்க வேண்டியதுதான். அதற்காக, அபத்தமான கற்பனைகளை அற்புதம் என்று எப்படி சொல்வது? பாலை நிலம் லீலி மலர்களுடன் பூத்துக் குலுங்கும் என்று இயற்கைக்கு முரணானவைகளைக் கூறுவது கொஞ்சம் 'ஓவர்' தானே...
அன்பர்களே, இப்படி நாம் பேசுவதற்கு என்ன காரணம்? எந்த மன நிலை இப்படி நம்மைப் பேச வைக்கிறது என்பதைச் சிந்திப்பது நல்லது. வாழ்வின் எதார்த்தங்களைப் பார்த்துப் பார்த்து, பயந்து, பயந்து அடுத்த அடி எடுத்து வைத்தால் எவ்விதம் அடிபடுவோமோ என்று கணக்குப் பார்க்கும் ‘practical’ சிந்தனை - நடைமுறைக்கு ஏற்றவைகளையே எண்ணிப்பார்க்கும் சிந்தனை - இது போன்ற கேள்விகளை நம்மில் எழுப்புகிறது. இப்படிப்பட்ட கற்பனைகள் உண்மையாகவே நடக்கக் கூடாதா என்று ஆழ்மனதில் ஆசை எழுந்தாலும், நமது ‘practical’ நடைமுறை அறிவு, இந்த ஆவலின் மேல் தண்ணீரை, மணலைக் கொட்டி அணைத்து விடுகிறது.
நடைமுறைக்கு ஒத்து வருவதையே நாம் நாள் தோறும் எண்ணி வந்தால்...
நடக்கும் ஒவ்வொன்றுக்கும் காரண, காரியங்களை நாம் அலசி வந்தால்...
எடுத்து வைக்கும் ஒவ்வொரு அடியையும் கவனத்துடன் எடுத்து வைத்தால்...
செய்யும் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் நாம் கணக்குப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தால்...
உலகில் கணக்குகள் எழுதப்பட்டப் புத்தகங்கள் மட்டுமே நிறைந்திருக்கும். கவிதைகளை, கனவுகளைச் சொல்லும் புத்தகங்கள் இருக்காது. மனித குலத்தில் ஆயிரம் பேர் கணக்கெழுதிய போது, ஓரிருவர் கவிதை எழுதியதால்தான் இவ்வுலகம் இவ்வளவு அழகாக இன்றும் உள்ளது.
கற்பனை செய்து பாருங்கள்... இல்லை, இல்லை, மன்னிக்கவும்... கணக்குப் போட்டுப் பாருங்கள்... கலை வடிவங்கள் ஒன்றுமே இவ்வுலகில் இல்லை என்றால், இவ்வுலகம் எப்படி இருக்கும்? உலகம் இருந்திருக்காது. இவ்வளவு காலம் இந்த உலகம் வாழ்ந்திருக்காது. கவிதை, கனவு, கலை இவைகள் தரும் நம்பிக்கையாலேயே இந்த உலகம் இது நாள் வரை வாழ்ந்திருக்கிறது.
கவிதை சொல்பவர்கள், கனவு காண்பவர்கள் மென்மையானவர்கள்; உலகின் முரட்டுப் போக்கிற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாதவர்கள் என்று தவறான முடிவெடுக்கிறோம். கனவுகள், கவிதைகள் இவைகளும் கனலான மனங்களில் இருந்து உருவாகும்; பிற மனங்களிலும் கனலை உருவாக்கும் என்பதற்கு பாரதி ஓர் எடுத்துக்காட்டு.
நேற்று, டிசம்பர் 11, இந்தக் கவிஞரின் பிறந்தநாளை நினைவு கூர்ந்தோம். வாழ வழியில்லாமல் தான் இருந்தாலும், பல கோடி மக்கள் வாழ நம்பிக்கை வரிகளைச் சொன்ன பாரதி போன்ற கவிஞர்களுக்காக இறைவனுக்கு நன்றி சொல்வோம். பாரதி போலவே, தன் வாழ்வில் துன்பங்களைத் தாங்கினாலும், மக்களின் நம்பிக்கைக்கு வழி வகுத்த திருமுழுக்கு யோவானைக் குறித்து இன்றைய நற்செய்தி பேசுகிறது.
இவரைக் குறித்து இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு பேசும் போது, யோவான் வாழ்ந்த கடினமான வாழ்வை நினைவு படுத்துகிறார். இறைவாக்கு உரைக்கும் பலருக்கும் இதே கதிதான் என்பதை விவிலியம் மீண்டும் மீண்டும் நமக்குச் சொல்கிறது. இறைவாக்கினர்கள் மெல்லிய ஆடை அணிந்து, மாளிகையில் வாழ்பவர்கள் அல்ல... பாலை நிலத்தில் பாறைகளோடு ஒரு பாறையாய் மாறி, இயற்கையின் கருணைக்கு விடப்பட்டவர்கள் இவர்கள் என்று இயேசு நினைவு படுத்துகிறார்.
“மனிதராய்ப் பிறந்தவர்களுள் திருமுழுக்கு யோவானைவிடப் பெரியவர் எவரும் தோன்றியதில்லை.” என்று இயேசுவால் புகழப்பட்டவர் திருமுழுக்கு யோவான். பாலை நிலத்தில் ஒலித்த அவரது குரலைக் கேட்க மக்கள் ஓடிச் சென்றனர். மக்களை வரவழைத்து, அவர்களுக்கு நம்பிக்கையையும், நற்செய்தியையும் கூறிய யோவான், மதத் தலைவர்களையும் உரோமைய அரசையும் கடுமையாகச் சாடினார். இதனால் கதி கலங்கிய மதத் தலைவர்களும், ஏரோதும் அவரைச் சிறையில் அடைத்தனர். அந்தச் சிறையும், சங்கிலிகளும் யோவானின் உடலைக் கட்டிப் போட்டன. ஆனால் அவரது மனதில் கொழுந்து விட்ட கனலை அடக்க முடியவில்லை.
யோவானின் உடல் சிறையில் அடைபட்டிருந்தாலும், அவர் மனம் தனது மக்களின் விடுதலையைப் பற்றியே எண்ணிக் கொண்டிருந்தது. அந்த விடுதலை இயேசுவின் வழியே வருமா என்ற கேள்வியை ஏக்கத்துடன் கேட்கிறார் இன்றைய நற்செய்தியில்: “வரவிருப்பவர் நீர்தாமா? அல்லது வேறு ஒருவரை எதிர்பார்க்க வேண்டுமா?”
இந்தக் கேள்வியும், இதற்கு இயேசு தந்த பதிலும் இரு வேறு கண்ணோட்டங்களை நமக்குத் தெளிவுபடுத்துகின்றன. முதலில் யோவானின் கண்ணோட்டம்: தான் சிறையில் அடைக்கப்பட்டதும், தனக்குப் பின்னர் இயேசு, அதாவது, தான் சுட்டிக்காட்டிய உலகின் செம்மறி, முழு வீச்சில் தான் செய்துவந்த பணியில் இறங்கியிருப்பார்... மதத் தலைவர்களையும், உரோமைய அரசையும் இந்நேரம் கதிகலங்கச் செய்திருப்பார் என்பது யோவானின் எதிர்பார்ப்பாக இருந்தது.
அவரது எதிர்பார்ப்பு ஏமாற்றம் அடைகிறது. எந்தப் புரட்சியும் நடக்கவில்லை. தான் ஒருவேளை தவறானவரைச் சுட்டிக்காட்டி விட்டோமோ என்று யோவான் கலக்கம் கொள்கிறார். தம் சீடர்கள் வழியே இயேசுவிடமே தன் கலக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.
தன் எதிர்பார்ப்புகளை ஏமாற்றிவிட்ட ஒருவரைப் பற்றி ஊரெல்லாம் சொல்லி சலித்துக் கொள்வதை விட, ஏமாற்றிய அவரிடமே அதைப் பற்றி சொல்வதற்கு தனிப்பட்ட துணிச்சல் வேண்டும். அந்த துணிச்சல் யோவானிடம் ஏகப்பட்ட அளவு இருந்தது. வெட்டு ஒன்று துண்டு இரண்டாக எழுகிறது அவரது கேள்வி: தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்... வேறு யாரையாவது நாங்கள் எதிர்பார்க்க வேண்டுமா?
யோவானின் எதிர்பார்ப்புகளும், தனது கண்ணோட்டம், பணி வாழ்வு இவைகளும் வேறுபட்டவை என்பதைச் சொல்ல இயேசுவும் தயங்கவில்லை. யோவான் எதிர்பார்த்த புரட்சி, ஆள்பவர்களை விரட்டி அடித்து, ஆட்சியைப் பிடித்து, மக்கள் வாழ்வை முன்னேற்றுவது என்ற வரிசையில் அமைந்திருந்தது.
இயேசுவின் புரட்சி இதற்கு நேர்மாறான, தலைகீழான புரட்சி. இந்தப் புரட்சி மக்கள் வாழ்வை முன்னேற்றுவதிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறது. அதுவும் குறையுள்ள மக்களுக்கு முதலில் நிறைவை வழங்கி, அதன் மூலம் தன் புரட்சியை ஆரம்பிக்கிறார் இயேசு. இந்த புரட்சியைக் குறித்து இன்றைய முதல் வாசகத்தில் இறைவாக்கினர் எசாயாவும் கூறியுள்ளார்: திடன் கொள்ளுங்கள், அஞ்சாதிருங்கள்: இதோ, உங்கள் கடவுள் பழிதீர்க்க வருவார்; அநீதிக்குப் பழிவாங்கும் கடவுளாக வந்து உங்களை விடுவிப்பார். (எசாயா 35: 4) என்று எசாயா முழங்குகிறார். இப்படி அவர் கூறியதும், இறைவன் எப்படி பழிதீர்ப்பார் என்ற விவரம் அடுத்த வரிகளில் அடங்கியிருக்கும் என்று வாசிக்கத் தொடர்ந்தால், பெருத்த ஏமாற்றம் அங்கு நமக்குக் காத்திருக்கும். பழிதீர்ப்பது என்ற வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் நம் மனங்களில் ஓடும் வழக்கமான, குறுகிய எண்ணங்களைக் கொண்டு வாசிப்பதால் வரும் ஏமாற்றம்.
அடுத்த வரிகளில் எசாயா கூறுவது இதுதான்: அப்போது பார்வையற்றோரின் கண்கள் பார்க்கும்; காது கேளாதோரின் செவிகள் கேட்கும். அப்பொழுது, காலூனமுற்றோர் மான்போல் துள்ளிக்குதிப்பர்; வாய்பேசாதோர் மகிழ்ந்து பாடுவர்; ஆண்டவரால் விடுவிக்கப்பட்டோர் திரும்பி வருவர்; மகிழ்ந்து பாடிக் கொண்டே சீயோனுக்கு வருவர்; அவர்கள் முகம் என்றுமுள மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்திருக்கும்; அவர்கள் மகிழ்ச்சியும் பூரிப்பும் அடைவார்கள்; துன்பமும் துயரமும் பறந்தோடும். (எசாயா 35: 5-6அ, 10)
பழிதீர்க்கும் இறைவன் இப்படித்தான் செயல் படுவார். இறைவனின் இந்த 'பழிதீர்க்கும் படலத்தை' இயேசு தொடர்கிறார். பழிதீர்ப்பது என்றால், பழிக்குப் பழியைச் செய்வது என்பது ஒரு பொருள். ஆனால், பழிதீர்ப்பது என்றால் பழியை, குறையைத் தீர்ப்பது என்றும் பொருள் கொள்ளலாம் இல்லையா? அப்படி பழியைத் தீர்க்க, பழியைத் துடைக்க வந்தவர் இயேசு.
“நீங்கள் கேட்பவற்றையும் காண்பவற்றையும் யோவானிடம் போய் அறிவியுங்கள். பார்வையற்றோர் பார்வை பெறுகின்றனர்; கால் ஊனமுற்றோர் நடக்கின்றனர்; தொழுநோயாளர் நலமடைகின்றனர்; காது கேளாதோர் கேட்கின்றனர்; இறந்தோர் உயிர்பெற்று எழுகின்றனர்; ஏழைகளுக்கு நற்செய்தி அறிவிக்கப்படுகிறது.” (மத்தேயு நற்செய்தி 11: 4-5)
கண்ணுக்குக் கண், பல்லுக்குப் பல் என்பது உலக வழக்கில், நடைமுறை வழியில் 'practical' ஆகச் சிந்திப்பவர்களின் பழிதீர்க்கும் மந்திரம். இதற்கு நேர் மாறாக, பழியைத் தீர்க்கும் மந்திரங்களும் வழிகளும் உலகில் உண்டு.
பல மாதங்களுக்கு முன்பு ஒரு முறை சொன்ன ஒரு உன்னதமான உண்மைச் சம்பவத்தை மீண்டும் உங்களுக்கு நினைவுபடுத்துகிறேன். 2005ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் ரமதான் பண்டிகை காலத்தில், Ahmad Khatib என்ற 12 வயது பாலஸ்தீனிய சிறுவன் ஒருவன் இஸ்ரேல் வீரர்களால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டான். அவன் வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்த பொம்மைத் துப்பாக்கியை உண்மைத் துப்பாக்கி என்று நினைத்த வீரர்கள் Ahmadஐச் சுட்டனர். வீரர்கள் தங்கள் தவறை உணர்ந்ததும், உடனே அந்தச் சிறுவனை இஸ்ரேல் பகுதியில் இருந்த ஒரு மருத்துவ மனைக்கு எடுத்துச் சென்றனர். அவனது பெற்றோரையும் அழைத்துச் சென்றனர். Ahmadஐக் காப்பாற்ற முடியவில்லை. அந்த நேரத்தில் அந்தத் தாயும், தந்தையும் அற்புதம் ஒன்றைச் செய்தனர். அவனது தந்தையும், தாயும் Ahmadன் உடல் உறுப்புகளைத் தானம் செய்ய முன் வந்தனர். அவர்கள் அந்த உறுப்பு தானத்தை இஸ்ரேல் பகுதியில் இருந்த மருத்துவமனையிலேயே செய்ததைக் கேள்விப்பட்ட பாலஸ்தீனியர்கள் அதிர்ச்சி அடைந்தனர். பலர் கோபமடைந்தனர். ஆனால், கட்டாயம் வேறு பல பாலஸ்தீனியர்கள் மகிழ்ந்திருப்பர். Ishmael, Ablah என்ற இந்த பாலஸ்தீனிய பெற்றோர் உலகோடு ஒத்துப் போகாதவர்கள், நடைமுறைக்கு ஒத்துவராத சிந்தனையுடன் செயல்பட்டவர்கள். குஜராத் கலவரத்தின்போது, இந்து முஸ்லிம் என்ற பாகுபாடுகள் இல்லாமல் இரத்த தானம் செய்த இளையவர்கள் உலகோடு ஒத்துப்போகாதவர்கள், நடைமுறைக்கு ஒத்துவராத சிந்தனையுடன் செயல்பட்டவர்கள்.
கொஞ்சம் நிறுத்துங்கள்... தயவு செய்து கட்டுக்கடங்காது செல்லும் உங்கள் கற்பனைக்குக் கடிவாளம் போடுங்கள்... என்று இறைவாக்கினர் எசாயாவிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இன்றைய முதல் வாசகத்தை நிறுத்தத் தோன்றுகிறது. மணலில் கயிறு திரிப்பவர்களைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். ஆனால், காற்றில் கயிறு திரிக்க முயன்றிருக்கிறார் இறைவாக்கினர் எசாயா.
நம் திருவழிபாட்டில் திருவருகைக் காலத்தின் மூன்றாம் ஞாயிறு Gaudete ஞாயிறு, அதாவது, மகிழும் ஞாயிறு என்று அழைக்கப்படுகிறது. எனவே, எசாயாவின் இந்த அற்புதமான கற்பனையுடன் இன்றைய வாசகங்கள் ஆரம்பமாகின்றன.
அற்புதம் இருக்க வேண்டியதுதான். அதற்காக, அபத்தமான கற்பனைகளை அற்புதம் என்று எப்படி சொல்வது? பாலை நிலம் லீலி மலர்களுடன் பூத்துக் குலுங்கும் என்று இயற்கைக்கு முரணானவைகளைக் கூறுவது கொஞ்சம் 'ஓவர்' தானே...
அன்பர்களே, இப்படி நாம் பேசுவதற்கு என்ன காரணம்? எந்த மன நிலை இப்படி நம்மைப் பேச வைக்கிறது என்பதைச் சிந்திப்பது நல்லது. வாழ்வின் எதார்த்தங்களைப் பார்த்துப் பார்த்து, பயந்து, பயந்து அடுத்த அடி எடுத்து வைத்தால் எவ்விதம் அடிபடுவோமோ என்று கணக்குப் பார்க்கும் ‘practical’ சிந்தனை - நடைமுறைக்கு ஏற்றவைகளையே எண்ணிப்பார்க்கும் சிந்தனை - இது போன்ற கேள்விகளை நம்மில் எழுப்புகிறது. இப்படிப்பட்ட கற்பனைகள் உண்மையாகவே நடக்கக் கூடாதா என்று ஆழ்மனதில் ஆசை எழுந்தாலும், நமது ‘practical’ நடைமுறை அறிவு, இந்த ஆவலின் மேல் தண்ணீரை, மணலைக் கொட்டி அணைத்து விடுகிறது.
நடைமுறைக்கு ஒத்து வருவதையே நாம் நாள் தோறும் எண்ணி வந்தால்...
நடக்கும் ஒவ்வொன்றுக்கும் காரண, காரியங்களை நாம் அலசி வந்தால்...
எடுத்து வைக்கும் ஒவ்வொரு அடியையும் கவனத்துடன் எடுத்து வைத்தால்...
செய்யும் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் நாம் கணக்குப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தால்...
உலகில் கணக்குகள் எழுதப்பட்டப் புத்தகங்கள் மட்டுமே நிறைந்திருக்கும். கவிதைகளை, கனவுகளைச் சொல்லும் புத்தகங்கள் இருக்காது. மனித குலத்தில் ஆயிரம் பேர் கணக்கெழுதிய போது, ஓரிருவர் கவிதை எழுதியதால்தான் இவ்வுலகம் இவ்வளவு அழகாக இன்றும் உள்ளது.
கற்பனை செய்து பாருங்கள்... இல்லை, இல்லை, மன்னிக்கவும்... கணக்குப் போட்டுப் பாருங்கள்... கலை வடிவங்கள் ஒன்றுமே இவ்வுலகில் இல்லை என்றால், இவ்வுலகம் எப்படி இருக்கும்? உலகம் இருந்திருக்காது. இவ்வளவு காலம் இந்த உலகம் வாழ்ந்திருக்காது. கவிதை, கனவு, கலை இவைகள் தரும் நம்பிக்கையாலேயே இந்த உலகம் இது நாள் வரை வாழ்ந்திருக்கிறது.
கவிதை சொல்பவர்கள், கனவு காண்பவர்கள் மென்மையானவர்கள்; உலகின் முரட்டுப் போக்கிற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாதவர்கள் என்று தவறான முடிவெடுக்கிறோம். கனவுகள், கவிதைகள் இவைகளும் கனலான மனங்களில் இருந்து உருவாகும்; பிற மனங்களிலும் கனலை உருவாக்கும் என்பதற்கு பாரதி ஓர் எடுத்துக்காட்டு.
நேற்று, டிசம்பர் 11, இந்தக் கவிஞரின் பிறந்தநாளை நினைவு கூர்ந்தோம். வாழ வழியில்லாமல் தான் இருந்தாலும், பல கோடி மக்கள் வாழ நம்பிக்கை வரிகளைச் சொன்ன பாரதி போன்ற கவிஞர்களுக்காக இறைவனுக்கு நன்றி சொல்வோம். பாரதி போலவே, தன் வாழ்வில் துன்பங்களைத் தாங்கினாலும், மக்களின் நம்பிக்கைக்கு வழி வகுத்த திருமுழுக்கு யோவானைக் குறித்து இன்றைய நற்செய்தி பேசுகிறது.
இவரைக் குறித்து இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு பேசும் போது, யோவான் வாழ்ந்த கடினமான வாழ்வை நினைவு படுத்துகிறார். இறைவாக்கு உரைக்கும் பலருக்கும் இதே கதிதான் என்பதை விவிலியம் மீண்டும் மீண்டும் நமக்குச் சொல்கிறது. இறைவாக்கினர்கள் மெல்லிய ஆடை அணிந்து, மாளிகையில் வாழ்பவர்கள் அல்ல... பாலை நிலத்தில் பாறைகளோடு ஒரு பாறையாய் மாறி, இயற்கையின் கருணைக்கு விடப்பட்டவர்கள் இவர்கள் என்று இயேசு நினைவு படுத்துகிறார்.
“மனிதராய்ப் பிறந்தவர்களுள் திருமுழுக்கு யோவானைவிடப் பெரியவர் எவரும் தோன்றியதில்லை.” என்று இயேசுவால் புகழப்பட்டவர் திருமுழுக்கு யோவான். பாலை நிலத்தில் ஒலித்த அவரது குரலைக் கேட்க மக்கள் ஓடிச் சென்றனர். மக்களை வரவழைத்து, அவர்களுக்கு நம்பிக்கையையும், நற்செய்தியையும் கூறிய யோவான், மதத் தலைவர்களையும் உரோமைய அரசையும் கடுமையாகச் சாடினார். இதனால் கதி கலங்கிய மதத் தலைவர்களும், ஏரோதும் அவரைச் சிறையில் அடைத்தனர். அந்தச் சிறையும், சங்கிலிகளும் யோவானின் உடலைக் கட்டிப் போட்டன. ஆனால் அவரது மனதில் கொழுந்து விட்ட கனலை அடக்க முடியவில்லை.
யோவானின் உடல் சிறையில் அடைபட்டிருந்தாலும், அவர் மனம் தனது மக்களின் விடுதலையைப் பற்றியே எண்ணிக் கொண்டிருந்தது. அந்த விடுதலை இயேசுவின் வழியே வருமா என்ற கேள்வியை ஏக்கத்துடன் கேட்கிறார் இன்றைய நற்செய்தியில்: “வரவிருப்பவர் நீர்தாமா? அல்லது வேறு ஒருவரை எதிர்பார்க்க வேண்டுமா?”
இந்தக் கேள்வியும், இதற்கு இயேசு தந்த பதிலும் இரு வேறு கண்ணோட்டங்களை நமக்குத் தெளிவுபடுத்துகின்றன. முதலில் யோவானின் கண்ணோட்டம்: தான் சிறையில் அடைக்கப்பட்டதும், தனக்குப் பின்னர் இயேசு, அதாவது, தான் சுட்டிக்காட்டிய உலகின் செம்மறி, முழு வீச்சில் தான் செய்துவந்த பணியில் இறங்கியிருப்பார்... மதத் தலைவர்களையும், உரோமைய அரசையும் இந்நேரம் கதிகலங்கச் செய்திருப்பார் என்பது யோவானின் எதிர்பார்ப்பாக இருந்தது.
அவரது எதிர்பார்ப்பு ஏமாற்றம் அடைகிறது. எந்தப் புரட்சியும் நடக்கவில்லை. தான் ஒருவேளை தவறானவரைச் சுட்டிக்காட்டி விட்டோமோ என்று யோவான் கலக்கம் கொள்கிறார். தம் சீடர்கள் வழியே இயேசுவிடமே தன் கலக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.
தன் எதிர்பார்ப்புகளை ஏமாற்றிவிட்ட ஒருவரைப் பற்றி ஊரெல்லாம் சொல்லி சலித்துக் கொள்வதை விட, ஏமாற்றிய அவரிடமே அதைப் பற்றி சொல்வதற்கு தனிப்பட்ட துணிச்சல் வேண்டும். அந்த துணிச்சல் யோவானிடம் ஏகப்பட்ட அளவு இருந்தது. வெட்டு ஒன்று துண்டு இரண்டாக எழுகிறது அவரது கேள்வி: தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்... வேறு யாரையாவது நாங்கள் எதிர்பார்க்க வேண்டுமா?
யோவானின் எதிர்பார்ப்புகளும், தனது கண்ணோட்டம், பணி வாழ்வு இவைகளும் வேறுபட்டவை என்பதைச் சொல்ல இயேசுவும் தயங்கவில்லை. யோவான் எதிர்பார்த்த புரட்சி, ஆள்பவர்களை விரட்டி அடித்து, ஆட்சியைப் பிடித்து, மக்கள் வாழ்வை முன்னேற்றுவது என்ற வரிசையில் அமைந்திருந்தது.
இயேசுவின் புரட்சி இதற்கு நேர்மாறான, தலைகீழான புரட்சி. இந்தப் புரட்சி மக்கள் வாழ்வை முன்னேற்றுவதிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறது. அதுவும் குறையுள்ள மக்களுக்கு முதலில் நிறைவை வழங்கி, அதன் மூலம் தன் புரட்சியை ஆரம்பிக்கிறார் இயேசு. இந்த புரட்சியைக் குறித்து இன்றைய முதல் வாசகத்தில் இறைவாக்கினர் எசாயாவும் கூறியுள்ளார்: திடன் கொள்ளுங்கள், அஞ்சாதிருங்கள்: இதோ, உங்கள் கடவுள் பழிதீர்க்க வருவார்; அநீதிக்குப் பழிவாங்கும் கடவுளாக வந்து உங்களை விடுவிப்பார். (எசாயா 35: 4) என்று எசாயா முழங்குகிறார். இப்படி அவர் கூறியதும், இறைவன் எப்படி பழிதீர்ப்பார் என்ற விவரம் அடுத்த வரிகளில் அடங்கியிருக்கும் என்று வாசிக்கத் தொடர்ந்தால், பெருத்த ஏமாற்றம் அங்கு நமக்குக் காத்திருக்கும். பழிதீர்ப்பது என்ற வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் நம் மனங்களில் ஓடும் வழக்கமான, குறுகிய எண்ணங்களைக் கொண்டு வாசிப்பதால் வரும் ஏமாற்றம்.
அடுத்த வரிகளில் எசாயா கூறுவது இதுதான்: அப்போது பார்வையற்றோரின் கண்கள் பார்க்கும்; காது கேளாதோரின் செவிகள் கேட்கும். அப்பொழுது, காலூனமுற்றோர் மான்போல் துள்ளிக்குதிப்பர்; வாய்பேசாதோர் மகிழ்ந்து பாடுவர்; ஆண்டவரால் விடுவிக்கப்பட்டோர் திரும்பி வருவர்; மகிழ்ந்து பாடிக் கொண்டே சீயோனுக்கு வருவர்; அவர்கள் முகம் என்றுமுள மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்திருக்கும்; அவர்கள் மகிழ்ச்சியும் பூரிப்பும் அடைவார்கள்; துன்பமும் துயரமும் பறந்தோடும். (எசாயா 35: 5-6அ, 10)
பழிதீர்க்கும் இறைவன் இப்படித்தான் செயல் படுவார். இறைவனின் இந்த 'பழிதீர்க்கும் படலத்தை' இயேசு தொடர்கிறார். பழிதீர்ப்பது என்றால், பழிக்குப் பழியைச் செய்வது என்பது ஒரு பொருள். ஆனால், பழிதீர்ப்பது என்றால் பழியை, குறையைத் தீர்ப்பது என்றும் பொருள் கொள்ளலாம் இல்லையா? அப்படி பழியைத் தீர்க்க, பழியைத் துடைக்க வந்தவர் இயேசு.
“நீங்கள் கேட்பவற்றையும் காண்பவற்றையும் யோவானிடம் போய் அறிவியுங்கள். பார்வையற்றோர் பார்வை பெறுகின்றனர்; கால் ஊனமுற்றோர் நடக்கின்றனர்; தொழுநோயாளர் நலமடைகின்றனர்; காது கேளாதோர் கேட்கின்றனர்; இறந்தோர் உயிர்பெற்று எழுகின்றனர்; ஏழைகளுக்கு நற்செய்தி அறிவிக்கப்படுகிறது.” (மத்தேயு நற்செய்தி 11: 4-5)
கண்ணுக்குக் கண், பல்லுக்குப் பல் என்பது உலக வழக்கில், நடைமுறை வழியில் 'practical' ஆகச் சிந்திப்பவர்களின் பழிதீர்க்கும் மந்திரம். இதற்கு நேர் மாறாக, பழியைத் தீர்க்கும் மந்திரங்களும் வழிகளும் உலகில் உண்டு.
பல மாதங்களுக்கு முன்பு ஒரு முறை சொன்ன ஒரு உன்னதமான உண்மைச் சம்பவத்தை மீண்டும் உங்களுக்கு நினைவுபடுத்துகிறேன். 2005ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் ரமதான் பண்டிகை காலத்தில், Ahmad Khatib என்ற 12 வயது பாலஸ்தீனிய சிறுவன் ஒருவன் இஸ்ரேல் வீரர்களால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டான். அவன் வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்த பொம்மைத் துப்பாக்கியை உண்மைத் துப்பாக்கி என்று நினைத்த வீரர்கள் Ahmadஐச் சுட்டனர். வீரர்கள் தங்கள் தவறை உணர்ந்ததும், உடனே அந்தச் சிறுவனை இஸ்ரேல் பகுதியில் இருந்த ஒரு மருத்துவ மனைக்கு எடுத்துச் சென்றனர். அவனது பெற்றோரையும் அழைத்துச் சென்றனர். Ahmadஐக் காப்பாற்ற முடியவில்லை. அந்த நேரத்தில் அந்தத் தாயும், தந்தையும் அற்புதம் ஒன்றைச் செய்தனர். அவனது தந்தையும், தாயும் Ahmadன் உடல் உறுப்புகளைத் தானம் செய்ய முன் வந்தனர். அவர்கள் அந்த உறுப்பு தானத்தை இஸ்ரேல் பகுதியில் இருந்த மருத்துவமனையிலேயே செய்ததைக் கேள்விப்பட்ட பாலஸ்தீனியர்கள் அதிர்ச்சி அடைந்தனர். பலர் கோபமடைந்தனர். ஆனால், கட்டாயம் வேறு பல பாலஸ்தீனியர்கள் மகிழ்ந்திருப்பர். Ishmael, Ablah என்ற இந்த பாலஸ்தீனிய பெற்றோர் உலகோடு ஒத்துப் போகாதவர்கள், நடைமுறைக்கு ஒத்துவராத சிந்தனையுடன் செயல்பட்டவர்கள். குஜராத் கலவரத்தின்போது, இந்து முஸ்லிம் என்ற பாகுபாடுகள் இல்லாமல் இரத்த தானம் செய்த இளையவர்கள் உலகோடு ஒத்துப்போகாதவர்கள், நடைமுறைக்கு ஒத்துவராத சிந்தனையுடன் செயல்பட்டவர்கள்.
ஆயிரத்தில், பல்லாயிரத்தில் ஒரு சிலர் இப்படி இருப்பதாலேயே இந்த உலகம் இன்னும் மனிதர்கள் வாழும் உலகமாக இருக்கிறது. அன்புக்கும், நம்பிக்கைக்கும் கணக்குப் பார்க்கும் பலரது நடுவில் கவிதையாக, நல்ல கனவாக வாழும் Ishmael, Ablah, எசாயா, யோவான், போன்ற இறைவாக்கினர்கள் தொடர்ந்து நம்மிடையே வாழ வேண்டும் என்று வேண்டுவோம். கணக்குப் பார்க்கும் உலகை விட, நல்ல கனவுகளில், கவிதைகளில் உலகம் வளர வேண்டும் என செபிப்போம்.
இந்த நிகழ்ச்சியை வத்திக்கான் வானொலியின் தமிழ் ஒலிபரப்பில் கேட்டுப் பயன் பெறவும், உங்கள் கருத்துக்களைக் கூறவும் அழைக்கிறேன். வத்திக்கான் வானொலியின் இணையதள முகவரி: www.vaticanradio.org
09 December, 2010
Present in Pain… துன்பத்தில் துணை
The world today can truly be proud of the quantum leaps it has made in communications. Almost the whole world is ‘wired’ now. The commercial world loves to call us the ‘wired generation’. (Once I read this as ‘weird generation’!) We are seeing almost daily a new model of our communication gadgets. But do gadgets help us reach the level and satisfaction we draw from the traditional and time-tested face-to-face communication? I think not! No other technologically-backed communication has ever outdone the wonders of face-to-face communication!
This type of communication is not filled with words and noise all the time. Even a silent presence close to one another, simple holding of hands, a smile… can communicate so much more than all that our hi-fi gadgets can do. In such communication one can easily achieve depth and truth. It takes a lot of acting talent for anyone to look straight into the eyes of the one he/she loves and say a lie.
The author of Psalm 23 must have enjoyed this face to face communication more often and much deeper in his days. The sense of satisfaction he derived from those deep exchanges made him consider God as a face-to-face, ‘you’ person. “I will fear no evil, for YOU are with me…” As we reflected last week, this change from a distant-third-person to a personal-second-person comes about while the Psalmist was going through tough times – the valley of death.
Face to face communication reaches its peak mainly in the depth of sorrow and pain. Such moments of communication rarely require words. Just a squeeze of the hands, a hug, a gentle caress on the shoulder is enough to convey that we are with the other person. The presence of another person can help us endure pain and suffering to a great extent.
Harold Kushner talks of an experiment in enduring pain. “Some years ago, a professor of psychology at a major university conducted an experiment in pain tolerance. He invited several dozen students to measure how long they could keep a bare foot immersed in a bucket of ice water. One of the things he learned was that if there was someone else in the room, a person could keep his foot in the bucket nearly twice as long. The presence of another caring person doubles the amount of pain someone can endure.”
In India (perhaps, also in many other countries) when the married couple expect their first born, they crave for their own parents, especially the mother of the pregnant woman to be by her side. The presence of the mother just holding the hand of the woman in the delivery room can work wonders. In recent times husbands are encouraged to be by the side of their wives during delivery. The presence of a loving person does not in any way reduce our physical pain; it only gives us the strength to endure pain.
When it comes to mental pain, the presence of another can sometimes save lives. I recollect a story – a real life incident – I heard quite a few years back. It is the story of two college friends. Let us call them John and Tom.
John was going back home after class one evening. Ahead of him, another student, Tom, was going carrying quite an unusual load of books and two other bags of articles. He tripped a little and lost balance, spilling all that he was carrying. John immediately went over to help him. John offered to carry some of Tom’s articles to his house which was close by. When they reached there, Tom invited John in. They began chatting and soon found out their common interest in music. John and Tom became thick friends all through their college days.
On the final farewell day, Tom went up on stage and began to speak: “Friends, I have a secret to share with all of you… a secret not known even to my best friend John.” The hall became very silent as they listened to Tom. “The day I met John was special. That day I had cleared all my books and other articles from class, since I did not want to leave a mess behind me after I was gone. Yes, dear friends… I had already decided that after reaching home I would take an overdose of sleeping pills before my Mom arrived home and quit this life. John came to help me and… here I am standing before you.” Then Tom turned around to where John was seated and with tears in his eyes and a broad smile he said: “John, thank you for coming into my life that day.” Those at the farewell party were too shocked to speak. John ran up to Tom and both of them hugged each other.
What John did that evening was a simple, caring gesture. But, it had brought a man who was on the brink of life back to the centre. Such miracles are happening every day. In our present day world when we are surrounded by all the gadgets of communication, we do have millions of lonely persons longing for personal touches in their lives. They wish to belong. God too wanted to belong to the human race and hence God sent Christ as Emmanuel – God with us. The Season of Advent often talks of one of the most beautiful attributes of God – Emmanuel.
Another key word in the fourth verse of Psalm 23 is WITH. “I will fear no evil, for you are WITH me…” God is seen as being with the Psalmist and not against him. More on this next week.
Dear Friends,This homily was broadcast on Vatican Radio (Tamil Service). Kindly visit www.vaticanradio.org and keep in touch. Thank you.
ஒரு சில ஆண்டுகளுக்கு முன் செல்லிடப் பேசிகளை காதருகே வைத்துக் கொண்டு உலகை மறந்து பேசிக்கொண்டே நடந்தவர்களைப் பார்த்தோம். இன்று காதருகே உள்ள ஒரு சிறு கருவியின் உதவியோடு பலர் பேசிக் கொண்டும், வாகனங்களை ஒட்டிக் கொண்டும் போவதைப் பார்க்கிறோம். தூரத்தில் இருந்து பார்த்தால், இவர்கள் தங்களுக்குள்ளேயே பேசி, சிரித்துக் கொண்டு செல்வது போல் ஒரு கலக்கத்தை உண்டாக்கும் காட்சி இது.
நமது தொடர்பு வழிகள் பல ஆயிரம் மடங்கு முன்னேறி விட்டன. உலகின் ஏதோ ஒரு மூலையில் ஓர் அடர்ந்த காட்டின் நடுவே கூடாரம் போட்டு தங்கியிருப்பவரோடும் நாம் இன்று தொடர்பு கொள்ள முடியும். தொலை பேசிகளில் குரல் மட்டுமே கேட்டு வந்த காலம் முடிந்து இன்று ஒருவர் ஒருவரது உருவத்தைப் பார்த்து பேசும் வசதிகள் வந்து விட்டன. இணைய தளத்தில் உள்ள பல்வேறு வசதிகளை கொண்டு முன் பின் தெரியாதவர்களும் தொடர்பு கொள்ளும் போக்கு அதிகமாகி வருகிறது.
என்னதான் நாம் பல்வேறு கருவிகள் மூலம் தொடர்பு கொண்டாலும், ஒருவரை ஒருவர் முகமுகமாய்ப் பார்த்துப் பேசுவது போல எந்தத் தொடர்பும் அமையாது. அதுவும் நமக்கு முன் அமர்ந்திருப்பவர் நமக்கு மிகவும் நெருங்கியவர், மனதுக்குப் பிடித்தவர் என்றால், இந்தத் தொடர்பு தரும் நிறைவுக்கு ஈடு இணை கிடையாது. முகமுகமாய்ப் பார்த்து பேசும் இந்த உரையாடலில் வழக்கமாக நல்ல ஆழம் இருக்கும். உண்மையும் இருக்கும். நமக்கு முன் அமர்ந்திருப்பவர் மிகத் திறமையான நடிகராய் இருந்தால், உண்மைகள் மறைக்கப்படலாம். இப்படிப்பட்ட நிறைவைத் தரும் முகமுகமான தொடர்பையே திருப்பாடல் ஆசிரியர் 23ம் திருப்பாடலின் நான்காம் வரியிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறார்.
இந்த நான்காம் வரியிலிருந்து அவர் இறைவனிடம் நேரில் பேசுகிறார். அதுவும் சாவின் நிழலும், இருளும் சூழ்ந்த பள்ளத்தாக்கில் நடக்கும் அந்த நேரத்தில் இந்த முகமுகமான உறவு ஆரம்பமாகிறது. "நீர் என்னோடு இருப்பதால், எத்தீங்கிற்கும் அஞ்சமாட்டேன்."
துன்ப நேரத்தில் துணையைத் தேடுவது மனித இயல்பு. நாம் தேடும் துணை நம் துன்பத்தைத் துடைக்க முடியாவிட்டாலும் பரவாயில்லை. அந்தத் துணை நம்மோடு அமர்ந்து, நம் கரங்களைப் பிடித்து, அல்லது நம் தோள்களை ஆதரவாய் அணைத்து அமைதியாய் அமர்ந்திருந்தாலே போதுமானது.
துன்பம் என்று கூறும்போது, உடல் வலி, மன வலி என்று எதுவாக இருந்தாலும், துணை ஒன்று இருக்கும்போது, அந்த வலிகளைத் தாங்கும் வலிமை கூடுகிறது.
உடல் வலியைத் தாங்கும் சக்தியைக் குறித்து ஒரு பல்கலைக் கழக ஆசிரியர் சோதனையொன்று நடத்தினார். பனிக்கட்டிகள் வைக்கப்பட்ட ஒரு சிறு தொட்டிக்குள் வெறும் காலுடன் ஒருவர் எவ்வளவு நேரம் நிற்க முடியும் என்று நேரத்தைக் கணக்கிடும் சோதனை அது. முதலில் ஒவ்வொருவரும் அறையில் தனியே அந்தத் தொட்டியில் நிற்கும் போது, நேரம் கணிக்கப்பட்டது. பின்னர் அதே ஆள் பனிக்கட்டிகள் மீது நிற்கும் போது, அவரது நண்பர் ஒருவர் அந்த அறையில் இருக்க அனுமதிக்கப்பட்டார். இரண்டாவது முறை நடத்தப்பட்ட அந்த சோதனையில் பனிக்கட்டியில் நின்றவர்களில் பலர் இரு மடங்கு நேரம் பனிக்கட்டியில் நின்றனர்.
இந்தியாவில், இன்னும் பிற நாடுகளில், பிரசவத்திற்குத் தாய் வீட்டுக்குச் செல்வது, அல்லது தாயை வரவழைப்பது நமது பழக்கம். பிரசவ வலி ஆரம்பமானதும், தாயின் அருகாமை அந்தப் பெண்ணுக்குக் கட்டாயம் தேவை. குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கப் போகும் பெண்ணின் வேதனைகளை வேறு யாராலும் உடல் அளவில் உணர முடியாது. குறைக்கவும் முடியாது. ஆனால், அப்பெண்ணின் கரங்களைப் பற்றியவாறு அவரது தாய் அருகில் நிற்பது அந்த வேதனையைத் தாங்க அசாத்திய சக்தியைத் தருகிறது.
துணை ஒன்று இருந்தால், துன்பங்கள், பயங்கள், கவலைகள் என்று நம்மை எது சூழ்ந்தாலும், அவற்றைத் தாங்கும் வலிமை நமக்குக் கூடுதலாக ஏற்படுகிறது. "நீர் என்னோடு இருப்பதால் எத்தீங்கிற்கும் அஞ்சமாட்டேன்." என்று திருப்பாடலின் ஆசிரியர் சொன்ன இந்த வரிகளை எத்தனை விதமாக நமது பெற்றோர், உற்றார், நண்பர்களிடம் நாம் சொல்லியிருக்கிறோம். அல்லது சொல்ல எண்ணியிருக்கிறோம்.
வாழ்வில் மிகவும் வேதனை தந்த துன்பங்களைத் தாங்கி, பின்னர் தங்கள் வாழ்வைத் தொடர்ந்துவரும் பலரிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கப்பட்டது. "நீங்கள் இந்தத் துன்பத்தைக் கடப்பதற்கு எந்த ஒரு விடயம் உங்களுக்கு அதிகம் உதவியது?" என்பது அந்தக் கேள்வி. ஏறத்தாழ எல்லாரும் சொன்ன ஒரு பதில், நண்பர்கள், உறவுகள், அயலவர்கள் என்பது தான். இவர்களது துணை இல்லையெனில், நம்மைச் சூழ்ந்த துன்பங்கள் ஒருவேளை நம்மை உயிரோடு விழுங்கியிருக்கும். பல ஆண்டுகளுக்கு முன் நான் கேட்ட ஒரு கதை - ஒரு உண்மை நிகழ்ச்சி - இது. என் மனதில் பசுமரத்தாணியாய் இன்னும் பதிந்துள்ளது.
கல்லூரியில் முன் பின் தெரியாத இரு இளையோரிடையே உருவான நட்பைப் பற்றிய ஒரு நிகழ்ச்சி இது. இவ்விருவரையும் ஜான், டாம் என்று அழைப்போம். ஜான் வகுப்புக்கள் முடிந்து ஒரு நாள் வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்த போது, அவனுக்கு முன் வேறொரு மாணவன் அளவுக்கதிகமாய் கைநிறையப் புத்தகங்களையும், வேறு இரு பைகளையும் சுமந்து கொண்டு போய்க் கொண்டிருந்தான். பாதையில் ஒரு கல் தடுக்கி அம்மாணவன் விழுந்தான். அவன் சுமந்து சென்ற அனைத்துப் பொருட்களும் சிதறி விழுந்தன. உடனே ஜான் அவனிடம் விரைந்து சென்று உதவினான். ஜான் தன்னையே அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டான். மற்றொருவன் தன் பெயர் டாம் என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டான். டாமின் சுமைகளில் பாதியை ஜான் எடுத்துக் கொள்ள, இருவரும் பேசிக் கொண்டே டாம் வீட்டுக்கருகே சென்றனர். ஜானை வீட்டுக்குள் அழைத்தான் டாம். இருவரும் பேச ஆரம்பித்தனர். இருவருக்கும் இசையின் மீது உள்ள ஈடுபாட்டை உணர்ந்தனர். அன்று ஆரம்பமான நட்பு, கல்லூரி வாழ்வின் இறுதி வரை நீடித்தது.
கல்லூரி வாழ்வின் இறுதி நாளில் பிரியா விடை நேரத்தில், டாம் மேடையேறினான். "உங்கள் எல்லாருக்கும் தெரியாத ஓர் உண்மையைச் சொல்ல விழைகிறேன். என் உயிர் நண்பன் ஜானுக்குக் கூட தெரியாத ஓர் உண்மை." என்று டாம் ஆரம்பித்ததும், அனைவரும் அமைதியாய் அவன் சொல்வதைக் கேட்டனர்.
"நான் முதலாண்டு படிக்கும் போது, ஒரு நாள் மாலை கல்லூரியில் என் சொந்தமான Shelfலிருந்து அனைத்துப் புத்தகங்களையும், எனக்குரிய எல்லா பொருட்களையும் காலி செய்து எடுத்துக்கொண்டு போனபோது, தடுமாறி எல்லாவற்றையும் கீழே போட்டேன். ஜான் அப்போது எனக்கு உதவி செய்ய வந்தான். நான் தவற விட்டவைகளில் ஒரு சிறு பாட்டிலும் இருந்தது. அதை ஜான் பார்ப்பதற்கு முன் எடுத்து மறைத்து விட்டேன். என் அம்மா எடுக்கும் தூக்க மாத்திரைகள் இருந்த பாட்டில் அது. காலையில் கல்லூரிக்கு வரும்போதே அதை எடுத்து வந்திருந்தேன். அன்று மாலை நான் வீடு திரும்பியதும், அம்மா வீட்டுக்கு வருவதற்கு முன், அந்த தூக்க மாத்திரைகளை எல்லாம் விழுங்கி தற்கொலை செய்து கொள்ள முடிவு செய்திருந்தேன். அந்த நேரத்தில் ஜான் எனக்கு உதவி செய்தது, இன்று இதோ உங்கள் முன் என்னை உயிரோடு நிற்க வைத்துள்ளது. ஜான், அன்று என்னுடன் நீ வந்ததற்கு நன்றி." என்று டாம் சொல்லி முடித்ததும், மாணவர் கூட்டம் அதிர்ச்சியில் உறைந்தது. வழிந்தோடிய கண்ணீரைத் துடைத்தபடி ஜான் மேடைக்கு ஓடினான். ஜான், டாம் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் அணைத்துக் கொண்டனர். அங்கிருந்தவர்கள் அனைவரின் கண்களிலும் கண்ணீர்.
டாம் தவற விட்ட புத்தகங்களை ஜான் எடுத்துக் கொடுத்தது, மிக, மிகச் சாதாரணமான செயல். தவறவிட்ட புத்தகங்களை மட்டுமல்ல. டாமின் வாழ்க்கையையே சேகரித்துக் கொடுத்தான் ஜான். துன்பத்தால் வாழ்வின் எல்லைகளுக்கு விரட்டப்படும் போது, அங்கிருந்து வாழ்வின் மையத்திற்கு நம்மை அழைத்து வரும் உறவுகள் இருந்தால் எந்தத் தீமையையும் நாம் வெல்ல முடியும்.
"நீர் என்னோடு இருப்பதால், எத்தீங்கிற்கும் அஞ்சமாட்டேன்." என்ற இந்த வரியில் மற்றொரு முக்கிய வார்த்தை 'என்னோடு'. திருப்பாடலின் ஆசிரியர் இறைவன் தன்னோடு இருப்பதாகக் கூறுகிறார். 'என்னோடு' என்ற சொல்லின் ஆழமானப் பொருளை அடுத்த வாரம் தொடர்ந்து தேடுவோம். கடவுளுக்குத் தரப்படும் பல இலக்கணங்களில் 'எம்மானுவேல்' அதாவது 'கடவுள் நம்மோடு' என்ற இலக்கணம்தான் மிக அழகான இலக்கணம். இந்தத் திருவருகைக் காலத்தில் இந்த இலக்கணம் அடிக்கடி நமக்கு நினைவுபடுத்தப்படும். "நீர் என்னோடு இருப்பதால், எத்தீங்கிற்கும் அஞ்சமாட்டேன்." என்பதே இன்றைய நாட்களில் நமது செபமாகட்டும்.
இந்த நிகழ்ச்சியை வத்திக்கான் வானொலியின் தமிழ் ஒலிபரப்பில் கேட்டுப் பயன் பெறவும், உங்கள் கருத்துக்களைக் கூறவும் அழைக்கிறேன். வத்திக்கான் வானொலியின் இணையதள முகவரி: www.vaticanradio.org
06 December, 2010
Don’t Rush Christmas! அவசர கிறிஸ்மஸ் கொண்டாட்டம்
Prepare ye the Way of the Lord"The old American Dream . . . was the dream of men and women content to accumulate their modest fortunes a little at a time, year by year by year. The new dream was the dream of instant wealth, won in a twinkling by audacity and good luck. [This] golden dream . . . became a prominent part of the American psyche only after Sutter's Mill."
This is a quote from The Age of Gold: The California Gold Rush and the New American Dream, written by Henry William Brands. The golden dream began on December 5, 1848. On that day, in a message before the U.S. Congress, US President James K. Polk confirmed that large amounts of gold had been discovered in California. This rush for gold resulted in thousands dying even without seeing gold. This rush was also the reason for the massacre of thousands of native Americans. The rush for gold, the dream of instant wealth, drives large number of people to the shores of the U.S. even today.
Two fables related to gold come to my mind and both have also been stories of avarice – Midas Touch and the Goose that laid Golden Eggs. The lessons from these fables have very little impact on the commercial world which is always on the run, rushing to make hay whether the sun shines or not. Here is a news item which drew my attention in the recent past.
Dec-1-2010
Meaning of season lost by rushing Christmas celebration, bishop says
By Catholic News Service
SALT LAKE CITY (CNS) -- Salt Lake City Bishop John C. Wester has urged Catholics to hold off celebrating the Christmas season until it officially begins on the church calendar Dec. 24.
In his first pastoral letter as Salt Lake City's bishop, he urged the state's Catholics to keep true to the spirit of Advent -- a season of preparation which he said has been "neglected in many places" and often "overshadowed by the holiday season."
In the letter, Bishop Wester described the Christmas holiday season as one where many "rush from one thing to the next," stirring momentum "to get all the decorations up, celebrate the event and quickly dismantle all the decorations" to move to the next event.
http://www.catholicnews.com/
In today’s Gospel John the Baptist also speaks of ‘rushing’… “The kingdom of heaven is AT HAND” is his warning. But his plea for making haste is for repenting and ‘straightening things out’ and not for grabbing and accumulating as suggested by the commercial world.
Given the least chance, the commercial world would turn everything into a commodity. I would like to share with you three world events which have been ‘commercialised’. These are simply random samples. When the Berlin wall came down in 1989, pieces of that wall were sold as souvenirs. I would not be surprised if counterfeit pieces of Berlin Wall were sold! There have also been rumours of how the debris of World Trade Centre, New York (Sep.11, 2001) were made into souvenirs and SOLD. When Bl.Mary MacKillop was made the first Saint of Australia, there were very many news items as to who owned the copyright for the image of the new Saint. Here is one of those news items that appeared before the canonisation:
Commercial rights for Saint Mary restricted
From: The Advertiser October 11, 2010
MARY MacKillop's name will be legally protected from commercial use in the same way as that of cricket great Sir Donald Bradman.
http://www.adelaidenow.com.au/
As Bradman’s name was used to sell cookies in India, people in the commercial world were vying with one another to sell the name of St Mary Mackillop. Berlin wall, WTC debris, St Mary Mackillop… nothing is left out of the purview of the commercial world.
Let us come back to Bishop Wester of Salt Lake City. For the commercial world, what the Bishop said would be pretty ‘heretical’. If the commercial world gets a chance, they would kidnap the Bishop and keep him under check until Christmas sales is over. But, they would not go to that extent since they know how to drown out voices like that of Bishop Wester with their sales messages. In the Gospel today, we meet John the Baptist who also challenged the easy going lifestyle of the religious leaders and Herod. Although he was only ‘a voice in the wilderness’, he was quite loud and clear. Hence he needed to be silenced before he became a greater threat. This was achieved sooner than later.
The commercial world proposes very different preparations for Christmas than the ones proposed by Bishop Wester or John the Baptist. We need to turn away from these commercial messages to the Gospel message that calls for mending our ways: A voice of one calling in the wilderness, “Prepare the way for the Lord, make straight paths for him.” (Mt. 3:3) Once the path is set right, then decorations can start… not the other way around, as the commercial world tells us.
My closing thoughts are about the ‘fantastic’ dream of Prophet Isaiah given in the first reading for this Sunday. This passage is extremely good. I don’t think I shall spoil the beauty of this passage by trying to ‘explain’ or ‘interpret’ this. I would like to make one comment, though. I used the label ‘fantastic’ for this dream since it sounds like a lovely fantasy, meaning, that this CANNOT happen. But, on second thought, why not? So many dreams proposed by the commercial world are also fantastic. If we can believe in those fantasies, why not give a fair chance to the ‘fantasy’ of Isaiah?
Isaiah 11: 1-9
A shoot will come up from the stump of Jesse; from his roots a Branch will bear fruit.
The Spirit of the LORD will rest on him - the Spirit of wisdom and of understanding,
the Spirit of counsel and of might, the Spirit of the knowledge and fear of the LORD -
and he will delight in the fear of the LORD.
He will not judge by what he sees with his eyes, or decide by what he hears with his ears;
but with righteousness he will judge the needy, with justice he will give decisions for the poor of the earth...
The wolf will live with the lamb, the leopard will lie down with the goat,
the calf and the lion and the yearling together; and a little child will lead them.
The cow will feed with the bear, their young will lie down together, and the lion will eat straw like the ox.
The infant will play near the cobra’s den, the young child will put its hand into the viper’s nest.
They will neither harm nor destroy on all my holy mountain, for the earth will be filled with the knowledge of the LORD as the waters cover the sea.
Last week Isaiah gave us the dream of swords being turned into ploughshares. This week we are given another dream to long for. Let good dreams flow in and out of human beings!
Dear Friends,This homily was broadcast on Vatican Radio (Tamil Service). Kindly visit www.vaticanradio.org and keep in touch. Thank you.
டிசம்பர் 05, நாளுமொரு நல்லெண்ணம்
"சிறுகச் சிறுக சேகரித்து வாழ்வதென்பது அமெரிக்காவில் குடியேறியவர்களின் ஆரம்பக் கனவாக இருந்தது. ஆனால், அந்த அமெரிக்கக் கனவு ஒரு நாளில் மாறியது. அனைவரும் விரைவில் செல்வம் சேர்க்க விழைந்தனர். 'விரைவில் செல்வம்' என்பதே அமெரிக்காவில் குடியேறியவர்களின் தாரக மந்திரம் ஆனது."
அமெரிக்க வரலாற்றை (The Age Of Gold: The California Gold Rush And the New American Dream) எழுதியுள்ள Henry William Brands இவ்வாறு கூறியுள்ளார். 'விரைவில் செல்வம்' என்ற இந்த அமெரிக்கக் கனவு ஆரம்பமான நாள் 1848ம் ஆண்டு டிசம்பர் 5ம் தேதி. அன்று, கலிபோர்னியாவில் பெருமளவு தங்கம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதாக அமெரிக்க அரசுத்தலைவர் ஜேம்ஸ் போக் (James K.Polk) அறிவித்தார்.
அவரது அறிக்கை கலிபோர்னியா பகுதிக்குக் கோடிக்கணக்கான மக்களை இழுத்தது. தங்க வேட்டை ஆரம்பமானது. தங்கம் மட்டும் வேட்டையாடப்படவில்லை. மக்களின் உயிர்களும் வேட்டையாடப்பட்டன. முக்கியமாக, அப்பகுதியில் வாழ்ந்த அமெரிக்க பழங்குடியினரின் உயிர்கள் கொடூரமாக வேட்டையாடப்பட்டன.
1848க்குப் பின் அமெரிக்காவின் ஆரம்பக் கனவு மட்டுமல்ல, அந்நாட்டின் வரலாறே தலை கீழாக மாறியது. இன்றும் அமெரிக்காவைத் தேடிப் போகும் கோடிக்கணக்கானவர்களின் கனவு 'விரைவில் செல்வம்' என்பது தானே?
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு பொன் முட்டையிட்டு வந்த வாத்தின் வயிற்றைக் கிழித்து, ஒரே நாளில் அத்தனை முட்டைகளையும் எடுக்க விழைந்தவரின் பரிதாபக் கதை நமக்கு இன்னும் பாடங்களைச் சொல்லித் தந்ததாகத் தெரியவில்லை.
ஞாயிறு சிந்தனை
1989ம் ஆண்டு பெர்லின் சுவர் இடிக்கப்பட்டு இரு ஜெர்மனி நாடுகள் இணைந்தன. மக்களின் முயற்சியால் ஏற்பட்ட ஒரு பெரும் சமுதாய புரட்சி இது என்று வரலாறு சொன்னது. இடிக்கப்பட்ட அந்தச் சுவர் சிறு சிறு துண்டுகளாக்கப்பட்டு, விற்பனை செய்யப்பட்டன. பெர்லின் சுவர் என்று சொல்லி, போலித் துண்டுகளும் விற்கப் பட்டன.
2001ம் ஆண்டு நியூயார்க்கில் இரு வர்த்தகக் கோபுரங்கள் வன்முறைத் தாக்குதலால் இடிந்து விழுந்தன. உலக வரலாற்றைக் காயப்படுத்திய ஒரு நிகழ்வு இது என்று கூறப்பட்டது. இந்த இடிபாடுகளும் விற்பனை செய்யப்பட்டன.
இந்த ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் ஆஸ்திரேலியாவின் முதல் புனிதராக மேரி மெக்கில்லாப் (St.Mary MacKillop) உயர்த்தப்பட்டார். அந்தப் புனிதரின் உருவத்தை படங்களாக, அணிகலன்களாக மாற்றி விற்பதில் ஆஸ்திரேலிய அரசுக்கும் வியாபாரிகளுக்கும் சச்சரவு ஏற்பட்டது. வத்திக்கான் இந்தப் பிரச்சனையில் தலையிட்டுத் தீர்க்க வேண்டுமென்று வியாபாரிகள் கேட்டுக் கொண்டனர்.
சமுதாயப் புரட்சி, வன்முறைத் தாக்குதல், புனிதராகும் திருச்சடங்கு என்று உலகில் எது நடந்தாலும் அனைத்தையும் வியாபாரப் பொருட்களாக்கும் வழிமுறைகள் பெருகி வருவது வேதனையைத் தருகிறது.
நமது சமய விழாக்கள் அனைத்தும் வியாபார மயமாகி வருகின்றன. இந்த வியாபார, விளம்பர உலகம் சொல்லும் வழிகளில்தான் நாம் சிந்திக்க வேண்டியுள்ளது. ஏனெனில், இவைகளே அதிக நேரங்கள், அதிக சப்தத்தோடு ஒலிக்கும் போதனைகளாக மாறிவருகின்றன. இந்த போதனைகள் எல்லாம் நம் வாழ்வை இதமாகக் கொண்டு செல்லும் வழிகள். எந்த வித சவாலையும் முன் வைக்காமல், நம்மைக் கனவில் மிதக்க வைக்கும் வழிகள்.
இந்த வழிகளைக் காட்டுவதற்கும் பல நாயகர்களை, நம் முன் காட்டுகின்றது இந்த வியாபார உலகம். இந்தியாவில் இந்த நாயகர்களில் பலருக்குக் கோவில்கள் கட்டும் அளவிற்கு இவர்கள் மக்கள் மனங்களில் இடம் பிடித்து, அங்கு இருக்க வேண்டிய இறைவனை வெளியேற்றுவது பெரும் வேதனையான போக்கு. இந்த வியாபார உலகின் போதனைகளுக்கு, இந்த உலகம் நமக்கு முன் நிறுத்தும் நாயகர்களுக்கு ஒரு மாற்றாக இன்றைய முதல் வாசகமும் நற்செய்தியும் நமக்குப் பாடங்களைச் சொல்லித் தருகின்றன. வியாபார உலகத்தின் கூச்சல்களை எல்லாம் மீறி இந்த வார்த்தைகள் நம் மனதை சென்றடைய வேண்டும். முயல்வோமா?
"அவசரப்பட்டு கிறிஸ்மஸ் கொண்டாட்டங்களை ஆரம்பிக்காதீர்கள், தயவு செய்து டிசம்பர் 24 இரவு வரை காத்திருங்கள்" என்று அமெரிக்க ஆயர் ஒருவர் இம்மாதம் முதல் தேதி தன் மக்களுக்கு வேண்டுகோள் விடுத்துள்ளார். அமெரிக்காவில் Salt Lake City என்ற மறைமாவட்டத்தின் ஆயர் John C.Wester அனுப்பியுள்ள ஒரு வேண்டுகோள் இது.
அவர் இப்படி சொல்வதற்குக் காரணம் என்ன? அமெரிக்காவில் நவம்பர் இறுதி வியாழனன்று நன்றியறிதல் நாள் கொண்டாடப்படும். இறைவன் அளித்த நல்ல அறுவடைக்கு நன்றி சொல்லும் ஒரு விழாவாக ஆரம்பித்த இந்த நாளை, வியாபார உலகம் தனக்கே உரித்தான விடுமுறை கொண்டாட்டமாக மாற்றி விட்டது. தற்போது இந்த நன்றியறிதல் நாள் எந்த வித சமய உணர்வும் இல்லாமல் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. இந்த விழா முடிந்த கையோடு, நவம்பர் இறுதியிலிருந்து, கிறிஸ்மஸ் கொண்டாட்டங்கள் ஆரம்பமாகிவிட்டன. விளம்பர, வியாபார உலகம் ஆரம்பித்து வைத்துள்ள இந்த கிறிஸ்மஸ் கொண்டாட்டங்களை ஆடம்பரமாக, ஆர்ப்பாட்டமாக ஒரு மாத அளவு கொண்டாடி விட்டால், உண்மையான கிறிஸ்மஸ் டிசம்பர் 24 இரவு வரும்போது நாம் அனைவரும் களைத்துப் போய் விடுவோம் என்று ஆயர் Wester எச்சரிக்கை தருகிறார்.
களைத்து மட்டும் போய்விட மாட்டோம் அன்பர்களே, கலைந்தும் போய்விடுவோம். ஒவ்வொரு திருநாளின் உட்பொருளை விட்டுக் கலைந்து, வேறு வழிகளில் நம் மனங்கள் சிந்திக்கின்றன. கிறிஸ்மஸின் உண்மைப் பொருளை உணர்வதற்கு நமக்குத் தரப்பட்டுள்ள ஒரு நல்ல காலம் இந்தத் திருவருகைக் காலம். வீட்டு அலங்காரம், புத்தாடைகள், வண்ண விளக்குடன் கூடிய விண்மீன்கள், கிறிஸ்மஸ் மரம், பரிசுகள் என்று வியாபார உலகம் காட்டும் வழியில் இந்த வருகைக் காலத்தை நாம் இந்நேரம் ஆரம்பித்திருந்தால், அவைகளைக் கொஞ்சம் நிறுத்தி விட்டு, உண்மையான கிறிஸ்மஸின் பொருளை உணர்வதற்கு இன்றைய ஞாயிறு வாசகங்கள் நம்மை அழைக்கின்றன.
இன்றைய நற்செய்தியில் திருமுழுக்கு யோவானை நாம் சந்திக்கிறோம். அவர் இன்றைய நற்செய்தியில் சொல்லியிருக்கும் வார்த்தைகள் அனைத்தும் உண்மை. அப்பட்டமான உண்மை. எந்தவித இனிப்பும் கலக்காத கசப்பான உண்மை. கசப்பான மருந்து. வியாபார உலகம் உருவாக்கும் கிறிஸ்மஸ் வாழ்த்து அட்டைகளில் இந்த வார்த்தைகள் இடம் பெற முடியுமா என்று சிந்தித்துப் பார்த்தேன். ஹூஹூம் வாய்ப்பே இல்லை. இது போன்ற உண்மைகளை மறைத்து, இந்த உண்மைகளைச் சொல்பவர்களை மறைத்து, மற்ற கனவு நாயகர்களை, அவர்கள் சொல்லும் விளம்பர வரிகளை நம் மனங்களில் பதிய வைப்பது தானே இந்த உலகின் விருப்பம்.
“கிறிஸ்மஸ் கொண்டாட்டங்களை இவ்வளவு சீக்கிரம் ஆம்பிக்காதீர்கள்” என்று சொன்ன ஆயர் Westerஐ வாய்ப்பு கிடைத்தால், வியாபார உலகம் கடத்திக் கொண்டு போய் கிறிஸ்மஸ் முடியும் வரை கண் காணாத இடத்தில் வைத்து விடும். அதேபோல் திருமுழுக்கு யோவானை யூத மதத் தலைவர்களும், உரோமைய அரசும் இந்த உலகை விட்டே அனுப்பத் துடித்தார்கள். விரைவில் அனுப்பியும் விட்டார்கள். உண்மையைச் சொல்லும் எந்த இறைவாக்கினருக்கும் ஊரில் நல்ல பெயர் இருந்ததில்லையே!
ஆனால், உண்மையைச் சொல்லி, உலகில் நன்மையை வளர்க்கும் இறைவாக்கினர்கள் நமது உலகிற்கு தேவை. இறைவனின் பக்கம் நம்மை வழி நடத்தும் இறைவாக்கினர்கள், இறை பணியாளர்கள் எப்படிப்பட்டவர்களாய் இருப்பார்கள் அவர்கள் உலகில் இருந்தால் இவ்வுலகம் எப்படி அழகாக மாறும் என்பவைகளை இறைவாக்கினர் எசாயா ஒரு அழகியக் கனவாகத் தந்திருக்கிறார் இன்றைய முதல் வாசகத்தில். இந்த வரிகளுக்கு விளக்கமே தேவையில்லை. எசாயாவின் இந்தக் கனவு இன்று நாம் வாழும் உலகில் நடைமுறையாக வேண்டும் என்ற ஏக்கத்தோடு இந்த வரிகளைக் கேட்போம்.
இறைவாக்கினர் எசாயா 11: 1-9
ஆண்டவரின் ஆவி அவர்மேல் தங்கியிருக்கும்: ஞானம், மெய்யுணர்வு, அறிவுரைத்திறன், ஆற்றல், நுண்மதி, ஆண்டவரைப்பற்றிய அச்ச உணர்வு-இவற்றை அந்த ஆவி அவருக்கு அருளும். அவரும் ஆண்டவருக்கு அஞ்சி நடப்பதில் மகிழ்ந்திருப்பார். கண் கண்டதைக் கொண்டு மட்டும் அவர் நீதி வழங்கார்: காதால் கேட்டதைக் கொண்டு மட்டும் அவர் தீர்ப்புச் செய்யார்: நேர்மையோடு ஏழைகளுக்கு நீதி வழங்குவார்: நடுநிலையோடு நாட்டின் எளியோரது வழக்கை விசாரிப்பார்...
இத்தகைய நேரியவர்கள் உள்ள நாட்டில் என்ன நடக்கும் என்பதையும் ஓர் அழகியக் கனவாகக் கூறுகிறார் இறைவாக்கினர் எசாயா:
அந்நாளில், ஒநாய் செம்மறியாட்டுக் குட்டியோடு தங்கியிருக்கும்: கன்றும், சிங்கக்குட்டியும், கொழுத்த காளையும் கூடி வாழும்: பச்சிளம் குழந்தை அவற்றை நடத்திச் செல்லும். பசுவும் கரடியும் ஒன்றாய் மேயும்: அவற்றின் குட்டிகள் சேர்ந்து படுத்துக்கிடக்கும்: சிங்கம் மாட்டைப் போல் வைக்கோல் தின்னும்: பால் குடிக்கும் குழந்தை விரியன் பாம்பின் வளையில் விளையாடும்: பால்குடி மறந்த பிள்ளை கட்டுவிரியன் வளையினுள் தன் கையை விடும். என் திருமலை முழுவதிலும் தீமை செய்வார் எவருமில்லை: கேடு விளைப்பார் யாருமில்லை: ஏனெனில், கடல் தண்ணீரால் நிறைந்திருக்கிறது போல, மண்ணுலகம் ஆண்டவராம் என்னைப் பற்றிய அறிவால் நிறைந்திருக்கும்.
அன்புள்ளங்களே, வியாபார உலகம், விளம்பர உலகம் காட்டும் பல கனவுகளை, நமது திரைப்படங்களில் நாயகர்கள் சொல்லும் வசனங்களை, செய்யும் சாகசங்களைக் கண்டு இவை உண்மையாகக் கூடாதா என்று எங்கும் நாம், இறைவாக்கினர் எசாயாவின் கனவையும் ஏன் அப்படி நினைத்து ஏங்கக் கூடாது? ஏங்குவோம். உலகில் நல்லவைகள் அபரிமிதமாக நடக்க வேண்டும் என்று ஏங்குவோம்.
இந்த நிகழ்ச்சியை வத்திக்கான் வானொலியின் தமிழ் ஒலிபரப்பில் கேட்டுப் பயன் பெறவும், உங்கள் கருத்துக்களைக் கூறவும் அழைக்கிறேன். வத்திக்கான் வானொலியின் இணையதள முகவரி: www.vaticanradio.org
02 December, 2010
The ‘YOU’ God in our lives… 'அவர்' இலிருந்து 'நீர்' ஆக மாறும் கடவுள்...
http://www.vcmagazine.org/vcm/v11/03/darkness1.jpgI never dreamt that I would be doing my 23rd reflection of Psalm 23 and still be at the half way mark. This was possible only because of the comments I receive for my reflections from you, my friends. Your interest makes my task more rewarding as well as challenging. Let’s keep the journey going.
We are now at the half way point. The words: “I fear no evil for Thou art with me” is physically at the centre of this Psalm. It is also thematically the centre of Psalm 23. As we have been saying often during our reflections on this Psalm, the psalmist does not paint a glorious picture of this world, but a comforting, consoling picture of the Shepherd who would accompany us through this topsy-turvy, troubled world.
This central verse of the Psalm is also special in another way. Till this line, the psalmist talks about God. From here on, he talks to God. To understand this shift, we need to look at the first four verses of Psalm 23. Here they are:
The LORD is my shepherd, I lack nothing.
He makes me lie down in green pastures,
he leads me beside quiet waters,
he refreshes my soul.
He guides me along the right paths for his name’s sake.
In the first three verses God is addressed in the third person singular as ‘He’. From verse 4, the psalmist begins using the second person singular ‘you’ till the end of the psalm.
Even though I walk through the darkest valley,
I will fear no evil, for you are with me;
your rod and your staff, they comfort me.
Martin Buber once tried to explain the difference between theology and religion by saying that theology was talking about God while religion was experiencing God. The difference between them, he suggested, was the difference between reading a menu and eating dinner. (Harold Kushner) Applying this simile to this Psalm, we discover that the psalmist was trying to talk about God in the first three verses and then begins to pray to God.
It is also interesting to note this change from ‘He’ to ‘You’ occurs while the psalmist was 'walking through the valley of the shadow of death'. This change is significant for us to see what suffering can do to us. Kushner says: “The conventional assumption is that when bad things happen to us, they cause us to lose faith in God… And all too often, that conventional wisdom is true. When my wife and I attended the monthly meetings of The Compassionate Friends after our son’s death, we would meet people who were so angry at God that they had not set foot in a church or synagogue for years… There were times when I would not tell the other parents I was a rabbi, so as not to provoke the pain and rage that religion stirred up in those people.”
I have experienced similar situations in my life. When I was present in a time of tragedy, those who knew me as a priest would raise very angry, difficult questions about God. It was not easy for me to answer them and quite many times I was disturbed by the situation as well. But, there were also situations in which people have shared some very rare insights about God and pain while they were at the peak of pain themselves. These insights cannot easily be found in theological treatises.
Pain can drive us away from God or take us to the very bosom of the Father. When I was talking about the first verse of this Psalm, I shared the incident of Brian Sternberg, the promising pole vault champion, who suffered paralysis of his whole body down from his neck due to a freak accident while training. In his famous address to fellow athletes he had shared what it took to bring God to the centre of his life.
“My friends... Oh, I pray to God that what has happened to me will never happen to one of you. I pray that you’ll never, know the humiliation, the shame of not being able to perform one human act. Oh, I pray to God you will never know the pain that I live with daily. It is my hope and my prayer that what has happened to me would never happen to one of you. Unless, my friends, that’s what it takes for you to put God in the center of your life.” The impact of Brian’s words was electrifying. No one there will ever forget them.
This extract is taken from the parish bulletin of St. Anthony’s Parish, White River Jct, Vt.
http://www.stanthonysvt.org/bulletins/2009/april26/Bulletin.pdf
We pray that God becomes a ‘second person’ (YOU) in our lives and not a third-remote-person. We also pray that this ‘second person’ becomes the ‘first person’ in our lives – that is, a total identification of God with ourselves – as we experience in the spirituality of the east. We pray that we experience this ‘first person’ especially when we go through the valley of the shadow of death.
Even though I walk through the darkest valley,
I will fear no evil, for YOU are with me;
We are now at the half way point. The words: “I fear no evil for Thou art with me” is physically at the centre of this Psalm. It is also thematically the centre of Psalm 23. As we have been saying often during our reflections on this Psalm, the psalmist does not paint a glorious picture of this world, but a comforting, consoling picture of the Shepherd who would accompany us through this topsy-turvy, troubled world.
This central verse of the Psalm is also special in another way. Till this line, the psalmist talks about God. From here on, he talks to God. To understand this shift, we need to look at the first four verses of Psalm 23. Here they are:
The LORD is my shepherd, I lack nothing.
He makes me lie down in green pastures,
he leads me beside quiet waters,
he refreshes my soul.
He guides me along the right paths for his name’s sake.
In the first three verses God is addressed in the third person singular as ‘He’. From verse 4, the psalmist begins using the second person singular ‘you’ till the end of the psalm.
Even though I walk through the darkest valley,
I will fear no evil, for you are with me;
your rod and your staff, they comfort me.
Martin Buber once tried to explain the difference between theology and religion by saying that theology was talking about God while religion was experiencing God. The difference between them, he suggested, was the difference between reading a menu and eating dinner. (Harold Kushner) Applying this simile to this Psalm, we discover that the psalmist was trying to talk about God in the first three verses and then begins to pray to God.
It is also interesting to note this change from ‘He’ to ‘You’ occurs while the psalmist was 'walking through the valley of the shadow of death'. This change is significant for us to see what suffering can do to us. Kushner says: “The conventional assumption is that when bad things happen to us, they cause us to lose faith in God… And all too often, that conventional wisdom is true. When my wife and I attended the monthly meetings of The Compassionate Friends after our son’s death, we would meet people who were so angry at God that they had not set foot in a church or synagogue for years… There were times when I would not tell the other parents I was a rabbi, so as not to provoke the pain and rage that religion stirred up in those people.”
I have experienced similar situations in my life. When I was present in a time of tragedy, those who knew me as a priest would raise very angry, difficult questions about God. It was not easy for me to answer them and quite many times I was disturbed by the situation as well. But, there were also situations in which people have shared some very rare insights about God and pain while they were at the peak of pain themselves. These insights cannot easily be found in theological treatises.
Pain can drive us away from God or take us to the very bosom of the Father. When I was talking about the first verse of this Psalm, I shared the incident of Brian Sternberg, the promising pole vault champion, who suffered paralysis of his whole body down from his neck due to a freak accident while training. In his famous address to fellow athletes he had shared what it took to bring God to the centre of his life.
“My friends... Oh, I pray to God that what has happened to me will never happen to one of you. I pray that you’ll never, know the humiliation, the shame of not being able to perform one human act. Oh, I pray to God you will never know the pain that I live with daily. It is my hope and my prayer that what has happened to me would never happen to one of you. Unless, my friends, that’s what it takes for you to put God in the center of your life.” The impact of Brian’s words was electrifying. No one there will ever forget them.
This extract is taken from the parish bulletin of St. Anthony’s Parish, White River Jct, Vt.
http://www.stanthonysvt.org/bulletins/2009/april26/Bulletin.pdf
We pray that God becomes a ‘second person’ (YOU) in our lives and not a third-remote-person. We also pray that this ‘second person’ becomes the ‘first person’ in our lives – that is, a total identification of God with ourselves – as we experience in the spirituality of the east. We pray that we experience this ‘first person’ especially when we go through the valley of the shadow of death.
Even though I walk through the darkest valley,
I will fear no evil, for YOU are with me;
your rod and your staff, they comfort me.
Dear Friends,This homily was broadcast on Vatican Radio (Tamil Service). Kindly visit www.vaticanradio.org and keep in touch. Thank you.
23ம் திருப்பாடலின் 23ம் பகுதியை இன்று ஆரம்பிக்கிறோம். இத்திருப்பாடலின் தேடல்கள் இத்தனை பகுதிகளாகத் தொடரும் என்று நான் கனவிலும் எண்ணிப் பார்க்கவில்லை. நமது தேடல்கள் இவ்விதம் தொடர்வதற்கு நான் மட்டும் பொறுப்பில்லை என்பதை அறிவேன். நமது தேடல் பலருக்கும் பல வழிகளில் உதவியாக இருக்கிறது என்பதோடு, ஒரு சிலர் உங்கள் கடிதங்கள், மின்னஞ்சல்கள் மூலம் இன்னும் சில கோணங்களில் சிந்திக்க என்னைத் தூண்டி வருகிறீர்கள். உங்களது ஆர்வம் என்னை இன்னும் அதிகக் கவனத்துடன் இந்தத் தேடலைத் தொடர வைக்கிறது. நாம் இணைந்து மேற்கொள்ளும் இந்தத் தேடலில் ஆயனாம் இறைவன் நம்மைத் தொடர்ந்து வழிநடத்துவார் என்ற நம்பிக்கையுடன், நம் பயணத்தைத் தொடர்வோம்.
இன்றையத் தேடலில் 23ம் திருப்பாடலின் மையப் பகுதிக்கு வந்திருக்கிறோம். "நீர் என்னோடு இருப்பதால், எத்தீங்கிற்கும் அஞ்சிடேன்." என்ற வரிதான் இத்திருப்பாடலின் நடுவில் காணப்படும் வரிகள். 23ம் திருப்பாடலின் கருத்து முழுவதையும் ஒரு வரியில் சொல்ல வேண்டும் என்றால், அது இந்த வரியாகத் தான் இருக்கும். இந்த வரிக்கு முந்திய வரிகள் இந்தக் கருத்திற்கு முன்னுரையாகவும், இனி வரும் வரிகள் இந்தக் கருத்தின் தொடர்ச்சியாகவும் இருப்பதைப் பார்க்கலாம்.
"நீர் என்னோடு இருப்பதால், எத்தீங்கிற்கும் அஞ்சிடேன்." என்ற வரியில் இன்னுமொரு சிறப்பும் உண்டு. அதை உணர வேண்டுமெனில், இந்தத் திருப்பாடலின் முதல் நான்கு திருவசனங்களையும் சேர்த்து பார்க்க வேண்டும். இந்த முதல் நான்கு திருவசனங்களையும் நிதானமாகக் கேட்போம், ஒரு சிறு தியானத்தில் இப்போது மூழ்குவோம்.
திருப்பாடல் 23: 1-4
1 ஆண்டவரே என் ஆயர்: எனக்கேதும் குறையில்லை. 2 பசும்புல் வெளிமீது எனை அவர் இளைப்பாறச் செய்வார்: அமைதியான நீர்நிலைகளுக்கு எனை அழைத்துச் செல்வார். 3 அவர் எனக்குப் புத்துயிர் அளிப்பார்: தம் பெயர்க்கேற்ப எனை நீதிவழி நடத்திடுவார்: 4 மேலும், சாவின் இருள்சூழ் பள்ளத்தாக்கில் நான் நடக்க நேர்ந்தாலும், நீர் என்னோடு இருப்பதால் எத்தீங்கிற்கும் அஞ்சிடேன்: உம் கோலும் நெடுங்கழியும் என்னைத் தேற்றும்.
முதல் மூன்று திரு வசனங்களில் திருப்பாடலின் ஆசிரியர் ஆண்டவரை ஒரு ஆயனாகக் குறிப்பிட்டு பேசும் போது, "அவர்" என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தியுள்ளார்.
புல்வெளி மீது அவர் இளைப்பாறச் செய்வார்.
நீர் நிலைகளுக்கு அவர் அழைத்துச் செல்வார்.
அவர் எனக்குப் புத்துயிர் அளிப்பார்.
அவர் எனை நீதி வழி நடத்திடுவார்.
என்று ஆயனின் அற்புத குணங்களை விவரிக்கிறார் ஆசிரியர்.
நான்காம் திருவசனத்திலிருந்து "அவர்" என்ற வார்த்தைக்குப் பதில் "நீர்" என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்துகிறார்.
நீர் என்னோடு இருப்பதால் நான் அஞ்சமாட்டேன்.
உமது கோல் என்னைத் தேற்றும்.
நீர் எனக்கு விருந்தினை ஏற்பாடு செய்கிறீர்.
நீர் என் தலையில் நறுமணத் தைலம் பூசுகின்றீர்...
என்று இப்பாடலின் இறுதிவரை இறைவனுடன் நேரடியாகவே பேசுகிறார் ஆசிரியர்.
‘அவர்’ என்று ஆயனைப் பற்றி பேசி வந்தவர், ‘நீர்’ என்று ஆயனிடம் பேச ஆரம்பித்துள்ளது அழகான மாற்றம், நம்மை ஆழமாகச் சிந்திக்க வைக்கும் ஒரு மாற்றம். 'அவர்' என்ற வர்ணனை ஆண்டவரைப் பற்றி பேசுவது. 'நீர்' என்பது ஆண்டவரோடு பேசுவது.
Martin Buber என்ற மேய்யியலாலரைக் குறித்து இரு வாரங்களுக்கு முன் நம் விவிலியத் தேடலில் குறிப்பிட்டோம். பிற மனிதரோடு நாம் கொள்ளும் உறவில் 'நான்-தாங்கள்' என்ற உயர்ந்த உறவும், 'நான்-அது' என்ற தவறான உறவும் வெளிப்படும் என்பதைச் சொன்னவர் Martin Buber. இதே அறிஞர் ஆண்டவனைப் பற்றி பேசுவது, ஆண்டவனை அனுபவிப்பது என்ற இரு நிலைகளைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார். ஆண்டவனைப் பற்றி பேசுவதை அவர் இறையியல் என்றும் ஆண்டவனை அனுபவிப்பதை மத உணர்வு என்றும் கூறுகிறார்.
இந்த வேறுபாட்டைக் காட்ட அவர் பயன்படுத்தும் எடுத்துக்காட்டு நமது அன்றாட வாழ்விலிருந்து வருவது. உணவு விடுதிக்குச் செல்கிறோம். நமது கையில் உணவு வகைகளின் பட்டியல் 'Menu' தரப்படுகிறது. என்னதான் அழகாகப் படங்களுடன் அங்குள்ள உணவு வகைகளை 'Menu' விவரித்தாலும், அது ஒருவேளை நம் கண்ணுக்கு விருந்தாகுமே தவிர, நாவுக்கு விருந்தாகாது, 'Menu'வை நம்மால் உண்ண முடியாது. அந்தப் பட்டியலில் உள்ள உணவு வகைகளை உண்ணும் போதுதான் நமது பசி அடங்கும்.
ஒரு சில நட்சத்திர உணவு விடுதிகளில் அந்த 'மெனு'வைப் பார்த்ததும், முக்கியமாக அதில் குறிக்கப்பட்டுள்ள விலைகளைக் கண்டதும் பசியெல்லாம் பயந்து ஒளிந்து கொண்ட அனுபவங்களும் நம்மில் பலருக்கு இருக்கும். 'மெனு'வை வாசிப்பதற்கும் அதிலுள்ள உணவை உண்பதற்கும் உள்ள வேறுபாடு பெரிது. அதேபோல், இறைவனைப் பற்றி பேசுவதற்கும், அவரைப் பற்றிய புத்தகங்களை வாசிப்பதற்கும் இறைவனை வாழ்வில் அனுபவிப்பதற்கும் வேறுபாடுகள் அதிகம் உண்டு.
கடவுளைப் பற்றி 'அவர்', 'இவர்' என்று பேசும்போது அது இறையியல் ஆகிறது. கடவுளிடம் 'நீர்' என்று மரியாதை கலந்த பாசத்தோடும், வேறு சில சமயங்களில் 'நீ' என்று நெருங்கிய உறவோடும், உரிமையோடும் பேசும்போது அது செபமாகிறது. இறைவனை உரிமையோடு, ஆழ்ந்த உறவோடு 'நீ' என்று அழைத்து எழுதப்பட்டுள்ள பக்தி இலக்கியங்கள் பல ஆயிரம் தமிழ் மொழியில் உண்டு என்பது நாம் அனைவரும் பெருமை கொள்ளும் ஒரு அம்சம்.
மத உணர்வுகளின் மையம் செப உணர்வு. திருப்பாடல் 23ன் ஆசிரியர் முதல் மூன்று திருவசனங்களில் 'அவர்' என்று ஆயனை விவரித்து விட்டு, நான்காம் வரியிலிருந்து தன் செபத்தை ஆரம்பிக்கிறார். இந்த வேறுபாடு நிகழும் வரியும் முக்கியமான ஒரு வரி... சாவின் நிழலும், இருளும் சூழ்ந்த பள்ளத்தாக்கில் அவர் நடக்கும் போது, 'நீர்' என்று இறைவனிடம் பேச ஆரம்பிக்கிறார்.
துன்பங்கள் நம்மைத் துரத்தும் போது, அல்லது நம்மைச் சூழ்ந்து நெருக்கும் போது, நாம் இறைவனை விட்டு அகன்று விடுகிறோம்; இறைவனை நம் வாழ்விலிருந்து அகற்றி விடுகிறோம். துயரத்தில் ஆழ்ந்தவர்கள் பலர் கோவிலை, மதத்தை, கடவுளை மறந்து, மறுத்து வாழ்கின்றனர் என்பதை நாம் அறிவோம். Harold Kushnerம் அவரது மனைவியும் தங்கள் மகன் Aaronஐ இழந்தபோது, The Compassionate Friends என்ற குழுவில் சேர்ந்து சாவின் நிழல் சூழ்ந்த பள்ளத்தாக்கை அவர்கள் கடந்த அனுபவத்தைப் பற்றி பேசினோம். அந்தக் குழுவில் ஒரு சில பெற்றோர் அந்த பள்ளத்தாக்கிலிருந்து வெளியேறாமல் தங்கிவிட்டதையும் Kushner சுட்டிக் காட்டினார். இப்படி துன்பத்தில் உறைந்து விட்ட பெற்றோரிடம் தான் ஒரு யூதமத குரு என்பதைச் சொல்ல Kushner தயங்கியதாகக் குறிப்பிடுகிறார். அவர் குரு என்று தெரிந்தால், அது அப்பெற்றோர் கடவுள் மீது கொண்டிருந்த வெறுப்பை, கோபத்தை மேலும் தூண்டி விடும் என்ற காரணத்தால் தன்னை ஒரு குரு என்று அவர் அடையாளப்படுத்தவில்லை என்று கூறுகிறார். நானும் இது போன்ற அனுபவத்தை சந்தித்திருக்கிறேன். நான் குரு என்று தெரிந்ததும், துயரத்தில் இருப்பவர்கள் என்னிடம் கேள்விகளை, மிகச் சங்கடமான கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளனர். நான் பதில் சொல்ல முடியாமல் தவித்திருக்கிறேன். அவர்கள் கடவுள் மீது காட்டிய கோபம் என்னையும் பாதித்திருக்கிறது.
ஆனால், ஒரு சில நேரங்களில் இதற்கு நேர் மாறான உணர்வுகளும் வெளியாகியுள்ளன. துன்பத்தில் இருப்பவர்கள் குருவைக் கண்டதும், கடவுளைப் பற்றி அதிகம் பேசி, பல ஆழ்ந்த கருத்துக்களைக் கூறியதையும் நான் பார்த்திருக்கிறேன். அவர்கள் அந்நேரங்களில் என்னிடம் பகிர்ந்து கொண்ட ஆழமான எண்ணங்கள் நான் பயின்ற இறையியல் பாடங்களை விட உன்னதமானவை. இந்தப் பகிர்வுகளால் நான் அதிகம் வளர்ந்திருக்கிறேன். இது போன்ற அனுபவங்கள் உங்களுக்கும் கட்டாயம் இருந்திருக்கும். தங்கள் கோபத்தால், கேள்விகளால் நம்மைப் பாதித்தவர்களையும், துன்பத்தின் நடுவிலும் தங்கள் ஆழ்ந்த எண்ணங்களால், விசுவாசத்தால் நம்மை வளர்த்தவர்களையும் இந்த நேரத்தில் நினைத்துப் பார்த்து, இறைவனுக்கு நன்றி சொல்வோம்.
“ஆண்டவர் என் ஆயன் எனக்கேதும் குறையில்லை” என்ற முதல் வரியைச் சிந்திக்கும் போது, Brian Sternberg என்ற Pole Vault வீரரைப் பற்றிப் பேசினோம். Pole Vault பயிற்சியில் ஏற்பட்ட ஒரு விபத்தால் அவர் கழுத்துக்குக் கீழ் செயலிழந்து போனார் என்றும், தன் விபத்தைக் குறித்து அவர் பிற விளையாட்டு வீரகளுடன் பகிர்ந்து கொண்ட அந்த சம்பவத்தையும் குறிப்பிட்டோம். அப்போது அவர் சொன்ன வார்த்தைகளை மீண்டும் உங்களுக்கு நினைவு படுத்துகிறேன்:
“என்னருமை நண்பர்களே, விளையாட்டு வீரர்களே, ஐந்தாண்டுகளுக்கு முன் வரை உங்களில் ஒருவனாக நான் இருந்தேன். புகழின் உச்சியில் இருந்தேன். இன்று, இதோ இந்த நிலையில் இருக்கிறேன். எனக்கு நடந்தது உங்கள் யாருக்கும், இந்த உலகில் எந்த மனிதருக்கும், நடக்கக் கூடாதென்று தினமும் நான் இறைவனை வேண்டுகிறேன். சராசரி மனிதன் செய்யக்கூடிய செயல்கள் எதையும் செய்ய முடியாமல் நான் தினமும் அனுபவிக்கும் அவமானத்தை, சித்ரவதையை நீங்கள் யாரும் அனுபவிக்கக் கூடாதென வேண்டுகிறேன். எனக்கு நடந்தது உங்களில் யாருக்கும் நடக்கக் கூடாது என்பதே என் செபம், என் விருப்பம், என் நம்பிக்கை... ஆனால்...” Brian பேசுவதைக் கொஞ்சம் நிறுத்தினார். அரங்கமே ஆழ்ந்த அமைதியில் அவர் சொல்லப்போவதை இன்னும் உன்னிப்பாகக் கேட்டது. “ஆனால், இந்த வழியாகத் தான் கடவுள் உங்கள் வாழ்வின் மையத்திற்கு வரவேண்டும் என்றால், அப்படியே வரட்டும்.”
Brian சொன்ன அனைத்து வார்த்தைகளும், முக்கியமாக, அவர் சொன்ன அந்த இறுதி வார்த்தைகள் அரங்கத்தில் இருந்த அனைவர் மனதிலும் ஆழ்ந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. அவர்கள் விசுவாசத்திற்கு ஒரு சவாலாக இருந்தன. "இந்த வழியாகத் தான் கடவுள் உங்கள் வாழ்வின் மையத்திற்கு வரவேண்டும் என்றால், அப்படியே வரட்டும்."
துன்பங்கள் கடவுளை நம் வாழ்விலிருந்து துரத்திவிடும் அல்லது அவரை வாழ்வின் மையமாக மாற்றி விடும். நமக்காக இப்போது வேண்டுவோம். சிறப்பாக, தங்கள் வாழ்விலிருந்து இறைவனைத் துரத்தி விட்டு, தவித்துக் கொண்டிருக்கும் உள்ளங்களுக்காகச் செபிப்போம்.
துன்ப நேரத்தில் இறைவா உம்மை நாங்கள் காண முடியாமல் இருள் சூழ்ந்தாலும், நீர் எம்மோடு இருப்பதை உணரச் செய்தருளும். துன்பத்தின் பாரங்களால் மனமும், உடலும் துவண்டு தங்கள் பார்வையை இருளில் இன்னும் அதிகம் புதைத்துக் கொள்ளும் உள்ளங்களை இப்போது உம்மிடம் கொணர்கிறோம், இறைவா. அன்பு ஆயனே, அவர்கள் வாழ்வின் மையத்திற்கு நீர் மீண்டும் வர வேண்டும்.
இந்த நிகழ்ச்சியை வத்திக்கான் வானொலியின் தமிழ் ஒலிபரப்பில் கேட்டுப் பயன் பெறவும், உங்கள் கருத்துக்களைக் கூறவும் அழைக்கிறேன். வத்திக்கான் வானொலியின் இணையதள முகவரி: www.vaticanradio.org
Subscribe to:
Comments (Atom)
