We’ve all… Got Talent திறமைகள்... நம் அனைவருக்கும்...

The Parable of the Talents

http://www.sermons.com/samplePowerPoints.asp

‘Classifieds’ are a special type of advertising that dominate our newspapers especially on week-ends. 20 years back there was a classified ad in one of the U.S. newspapers which read like this: "If you are lonely or have a problem, call me. I am in a wheelchair and seldom get out. We can share our problems with each other. Just call. I'd love to talk." The author of this ad was Nancy. Tony Campolo talks of Nancy in his book: ‘Wake Up America –Answering God’s Radical Call While Living in the Real World’. Here is a write-up on Nancy and her ministry:

Her name is Nancy and she lives in Philadelphia. She is crippled and confined to a wheelchair, yet she has developed a unique ministry to hurting and lonely people. She runs ads in the personal section of the newspaper that read: If you are lonely or have a problem, call me… The results: each week at least thirty calls come in. She spends her days comforting and counselling people — and has become someone upon whom literally hundreds of people have leaned.

When Tony Campolo asked her how she became crippled, she told him, “By trying to commit suicide.” She went on: “I was living alone, had no friends, hated my job and was constantly depressed. I decided to jump from the window of my apartment. Instead of being killed, I was paralyzed from the waist down. The second night I was in the hospital, Jesus appeared to me and told me that I had a healthy body and a crippled soul, but from then on I’d have a crippled body and a healthy soul. I gave my life to Christ right there and then. When I got out of the hospital, I tried to think of how a woman like me in a wheelchair could do some good, and I came up with the idea of putting the ad in the newspaper. And the rest, as they say, is all history.”

http://0183792.netsolhost.com/070906.pdf

Many persons who, although wheel-chair-bound, are a source of inspiration to thousands of people in the world. For these persons the wheel chair is not a hurdle or a ‘handicap’ but a nursery that gives birth to hope in the hearts of people. Each one of us is created with our gifts of strengths and weaknesses. Weakness… a gift? I dare say yes. For Nancy, her weakness was a gift, she was willing to share with others. If our perspective changes, then our weakness also will change.

Today’s gospel invites us to take stock of our strengths and weaknesses – God-given talents – so that we can give a proper account of our lives. Taking stock and submitting accounts are some of the usual exercises we undertake when we come to the end of a year. We are approaching the end of another Litrugical year and hence we are given a chance to reflect on ‘submitting an account’ of our talents – the parable of the Talents.

This parable is found in Matthew’s Gospel (25: 14-30) as well as in Luke’s Gospel (19:11-27). When we compare these two versions, we get an insight into what we consider as ‘talents’. Matthew’s gospel talks of unequal distribution of talents – five, two and one – ‘to each according to his ability.’ (Mt. 25:15) while Luke’s gospel talks of equal distribution: Ten persons entrusted with ten pounds. (Lk. 19:13). Luke’s version seems to give us a picture of an ideal world where everyone gets equal share and opportunity. Matthew’s version gives us a picture of the real world. We know that in the real world, talents are not equally distributed to everyone. Even among siblings in a family one seems loaded with talents while another seems to lack talents as well as opportunities.

This point of view emerges from our identifying ‘talent’ as what can be ‘shown’ to others. Most of us are aware of the famous TV show – ‘Got Talent’. This reality show which, probably, began as ‘America’s Got Talent’ and ‘Britain’s Got Talent’, has now spread over 66 countries. The ‘talent’ spoken of here is that which can be ‘exhibited’ in front of others – in terms of art, sports etc. Unfortunately, the ‘talents’ promoted by the commercial world, bring in competition and all the complexes associated with competition – like dejection, discouragement and self-pity! We are also sadly aware of some of these ‘talent’ shows where children are involved. These children go through hell and some of them end up as drug-addicts!

Most of us identify ‘talents’ with intelligence, artistry or excellence in some form that can be seen. We don’t think seriously about talents that are present in every one of us… talents that do not show off; but come to our aid when required – talents to love, to share, to care, to counsel etc. From this perspective, we feel that Luke would be closer to truth – namely, that all of us are given varied talents and in good measure.

We know the famous story of the boatman and the scholar crossing the river. The scholar was trying to prove to the boatman that he had lost much of his life by not learning great literary pieces or the scriptures. The boatman kept quiet. In midstream, the boat developed a leak and began to sink. The boatman asked the scholar whether he knew swimming and the scholar said ‘No’. Then the boatman said that the scholar had lost his whole life; jumped into the river and swam away. My own gut feeling is that the boatman would have dragged the scholar along to the other shore with him.

Talents are very many and varied. Our idea of talents is pretty narrow. Unfortunately, due to this wrong understanding of ‘talents’, we bury our own unique talents; keep brooding over what we don’t have and waste our time. When the time comes for us to submit an account of our talents, out account statement would be a long a list of excuses.  We see this pattern when we analyse how the three persons in the parable present their account.

The first two persons who were able to multiply the talents given to them, came forward and talked about the talents given to them and what they were able to achieve. The third person, however, did not talk about the talent. He talked about the one who gave the talent to him. He blamed the Master as the reason for his own inactivity: “Master, I knew you to be a hard man, reaping where you did not sow, and gathering where you did not winnow; so I was afraid, and I went and hid your talent in the ground. Here you have what is yours.” (Mt. 25:24-25) It would be helpful if we can examine ourselves and see how much of this person’s attitude has rubbed onto us. How much of our life has been wasted in ‘blame game’?

The judgement given by the master in this parable is very harsh and seems out of proportion. Part of the master’s statement is very challenging, especially in the context of the world where the divide between the ‘haves’ and the ‘have-nots’ is appalling. The challenging statement goes like this: “Take the talent from him, and give it to him who has the ten talents. For to every one who has, will more be given, and he will have abundance; but from him who has not, even what he has will be taken away.” (Mt.25:28-29) From the standpoint of social justice, this statement must be completely reversed. ‘Take a few talents from the one who has ten, and give them to this man who has only one.’ We must understand that Jesus is not giving us a lesson on social justice in this parable. His point is that each of us is accountable to what is entrusted to us… no excuses!

Herman Cain, former CEO and president of Godfather's Pizza, a candidate for the 2012 U.S. Republican Party presidential nomination, was raised in poverty. He credits his hard-working father for his success in life. In addition to his father, Herman Cain also found inspiration from Dr. Benjamin Elijah Mays, a former president of Morehouse College. Dr. Mays taught Herman a poem that has guided him through the ups and downs of life. It is as follows:

"Life is just a minute; only sixty seconds in it,

Forced upon you, can't refuse it. Didn't seek it, didn't choose it,

But it's up to you to use it. You must suffer if you lose it,

Give an account if you abuse it,

Just a tiny little minute; but eternity is in it."

The Parable of the Talents teaches us clearly that we will be held accountable for our “stewardship” of our lives, especially of our time. May the parable of the talents teach us how to look at varied ‘talents’ that are within and around us. May we have the creative courage and generosity to put to use all the god-given talents and opportunities and thus multiply happiness in the world.

Got Talent – Logo

http://imgkid.com/got-talent-logo.shtml 

சனி, ஞாயிறு ஆகிய வார இறுதி நாட்களில் பல செய்தித்தாள்கள் ‘Classifieds’ எனப்படும் குட்டி விளம்பரங்களைத் தாங்கிவரும். ‘வேலைக்கு ஆட்கள் தேவை’, ‘மணமகன் அல்லது மணமகள் தேவை’, ‘வீட்டு மனை வாங்க, விற்க’ என்று பலவகையில் இந்த விளம்பரங்கள் இருக்கும். 20 ஆண்டுகளுக்கு முன் அமெரிக்காவில் வெளியான ஒரு குட்டி விளம்பரத்தில் இவ்வரிகள் காணப்பட்டன:

"நீங்கள் தனிமையில் இருந்தாலோ, அல்லது உங்களுக்கு ஏதேனும் பிரச்சனைகள் என்றாலோ தொலைபேசியில் என்னைக் கூப்பிடுங்கள். நான் ஒரு சக்கர நாற்காலியில் வாழ்கிறேன். அதனால், நான் எங்கும் வெளியில் செல்வதில்லை. நாம் தேவைப்பட்ட நேரம் தொலைபேசியில் பேசலாம். கூப்பிடுங்கள்" என்று அந்த விளம்பர வரிகள் இருந்தன. இந்த வரிகளை விளம்பரப்படுத்தியவர் நான்சி என்ற இளவயது பெண். இந்த விளம்பரம் பலரின் கவனத்தை ஈர்த்தது. நான்சியுடன் ஒவ்வொரு நாளும் குறைந்தது ஆறு அல்லது ஏழு பேர் தொலைபேசியில் பேசி, தங்கள் பிரச்சனைகளைப் பகிர்ந்துகொண்டனர்.

நான்சி செய்து வந்த அற்புத பணியைக் குறித்து கேள்விப்பட்ட இவாஞ்செலிக்கல் சபையின் சிறந்த போதகரும், புகழ்பெற்ற எழுத்தாளருமான, Tony Campolo அவர்கள், நான்சியைத் தேடிச்சென்றார். அவர் நான்சியிடம், "உங்களைச் சக்கர நாற்காலியில் முடக்கிப் போட்டது எது?" என்று கேட்டார். நான்சி சொன்ன பதில் அவரை அதிர்ச்சியடையச் செய்தது. "நான் தற்கொலை முயற்சி செய்தேன். அதனால் இப்போது சக்கர நாற்காலியில் வாழ்கிறேன்" என்று ஆரம்பித்த நான்சி, தொடர்ந்து தன்னைப்பற்றி கூறினார்: "சிறுவயது முதல் நான் தனிமையில் துன்புற்றேன். எனக்கென்று நண்பர்கள் இல்லை. நான் செய்து வந்த வேலை எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. ஒரு நாள் தற்கொலை செய்து கொள்ளும் முடிவுடன், நான் வாழ்ந்துவந்த அடுக்குமாடி கட்டிடத்திலிருந்து கீழே குதித்தேன். என் உயிர் போகவில்லை, ஆனால், அந்த விபத்தால் என் இடுப்புக்குக் கீழ் உணர்விழந்து போனேன். நான் மருத்துவ மனையில் இருந்தபோது, இயேசு எனக்குத் தோன்றி, 'நான்சி, இதுவரை நீ முழு உடலோடும், முடமான மனதோடும் வாழ்ந்து வந்தாய். இனிமேல் நீ முடமான உடலோடு வாழப்போகிறாய். ஆனால், உன் மனம் இனி முழுமையடைந்துள்ளது' என்று சொல்லிச் சென்றதை நான் உணர்ந்தேன்" என்று அவர் கூறினார்.

தன்னைப்போல் தனிமையில் வாடும் பலருக்கு, தான் எவ்வகையில் உதவிகள் செய்ய முடியும் என்பதைச் சிந்தித்த நான்சி, இந்த விளம்பரத்தை வெளியிட்டார். இன்றும் அவர் தனிமையில் துன்புறும் பலருக்கு ஒவ்வொரு நாளும் ஆலோசனைகள் வழங்கி வருகிறார். வழக்கமாக சக்கர நாற்காலியில் இருப்பவர்கள் பிறரது உதவிகளைத் தேட வேண்டியிருக்கும். தன்னைக் கவனித்துக்கொள்ள ஆட்கள் தேவை என்று அவர்கள் விளம்பரங்கள் கொடுக்க வாய்ப்புண்டு. ஆனால், நான்சியைப் பொருத்தவரை, உதவிகள் பெறுவதைவிட, தருவதையே அவர் தன் குறிக்கோளாகக் கொண்டு வாழ்ந்து வருகிறார்.

சக்கர நாற்காலியில் இருந்தபடியே சரித்திரம் படைத்துள்ள, சாதனைகள் புரிந்துள்ள பலரைப் பற்றி நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். அவர்களுக்கு சக்கர நாற்காலி ஒரு சிறையோ, அல்லது குறையோ அல்ல. மாறாக, மற்றவர் குறை தீர்க்கும் ஒரு வழியாக அமைந்துள்ளது.

குறைகள், நிறைகள் இரண்டும் ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் தரப்பட்டுள்ள கொடைகள். குறைகள்...கொடைகளா? என்ற கேள்வி எழலாம். ஆம், குறைகளும் கொடைகள்தாம். குறைகளையும் கொடைகளாக மாற்றும் சக்தி நம் ஒவ்வொருவரிடமும் உள்ளது. நமக்குள்ள குறையைப் பெரிதுபடுத்தி, நம்மிடம் உள்ள மற்ற கொடைகளையும் பயன்படுத்தாமல் புதைத்து விடுகிறோமா என்ற கேள்வியை நமக்குள் எழுப்புகிறது இன்றைய நற்செய்தி. நமக்குத் தரப்பட்டுள்ள கொடைகள் அனைத்திற்கும் நாம் கணக்கு கொடுக்க வேண்டியிருக்கும் என்றும் இன்றைய நற்செய்தி நமக்கு இடித்துரைக்கிறது.

ஒவ்வோர் ஆண்டின் இறுதியில் நாம் மேற்கொள்ளும் ஒரு முயற்சி கணக்கு வழக்குகளை முடித்து ஒப்படைப்பது. வழிபாட்டு ஆண்டின் இறுதியில் இருக்கும் நாம் கணக்கு வழக்குகளை முடித்து, கடவுளிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும் என்பதை நினைவுறுத்த இன்றைய நற்செய்தியில் ‘தாலந்து உவமை’ நமக்குத் தரப்பட்டுள்ளது.

தாலந்து உவமை மத்தேயு நற்செய்தியிலும், லூக்கா நற்செய்தியிலும் சொல்லப்பட்டுள்ளது. இவ்விரு நற்செய்தி பகுதிகளையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, 'தாலந்து' அல்லது 'திறமை' என்பதைப் பற்றி இருவேறு கண்ணோட்டங்களைப் பார்க்க முடியும். மத்தேயு நற்செய்தியில் மூவரிடம் தாலந்துகள் தரப்படுகின்றன. ஒருவருக்கு ஐந்து, மற்றொருவருக்கு இரண்டு மூன்றாம் ஆளுக்கு ஒன்று என்று 'அவரவர் திறமைகளுக்கு ஏற்ப' (மத்.25:15) பிரித்துத் தரப்படுகின்றன. லூக்கா நற்செய்தியில் பத்து பேருக்கு ஆளுக்கு ஒரு 'மினா' நாணயம் சமமாக வழங்கப்படுகிறது. (லூக்.19:13)

ஒவ்வொருவருக்கும் சமமான வாய்ப்புக்கள், திறமைகள் வழங்கப்படுவதை லூக்கா நற்செய்தியில் கேட்கும்போது மனதுக்குத் திருப்தியாக உள்ளது. ஆனால், இது நடைமுறை வாழ்வில் நாம் காணும் எதார்த்தம் அல்ல என்றும் நம் மனம் சொல்கிறது. வாழ்வில் நாம் அடிக்கடி சந்திக்கும் எதார்த்தத்தை மத்தேயு நற்செய்தி சொல்வதுபோல் தெரிகிறது. ஒரே குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்தாலும், அவர்கள் மத்தியில் பலவகையான திறமைகள், வெவ்வேறு அளவில் உள்ளன.

America's Got Talent, Britain's Got Talent, என்று ஆரம்பித்து, இன்று உலகின் 66 நாடுகளில் 'Got Talent' என்ற தொலைக்காட்சி போட்டி நிகழ்ச்சி ஒளிபரப்பப்படுவதை நாம் அறிவோம். வர்த்தக, விளம்பர உலகம் நடத்தும் இத்தகைய போட்டிகளால், 'Talent' அல்லது, 'திறமை'  என்ற சொல்லை ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் வைத்துக் கொண்டாடும் ஆபத்து அதிகரித்துள்ளது. வர்த்தக, விளம்பர உலகம் வரையறுக்கும் இந்த 'Talent', போட்டி, பொறாமை, ஏக்கம், தன்னம்பிக்கை குறைவு ஆகிய ஆபத்தான உணர்வுகளை வளர்ப்பதிலேயே குறியாய் உள்ளது.

'Talent'' அல்லது, 'திறமை' என்ற சொல்லை வெறும் அறிவுத் திறமை, கலைத் திறமை, விளையாட்டுத் திறமை என்ற ஒரு குறுகிய கோணத்தில் பார்க்காமல், திறமை என்பதை பரந்துபட்ட கண்ணோட்டத்துடன் பார்த்தால், நம் அனைவருக்குமே பலவகைத் திறமைகள் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டுள்ளன என்பதைப் புரிந்துகொள்வோம். லூக்கா நற்செய்தியில் வழங்கப்பட்டுள்ள உவமை, இந்த உண்மையைத்தான் வலியுறுத்துகிறது. ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொருச் சூழலில் ஒவ்வொரு வகையில் திறமை பெற்றவர்கள் என்பதை எடுத்துச்சொல்ல நாம் அடிக்கடி பயன்படுத்தும் ஒரு கதை, படகோட்டியும், இலக்கிய மேதையும் ஆற்றில் பயணம் மேற்கொள்ளும் கதை. இலக்கியங்களைக் கரைத்துக் குடித்திருந்த மேதை, படகோட்டியின் அறியாமையைக் கண்டு பரிதாபப்பட்டார். ஆற்றின் நடுவே படகு சென்றபோது, அது சுழலில் சிக்கியது. அவ்வேளையில், நீச்சல் தெரியாமல் தத்தளித்த மேதையைக் கண்டு, படகோட்டி பரிதாபப்பட்டார். ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு வகையில் திறமை பெற்றுள்ளோம் என்பதை வலியுறுத்தும் அழகான கதை.

திறமைகள் பலவகை. வெளிப்படையாக, பலரையும் பிரமிக்க வைக்கும் வண்ணம் காட்டப்படும் திறமைகளையே நாம் பெரும்பாலும் 'திறமைகள்' என்று முத்திரை குத்தி, அதன் விளைவாக, நம்மில் பலர் துன்புறுகிறோம்.

இந்தத் திறமைகள் நம்மிடம் இல்லையே என்ற ஏக்கத்தில்,

நம்மிடம் உள்ளவை திறமைகள்தானா என்ற தயக்கத்தில்,

மற்றவர்களுக்கு இந்தத் திறமைகள் அதிகம் உள்ளனவே என்ற பொறாமையில்,

நம்மிடம் உள்ளத் திறமைகளை, நமக்கென்று இறைவன் சிறப்பாக வழங்கியுள்ள கொடைகளை நாம் சரிவர பயன்படுத்தாமல் புதைத்துவிடுகிறோம். இன்றைய நற்செய்தியை வாசிக்கும்போது, புதைக்கப்பட்ட ‘தாலந்தை’ப் பற்றியே அதிகமான எண்ணங்கள் எழுகின்றன.

தாலந்தைப் பெற்றவர்கள் கணக்கு கொடுக்க வரும்போது, அவர்கள் சொல்லும் கூற்றுகள் நம் சிந்தனையைத் தூண்டுகின்றன. 5 தாலந்துகளையும், 2 தாலந்துகளையும் பெற்றவர்கள், தங்களுக்குத் தரப்பட்ட கொடைகளைப் பற்றிப் பேசுகின்றனர். அக்கொடைகளைப் பலுகச் செய்ததால் தங்களுக்கு உண்டான மகிழ்வைக் கூறுகின்றனர். ஒரு தாலந்தைப் பெற்றவரோ, தனக்கு அளிக்கப்பட்ட கொடையைப் பற்றி பேசவில்லை. மாறாக, அந்தக் கொடையைத் தந்தவரைப் பற்றி குறை கூறுகிறார்:

“ஐயா, நீர் கடின உள்ளத்தினர்; நீர் விதைக்காத இடத்திலும் போய் அறுவடை செய்பவர்; நீர் தூவாத இடத்திலும் விளைச்சலைச் சேகரிப்பவர் என்பதை அறிவேன். உமக்கு அஞ்சியதால் நான் போய் உம்முடைய தாலந்தை நிலத்தில் புதைத்து வைத்தேன். இதோ, பாரும், உம்முடையது.” (மத்தேயு நற்செய்தி 25: 24-25)

என்ற வார்த்தைகளைக் கேட்கும்போது, வாழ்வில் நாம் பெற்றுள்ள பல கொடைகளை மறந்துவிட்டு, மறுத்துவிட்டு, அல்லது, புதைத்துவிட்டு, கடவுளை எத்தனை முறை குறை கூறியிருக்கிறோம் என்பதை எண்ணிப்பார்க்கலாம்.

இன்றைய நற்செய்தியின் இறுதியில் வரும் வரிகள் மிகவும் சவாலானவை. என்னைப் பொருத்தவரை, நற்செய்தியில் நான் சந்தித்துள்ள மிகப்பெரிய சவால் இது என்றே சொல்ல வேண்டும். சவாலான அந்த வரிகள் இவைதாம்:

மத்தேயு 25: 28-29

“அந்தத் தாலந்தை அவனிடமிருந்து எடுத்துப் பத்துத் தாலந்து உடையவரிடம் கொடுங்கள். ஏனெனில் உள்ளவர் எவருக்கும் கொடுக்கப்படும். அவர்கள் நிறைவாகப் பெறுவர். இல்லாதோரிடமிருந்து அவரிடமுள்ளதும் எடுக்கப்படும்.”

சமூகநீதி என்ற கண்ணோட்டத்திலிருந்து பார்த்தால், உள்ளவர்களிடமிருந்து செல்வங்களைப் பறித்து, இல்லாதவர்களுக்கு கொடுக்கவேண்டும். ஆனால், நற்செய்தியின் இக்கூற்று உள்ளவர்-இல்லாதோருக்கு இடையே உள்ள இந்த அநீதியை இன்னும் அதிகரிப்பதைப் போல் ஒலிக்கிறது. இயேசுவின் இந்த உவமை சமூக நீதியை நிலைநாட்ட சொல்லப்பட்ட உவமை அல்ல. சமூகநீதி பற்றி இயேசு வேறு பல இடங்களில் உவமைகளும், பாடங்களும் சொல்லித்தந்துள்ளார். இந்த உவமையில் இயேசு நமக்குக் கூற விழையும் ஒரே பாடம்... நம் ஒவ்வொருவருக்கும் தரப்பட்டுள்ள கொடைகளை எவ்விதம் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதற்கு நாம் முழு பொறுப்பையும் ஏற்கவேண்டும், வேறு சாக்குப்போக்குகள் சொல்லக்கூடாது என்ற ஒரே பாடம். இந்தக் கண்ணோட்டத்திலிருந்து பார்க்கும்போது உவமையின் இறுதி வரிகள் எனக்குச் சொல்லித்தந்த விளக்கம் இதுதான்: கொடைகளில் கவனம் செலுத்தி, அவற்றில் மகிழ்வும், நிறைவும் அடைவோர் அந்தக் கொடைகளைப் பலுகிப் பெருகச்செய்து மேலும் மேலும் நிறைவடைவர். இதைத்தான் "உள்ளவர் எவருக்கும் கொடுக்கப்படும்" என்ற வார்த்தைகள் சொல்வதாக நான் உணர்கிறேன்.

இதற்கு எதிர் துருவமாக இருப்பவர்கள் தங்கள் கொடைகளைப்பற்றி சிந்திக்காமல், குறைகளைப் பெரிதுபடுத்துபவர்கள். அந்தக் குறைகளை இறைவனே தந்தார் என்று குற்றம் சாட்டுபவர்கள். நிறைகளை மறந்துவிட்டு, குறைகளிலேயே கவனம் அனைத்தையும் செலவிடுவதால், இவர்களது நிறைகளும் கொடைகளும் புதையுண்டு போகின்றன. இதைத்தான், "இல்லாதோரிடமிருந்து அவரிடமுள்ளதும் எடுக்கப்படும்" என்று கூற்று சொல்வதாக நான் நினைக்கிறேன்..

நாம் ஒவ்வொருவரும் தனித் திறமை உடையவர்கள். நமது குறைகளையும் திறமைகளாக மாற்றும் வழிகள் உண்டு. நம் திறமைகளையும், கொடைகளையும் புதைத்து விடாமல், பலருக்கும் பல மடங்காகப் பயன்தரும் வகையில் வாழவே நாம் அழைக்கப்பட்டுள்ளோம். பயன்படுத்தாமல், புதைத்துவிடும் நம் கொடைகளுக்கு நாம் வாழ்வின் இறுதியில் கணக்கு கொடுக்க வேண்டும். 'தாலந்து உவமை' வழியே, உன்னதமான இவ்வுண்மைகளை நமக்குச் சொல்லித்தரும் இயேசுவுக்கு நாம் நன்றி சொல்வோம். இவ்வுண்மைகளை வாழ்வாக்க முயல்வோம்.

The Mother of all Christian Churches on earth கத்தோலிக்கத் திருமறையின் தாய் ஆலயம்

St John Lateran Basilica and Palace - Wikipedia

http://en.wikipedia.org/wiki/Lateran

As we grow older, we wish to get into the time machine and fly back-to-the-past. If possible, we take an actual trip to visit our childhood home, our first school etc. This desire is all the more intense if we have left these places and gone to another country. Living through our first birthday, the first day in school, the first swim in a pond, the first picnic with the family… is precious and at times sacred. Our first conscious visit to the Church may rank high in this list of ‘firsts’.

Today, the Catholic Church celebrates her first visit to a church. It took more than 300 years for this ‘first’ to happen. Christianity, as a new born child, received a cold welcome, rather, a ‘cold-blooded welcome’ into this world. After the cruel death of Jesus on Calvary, the Jews and the Romans began hunting the disciples and other followers of Christ. Roman emperors Nero, Domitian, Trajan, Hadrian, Valerian, Diocletian and others unleashed waves of violence against the Christians. Hence, Christians had to lead a hidden life. Their worship was done in secret, in underground caves.

When Constantine became the Roman Emperor in 306 A.D., things changed. By the persuasion of his saintly mother, Helena, Constantine issued the Edict of Milan in 313, giving religious freedom for Christians within the Roman Empire. As a result of this, Christians built their first Church. It was built on the property given to the Church by Emperor Constantine. On November 9, 324 A.D., Pope St. Sylvester consecrated the first public Christian church erected in the ancient City of Rome, with the name - “The Church of the Most Holy Saviour.” Centuries later, this Church was re-dedicated, to include the names of St John, the Baptist and St John, the Evangelist. At present the Basilica bears the Latin inscription : Archibasilica Sanctissimi Salvatoris et Sanctorum Iohannes Baptista et Evangelista in Laterano, which translates in English as Archbasilica of the Most Holy Saviour and Saints John the Baptist and the Evangelist at the Lateran.

When we celebrate the Feast of the Dedication of St John Lateran Basilica, we are celebrating not only the material edifice of the Basilica, but also the spiritual edifice, namely, the Christian Community built around the name of Christ. This Basilica, which is the first fruit of the religious freedom given to Christians, also invites us to celebrate this day as the victory of religious freedom. But, our present situation is far from a celebratory mood. Religious freedom is chained in many countries. Among all the religious groups suffering discrimination and persecution, Christians are more in number than any other group. It seems, as it were, the first three centuries of Christianity is being re-enacted without the Colosseum and hungry lions tearing Christians to pieces.

On November 4, a news item from Zenit ran a headline like this: New Global Religious Freedom Report Shows 116 of 196 Nations Curtail Liberty. It goes on to say: The survey - conducted by journalists and scholars (of Aid to the Church in Need) and covering the years 2012-2014 - shows that in 116 of the world’s 196 nations, freedom of worship is obstructed to one degree or another, ranging from mild harassment and discrimination to outright persecution and violence. The Report classifies 20 countries as manifesting a “high” degree of religious intolerance or active persecution.

The report also documents “aggressive atheism” alongside a rise in anti-Semitism in Western Europe, as well as “religious illiteracy” on the part of Western policy-makers that gravely complicates the conduct of foreign policy. (Zenit, November 4)

On the same day there were other Christian news agencies like Fides and AsiaNews which carried headlines to confirm that religious freedom is becoming a distant dream.

• Bishop of Islamabad: Couple burned alive, barbaric act shrouded by a guilty silence (AsiaNews)
• PAKISTAN - Married couple burned alive: Christians protest in Lahore, calling for the UN to intervene (Fides)
• Iraqi Prime Minister Tells Patriarch He'll Do More for Christians (Zenit)
• INDIA - The Bishops: "With silence, the government becomes an accomplice in the attacks on minorities" (Fides)

Historically, November 9, the Day when the Christian family consecrated its first Church, two other events drew my attention. Two historical events that are poles apart, demonstrate that human beings are capable of the depths of insanity and the heights of sanctity. On November 9, 1938, the holocaust of the Jewish race began in Germany. On November 9, 1989, the Wall of Berlin was brought down and Germany was reunited. This year Germany is celebrating the Silver Jubilee of this unification. As human beings, with the basic thirst for peace, we can surely take part in this celebration!

The Readings for the Feast of the Dedication of St John Lateran Basilica, focus on the theme of ‘the temple’. Prophet Ezekiel paints a picture of hope to the people enslaved in Babylon, that they will be able to go back to worship in the temple and the water proceeding from the temple is life-giving and productive. This assurance of the Prophet must have enkindled the hope of freedom in the hearts of the slaves.

While reflecting on the hope of the Israelites, I was drawn to a particular passage from the Encyclical ‘Lumen Fidei’ (The Light of Faith) of Pope Francis (and Pope Benedict) where he portrays beautifully and practically what Christian faith means:

Faith is not a light which scatters all our darkness, but a lamp which guides our steps in the night and suffices for the journey. To those who suffer, God does not provide arguments which explain everything; rather, his response is that of an accompanying presence, a history of goodness which touches every story of suffering and opens up a ray of light. (Lumen Fidei, No. 57)

The Gospel passage given for this Feast of the Dedication seems to be out of place. Why talk of the cleansing of the Jerusalem Temple on the day of Dedication of the Basilica? Our simple faith tells us that we need to go to the church or the temple to cleanse ourselves. But, here, Jesus cleanses the temple. This brings to our attention that even the holiest of places can become a market place (John 2:16) due to the uncontrollable avarice of human beings.

Jesus’ encounter with the Temple began when He was 12 years old. Even at that time, the Boy Jesus must have seen some anomalies in His Father’s House. Every year as He went to the Temple for His annual obligations, He must have come back with lots of questions… painful questions. This year He wanted to find an answer to His questions… Rather, He decided to become an answer to His questions.

Jesus identified himself with the poor who had agonising questions about God, who was locked up inside the Temple of Jerusalem by the selfish Priests and merchants. He sought a solution. He began cleansing the Temple. Some commentators would call this act of Jesus a miracle. How did He undertake such a daring act and still not get killed on the spot is a miracle indeed! What made Him do this? The Gospel says: "Zeal for the House of God consumed Him."

    

The temple authorities could see this zeal and they had no answer to this. Still, putting up a brave front, they questioned Jesus: "What sign have you to show us for doing this?" Jesus did not answer them directly but threw a challenge at them: "Destroy this temple, and in three days I will raise it up." A temple that took 46 years to be built can be built in three days? What a childish way of speaking!

Jesus spoke of a different temple – His own Body! The Body of Jesus, which was destroyed on the Cross, was built up anew in three days. In this temple there would be no more problems of meeting God; in this temple God cannot be bought; there will be no inner and outer courts in this temple to segregate people… All are welcome to meet God here!  

The head-on collision Jesus had with Jerusalem Temple leaves us with some pertinent questions:

If Jesus were to visit our churches, especially some ‘important’ (meaning ‘lucrative’) shrines, will he take up the whip again?

Are our visits to churches and shrines tied up with some business negotiations? Is our relationship to God, an indirect, give-and-take contract? Why do most of us stop going to church, when there seems to be ‘no gain’ going there? 

The Cleansing of the Temple

http://urantia.invisionzone.com

வயதில் வளர, வளர நமக்குள் மலரும் நினைவுகளும் வளரும். பொதுவாகவே, அவை மகிழ்வைத் தரும். அதுவும், நாம் பிறந்து வளர்ந்த ஊரிலிருந்து வெகு தூரத்தில், வேற்று நாட்டில் வாழ்ந்தால், இந்த நினைவுகள், நமது வேர்களைத் தேடிச்செல்லும் ஆவலைக் கூட்டும். நாம் பிறந்த வீடு, திருமுழுக்கு பெற்ற கோவில், பயின்ற பாலர் பள்ளி இவற்றைக் காண்பதற்கு மேற்கொள்ளும் பயணத்தில் குடும்பத்தையும் உடன் அழைத்துச் சென்றால், அவர்களுக்குக் கதை, கதையாய் சொல்லி மகிழ்வோம்.

இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்று, நம் பெற்றோர் பிறந்த வீடு, அல்லது, நம் தாத்தா, பாட்டி பிறந்த வீடு என்று நமது முந்தையத் தலைமுறையினரின் வேர்களைத் தேடிச் செல்லும்போது, ஆர்வம் கூடுதலாக இருக்கும். அவ்வேளையில், நம் பெற்றோரோ, தாத்தா, பாட்டியோ உடன் இருந்தால், அந்தப் பயணம் ஒரு புனிதப் பயணமாக மாறும். 60, 70 அல்லது, 100 ஆண்டுகளுக்கு முன் அவர்கள் பிறந்து, வளர்ந்த வீட்டைக் காணும் பெற்றோர், தாத்தா, பாட்டி இவர்களின் கண்களில் தெரியும் ஒளி, கண்களின் ஓரத்தில் சின்னதாக உருவாகும் ஈரக்கசிவு இவையெல்லாம் அந்தப் பயணத்தை ஒரு புனிதப் பயணமாக மாற்றும்.

முதல் பிறந்த நாள், பள்ளியில் முதல் நாள், முதல் சைக்கிள் சவாரி, முதல் கிணற்றுக் குளியல், முதல் வெளியூர் பயணம் என்று நாம் அசைபோடும் 'முதல்' அனுபவங்கள் அனைத்துமே பெரும்பாலும் மனதை நிறைவடையச் செய்கின்றன. விவரம் தெரிந்து, நாம் முதல் முதலாகக் கோவிலுக்குச் சென்றது, இந்த முதல் அனுபவங்களில் ஒரு தனியிடம் வகிக்க வாய்ப்புண்டு.

கிறிஸ்தவ மறை என்ற குழந்தை, முதல் முதலாக, வெளிப்படையாக கோவிலுக்குச் சென்ற அற்புத அனுபவத்தைக் கொண்டாட இந்த ஞாயிறு நாம் அழைக்கப்பட்டுள்ளோம். இந்தக் குழந்தைக்கு ஏறத்தாழ முன்னூறு வயதான பிறகே இந்த அனுபவம் கிடைத்தது. அதுவரை, கிறிஸ்தவ மறை என்ற குழந்தைக்கு இவ்வுலகில் வரவேற்பு கிடைக்கவில்லை. வழிபடுவதற்கு இடமின்றி, அச்சத்துடன், அடைபட்ட அறைகளில், குகைகளில், இரகசியமாக இறைவனை வணங்கி வந்தது அக்குழந்தை.

கி.பி. 324ம் ஆண்டு, நவம்பர் 9ம் தேதி, கிறிஸ்தவ வரலாற்றில் ஒரு திருப்புமுனையாக அமைந்த பெருநாள். அன்று, திருத்தந்தை, புனித முதலாம் சில்வெஸ்டர் அவர்கள், உரோம் நகரில் எழுப்பப்பட்டிருந்த 'புனித மீட்பர் ஆலய'த்தை அர்ச்சித்தார். அந்த ஆலயம், பிற்காலத்தில், திருமுழுக்கு யோவான், நற்செய்தியாளர் யோவான் இவர்களின் பெயர்களையும் இணைத்து, புனித ஜான் இலாத்தரன் பசிலிக்காப் பேராலயம் என்று அழைக்கப்பட்டது. கிறிஸ்தவ மறையின் முதல் கோவிலாக, தாய் ஆலயமாகத் திகழும் இப்பேராலயத்தின் அர்ச்சிப்புத் திருநாளை இன்று நாம் கொண்டாடுகிறோம்.

கோவில் அர்ச்சிப்பு என்பது ஒரு சிறப்பான நாள் என்றாலும், புனித ஜான் இலாத்தரன் பசிலிக்காப் பேராலயத்தின் அர்ச்சிப்பு என்பது வரலாற்று சிறப்பு மிக்கத் திருநாள். இச்சிறப்பைப் புரிந்துகொள்ள, கிறிஸ்தவ வரலாற்றில் இரத்தம் தோய்ந்த முதல் மூன்று நூற்றாண்டுகளை நினைவில் கொணர்வது உதவும். இயேசு அடைந்த கொடுமையான கல்வாரிக் கொலைக்குப் பின், யூதர்களும், உரோமையரும் இயேசுவின் சீடர்களையும், கிறிஸ்தவர்களையும் வெறியுடன் வேட்டையாடி வந்தனர். எனவே, கி.பி. நான்காம் நூற்றாண்டின் துவக்கம் வரை, கிறிஸ்தவர்கள் தங்கள் அடையாளங்களை வெளியிடவும், வழிபாடுகளை மேற்கொள்ளவும் அஞ்சினர். நண்பர்களின் இல்லங்களில், அல்லது, பூமிக்கடியில் தோண்டப்பட்ட குகைகளில் தங்கள் வழிபாடுகளை நடத்திவந்தனர்.

306ம் ஆண்டு உரோமையப் பேரரசராகப் பதவியேற்ற கான்ஸ்டன்டைன் அவர்கள், தன் அன்னை, புனித ஹெலெனா அவர்களின் தூண்டுதலால், கிறிஸ்தவர்களுக்கு எதிராக நடைபெற்ற கொடுமைகளை முடிவுக்குக் கொணர்ந்தார். 313ம் ஆண்டு, அவர் வெளியிட்ட 'மிலான் அறிக்கை' வழியே, கிறிஸ்தவ மதம், ஏனைய மதங்களைப் போலவே உரிமைகள் பெற்ற மதம் என்றும், கிறிஸ்தவர்கள் இனி தயக்கமின்றி தங்கள் மதத்தைப் பின்பற்றலாம் என்றும் உறுதிப்படுத்தினார். மத வெறியர்களுக்கு அஞ்சி, பதுங்கிக்கிடந்த கிறிஸ்தவர்கள், இந்த அறிக்கையைத் தொடர்ந்து, துணிந்து வெளியேறி, தங்கள் இறைவனுக்கென முதல் கோவிலை எழுப்பி, அதை 324ம் ஆண்டு, நவம்பர் 9ம் தேதி அர்ச்சித்தனர். எனவே, இந்த அர்ச்சிப்புத் திருநாள், ஒரு கட்டிடமாக உயர்ந்த கோவிலின் அர்ச்சிப்பு மட்டுமல்ல, கிறிஸ்தவர்கள் என்ற சமுதாயமும் ஒரு கோவிலாக உயர்ந்து நின்றதைக் கொண்டாடும் திருநாள். மதவெறியை வென்று, மதச் சுதந்திரத்தைப் பறைசாற்றும் ஒரு திருநாள்.

கிறிஸ்தவர்களுக்குக் கிடைத்த மதச் சுதந்திரத்தைக் கொண்டாடும் இந்த நன்னாளில், நாம் வாழும் 21ம் நூற்றாண்டில் கிறிஸ்தவ அடையாளங்களை மறைத்து, அல்லது வழிபாடுகளில் ஈடுபட அஞ்சி மறைந்து வாழும் கிறிஸ்தவர்களை எண்ணிப் பார்க்கிறோம். அதேபோல், தங்கள் மத, இன, மொழி, கலாச்சார உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த இயலாத சிறுபான்மை சமுதாயங்களையும் நினைத்துப் பார்க்கிறோம்.

உன்னதமான மதங்களின் பெயரையும், ஆண்டவன் பெயரையும் தவறாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, அடிப்படைவாதிகள், வன்முறைகளை வளர்த்து வருகின்றனர். அதேபோல், மத நம்பிக்கையற்ற அரசுகளும், கம்யூனிசக் கொள்கை என்ற பெயரால், இழைத்துவரும் கொடுமைகள் கூடிவருகின்றன.

உலகில் சமயச் சுதந்திரம் எந்நிலையில் உள்ளது என்ற உலக அறிக்கையை Aid to the Church in Need என்ற ஓர் பிறரன்புப் பணி அமைப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் நவம்பர் 4ம் தேதியன்று வெளியிட்டனர். இவ்வறிக்கையின்படி, உலகிலுள்ள 196 நாடுகளில் 116 நாடுகள் சமயச் சுதந்திரத்தைப் பல வழிகளில் இழந்துள்ளன என்றும், இவற்றில், 20 நாடுகள் மதவெறிக் கொடுமைகளை அதிகமாக அனுபவித்து வருகின்றன என்றும் தெரியவருகிறது.

ஆப்கானிஸ்தான், எகிப்து, ஈரான், ஈராக், சிரியா, பாகிஸ்தான், நைஜீரியா போன்ற நாடுகளில் சமய அடிப்படைவாதிகளாலும், மியான்மார், சீனா, வடகொரியா, போன்ற நாடுகளில் அரசினாலும் சமயச் சுதந்திரம் பறிக்கப்படுகின்றது. மதம் சார்ந்த வன்முறைகள் எழும்போது, வழிபாட்டுத் தலங்களே தாக்குதல்களின் முதல் இலக்காக அமைகின்றன.

300 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அனுபவித்துவந்த வன்முறைகளிலிருந்து விடுதலை பெற்று, முதல் முறையாக வழிபாட்டு உரிமையைக் கொண்டாடிய கிறிஸ்தவர்களை நினைவில் கொள்ளும் இத்திருநாளன்று, சமயச் சுதந்திரத்தை இழந்து தவிக்கும் மக்களுக்கும், அவர்களைத் துன்புறுத்தும் அடிப்படைவாதிகளுக்கும், அரசுகளுக்கும் இறைவன் நல்வழி காட்டவேண்டும் என்று மன்றாடுவோம்.

ஆலய அர்ச்சிப்பு என்ற புனிதமான நாளைக் கொண்டாடும் இதே நவம்பர் 9ம் தேதி, 1938ம் ஆண்டு, ஜெர்மனியில், யூத இன அழிப்பு துவங்கியது என்ற வரலாற்றுப் பதிவு மனதைப் புண்படுத்துகிறது. இதே நவம்பர் 9, 1989ம் ஆண்டு, கிழக்கு, மேற்கு என்று ஜெர்மனி நாட்டை இரண்டு துண்டுகளாக்கிய பெர்லின் சுவர் மக்கள் சக்தியால் இடிக்கப்பட்டது என்ற வரலாற்றுப் பதிவு மனதை மகிழ்விக்கிறது. பிரித்தாளும் வெறிகொண்ட மனிதர்களால் மனித வரலாறு கறைபட்டதென்பதையும், மனிதர்கள் உருவாக்கும் பிரிவினைச் சுவர்கள், மக்கள் சக்தியால் இடிந்துவிழும் என்பதையும், வெறிகொண்ட மனிதர்களை வென்று, இறைவனுக்குக் கோவில் கட்டமுடியும் என்பதையும், ஒரு சேர நினைவுறுத்தும் நவம்பர் 9ம் தேதிக்காக இறைவனுக்கு நன்றி சொல்வோம்.

நவம்பர் 9, இஞ்ஞாயிறு நாம் கொண்டாடும் பெருவிழாவுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள மூன்று வாசகங்களும் ஆலயம் என்ற கருத்தை மையப்படுத்தியுள்ளன. அடிமைத்தனத்தில் துன்புறும் மக்களுக்கு, ஆலயத்தையும், அங்கிருந்து புறப்படும் நதியையும், இறைவாக்கினர் எசேக்கியேல், நம்பிக்கை தரும் அடையாளங்களாக காட்டுகிறார். இறைவன் வாழும் இல்லம், கற்களால் கட்டப்படும் ஆலயம் மட்டுமல்ல, நமது உடலும் அவர் வாழும் இல்லம் என்று திருத்தூதர் பவுல் கூறுகிறார். இறைவனைத் துரத்தும் அளவுக்கு வர்த்தகங்கள் பெருகிவிட்ட எருசலேம் ஆலயத்திலிருந்து, இயேசு வர்த்தகர்களைத் துரத்தும் காட்சி, இன்றைய நற்செய்தியாக வழங்கப்பட்டுள்ளது.

பாபிலோனிய அடிமைத்தனத்தில் துன்புற்ற இஸ்ரயேல் மக்களுக்கு இறைவாக்கினர் எசேக்கியேல் தரும் ஆறுதல் வார்த்தைகள், முதல் வாசகத்தில் ஒலிக்கின்றன. அடிமைத்தனத்தில் இருப்போர், மீண்டும் விடுதலைபெற்று, தங்கள் கோவிலுக்குச் செல்ல முடியும் என்றும், அக்கோவிலிலிருந்து புறப்படும் நீர் அனைத்தையும் வாழச்செய்யும் என்றும், இறைவாக்கினர் கூறுவது, நிறைவுதரும் வார்த்தைகள்:

இறைவாக்கினர் எசேக்கியல் 47: 1-2, 8-9, 12

ஆண்டவரின் தூதர் என்னைக் கோவிலின் நுழைவாயிலுக்கு மீண்டும் அழைத்து வந்தார். அங்கு நான் கோவிலின் வாயிற்படியின் கீழிருந்து கிழக்கு நோக்கித் தண்ணீர் வருவதைக் கண்டேன். இந்த ஆறு பாயுமிடமெல்லாம் திரளான உயிரினங்கள் வாழும். பலவகையான பழமரங்கள் ஆற்றின் இருமருங்கிலும் வளரும்: அவற்றின் இலைகள் உதிரா: அவற்றில் கனிகள் குறையா.

மதவெறியால் இன்றைய உலகில் பெருக்கெடுத்து ஓடும் இரத்த ஆறுகள் காய்ந்து, அங்கு அமைதி ஆறாகப் பெருகவேண்டும்; மதவெறிச்செயல்களுக்கு உள்ளாகிவரும் அப்பாவி மக்கள் இறைவாக்கினர் கூறும் இந்த வார்த்தைகளால் ஓரளவு நம்பிக்கை பெறவேண்டும் என்று இறைவனை மன்றாடுவோம்.

அப்பாவி மக்கள் கொள்ளும் நம்பிக்கையால், உலகம் முற்றிலும் மாறிவிடும் என்று கற்பனை செய்வது நடைமுறை வாழ்வாகாது. வெறுப்பு என்ற இருள் சூழ்ந்திருந்தாலும், அதன் நடுவே நம்பிக்கை நம்மை வழிநடத்த வேண்டும் என்று திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள், 'நம்பிக்கையின் ஒளி' (Lumen Fidei) என்ற சுற்றுமடலில் கூறியுள்ள வார்த்தைகள், நடைமுறை வாழ்வுக்குத் தேவையான நம்பிக்கையைத் தருகின்றன:

நம்பிக்கை என்பது, அனைத்து இருளையும் துரத்தியடிக்கும் ஒளி அல்ல. மாறாக, இரவில் நாம் மேற்கொள்ளும் பயணத்தில், நமது காலடிகளுக்கு வழிகாட்டுவதற்குப் போதுமான ஒளி இது. துன்புறுவோருக்கு, அனைத்தையும் விளக்கும் வகையில் கடவுள் பதில் சொல்வதில்லை; துன்புறுவோருடன் தானும் இருக்கிறேன் என்ற உணர்வைத் தருவதே, கடவுள் தரும் பதில். (Pope Francis - Lumen Fidei, No. 57)

இயேசு கோவிலைச் சுத்தம் செய்யும் கடுமையான காட்சி கோவில் அர்ச்சிப்புத் திருநாளன்று, நமக்கு நற்செய்தியாகத் தரப்பட்டுள்ளது புதிராகத் தெரிகின்றது. கோவிலுக்குச் சென்றால் நாம் தூய்மை பெறலாம் என்ற எண்ணம்தான் நம்மில் பலருக்கு உண்டு. ஆனால், இங்கோ இயேசு கோவிலைத் தூய்மைப்படுத்துகிறார்.

"என் தந்தையின் இல்லத்தைச் சந்தை ஆக்காதீர்கள்" என்று இயேசு அன்று விடுத்த கட்டளை, இன்றும் நம் கிறிஸ்தவ சமுதாயத்தின் மீது விழும் ஒரு சாட்டையடி என்பதை உணர்வது நல்லது. கோவில், கடவுள் என்ற புனித அம்சங்களை வியாபாரப் பொருள்களாக மாற்றுவது, அன்று மட்டுமல்ல, இன்றும் பல கோவில்களில், சிறப்பாக, புகழ்பெற்றத் திருத்தலங்களில் நிகழ்ந்துவருகின்றது. வர்த்தகச் சந்தைகளாக மாறியுள்ள இத்திருத்தலங்களில் இறைமகன் சாட்டையுடன் நுழைந்து, அங்கு செழித்துவரும் வர்த்தகத்தை விரட்டியடித்து, புனிதத்தை மீண்டும் நிலைநாட்டவேண்டும் என்று மன்றாடுவோம்.

தனிப்பட்ட வாழ்வில், நாம் ஏன் கோவிலுக்குச் செல்கிறோம் என்ற கேள்வியை இன்று எழுப்புவது அவசியம். 'நான் இதைச் செய்கிறேன், நீர் இதைச் செய்யும்' என்ற வர்த்தக ஒப்பந்தங்களாக நமது செபம், வழிபாடு ஆகியவை மாறி வருகின்றனவா என்பதை ஓர் ஆன்ம ஆய்வாக மேற்கொள்ளலாம். வர்த்தக, வியாபார மனநிலைகளை ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு, இறைவனை அவரது இல்லத்தில் சென்று சந்தித்து, மன நிறைவு பெற்று வருவதை நம் வழிபாடுகளின், செபங்களின் முதன்மை நோக்கமாக மாற்ற முயல்வோம்.

பாஸ்கா விழா காலத்தில் எருசலேம் கோவிலுக்கு ஒரு இலட்சம் பக்தர்களாகிலும் வந்தனர் என்பது விவிலிய ஆய்வாளர்களின் கணிப்பு. அந்த ஒரு இலட்சம் பேருக்குத் தேவையான ஆடு, மாடு, புறா என்ற காணிக்கைகள் குறைந்தது பல ஆயிரங்களாக கோவிலில் குவிந்திருக்க வேண்டும். தனியொரு மனிதராய் இந்த வியாபாரக் கோட்டையைத் தகர்க்கத் துணிந்த இயேசுவின் மனம் சாதாரண மனம் அல்ல... எருசலேம் கோவிலில் அவர் செய்த அந்தப் புரட்சியை நாம் ஒரு புதுமையாகவே பார்க்கவேண்டும். அவ்வளவு பெரிய ஒரு நிறுவனத்தை எப்படி தனியொரு மனிதர் தலைகீழாக மாற்றத் துணிந்தார்? எப்படி அந்த நேரத்திலேயே அவர் கொல்லப்படாமல் தப்பித்தார்? என்பதெல்லாம் புதுமைதான். இந்தப் புதுமையை எண்ணிப் பார்க்க நமக்கு திருஅவை இன்று ஒரு வாய்ப்பை அளித்துள்ளது.

கோபக்கனல் தெறிக்க இயேசு இந்தக் கோட்டையைத் தாக்கியபோது, அவர் எந்த அதிகாரத்தில் இவற்றைச் செய்கிறார் என்ற கேள்வி எழுந்தது. இயேசு அந்தக் கேள்விக்கு நேரடியாகப் பதில் சொல்லாமல், “இக்கோவிலை இடித்துவிடுங்கள். நான் மூன்று நாளில் இதைக் கட்டி எழுப்புவேன்” (யோவான் 2:19) என்ற சவாலை அவர்கள் முன் வைத்தார். இதைக் குழந்தைத்தனமான சவாலாக நாம் பார்க்கலாம்; அல்லது, கடவுள் மீது இயேசு கொண்டிருந்த அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கையாகவும் கருதலாம்.

இயேசு கூறிய அந்தக் கோவில் அவரது உடல் என்றும் யோவான் தன் நற்செய்தியில் கூறுகிறார். (யோவான் 2:21) முற்றிலும் தகர்க்கப்பட்டு, சிலுவையில் அறையப்பட்ட இந்தக் கோவிலை கடவுள் மூன்று நாட்களில் மீண்டும் கட்டியெழுப்பினார். கடவுள் கட்டியெழுப்பிய இந்தக் கோவிலில் வியாபாரங்கள் கிடையாது; கடவுளை விலை பேச முடியாது; வறியோர், செல்வந்தர், பாவி, புண்ணியவான், யூதர், புற இனத்தவர், ஆண், பெண் என்ற எந்தப் பாகுபாடுகளும் இல்லாமல் அனைவரும் உள்ளே வரலாம்; இறைவனை எந்தத் தடையும் இல்லாமல் கண்ணாரக் கண்டு நிறைவடையலாம். இத்தகைய அழகியக் கோவில், இயேசுவின் உயிர்த்த உடல். அதேபோல், இந்த அழகிய அம்சங்கள் கொண்ட கோவிலாக நம்மையும் இறைவன் உயிர்ப்பிக்க வேண்டும் என்று மன்றாடுவோம்.

மனித வரலாற்றில் மதச் சுதந்திரத்தைப் பொன்னெழுத்துக்களால் பொறித்த புனித ஜான் இலாத்தரன் பசிலிக்காப் பேராலய அர்ச்சிப்புத் திருநாளன்று, இவ்வுலகில் அனைவரும், அனைத்துச் சுதந்திரமும் பெற்று மகிழும் புத்தம் புது பூமி ஒன்றை இறைவன் உருவாக்கவேண்டும் என்று மன்றாடுவோம். மனிதர்கள் மனம் வைத்தால், பிரிவுச் சுவர்களைத் தகர்த்து, இந்தப் புத்தம் புது பூமியை உருவாக்கமுடியும் என்று பெர்லின் சுவர் தகர்ப்பின் வழியே நமக்குச் சொல்லித்தந்த இறைவனுக்கு நன்றி சொல்வோம்.

The Fall of the Berlin Wall - 1989

http://www.theepochtimes.com

Dying and Living Meaningfully அர்த்தமுள்ள சாவும், வாழ்வும்

Life Beyond the Grave

http://www.ascensionearth2012.org

Last Saturday, October 25, Reyhaneh Jabbari, a young (26 years old) Iranian woman was hanged. She was executed in Iran's Evin Prison, for the 2009 murder of an intelligence officer with a penknife, when he, according to her, tried to rape her. Reyhaneh was in prison for the past 7 years. Many countries and human-rights organisations tried in vain to release her, claiming that the court proceedings were flawed. Iran went ahead with the execution.

In a heartbreaking voice message to her mother Sholeh, Reyhaneh narrates how she faced death for the crime of defending herself against a man who tried to rape her. She also tells Sholeh to donate her organs after her death. This voice message, which has been translated by National Council of Resistance of Iran, has reached the media far and wide.

When I read the transcript of Reyhaneh’s message, my heart ached. I was deeply touched by the words of Reyhaneh pleading with her mother to beg the court permission to donate her organs after death and to do it without seeking any publicity. Here are the words of Reyhaneh to her mother:

However, before my death I want something from you, that you have to provide for me with all your might and in any way that you can. In fact this is the only thing I want from this world, this country and you. I know you need time for this. Therefore, I am telling you part of my will sooner. Please don't cry and listen. I want you to go to the court and tell them my request. I cannot write such a letter from inside the prison that would be approved by the head of prison; so once again you have to suffer because of me. It is the only thing that if even you beg for it I would not become upset although I have told you many times not to beg to save me from being executed.

My kind mother, dear Sholeh, the one more dear to me than my life, I don't want to rot under the soil. I don't want my eye or my young heart to turn into dust. Beg so that it is arranged that as soon as I am hanged my heart, kidney, eye, bones and anything that can be transplanted be taken away from my body and given to someone who needs them as a gift. I don't want the recipient know my name, buy me a bouquet, or even pray for me. I am telling you from the bottom of my heart that I don't want to have a grave, for you to come and mourn there and suffer. I don't want you to wear black clothing for me. Do your best to forget my difficult days. Give me to the wind to take away.

These words of Reyhaneh gave me a unique perspective on death and dying. This Sunday, (November 2) the Church invites us to commemorate the Dear Departed. Hence this message of Reyhaneh seems more appropriate to reflect on. In recent years the world has awakened to the beauty of organ donation. In the recent months I have read many instances from Tamil Nadu, where the organs of accident victims were generously donated by the family members. This is a very meaningful way of proclaiming to the world that one’s life does not end with the grave. On a special day of remembering the Dear Departed, we thank God for awakening in the hearts of men and women the generosity of organ donation.

The other segment from Reyhaneh’s message that affected me deeply was her trust that God will set things right in the heavenly court. Here are the words spoken by Reyhaneh to her mother:

The world did not love us. It did not want my fate. And now I am giving in to it and embrace the death. Because in the court of God I will charge the inspectors, I will charge inspector Shamlou, I will charge judge, and the judges of country's Supreme Court that beat me up when I was awake and did not refrain from harassing me. In the court of the creator I will charge Dr. Farvandi, I will charge Qassem Shabani and all those that out of ignorance or with their lies wronged me and trampled on my rights and didn't pay heed to the fact that sometimes what appears as reality is different from it. Dear soft-hearted Sholeh, in the other world it is you and me who are the accusers and others who are the accused. Let's see what God wants.

When the war in Syria was at its peak, many innocent children were killed. A graphic photo of one of those children – a 3 year old boy – bleeding and dying on a hospital bed, was flashed in the media with the headline: The last thing a 3 year old Syrian said before he died: “I’m gonna tell God everything” Whether this was a true incident or not, no one is sure. But one can surely believe that out of the mouths of babes God can teach us very harsh truths about this life and the life after.

All true religions of the world teach us that the life on earth is not an end in itself; it is rather a journey that has a special destination on the other side of the grave. “Christian death is like putting out the candle, since daylight has come” is one of my favourite quotes on death. The same idea is expressed in the Preface for the Mass for the Dead:

Indeed for your faithful Lord, life is changed, not ended;

and when this earthly dwelling turns to dust,

an eternal dwelling is made ready for them in heaven.

This day of the commemoration of the dead, serves as a reminder that all of us are pilgrims here on earth. If only we can understand this concept and believe this fact, we can solve so many problems in our personal life as well as in the international arena. Unfortunately, most of us tend to believe that our life here is permanent. The cost we pay to secure this permanency brings along with it, most of the problems we face in life. When I say ‘cost’ I am not talking of the money factor, only.

Many of us may be aware of the process of ‘cryonics’. Alcor Life Extension Foundation says: “The object of cryonics is to prevent death by preserving sufficient cell structure and chemistry so that recovery (including recovery of memory and personality) remains possible by foreseeable technology.” We can see that science is interested in prolonging human life beyond the natural process called death.

The extreme example of deluding ourselves that life on earth is permanent, would be the lifestyle of some of the richest persons on earth. I am thinking specially about the billion dollar house (Antilia) built in Mumbai by one of these richest persons. If only those who live in this house, truly and sincerely believed that they were all pilgrims on earth…

If only those who have stacked up money in Swiss banks, truly and sincerely believed that they were all pilgrims on earth…

If only those who have ravaged nature for their own personal benefits, truly and sincerely believed that they were all pilgrims on earth…

If only our leaders who play a double game, misleading people all the time, truly and sincerely believed that they were all pilgrims on earth…

All of us know that this litany could go on. We should include ourselves in this litany. If only all of us truly and sincerely believe that we are all pilgrims on earth… many problems can be and will be solved and we can live in peace and, at the end, truly RIP (rest in peace)!

We cannot wish death away. We can make it more meaningful by making our life more meaningful. As we celebrate the memory of our Dear Departed, let me close with the thoughts and words attributed to Henry Van Dyke, on death. This was a fresh perspective on death for me. I do hope it also gives you a new perspective on death:

Gone From My Sight

by Henry Van Dyke

I am standing upon the seashore. A ship, at my side,

spreads her white sails to the moving breeze and starts

for the blue ocean. She is an object of beauty and strength.

I stand and watch her until, at length, she hangs like a speck

of white cloud just where the sea and sky come to mingle with each other.

Then, someone at my side says, "There, she is gone"

Gone where?

Gone from my sight. That is all. She is just as large in mast,

hull and spar as she was when she left my side.

And, she is just as able to bear her load of living freight to her destined port.

Her diminished size is in me -- not in her.

And, just at the moment when someone says, "There, she is gone,"

there are other eyes watching her coming, and other voices

ready to take up the glad shout, "Here she comes!"

And that is dying...

Iran’s hanging of Reyhaneh Jabbari condemned

http://yalibnan.com/2014/10/25/irans-hanging-reyhaneh-jabbari-condemned/

அக்டோபர் 25, (2014) கடந்த சனிக்கிழமையன்று, ஈரான் நாட்டில், ரெஹானே ஜப்பரி (Reyhaneh Jabbari) என்ற 26 வயது இளம்பெண் தூக்கிலிடப்பட்டார். முன்னாள் உளவுத்துறை அதிகாரி ஒருவரைக் கொலைசெய்தார் என்ற குற்றச்சாட்டின் பேரில் ரெஹானே கைது செய்யப்பட்டார். அந்த அதிகாரி, தன்னைப் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு உள்ளாக்க வந்ததால், தன் தற்காப்பு முயற்சியில் அவர் கொலையுண்டார் என்று ரெஹானே கூறினார். அவர் திட்டமிட்டுக் கொலை செய்தார் என்று கூறிய நீதிமன்றம், அவருக்கு மரண தண்டனை விதித்தது. அப்போது அவருக்கு வயது 19.

இளம்பெண் ரெஹானேயின் வழக்கு முறையாக நடத்தப்படவில்லையென்றும், அவருக்கு வழங்கப்பட்ட மரண தண்டனையை நிறைவேற்றக் கூடாது என்றும் கடந்த 7 ஆண்டுகளாக பல உலக நாடுகளும், மனித உரிமை அமைப்புக்களும் போராடி வந்தன. இவை அனைத்தும் ஈரான் நீதிமன்றத்தின் முடிவை மாற்ற முடியவில்லை; இளம்பெண் ரெஹானே கடந்த சனிக்கிழமை தூக்கிலிடப்பட்டார்.

தன் மரணத்திற்கு முன்னர், ரெஹானே, தன் தாய், ஷோலே (Sholeh) அவர்களுக்கு ஒலிவடிவச் செய்தியொன்றை அனுப்பியிருந்தார். அச்செய்தி உலக ஊடகங்களில் வெளியாகியது. இந்த ஒலிவடிவச் செய்தியில் ரெஹானே அவர்கள் கூறியிருந்த இரு எண்ணங்கள் என்னை ஆழமாகப் பாதித்தன. இன்று நாம் கடைபிடிக்கும் இறந்தோர் அனைவரின் நினைவுநாளன்று இவ்விரு எண்ணங்களும் நமக்கு உதவியாக இருக்கும் என்ற நோக்கத்துடன், ரெஹானே அவர்கள், தன் தாய்க்கு அனுப்பியிருந்த செய்தியின் இரு பகுதிகளை இங்கே பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.

தன் மரணம் உறுதி என்பதை அறிந்த ரெஹானே அவர்கள், தன் தாயிடம் விடுத்த ஒரு வேண்டுகோள் என்னை ஆழமாகப் பாதித்ததுடன், இறந்தோர் நினைவு நாளை புதிய கோணத்தில் சிந்திக்க உதவியது. இதோ அந்த வேண்டுகோள்:

அம்மா, இறப்பதற்கு முன்னால் உன்னிடம் ஒன்று யாசிக்கிறேன். உன்னுடைய சக்தியையெல்லாம் திரட்டி இதை நீ செய்தே தீரவேண்டும்... நீதிமன்றத்துக்குச் சென்று என்னுடைய இறுதி விருப்பம் இது என்று அவர்களிடம் தெரிவி. என் உயிரைக் காப்பாற்ற யாரிடமும் பிச்சை கேட்காதே என்று கூறிய நானே சொல்கிறேன், நீ எனக்காக நீதிமன்றத்தில் என் இறுதி ஆசையைப் பிச்சையாகக் கேள்.

அம்மா, என் உடல் பூமிக்கடியில் புதையுண்டு அழிந்துபோவதை நான் விரும்பவில்லை. என்னுடைய கண்களும், இளைய இதயமும் புழுதியாகப் போய்விடக் கூடாது. என்னைத் தூக்கில் போட்டதும், என்னுடைய கண்கள், இதயம், சிறுநீரகம், எலும்புகள் இன்னும் எதையெல்லாம் என் உடலிலிருந்து எடுத்து மற்றவர்களுக்குப் பயன்படுத்த முடியுமோ அதையெல்லாம் தேவைப்படுபவர்கள் எடுத்துக்கொள்ளட்டும். நான்தான் கொடுத்தேன் என்று யாருக்கும் தெரிய வேண்டாம். அதற்காக, ஒரு பூச்செண்டைக் கொடுத்து, அவர்கள் எனக்காக வேண்டிக்கொள்ள வேண்டாம்.

அம்மா, என் இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து சொல்கிறேன், எனக்காக சமாதி ஒன்றை எழுப்பி, அங்கு வந்து கண்ணீர் சிந்தாதே. எனக்காக நீ கறுப்பு உடை அணிய வேண்டாம். உன்னால் முடிந்த அளவு என்னுடைய கடினமான நாட்களை மறந்துவிடு. காற்று என்னைச் சுமந்துசெல்ல, என்னைக் கொடுத்துவிடு.

மரணத்தையும், மரணம் அடைந்தோரையும் நினைவில் கொள்ளும் நாள் இது. மரணத்தைத் தாண்டி வாழ விரும்பிய ரெஹானே அவர்கள், தன் உடல் உறுப்புக்களின் தானத்தால் இவ்வுலகில் தொடர்ந்து வாழ விரும்பியது நமக்கு நல்ல பாடம். பொருளுள்ள வகையில் அவ்விதம் தொடர்ந்து வாழ்வதால், மரணமடைந்தவரின் பிரிவு தரும் வேதனை, ஓரளவு குறையும் என்பது என் நம்பிக்கை. அதுவும், தன் பெயரை விளம்பரப்படுத்தாமல் இளம்பெண் ரெஹானே அவர்கள் இந்த நற்செயலைச் செய்ய விழைந்தது இன்னும் போற்றுதற்குரியது.

கடந்த ஓராண்டில், தமிழ் நாட்டில், விபத்துக்களில் உயிர் இழந்த பலரின் பெற்றோரும் உற்றாரும் இறந்தவர்களின் உடல் உறுப்புக்களைத் தானம் செய்த பல செய்திகளை வாசித்தோம். உடல் தானம் என்ற அர்ப்பணத்தால், மரணத்திற்குப் புதிய பொருளைத் தந்தவர்களுக்காகவும், உடல் தானம் என்ற முடிவெடுக்க காத்திருப்பவர்களுக்காகவும் இறந்தோர் அனைவரின் நினைவு நாளன்று இறைவனுக்கு நன்றி சொல்வோம்.

தானும், தன் தாயும் மறு உலகில் செய்யக்கூடிய, செய்ய வேண்டிய ஒரு பணியைப் பற்றியும் இளம்பெண் ரெஹானே இச்செய்தியில் கூறியுள்ளார்:

இந்த உலகம் நான் வாழ்வதை விரும்பவில்லை. நான் மரணத்தைத் தழுவுகிறேன். கடவுளின் நீதிமன்றத்தில் நான் அந்த காவல் துறையினர் மீது வழக்குத் தொடுப்பேன். காவல் துறையினர், நீதிபதி, உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகள் எல்லாரும் பதில் சொல்லியாக வேண்டும்... குற்றம் இழைத்தவர்கள், அதற்கு உடந்தையாக இருந்தவர்கள், நீதியை நிலைநிறுத்தாமல் வேடிக்கை பார்த்தவர்கள் என்று எல்லாருமே கடவுளிடத்திலே பதில் சொல்லக் கடமைப்பட்டவர்கள்.

இளகிய மனம் படைத்த என்னுடைய தாயே, கடவுளின் நீதிமன்றத்தில் நீயும் நானும் வாதிகளாக இருப்போம், நம்மீது குற்றம்சாட்டியவர்கள் எல்லாம் பதில் சொல்லக் கடமைப்பட்ட பிரதிவாதிகளாக இருப்பார்கள்.

மரணம் என்பது முடிவு அல்ல, அதையும் தாண்டி வேறொரு வாழ்வு தொடரும் என்பதை ரெஹானே அவர்களின் இரண்டாவது கூற்று நமக்கு நினைவுறுத்துகிறது. அந்த வாழ்வில் இறைவனைச் சந்திக்கப் போவதையும், அங்கு நீதி நிலைநாட்டப்படும் என்று அவர் கூறுவதையும் எண்ணி நமது மனம் நிறைவு பெறுகின்றது. இவ்வுலக வாழ்வு கல்லறையோடு முடிவடைவதில்லை, அதையும் தாண்டி ஒரு வாழ்வு உண்டு. இறைவனோடு நாம் வாழப்போகும் அந்த வாழ்வு, இவ்வுலக வாழ்வுக்குப் பொருள் தருகிறது என்ற எண்ணத்தை, இந்த நினைவுநாள் நம் மனதில் ஆழமாகப் பதிக்கிறது.

இவ்வுலக வாழ்வின் முடிவு, மறு உலக வாழ்வின் ஆரம்பம் என்ற எண்ணம், பல மதங்களில் பல்வேறு வழிகளில் சொல்லப்பட்டுள்ளது. இறந்தோர் நினைவுத் திருப்பலிகளில் தாய் திருஅவை பயன்படுத்தும் ஒரு செபத்தில் கூறப்பட்டுள்ள வார்த்தைகள் இவை: “ஆண்டவரே, உம் விசுவாசிகளுக்கு வாழ்வு மாறுபடுகிறதேயன்றி, அழிக்கப்படுவதில்லை; இம்மண்ணக வாழ்வின் உறைவிடம் அழிந்ததும் விண்ணகத்தில் நிலையான வீடு ஆயத்தமாக இருக்கிறது (ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது).”

இதையொத்த எண்ணத்தை, அழகிய ஓர் ஆங்கில வாக்கியத்தில் வாசித்திருக்கிறேன்: Christian death is like putting out the candle, since daylight has come. அதாவது, "பொழுது விடிந்ததும், இரவுக்காக ஏற்றிவைத்த மெழுகுதிரியை அணைப்பதுபோலத்தான் ஒரு கிறிஸ்தவரின் மரணம்" என்ற உருவகம், மறுவாழ்வில் நாம் தொடரப்போகும் உயர்ந்ததொரு வாழ்வைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது.

இவ்வுலக வாழ்வை முடித்துச் சென்றுள்ள பலரை எண்ணிப்பார்க்கும் இந்த நவம்பர் மாதத்தில், உலக வாழ்வு ஒரு பயணம் என்பதை நாம் ஆழமாக உணரவேண்டும். உலகில் பிறக்கும் ஒவ்வொரு மனிதரும் ஒரு பயணி என்ற உண்மையை உள்ளூர உணர்ந்தால், முழு மனதோடு இதை நம்பினால், நம் சொந்த வாழ்விலும், இந்த உலகத்திலும் பாதிப் பிரச்சனைகள் தீர்ந்துவிடும். இது என் ஆழமான நம்பிக்கை. ஆனால், உலகில் பலர் இந்த உண்மையை அறிவுப் பூர்வமாய் உணர்வதோ, மனதால் நம்புவதோ இல்லை. ஏதோ இந்த உலக வாழ்க்கைதான் நிலையானது, நிரந்தரமானது என்பதுபோல் நாம் வாழ்க்கையை நடத்துகிறோம்.

வயது முதிர்வதையும், மரணத்தையும் தள்ளிப்போடும் Cryonic அறிவியல் வழிகளை இவ்வுலகில் ஒரு சிலர் தேர்ந்துள்ளனர். இறந்த உடல் முழுவதையும், அல்லது, உடலின் ஒரு சில பாகங்களை உறைய வைத்து, பின்னர் உயிர் கொடுத்து பெறுவதற்கு ஆய்வுகள் நடந்த வண்ணம் உள்ளன.

இவ்வுலகமே நிரந்தரம் என்ற எண்ணத்தின் பயங்கரமான ஒரு வெளிப்பாடு, ஓர் எடுத்துக்காட்டு, உலகப் பெரும் செல்வந்தர்களில் சிலர் வாழும் வாழ்க்கை. அதிலும் முக்கியமாக அச்செல்வந்தர்களில் ஒருவர் மும்பையில் கட்டியுள்ள அவரது வீடு.

• அந்தச் செல்வந்தரும் அவரது குடும்பத்தினரும், தாங்கள் இந்த உலகில் வெறும் பயணிகள்தாம் என்பதை உணர்ந்தால்...
• கறுப்புப் பணத்தை வெளி நாட்டு வங்கிகளில் கொட்டிக் கொண்டிருக்கும் பணம் படைத்தவர்கள், தாங்கள் இந்த உலகில் வெறும் பயணிகள்தாம் என்பதை உணர்ந்தால்...
• சொந்த இலாபங்களுக்காகச் சுற்றுச்சூழலைக் கெடுக்கும் தொழிற்சாலைகளை நடத்தும் உரிமையாளர்கள், தாங்கள் இந்த உலகில் வெறும் பயணிகள்தாம் என்பதை உணர்ந்தால்...
• போது நலனுக்காக உழைக்க வந்துள்ளதாக ஊரறியப் பறைசாற்றிவிட்டு, சுய நலனுக்காக மட்டுமே உழைத்துவரும் அரசியல் தலைவர்கள், தாங்கள் இந்த உலகில் வெறும் பயணிகள்தாம் என்பதை உணர்ந்தால்... உலகத்தில் பிரச்சனைகள் பாதியளவாகிலும் தீர்ந்துவிடும்.

இந்தப் பட்டியலில் இன்னும் பல ஆயிரம் அங்கத்தினர்களை நாம் சேர்க்க முடியும். நம்மையும் இதில் சேர்த்துக் கொள்வோம். நாம் அனைவருமே இந்த உலகில் வெறும் பயணிகள்தாம் என்பதை உணர்ந்தால்... எத்தனையோ பிரச்சனைகளுக்குத் தீர்வுகண்டு, நம்மால் நிம்மதியாக வாழமுடியும்.

மரணத்தையும், மரணமடைந்தோரையும் பல வழிகளில் நாம் உருவகித்து, பொருள் காண முடியும். அந்த உருவகங்களில் என்னைப் பெருமளவு கவர்ந்த ஓர் உருவகம் இதோ:

கடற்கரையில் நான் நிற்கிறேன்.

என் கண் முன் கப்பல் ஒன்று பாய்மரம் விரித்து,

தன் கடல் பயணத்தைத் துவங்குகிறது.

நேரம் செல்லச் செல்ல, அது உருவத்தில் சிறுத்து,

ஒரு சிறு புள்ளியாக மாறி, தொடுவானத்தில் மறைகிறது.

"அதோ, அவள் போய்விட்டாள்" என்று அருகிலிருந்தவர் சொல்கிறார்.

எங்கே போய்விட்டாள்?

என் பார்வையிலிருந்து மறைந்துவிட்டாள். அவ்வளவு தான்.

அவள் குறைந்துவிட்டாளா? அழிந்துவிட்டாளா? இல்லை.

கப்பலைப் பொருத்தவரை அவள் இக்கரையிலிருந்து கிளம்பியபோது,

எவ்வளவு பெரிதாக இருந்தாளோ, அதே அளவு தான் இன்னும் இருக்கிறாள்.

அவள் குறைந்ததுபோல், ஒரு புள்ளியாய் மாறி, மறைந்தது போல் தெரிந்ததெல்லாம்

என் பார்வையில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களே தவிர,

அவளிடம் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் அல்ல.

"அதோ, அவள் போய்விட்டாள்" என்று

அருகிலிருந்தவர் சோகத்துடன் சொன்ன அதே நேரம்,

வேறொரு கரையில் நிற்கும் இன்னொருவர்

அவள் வருவதைக் கண்டு ஆனந்தத்தில்

"இதோ அவள் வருகிறாள்" என்று சொல்லியிருப்பார்.

அதுதான் மரணம்.

மறை போதகரும், கவிஞருமான Henry Van Dyke அவர்கள் சொல்லியிருக்கும் அழகான எண்ணங்கள் இவை.

இறந்தோர் அனைவரின் நினைவுநாள் அன்று நம்மைவிட்டுப் பிரிந்தவர்களை எண்ணிப் பார்க்கும்போது, மனதில் இன்னும் ஆறாமல் இருக்கும் பல காயங்கள் மீண்டும் புதுப்பிக்கப்பட வாய்ப்பு உண்டு. பிரிந்தவர்கள் விட்டுச்சென்ற, நிரப்ப இயலாத, வேதனை நிறைந்த வெற்றிடமும், அதனால் உருவான காயங்களும், தொடரும்வரை அவர்கள் நமக்கு எவ்வளவு முக்கியமானவர்கள் என்பதை மீண்டும், மீண்டும் எண்ணிப் பார்க்கிறோம்.

அவர்கள் நம்மைவிட்டுப் பிரியவில்லை, தொடர்ந்து நம்மோடு வேறு வழிகளில் வாழ்கின்றனர்; அனைத்திற்கும் மேலாக, அவர்கள் இறைவனின் அணைப்பில் மகிழ்வுடன், அமைதியுடன் வாழ்கின்றனர் என்பதை நமது கிறிஸ்தவ விசுவாசம் சொல்லித் தருகிறது. அவர்கள் பெற்றிருக்கும் நிரந்தர அமைதியையும், மகிழ்வையும் நாம் ஓரளவாகிலும் சுவைப்பதற்கு இந்த நினைவு நாள் நம் அனைவருக்கும் உதவி செய்யவேண்டும் என்று மன்றாடுவோம்.