Feast of the ‘breath’ of God கடவுளின் உயிர்மூச்சின் திருநாள்

  

Holy Spirit: Breath of God

https://illuminatemind.net

Pentecost Sunday

Pentecost - the very word spells magic and mystery along with images of swirling wind and tongues of fire. But, the word ‘Pentecost’ simply means the fiftieth (day). Most often in life the greatest and the most profound truths are enveloped in very simple things. This is more true in the life of Jesus and the Church. A quick look at the last 50 days will show us that everything around Jesus was simple, but steeped in mystery.

In the last 50 days, we have had quite a few days of celebrations starting from Easter. We celebrated Divine Mercy Sunday, Good Shepherd Sunday, Ascension Sunday and now Pentecost Sunday. There are a few more celebrations lined up… The Feasts of the Holy Trinity, The Body and Blood of Christ, and the Sacred Heart of Jesus… Whenever we use the word ‘celebration’ we do have certain notions about it. How were the first Easter, Ascension and Pentecost – the core events of our Christian Faith – ‘celebrated’? Were they ‘celebrated’ at all? I wonder…

What if the first Easter was given to an ‘event manager’? I leave it to your imagination! According to the present ‘worldly standards’, the first Easter should have taken place in full splendour… with blaring trumpets and dazzling pyrotechnics. But, it was a non-event, from the point of view of the world!

The first Ascension, once again, was a very subdued affair with Jesus spending quiet moments with the disciples on a hillock outside the city before being taken up into heaven. The first Pentecost too was simply the outpouring of the Holy Spirit on Mother Mary and the disciples gathered in prayer in the ‘upper room’. These events are not even a pale shadow of what is defined as ‘celebration’ by the world.

The definition of ‘celebration’ according to the commercial world is pretty clear… Grand, Glamorous, Great, Gigantic…. Even if there is nothing to celebrate about, the commercial world would invent reasons to celebrate. The frills are more important than the core in these celebrations. In most of these celebrations ‘what’ is celebrated is less important than ‘how’ it is celebrated.

Jesus and his disciples defined ‘celebrations’ in a totally different way. They were more interested in the ‘what’ of the event than the ‘how’ of the event. This ‘what’ left a lasting, life-long impression on the disciples. This ‘what’ has left a deep impression on human history for the past twenty centuries.

It would do us a world of good to reflect on the ‘what’ of the Feast of Pentecost – the descent of the Holy Spirit! On this day, it would be a great help to reflect on the language and the imagery used in the Bible to describe the Holy Spirit, especially to think of the Spirit as ‘breath’! Ever since the COVID pandemic has surrounded the world and started to suffocate humanity, terms like ‘oxygen’, ‘air’ and ‘breath’ have become precious to us.

In today’s first reading – Acts 2:1-11 – the Spirit is spoken of in terms of ‘the rush of a mighty wind’ and ‘tongues as of fire’. We are aware that the Holy Spirit is mostly spoken of in terms of ‘breath’ and ‘breathing’. “Then the Lord God formed man of dust from the ground, and breathed into his nostrils the breath of life; and man became a living being.” (Genesis 2:7)

We know the famous vision of the ‘Valley of dry bones’ seen by Prophet Ezekiel. Here again, once the bones get formed into human bodies, “the breath came into them, and they lived, and stood upon their feet, an exceedingly great host.” (Ezekiel 37:10)

In the New Testament, the event of the Pentecost is given only in the Acts of the Apostles. It is not spoken of in the four Gospels. The only place where there is a semblance of the ‘Pentecost’ is the scene where Jesus appears to the disciples after the Resurrection. This is described in John’s Gospel: Jesus said to them again, “Peace be with you. As the Father has sent me, even so I send you.” And when he had said this, he breathed on them, and said to them, “Receive the Holy Spirit.” (John 20:21-22)

All these scenes describe the Spirit bringing life through ‘breath’. As we face the suffocating experience of the COVID virus, we pray that the Holy Spirit descends on this world once again and renew the world and more especially the wounded human family.

In his homily on this feast of Pentecost, titled, ‘Breath of God’ Fr Timothy Radcliffe O. P. has a few insightful thoughts:

“Soon after we were born, we emptied our lungs of fluid and breathed for the first time. During an average lifespan, a human being breathes 650 million times before we take our last breath. Life is one breath after another. Our sharing in eternal life is also a drama of breathing… Today we celebrate our sharing in the divine breath…

What does it mean for us to be filled with the breathing of God? The first vocation of humanity was to be gardeners, caring for all that lives. In the psalm for today’s Mass, we sing ‘when you send forth your spirit, they are created and you renew the face of the earth’ (Psalm 104). More than ever before, we are aware that we have been bad gardeners, and that our little planet is struggling for breath. In our cities, polluted air dooms people to premature death. Also, during this pandemic, for the first time in history, billions of people are wearing masks as we fear that our breathing will bring death to ourselves or those whom we love.

This feast is also the Birthday of the Church. Any child coming into the world raises lots of expectations in others. The ‘first-things’ done by a child will confirm others in their expectations. The expectations of the new-born Church are revealed in what happened on that day in Jerusalem. (Acts 2: 1-11)

What did the new-born child, the Church, do on her Birthday? She unified people coming from many countries and regions. This is typical of many child-births in families. A new-born child tends to bring reconciliation in most families.

Let me stretch the metaphor of the new-born infant a bit more. We don’t need too much of a brain to understand the ‘language’ of a child. In fact, we understand the language of an infant with our hearts than with our brains. Something similar happened with the new born Church. When She ‘spoke’ through the disciples everyone understood! The Acts of the Apostles in today’s first reading gives a list of those people who understood the disciples:

And they were amazed and wondered, saying, "Are not all these who are speaking Galileans? And how is it that we hear, each of us in his own native language? Par'thians and Medes and E'lamites and residents of Mesopota'mia, Judea and Cappado'cia, Pontus and Asia, Phryg'ia and Pamphyl'ia, Egypt and the parts of Libya belonging to Cyre'ne, and visitors from Rome, both Jews and proselytes, Cretans and Arabians, we hear them telling in our own tongues the mighty works of God." (Acts 2: 7-11)

A bunch of Galileans spoke and people from many other nations and regions understood them. The last line of this passage gives us another clue as to how all these ‘different’ people understood what the Galileans spoke… The Galileans spoke about ‘the mighty works of God’. The last line also stresses the ‘hearing’ part of the message more than the speaking part. ‘We hear them telling in our own tongues the mighty works of God.’

To speak of and to hear about the mighty works of God, one does not require an intelligent brain, but an intuitive heart. The disciples spoke from their heart which was on fire and those who heard them were on fire too since they listened with their hearts. For this to happen, language – a tool invented by human beings – cannot be a block.

So, to come back to the ‘what’ of this Feast… It is the Birthday of the new-born Church. This Birthday brought together many nations, regions and tribes thus making it clear that divisions invented by human intelligence will break down in front of hearts united by the fire of the Spirit!

Paradoxically, a similar lesson has been taught by COVID. Although this virus has caused lots of pain on the human family, it has, indirectly, taught us some deeper truths about the human family. We humans have created artificial divisions among ourselves and have built walls and weapons to keep these divisions strong. But an unseen ‘enemy’ has nullified all these artificial divisions and made us feel that basically we are fragile human beings and that the whole human family suffers the same way due to an unknown, unseen virus.

Hopefully, when we begin the ‘post-pandemic’ life, we don’t go back to creating and safeguarding divisions, but begin in full earnest at building up a unified human family. As a closing thought, we can carry the words of St Paul given to us in the second reading today:

But I say, walk by the Spirit, and do not gratify the desires of the flesh…But the fruit of the Spirit is love, joy, peace, patience, kindness, goodness, faithfulness, gentleness, self-control; against such there is no law. And those who belong to Christ Jesus have crucified the flesh with its passions and desires. If we live by the Spirit, let us also walk by the Spirit. (Galatians 5: 16, 22-25)

Holy Spirit, Living Breath of God

https://slideplayer.com

தூய ஆவியாரின் வருகைப் பெருவிழா

இஞ்ஞாயிறன்று நாம் சிறப்பிக்கும் தூய ஆவியாரின் வருகைப் பெருவிழாவை, ‘பெந்தக்கோஸ்து’ என்றும் அழைக்கிறோம். ‘பெந்தக்கோஸ்து’ என்ற சொல்லுக்கு, ‘ஐம்பதாம் நாள்’ என்று பொருள். உயிர்ப்புப் பெருவிழாவைத் தொடர்ந்துவந்த ஐம்பது நாட்களில், இறைஇரக்க ஞாயிறு, நல்லாயன் ஞாயிறு, விண்ணேற்றப் பெருவிழா என்று, பல விழாக்களைக் கொண்டாடினோம். இனிவரும் நாட்களிலும், மூவொரு இறைவன், கிறிஸ்துவின் திரு உடல், திரு இரத்தம், கிறிஸ்துவின் திரு இருதயம் என்று, விழாக்களும், கொண்டாட்டங்களும் தொடரும். ஒவ்வொரு விழாவையும் கொண்டாடுகிறோம் என்று சொல்லும்போது, எதைக் கொண்டாடுகிறோம், எப்படி கொண்டாடுகிறோம் என்பதைச் சிந்திப்பது நல்லது.

இயேசுவின் உயிர்ப்பு, விண்ணேற்றம், தூய ஆவியாரின் வருகை என்ற இந்த மூன்று நிகழ்வுகளும், நமது கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையின் அடித்தளமான உண்மைகள். இந்த முக்கியமான மறையுண்மைகள், முதன்முதலில் நிகழ்ந்தபோது, உலகினர் கவனத்தை ஈர்க்கும்வண்ணம், எக்காள முழக்கமும், வாணவேடிக்கைகளும், இடம்பெற்றிருக்க வேண்டாமா? அப்படி நடந்ததாகத் தெரியவில்லையே! மாறாக, இந்நிகழ்வுகள் ஒவ்வொன்றும, முதன் முதலில் நடந்தபோது, அமைதியாய் நடந்தன.

எப்போது, எப்படி நடந்ததென்றே தெரியாமல், நிகழ்ந்த ஒரு முக்கிய மறையுண்மை, உயிர்ப்பு. நெருங்கியச் சீடர்களுக்கு மட்டும் இயேசு தந்த ஓர் அமைதியான அனுபவம், விண்ணேற்றம். இன்று நாம் எண்ணிப்பார்க்கும் தூய ஆவியாரின் விழாவோ, அன்னை மரியாவுக்கும், சீடர்களுக்கும் அந்த மேலறையில் உண்டான மாற்றங்களைக் கூறும் ஒரு விழா. அந்த மேலறை அனுபவத்திற்குப் பின், எருசலேமில் இருந்தோர் பலருக்கு இந்தப் பெருவிழாவின் தாக்கம் வெளிப்பட்டது என்று இன்றைய முதல் வாசகம் நமக்குச் சொல்கிறது. கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையின் அடித்தளமான இந்த மறையுண்மைகள் அனைத்துமே, உலகின் கவனத்தை அதிகம் ஈர்க்காமல் நடைபெற்ற நிகழ்வுகள்.

‘விழா’ என்ற சொல்லுக்கு, இவ்வுலகம் வகுத்துள்ள இலக்கணத்திலிருந்து, முற்றிலும் மாறுபட்டதோர் இலக்கணத்தை, திருஅவையில் நாம் சிறப்பிக்கும் இவ்விழாக்கள் வகுத்துள்ளன. உலகம் வகுத்துள்ள இலக்கணத்தில், பகட்டு, பிரமிப்பு, பிரம்மாண்டம் இவைகளே, விழாக்களின் உயிர்நாடிகளாய் உள்ளன. இந்த விழாக்கள் எதற்காக கொண்டாடப்பட்டன என்று அடுத்தநாள் கேட்டால்கூட, நமக்கு ஒன்றும் நினைவிருக்காது. அவர்கள் செய்த ஆர்ப்பாட்டமே, நினைவில் நிறைந்து, நமக்கு எரிச்சலூட்டும்.

அண்மையில் நமக்கு எரிச்சலையும், ஏன், கோபத்தையும் உண்டாக்கிய விழாக்கள், இப்போது நம் நினைவில் வலம்வருகின்றன. இவ்வாண்டு மார்ச் மாதம், இந்தியாவின் ஒரு சில மாநிலங்களில் நடைபெற்ற தேர்தல் கொண்டாட்டங்களை நாம் மறந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. இன்று, இந்தியாவில் நிகழும் உயிர் பலிகளுக்கு, அக்கொண்டாட்டங்கள் ஏதோ ஒருவகையில் காரணமாக இருந்தன என்பதை யாரும் மறுக்கஇயலாது. மக்களின் உயிர்களை, ஏணிகளாகப் பயன்படுத்தி, அரியணை எறியபின், ஏணிகளை எட்டி உதைப்பது, அரசியல்வாதிகளுக்கு கைவந்த கலை.

கொண்டாட்டம் என்ற சொல்லுக்கே புது இலக்கணம் தந்து, நமக்கு, பாடங்களையும் சொல்லித்தந்துள்ளனர், இயேசுவும், அவரது சீடர்களும். கொண்டாட்டம் என்பது, எப்போதும், பிறரது கவனத்தை ஈர்ப்பதிலேயே குறியாய் இருக்கவேண்டும் என்று இல்லை. நாம் கொண்டாடும் விழாவின் உள்பொருள் எவ்வளவு தூரம் நம் வாழ்வை மாற்றுகிறது என்பதில், நம் கவனம் இருக்கவேண்டும். இவ்விதம் கொண்டாடப்படும் விழாக்கள், ஒருநாள் கேளிக்கையாகக் கடந்துபோகாமல், வாழ்நாளெல்லாம் நம்முள் மாற்றங்களை உருவாக்கும் வாய்ப்பாக அமையும். இத்தகையப் பாடங்களை நமக்குச் சொல்லித்தரும் விழாக்கள் - இயேசுவின் உயிர்ப்பு, விண்ணேற்றம், தூய ஆவியாரின் வருகை ஆகிய முப்பெரும் விழாக்கள்.

தூய ஆவியாரின் வருகைப் பெருவிழாவன்று, இறைவனின் ஆவியைக் குறித்து விவிலியம் பயன்படுத்தும் உருவகங்களை சிந்திப்பது பயனுள்ள ஒரு முயற்சி. குறிப்பாக, இவ்வாண்டு, கோவிட் பெருந்தொற்றின் இரண்டாம் அலையினால் நசுக்கப்பட்டுள்ள இந்தியாவில், மூச்சுக்காற்றுக்காக மக்கள் போராடிவரும் வேளையில், தூய ஆவியார் மூச்சுக்காற்றாக இருக்கிறார் என்பதை, விவிலியத்திலிருந்து புரிந்துகொள்வதும், அவ்வுண்மையை நம்பி ஏற்றுக்கொள்வதும் அவசியம். தூய ஆவியாரின் வருகை, இன்றைய முதல் வாசகத்தில் (திருத்தூதர்கள் பணிகள் 2:1-11) காற்று, நெருப்பு என்ற இரு அடையாளங்களால் கூறப்பட்டுள்ளது.

தூய ஆவியாரை, மூச்சுக்காற்றாக உருவகப்படுத்தும் வேறு சில விவிலியப் பகுதிகளை நினைவுக்குக் கொணர்வோம்:

மண்ணிலிருந்து உருவாக்கப்பட்ட மனிதன் மீது, ஆண்டவராகிய கடவுள், 'உயிர்மூச்சை ஊத', மனிதன் உயிர் உள்ளவன் ஆனான் என்று தொடக்க நூலில் வாசிக்கிறோம் (தொடக்க நூல் 2:7).

பள்ளத்தாக்கில் நிறைந்திருந்த எலும்புகள் மீது, நரம்புகள், தசை, தோல் என்று படிப்படியாக இணைக்கப்பட்டு, அவ்வுடல்களில் உயிர்மூச்சு புகுந்ததும், அவை அனைத்தும் மாபெரும் படைத்திரள்போல் நின்றன (எசேக்கியல் 37:1-10) என்பது, இறைவாக்கினர் எசேக்கியேல் நூலில் நாம் காணும் ஓர் அழகிய காட்சி.

புதிய ஏற்பாட்டைப் பொருத்தவரை, தூய ஆவியாரின் வருகை என்ற நிகழ்வு, திருத்தூதர் பணிகள் நூலில் மட்டுமே இடம்பெற்றுள்ளது, நற்செய்திகளில் இது ஒரு நிகழ்வாகக் கூறப்படவில்லை என்பதை நாம் அறிவோம். இருப்பினும், உயிர்த்த இயேசு, சீடர்களுக்குத் தோன்றியவேளையில், அந்த மேலறையில் தூய ஆவியாரின் வருகை நிகழ்ந்தது என்பதை, யோவான் நற்செய்தியில் இவ்வாறு வாசிக்கிறோம்:

இயேசு மீண்டும் அவர்களை நோக்கி, "உங்களுக்கு அமைதி உரித்தாகுக! தந்தை என்னை அனுப்பியது போல நானும் உங்களை அனுப்பகிறேன்" என்றார். இதைச் சொன்ன பின் அவர் அவர்கள்மேல் ஊதி, "தூய ஆவியைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்." என்றார். (யோவான் 20:21-22)

படைப்பின் துவக்கத்தில் மண்ணால் உருவாக்கப்பட்ட மனிதனின் நாசிகளில் ஆண்டவராகிய கடவுள், உயிர் மூச்சை ஊதி, மனிதரைப் படைத்ததுபோல், தன் சீடர்கள் மீது, இயேசு, உயிர் மூச்சை ஊதி, அவர்களை, புதுப் படைப்பாக மாற்றினார்.

நம் வாழ்வை நிர்ணயிக்கும் ஒரு முக்கிய அளவுகோலாக உயிர்மூச்சு உள்ளது என்பதை, கடந்த ஓராண்டளவாக, குறிப்பாக, கடந்த இரு மாதங்களாக மிகத் தெளிவாக உணர்ந்துவருகிறோம். ‘மூச்சு விடுதல்’ என்ற இந்த ஒரு செயல்பாடுதான், பிறந்தது முதல் நம்மை இயக்கிவருகிறது.

மருத்துவராகவும், எழுத்தாளராகவும் விளங்கும் Geoffrey Simmons என்பவர் எழுதிய "Billions of Missing Links" என்ற நூலில், ஒரு குழந்தை பிறக்கும் தருணத்தில் நிகழும் விந்தைகளை விளக்கிக்கூறியுள்ளார்:

“தாயின் உதரத்திலிருந்து வெளியேறும் வரை, குழந்தை தானாகவே சுவாசிப்பதில்லை. அது, வெளியேறுவதற்கு முன்னர், அன்னையின் உதரத்தில் சுவாசிக்க ஆரம்பித்தால், சூழப்பட்ட திரவத்தால் மூச்சடைத்துப்போகும்; வெளியேறியபின், தாமதமாகச் சுவாசித்தால், மூளைப்பகுதி பாதிக்கப்படும். இவ்வாறு, பல வியப்பான அம்சங்கள் இணைந்து, ஒரு புதிய உயிரை இவ்வுலகிற்கு கொணரும் புதுமையைப் புரிகின்றன”.

தாயின் உதரத்திலிருந்து வெளியேறிய அந்நொடியில், நமது நுரையீரலை நிறைத்திருந்த நீரை வெளியேற்றிவிட்டு, நாம் முதல்முறை, சுயமாக, சுகமாக சுவாசிக்க ஆரம்பித்தோம். இருப்பினும், சுகமான அத்தருணத்தை, ஒவ்வொரு குழந்தையும், தன் அழுகையால் அறிவிக்கிறது. அக்குழந்தையின் அழுகுரல், சூழ இருப்பவர்களை மகிழ்வில் நிறைக்கிறது. இத்தருணத்தை, நாம், இன்றைய பெருவிழாவுடன் இணைத்து சிந்திக்கும்போது, தூய ஆவியார் தனக்குள் வந்துவிட்டார் என்பதை, அக்குழந்தை, தன் அழுகையின் வழியே இவ்வுலகிற்கு அறிவிக்கிறது என்று கூறலாம்.

சராசரி மனித வாழ்வில், ஒவ்வொருவரும் 650 மில்லியன் முறை, அதாவது 65 கோடி முறை சுவாசிக்கிறோம். ஒரு மூச்சிலிருந்து அடுத்த மூச்சுக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்வது, ஆண்டவராகிய கடவுள் நம் நாசிகளில் ஊதிய உயிர் மூச்சே. ஆண்டவர் வழங்கிய இந்த அற்புதக் கோடைக்கு நாம் அளிக்கவேண்டிய பதிலிறுப்பு என்ன? நாம் அனைவருமே, அனைத்து உயிர்களின் உயிர்மூச்சைப் பராமரிக்க உருவாக்கப்பட்ட 'தோட்டக்காரர்களாக' வாழ்வதே, நாம் தரக்கூடிய தகுதியான பதிலிறுப்பு.

இந்த ஞாயிறன்று நம் பதிலுரைப் பாடலில் "ஆண்டவரே, உம் ஆவியை அனுப்பி, மண்ணகத்தின் முகத்தைப் புதுப்பிக்கின்றீர்" (திருப்பாடல் 104:30) என்று மீண்டும், மீண்டும் கூறினோம். ஆனால், மனிதர்களாகிய நாம், நமது சுயநலத்தால், நம்மைச் சுற்றியுள்ள படைப்புக்களைப் புதுப்பிப்பதற்கு வரும், அந்த ஆவியின் மூச்சை நிறுத்த முற்பட்டுள்ளோம். ஆண்டவர் வழங்கிய அற்புதக் கொடையான காற்றை, களங்கப்படுத்திவிட்டோம். இப்போது, அந்தக் காற்றிலிருந்து நம்மைக் காத்துக்கொள்ள கவசம் அணிந்து வலம்வருகிறோம். நமது சுவாசமே நமக்கு சாவைக் கொண்டுவருமோ என்ற அச்சத்தில் ஓராண்டுக்கும் மேலாக வாழ்ந்துவருகிறோம்.

தூய ஆவியார் உயிர் மூச்சாக விளங்குகிறார் என்று கூறும் விவிலியச் சொற்கள், இன்று நாம் வாழும் சூழலில், நமக்கு உறுதியூட்டும் சொற்களாக விளங்கவேண்டும் என்று மன்றாடுவோம். தூய ஆவியாரின் வருகைப்பெருவிழா நமக்குச் சொல்லித்தரும் முக்கியப் பாடம் இதுதான்... அவர், வானிலிருந்து இறங்கிவந்து, சிறிது காலம் நம்மோடு தங்கிவிட்டு, மீண்டும் விண்ணகம் சென்றுவிடும் இறைவன் அல்ல, மாறாக, அவர் நமக்கும், நம்மைச் சுற்றியுள்ள படைப்பு அனைத்திற்கும், உயிர் வழங்கும் மூச்சாக, எப்போதும் உறைந்திருக்கும் இறைவன் என்பது, இப்பெருவிழா பறைசாற்றும் பேருண்மை.

இன்று நாம் ஒரு பிறந்தநாளைக் கொண்டாடுகிறோம். ஆம்... தூய ஆவியாரின் வருகைப் பெருவிழாவன்று, திருஅவை என்ற குழந்தை பிறந்தது. ஒவ்வொரு குழந்தையும் இவ்வுலகில் பிறக்கும்போது, அக்குழந்தையைப் பற்றிய எதிர்பார்ப்புக்கள் இருக்கும். திருஅவை என்ற குழந்தை பிறந்தபோதும், பல எதிர்பார்ப்புக்கள் இருந்தன. திருஅவை என்ற குழந்தை பிறந்தவிதம், பிறந்ததும் அக்குழந்தையிடம் வெளிப்பட்ட குணம் ஆகியவற்றை, இப்பிறந்தநாளன்று நாம் சிந்திப்பது பயனளிக்கும்.

திருஅவை என்ற குழந்தை பிறந்தது, ஒரு குழுவில், ஒரு குடும்பத்தில். தூய ஆவியார், காற்றாக, நெருப்பு நாவுகளாக, இறங்கிவந்த அனுபவம், தனியொரு மனிதருக்கு, காட்டின் நடுவில், அல்லது மலையுச்சியில் ஏற்பட்ட ஓர் அனுபவம் அல்ல. அன்னை மரியாவுடன் செபத்தில் இணைந்திருந்த சீடர்கள் நடுவில், தூய ஆவியார் இறங்கி வந்தபோது, திருஅவை பிறந்தது.

பொதுவாக, ஆழ்நிலை தியானத்தில் இருக்கும் ஒருவருக்கு, இறை அனுபவம் கிடைக்கும் என்று, ஏறத்தாழ, எல்லா மதங்களும் சொல்கின்றன. கிறிஸ்தவத் திருமறையிலோ, தனி மனிதர்கள் அடையும் இத்தகைய அனுபவத்துடன் நாம் நின்றுவிடுவதில்லை. குழுவாய், குடும்பமாய் நாம் இணைந்து வரும்போதும், ஆழ்ந்த இறை அனுபவம் உருவாகிறது என்பதை, தூயஆவியாரின் வருகைப்பெருவிழா நமக்குச் சொல்லித்தருகிறது.

கடந்த ஓராண்டுக்கும் மேலாக, இறைமக்கள் என்ற குடும்பமாக நாம் கூடிவர இயலாத நிலையை பெருந்தொற்று உருவாக்கியுள்ளது. இந்த பெருந்தொற்று நீங்கி, நாம் மீண்டும் இறைமக்களாக இணைந்துவரும் வேளையில், நாம் தனி தீவுகள் அல்ல, மாறாக, ஒருவரையொருவர் சார்ந்து வாழும் குடும்பம் என்ற உண்மையை, தூய ஆவியார், நம் அனைவருக்கும் உணர்த்தவேண்டும் என்று மன்றாடுவோம்.

தூய ஆவியாரின் வருகையினால் உருவாகும் அழகிய வாழ்வை, திருத்தூதர் பவுல், கலாத்தியருக்கு எழுதிய திருமுகத்தில் விவரிக்கிறார். தூய ஆவியாரின் வருகைப் பெருவிழா, வெறும் ஒருநாள் கொண்டாட்டமாக கடந்துசெல்லாமல், நம் வாழ்வில் மாற்றங்களை உருவாக்கும் ஓர் ஆழ்ந்த அனுபவமாக தங்குவதற்கு, அந்த ஆவியார் வழங்கும் கனிகளை நாம் பெறவேண்டும். இக்கனிகளைப் பற்றி இன்றைய 2ம் வாசகத்தில், புனித பவுல் அடியார் கூறும் சொற்களுடன் நம் சிந்தனைகளை இன்று நிறைவு செய்வோம்:

கலாத்தியருக்கு எழுதிய திருமுகம் 5 : 16, 22-23, 25

தூய ஆவியின் தூண்டுதலுக்கேற்ப வாழுங்கள்: தூய ஆவியின் கனியோ, அன்பு, மகிழ்ச்சி, அமைதி, பொறுமை, பரிவு, நன்னயம், நம்பிக்கை, கனிவு, தன்னடக்கம் என்பவை ஆகும்... தூய ஆவியின் துணையால் நாம் வாழ்கிறோம். எனவே அந்த ஆவி காட்டும் நெறியிலேயே நடக்க முயலுவோம்.

விவிலியத்தேடல்: திருப்பாடல் 9 – நீதியின் கடவுளுக்கு நன்றி 1

David praising God with his whole heart – Psalm 9:1

https://www.freebibleimages.org

9ம் திருப்பாடலில் நம் விவிலியத்தேடல் பயணம் இன்று துவங்குகிறது. இத்திருப்பாடலில் அடியெடுத்து வைப்பதற்குமுன், திருப்பாடல்கள் நூலில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள எண்களைப்பற்றிய ஒரு தகவலை அறிந்துகொள்வது பயனுள்ளதாக இருக்கும். நமக்கெல்லாம் நன்கு அறிமுகமான, "ஆண்டவரே என் ஆயர் எனக்கேதும் குறையில்லை" (தி.பா.23:1) என்று துவங்கும் புகழ்பெற்ற திருப்பாடல், ஒரு சில விவிலியப் பதிப்புக்களில், 23ம் திருப்பாடல் என்றும், இன்னும் சில பதிப்புக்களில் 22ம் திருப்பாடல் என்றும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதைக் காண்கிறோம். எண் குறியீட்டில் காணப்படும் இந்த வேறுபாடு, நாம் தற்போது தேடலை மேற்கொண்டுள்ள 9ம் திருப்பாடலிலிருந்து ஆரம்பமாகிறது. எனவேதான், இன்று, அந்தத் தகவலை, இத்திருப்பாடலின் ஆரம்பத்தில், புரிந்துகொள்ள முற்படுகிறோம்.

திருப்பாடல்கள் நூலில் காணப்படும் எண் குறியீட்டின் வேறுபாடுகளைப் புரிந்துகொள்வதற்குமுன், விவிலியத்தில், எண்களின் பயன்பாடு, எப்போது, எவ்வாறு உருவானது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வோம். துவக்கத்திலிருந்து, விவிலியம், அதன் அனைத்து நூல்களுடன் ஒரு முழுமையான நூலாக நம்மை அடையவில்லை. நாம் தற்போது பயன்படுத்தும் வடிவில், விவிலியம் உருவாக, பல நூற்றாண்டுகள் ஆயின. அந்நூலின் வெவ்வேறு நூல்கள், வெவ்வேறு காலக்கட்டங்களில் உருவாயின. பழைய ஏற்பாட்டின் பெரும்பாலான நூல்கள், துவக்கத்தில், வாய்மொழியாக, தலைமுறை, தலைமுறையாக வழங்கப்பட்டு வந்தன. பின்னர், அவை, எழுத்து வடிவம் பெற்றன. அவ்வாறு எழுதப்பட்ட வேளையில், ஒவ்வொரு நூலும், பிரிவுகள், இறைவாக்கியங்கள் என்ற எண்களுடன் எழுதப்படவில்லை. இந்த எண் குறியீடுகள், இன்னும் பல ஆண்டுகள் சென்றே பயன்படுத்தப்பட்டன.

மேலும், இந்நூல்களில் பல, முதலில், எபிரேய, மற்றும், அரமேய மொழிகளில், உருவாயின. இவ்விரு மொழி நூல்கள், கி.மு. 7ம் நூற்றாண்டில் பழக்கத்தில் இருந்தன. இவை, கி.மு. 2ம் நூற்றாண்டில் கிரேக்க மொழியில் மொழிபெயர்ப்பு செய்யப்பட்டன. அதன்பின்னர், இலத்தீன் மொழியிலும், அதைத் தொடர்ந்து, ஆங்கிலம் உட்பட பல்வேறு மொழிகளிலும் மொழிபெயர்ப்பு செய்யப்பட்டன.

விவிலியத்தின் மொழிபெயர்ப்புகள் (Bible translation) என்ற தலைப்பில், விக்கிப்பீடியா (Wikipedia) வழங்கும் இன்னும் சில குறிப்புகள் பயனுள்ளவை: விவிலியம், இவ்வுலகின் 704 மொழிகளில் முழுமையாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. புதிய ஏற்பாடு மட்டும், 1551 மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. இவையன்றி, மத்தேயு நற்செய்தியின் மலைப்பொழிவு, இயேசு கூறிய உவமைகள் போன்ற புகழ்மிக்க பகுதிகள், மேலும் 1160 மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. இவ்வாறு, முழுமையான விவிலியம், மற்றும், விவிலியத்தின் ஒரு சில பகுதிகள், உலகின் 3,415 மொழிகளில் மொழிபெயர்ப்பு செய்யப்பட்டுள்ளன. (காண்க. விக்கிப்பீடியா)

திருப்பாடல்கள் நூலின் எண் குறியீடுகள் பக்கம் நம் கவனத்தைத் திருப்புவோம். எபிரேய மொழியில் உருவான பதிப்பிலும், கிரேக்க மொழியில் உருவானப் பதிப்பிலும் 150 திருப்பாடல்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. இதுவரை நாம் சிந்தித்துவந்த முதல் 8 திருப்பாடல்கள், இவ்விரு பதிப்புகளிலும் ஒரேவிதமான எண்களுடன் காணப்படுகின்றன. 9ம் திருப்பாடலிலிருந்து எண் குறியீட்டில் வேறுபாடுகள் துவங்குகின்றன. எபிரேய மொழிப்பதிப்பில், 9, 10 என்று பதிவாகியுள்ள இரு திருப்பாடல்கள், கிரேக்க மொழிப்பதிப்பில், 9ம் திருப்பாடல் என்ற எண்ணுடன், ஒரே பாடலாகப் பதிவாகியுள்ளது.

பின்னர், எபிரேயப் பதிப்பில் காணப்படும் 147வது திருப்பாடல், கிரேக்கப் பதிப்பில், 146, 147 என்ற இரு பாடல்களாகப் பிரித்து, பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. இதைத் தொடர்ந்து, திருப்பாடல்கள் நூலின் இறுதியில் இடம்பெறும், 148, 149 மற்றும் 150 ஆகிய மூன்று திருப்பாடல்களும், இரு மொழிப்பதிப்புகளிலும் ஒரேவிதமான எண்களைக் கொண்டு முடிவடைகின்றன. தமிழ் விவிலியப்பதிப்புகள், பெரும்பாலும், எபிரேயப் பதிப்பின் எண் குறியீடுகளைப் பின்பற்றுகின்றன. இனி, நாம் 9ம் திருப்பாடலில் அடியெடுத்து வைப்போம்.

இத்திருப்பாடலின் முன்குறிப்பும், அறிமுக வரிகளும், முதலில், நம் சிந்தனைகளைத் தூண்டுகின்றன. இத்திருப்பாடலின் முன்குறிப்பில், இது, 'தாவீதின் புகழ்ப்பா' என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இதுவரை நாம் சிந்தித்த 8 திருப்பாடல்களில், 4,5,6,8 ஆகிய நான்கு திருப்பாடல்களிலும், 'தாவீதின் புகழ்ப்பா' என்ற முன்குறிப்பைக் காண்கிறோம். ஆனால், இந்த 4 திருப்பாடல்களிலும், ஆண்டவரைப் ‘புகழ்வதாக’ தாவீது ஒரு வரியிலும் கூறவில்லை. 7ம் திருப்பாடலின் இறுதியில், “ஆண்டவர் வழங்கிய நீதிக்காக அவருக்கு நன்றி கூறுவேன்; உன்னதரான ஆண்டவரின் பெயரைப் போற்றிப்பாடுவேன்” (தி.பா.7:17) என்று தாவீது கூறியுள்ளது, அவர் இறைவனுக்கு வழங்கும் புகழுரையாக ஒலிக்கிறது. 9ம் திருப்பாடலின் ஆரம்ப வரிகள், இது உண்மையிலேயே 'தாவீதின் புகழ்ப்பா' என்பதை பறைசாற்றுகின்றன. “ஆண்டவரே, என் முழு இதயத்தாலும் உம்மைப் புகழ்வேன்; வியத்தகு உம் செயல்களையெல்லாம் எடுத்துரைப்பேன். உம்மை முன்னிட்டு மகிழ்ந்து களி கூர்வேன்; உன்னதரே, உமது பெயரைப் போற்றிப் பாடுவேன்.” (தி.பா.9:1-2)

என் முழு இதயத்தாலும் உம்மைப் புகழ்வேன் என்று தாவீது கூறுவது, 'என் முழு இதயத்தோடும் உம்மைப் புகழ்வேன்' என்றும் ஒரு சில பதிப்புக்களில் கூறப்பட்டுள்ளன. 'முழு இதயம்' என்ற சொற்றொடர், விவிலியத்தில் இன்னும் சில இடங்களில் இடம்பெற்றுள்ளது.

“இஸ்ரயேலே, செவிகொடு! நம் கடவுளாகிய ஆண்டவர் ஒருவரே ஆண்டவர். உன் முழு இதயத்தோடும், உன் முழு உள்ளத்தோடும், உன் முழு ஆற்றலோடும் உன் கடவுளாகிய ஆண்டவரிடம் அன்பு கூர்வாயாக!” (இணைச்சட்டம் 6:4-5) என்ற புகழ்மிக்க சொற்களை, இஸ்ரயேல் மக்களிடம் மோசே ஒரு கட்டளையாக வழங்கியுள்ளார். இதையே, திருச்சட்ட நூலில் தலைசிறந்த கட்டளை என்று, இயேசு, திருச்சட்ட அறிஞர் ஒருவரிடம் வலியுறுத்திக்கூறுவதை, நாம், மத்தேயு, மாற்கு, லூக்கா ஆகிய மூன்று நற்செய்திகளிலும் காண்கிறோம் (காண்க. மத்தேயு 22:35-37; மாற்கு 12:28-30; லூக்கா 10:25-28). முழு இதயம், முழு உள்ளம், முழு ஆற்றல் என்று மும்முறை வலியுறுத்திக் கூறப்படும் இந்தக் கட்டளை, இறைவனுக்கு நாம் காட்டும் அன்பு, குறைபாடுகள் ஏதுமற்ற, முழுமையான அன்பாக இருக்கவேண்டும் என்பதை, இஸ்ரயேல் மக்களின் உள்ளங்களில் ஆழமாகப் பதித்தது.

ஆண்டவருக்கு செலுத்தப்படும் அன்பு மட்டுமல்ல, அவருக்கு செலுத்தப்படும் வழிபாடு, அவருக்கு ஆற்றப்படும் பணி என்று, அனைத்திலும், முழுமை இருக்கவேண்டும் என்பதை வலியுறுத்த, முழு இதயம், முழு மனம் ஆகிய சொற்றொடர்கள், விவிலியத்தின் இன்னும் சில இடங்களில் காணக்கிடக்கின்றன.

தங்களுக்கு ஓர் அரசன் வேண்டும் என்று இஸ்ரயேல் மக்கள் இறைவாக்கினர் சாமுவேலிடம் கேட்டுக்கொண்டதற்கு ஏற்ப, அவர், இஸ்ரயேல் மக்களின் முதல் அரசராக சவுலை உருவாக்கினார். (காண்க. 1 சாமு. 11) அவர்கள் இறைவனை அரசராக ஏற்றுக்கொள்ளாமல், சவுலை ஓர் அரசராக ஏற்றுக்கொண்டதை கண்டித்து, இறைவாக்கினர் சாமுவேல் இஸ்ரயேல் மக்களுக்கு வழங்கிய அறிவுரையில், இறைவனை முழு உள்ளத்துடன், மனதுடன் வழிபட்டு, அவருக்கு பணியாற்றவேண்டும் என்பதை வலியுறுத்திக் கூறுகிறார்: அக்காலத்தில் சாமுவேல் மக்களிடம் கூறியது: “ஆண்டவரைப் பின்பற்றுவதிலிருந்து விலகாமல் அவரையே உங்கள் முழு மனத்தோடு வழிபடுங்கள்... ஆண்டவருக்கு மட்டும் அஞ்சி நடந்து, உங்கள் முழு மனத்தோடு உண்மையாகவே அவருக்கு ஊழியம் செய்யுங்கள். அவர் உங்களுக்கு ஆற்றிய மாபெரும் செயல்களை நினைத்து பாருங்கள்.” (1 சாமுவேல் 12: 20,24)

மன்னன் தாவீது, தன் மகன் சாலமோனை அரசராக நியமித்த வேளையில், அவருக்கு வழங்கிய அறிவுரையில், முழுமையான, ஆர்வம் மிக்க உள்ளத்துடன், சாலமோன் ஆண்டவருக்கு ஊழியம் செய்யவேண்டும் என்று அறிவுரை கூறுகிறார்: "என் மகனே, சாலமோன்! நீயோ, உன் தந்தையின் கடவுளை அறிந்து, முழு மனத்தோடும், ஆர்வமிக்க உள்ளத்தோடும் அவருக்கு ஊழியம் செய்" (1 குறிப்பேடு 28:9)

எருசலேமிருந்து பாபிலோனுக்கு நெபுகத்னேசர் நாடு கடத்தி இருந்தோருள் எஞ்சியிருந்த மூப்பர்கள், குருக்கள், இறைவாக்கினர்கள், மக்கள் ஆகிய அனைவருக்கும் இறைவாக்கினர் எரேமியா எருசலேமிலிருந்து மடல் ஒன்று அனுப்பினார். (எரேமியா 29:1) அம்மடலில், ஆண்டவர் தன் மக்களுக்கு கூறுவதாக, எரேமியா பதிவுசெய்துள்ள அறிவுரை இதோ: "உங்கள் முழு இதயத்தோடும் என்னைத் தேடும்பொழுது நீங்கள் என்னைக் கண்டடைவீர்கள்." (எரேமியா 29:13)

முழு இதயத்தோடு இறைவனிடம் திரும்பி வருவதைக் குறித்து, இறைவாக்கினர் யோவேல் கூறும் அழகான வரிகளை நாம் தவக்காலத்தின் துவக்கத்தில் ஒவ்வோர் ஆண்டும் கேட்டு வருகிறோம்: 'இப்பொழுதாவது உண்ணா நோன்பிருந்து, அழுது புலம்பிக்கொண்டு, உங்கள் முழு இதயத்தோடு என்னிடம் திரும்பி வாருங்கள்' என்கிறார் ஆண்டவர் (யோவேல் 2:12)

இஸ்ரயேல் மக்களின் உள்ளங்களில் ஆழமாகப் பதிந்த 'முழு உள்ளம்' அல்லது, ‘முழு மனம்’ என்ற சொற்றொடர், தாவீது உருவாக்கிய இன்னும் சில திருப்பாடல்களில் பதிவாகியிருப்பதில், வியப்பு ஏதுமில்லை. "முழுமனத்தோடு நான் உம்மைத் தேடுகின்றேன் (தி.பா. 119:10) என்று 119வது திருப்பாடலிலும், "ஆண்டவரே! என் முழுமனத்துடன் உமக்கு நன்றி செலுத்துவேன்" (தி.பா. 138:1) என்று 138வது திருப்பாடலிலும் தாவீது அறிக்கையிட்டுள்ளார்.

“ஆண்டவரே, என் முழு இதயத்தாலும் உம்மைப் புகழ்வேன்” (தி.பா.9:1) என்ற அறிக்கையுடன் துவங்கும் 9ம் திருப்பாடலில் தாவீது பதிவுசெய்துள்ள கருத்துக்களை, அடுத்தத் தேடலில், தொடர்ந்து சிந்திப்போம்.

Living the Good News… நற்செய்தியாக வாழ்ந்திட...

 

Proclaim the Gospel

https://catholicpreaching.com

Feast of the Ascension

Farewell is not a permanent parting. In effect we say ‘see you later’! Jesus bids farewell to his disciples on the day of the Ascension. Fr Munachi Ezeogu begins his reflections on this Feast with a lovely thought: The Gospels contain many parables of a master who sets out on a long journey and gives his servants charge of his estate until his return. In the feast of the Ascension of the Lord the parable becomes reality. Jesus departs to his heavenly Father and leaves his disciples in charge of the affairs of his kingdom till his return in glory. Each of the Gospels we have, ends with a scene in which Jesus finally takes leave of his disciples. These farewell scenes focus not on describing the event in detail but on the last words that Jesus leaves with his disciples. In fact, the very fact of a bodily ascension of Jesus into heaven is described only by Luke.

In the Synoptic Gospels (Matthew, Mark and Luke) and in the Acts of the Apostles there are different versions of where and when the Ascension took place. Was it in Jerusalem or in Galilee? Was it forty days later or soon after the Resurrection? These are unanswered questions. The Evangelists and the author of Acts of the Apostles were not interested in the historical details of the event of the Ascension. They were more interested in the message – the Mission – entrusted to the disciples by Jesus. Hence, for our reflection, we shall focus our attention on the farewell message of Jesus, given to us in today’s Gospel passage (Mark 16:15-20).

This message, like many other statements of Jesus, has been interpreted by Christians in very different (I am afraid, contrary) ways. The opening statement of Jesus given in today’s Gospel goes like this: Go into all the world and proclaim the good news to the whole creation. (Mark 16:15)

How are we to ‘proclaim the good news’? Many interpretations have been given to this statement and, accordingly, many methods of this ‘proclamation’ have been adopted. Here is an anecdote shared by Rebecca Pippert, the author of a book titled - ‘Out of the Salt Shaker: Into the World’:

She tells of a time she was sitting in her car at a traffic light with her window rolled down. As the light turned green a car drove by and its occupant threw something into her car hitting her on the cheek. It didn't hurt but she was so startled that she pulled over immediately. When she unrolled the paper, she discovered it was a gospel tract. She says she was the apparent victim of what she refers to as "torpedo evangelism." I'm sure the ‘torpedoer’ meant well. At least I hope so, but he or she did the wrong thing for the right reason in the wrong way. We can engage people in conversation about their faith and their relationship with God in a non-judgmental manner. We can encourage. We can invite. We can offer counsel. But we leave the hard work, the heart work, up to Jesus and the Holy Spirit. You see, we are not on some sort of spiritual mugging mission. (frtonyshomilies.com)

To correct this aggressive mode of how to ‘proclaim the good news’, we need to embrace some basic biblical principles that make it possible for us to lead others to the same personal faith in Christ that we enjoy. They are suggested by Bill Hybels and Mark Mittelberg in their book, Becoming a Contagious Christian...

I have not read this book, but when I browsed the internet for this book, what caught my attention was the cover-page illustration of this book… It was the picture of a row of match sticks with one of them just having caught fire. One can easily imagine what would happen to the other match sticks. Given the fact that any symbol is limited, this illustration gives me some idea as to what would be the effect of a ‘Contagious Christian’ in a group.

Contagious Christians like St Francis of Assisi and St Mother Teresa have ‘proclaimed the good news’ without being aggressive with their eloquence. Their life and actions spoke louder than words. They were ‘walking sermons’ all their lives. Here is an anecdote about Dr Albert Schweitzer:

Reporters and city officials gathered at a Chicago railroad station one afternoon in 1953. The person they were meeting was the 1952 Nobel Peace Prize winner. A few minutes after the train came to a stop, a giant of a man – six feet four inches – with bushy hair and a large moustache stepped from the train. Cameras flashed. City officials approached him with hands outstretched. Various people began telling him how honored they were to meet him.

The man politely thanked them and then, looking over their heads, asked if he could be excused for a moment. He quickly walked through the crowd until he reached the side of an elderly black woman who was struggling with two large suitcases. He picked up the bags and with a smile, escorted the woman to a bus. After helping her aboard, he wished her a safe journey. As he returned to the greeting party he apologized, “Sorry to have kept you waiting.”

The man was Dr. Albert Schweitzer, the famous missionary doctor who had spent his life helping the poor in Africa. In response to Schweitzer’s action, one member of the reception committee said with great admiration to the reporter standing next to him, “That’s the first time I ever saw a sermon walking.” (franciskong.com)

It is more interesting to note that Albert was a famous preacher in his younger days. So, he must have known the difference between ‘proclaiming the good news’ through words and through life. We know that Jesus did not choose his disciples to be eloquent preachers but his true witnesses.

There is an ancient legend about Jesus’ ascension into heaven. He is met by the angel Gabriel who asks him, "Now that your work is finished, what plans have you made to ensure that the truth that you brought to earth will spread throughout the world?"

Jesus answered, "I have called some fishermen and tax-collectors to walk along with me as I did my Father’s will."

"Yes, I know about them," said Gabriel, "but what other plans have you made?"

Jesus replied, "I taught Peter, James and John about the kingdom of God; I taught Thomas about faith; and all of them were with me as I healed and preached to the multitudes."

Gabriel replied. "But you know how unreliable that lot was. Surely you must have other plans to make sure your work was not in vain."

Jesus quietly replied to Gabriel "I have no other plans. I am depending on them!" (sermoncentral.com)

Coming back to the farewell message of Jesus given in today’s gospel, we see that Jesus spells out his idea of this proclamation. The mission of proclaiming the good news is accompanied by a list of signs given by Jesus: And these signs will accompany those who believe: by using my name they will cast out demons; they will speak in new tongues; they will pick up snakes in their hands, and if they drink any deadly thing, it will not hurt them; they will lay their hands on the sick, and they will recover. (Mark 16:17-18)

Healing the world, driving away evil from the world and speaking a new language… a language of love are sure signs that the good news is proclaimed. As a result of such a proclamation, even deadly things will turn out to be harmless!

In today’s COVID situation when we hear these words of Jesus, we naturally think of those who are proclaiming the ‘good news’ of hope to thousands of desperate people, especially in India, by their deeds – the medical personnel as well as the volunteers who help poor people with supply of food and medicines. We pray that the Good Lord grant all of them strength and courage to drive away the demons that plague not only the bodies, but more so the minds of people during this pandemic.

A final note… on the 24 hours adoration taken up in India and elsewhere around the world to protect people from this pandemic. The theme chosen for this adoration is: “Fear not, just believe” (Mark 5:36) – the words of Jesus to Ja'irus, the ruler of the synagogue, who was begging Jesus to come home to heal his dying child. This 24 hours effort began with the Mass celebrated by Cardinal Oswald Gracias, the Archbishop of Mumbai at 6 a.m. on May 15, Saturday and ends with the Mass celebrated by George Antonysamy, the Archbishop of Madras-Mylapore on Sunday, May 16, at 6 a.m. Many dioceses in India, the Madu Shrine of our Lady in Sri Lanka, many communities in Norway, Switzerland, London, France, Canada and the United States are taking part in this adoration every hour. The full programme is live-telecast by Madha TV. Let us join this world-wide effort of 24 hours adoration to beg of God to cast away COVID-19 virus from the world and more especially from India!

Go into the whole world

https://www.facebook.com

விண்ணேற்றப் பெருவிழா

எழுத்தாளரும், பேச்சாளருமான ரெபெக்கா பிப்பெர்ட் (Rebecca Pippert) என்ற பெண்மணி, ஒருநாள், தன் காரில், அலுவலகம் சென்றுகொண்டிருந்தார். போகும்வழியில், நான்கு வழி சந்திப்பு ஒன்றில், சிவப்பு விளக்கு மாறுவதற்காகக் காத்திருந்தார். தென்றல், மென்மையாக வீசிக்கொண்டிருந்ததால், ரெபெக்கா, தன் கார் கண்ணாடியை இறக்கிவிட்டிருந்தார். அப்போது, அருகில் ஒரு கார் வந்துநின்றது. போக்குவரத்து விளக்கு, சிவப்பிலிருந்து பச்சையாக மாறிய அத்தருணத்தில், அருகில் வந்துநின்ற காரிலிருந்து, ரெபெக்காவை நோக்கி ஏதோ ஒரு பொருளை எறிந்துவிட்டு, அந்தக் காரில் இருந்தவர்கள் பறந்துசென்றனர். அவர்கள் எறிந்த பொருள், ரெபெக்காவின் முகத்தை உரசி, மடியில் விழுந்தது. அதிர்ந்துபோன ரெபெக்கா, காரை நிறுத்திவிட்டு, மடியில் விழுந்த பொருள் என்னவென்று பார்த்தார். நற்செய்தி எண்ணங்கள் அடங்கிய ஒரு சிறு நூல் அது.

மடியில் விழுந்தது, நற்செய்தி எண்ணங்கள் என்பது, ரெபெக்காவிற்கு மிகிழ்வைத் தந்தது. அந்நூலை எறிந்தவர்கள் நல்ல எண்ணத்துடன்தான் செயல்பட்டிருக்கவேண்டும் என்பதையும் ரெபெக்கா உணர்ந்தார். இருந்தாலும், அந்த நற்செய்தி, தன் முகத்தில் அறையும்படி தன்னை வந்து சேரவேண்டுமா என்ற கேள்வியும் அவர் மனதில் எழுந்தது. நற்செய்தியால் மற்றவர்களைத் ‘தாக்கும்’ இத்தகையப் பாணியை, “Torpedo Evangelism” அதாவது, "தாக்குதல் வழி, நற்செய்தியைப் பரப்புதல்" என்று, ரெபெக்கா பிப்பெர்ட், தான் எழுதியுள்ள நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார். "நீங்கள் மண்ணுலகிற்கு உப்பாய் இருக்கிறீர்கள்" (மத். 5:13) என்று இயேசு கூறிய சொற்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு, ரெபெக்கா அவர்கள் உருவாக்கிய அந்நூலின் பெயர், "உப்புக் குப்பியிலிருந்து உலகிற்கு" (Out of the Salt Shaker: Into the World). அந்நூலில், நற்செய்தியை உலகிற்கு எடுத்துச்செல்லும் வழிகளைப்பற்றி ரெபெக்கா எழுதியுள்ளார்.

ஆண்டவர் இயேசுவின் விண்ணேற்றப் பெருவிழாவை இன்று நாம் கொண்டாடுகிறோம். விண்ணேற்றத்திற்கு முன்னதாக தன் சீடர்களை இறுதிமுறையாகச் சந்தித்த இயேசு, அவர்களிடம் விட்டுச்சென்ற செய்தி, இன்றைய நற்செய்தியாக நம்மை அடைந்துள்ளது:

மாற்கு நற்செய்தி 16: 15-18

அக்காலத்தில், இயேசு பதினொருவருக்குத் தோன்றி, அவர்களை நோக்கி, “உலகெங்கும் சென்று படைப்பிற்கெல்லாம் நற்செய்தியைப் பறைசாற்றுங்கள். நம்பிக்கைகொண்டு திருமுழுக்குப் பெறுவோர் மீட்புப் பெறுவர்; நம்பிக்கையற்றவரோ தண்டனைத் தீர்ப்புப் பெறுவர். நம்பிக்கை கொண்டோர் பின்வரும் அரும் அடையாளங்களைச் செய்வர்; அவர்கள் என் பெயரால் பேய்களை ஓட்டுவர்; புதிய மொழிகளைப் பேசுவர்; பாம்புகளைத் தம் கையால் பிடிப்பர். கொல்லும் நஞ்சைக் குடித்தாலும் அது அவர்களுக்குத் தீங்கு இழைக்காது. அவர்கள் உடல் நலமற்றோர்மீது கைகளை வைக்க, அவர்கள் குணமடைவர்” என்று கூறினார்.

“நற்செய்தியைப் பறைசாற்றுங்கள்” என்று இயேசு கூறிய சொற்கள், மறைப்பணி ஆர்வலர்களால் பலவழிகளில் பொருள் கொள்ளப்பட்டுள்ளதால், நன்மைகள் விளைந்துள்ளன; பிரச்சனைகளும் எழுந்துள்ளன. எடுத்துக்காட்டாக, கோவிட் பெருந்தொற்றின் முதல் அலையும், தற்போது, இரண்டாவது அலையும் நம்மை பெரிதும் காயப்படுத்தியுள்ள வேளையில், "இது, கடவுள் அனுப்பிய தண்டனை. எனவே, மனம் திரும்பி நற்செய்தியை நம்புங்கள்" என்று, வீதி ஓரங்களில் நின்று முழங்கும் போதகர்களை நாம் பார்த்திருக்கலாம். இந்தப் போதகர்களால், நன்மைகள் விளைந்ததைவிட, பிரச்சனைகளே அதிகம் விளைந்துள்ளன. இத்தகைய அச்சுறுத்தும் செய்திகள், 'நற்செய்தியைப் பறைசாற்றுங்கள்' என்று இயேசு தந்த கட்டளையை, தவறாகப் புரிந்துகொண்ட ஆர்வக்கோளாறு என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

நற்செய்தியை யார் பறைசாற்றுவது? அதை எப்படி பறைசாற்றுவது? என்ற கேள்விகள் கிறிஸ்தவ வரலாற்றில் அடிக்கடி எழுந்துள்ளன. பொதுவாக, நற்செய்தியைப்  பறைசாற்றுதல் என்று சொன்னதும், கோவில்களில் முழங்கும் சக்திவாய்ந்த மறையுரைகளை எண்ணிப்பார்க்கிறோம். இந்தக் கோணத்தில் சிந்திக்கும்போது, அருள்பணியாளர்கள், துறவியர், என்ற ஒரு குறுகிய குழுவுக்கு, இந்தப் பணியை ஒதுக்கி வைத்துவிடுகிறோம்.

இன்றைய நற்செய்தியில், இயேசு, தம் சீடர்களுக்குக் கொடுத்த கட்டளையை ஆழமாக சிந்திக்கும்போது, இக்கட்டளையில் பொதிந்துள்ள இன்னும் சில அழகான எண்ணஙகளைப் புரிந்துகொள்ளலாம். 'நற்செய்தியைப் பறைசாற்றுங்கள்' என்று இயேசு கூறிய அதே மூச்சில், அந்தப் பறைசாற்றுதலினால் விளையும் பல்வேறு நன்மைகளையும் கூறுகின்றார். நற்செய்தியில் நம்பிக்கை கொண்டவர்கள், பேய்களை ஓட்டுவர், உடல்நலமற்றோரைக் குணமாக்குவர், பாம்போ, கொடிய நஞ்சோ அவர்கள் உயிரைப் பறிக்காது என்ற அடையாளங்களை, இயேசு, இணைத்துக் கூறுகிறார்.

கோவில்களில் முழங்கப்படுவதோடு நற்செய்தியின் பறைசாற்றுதல் நின்று விடுவதில்லை. ஒவ்வொரு நாள் வாழ்விலும் வெளிப்படும் குணமளிக்கும் பணிகளில், தீயசக்திகளை உலகினின்று விரட்டியடிக்கும் பணிகளில், இந்தப் பறைசாற்றுதல் நிகழவேண்டும் என்பதை, இயேசு தெளிவுபடுத்துகிறார்.

இந்தக்கோணத்திலிருந்து பார்த்தால், கோவிட் பெருந்தொற்றிலிருந்து மக்களைக் காக்க போராடிவரும், மருத்துவப் பணியாளர்களும், இந்தப் பெருந்தொற்றின் விளைவாக, வாழ்வின் ஆதாரங்களை இழந்து தவிப்போருக்கு உதவிகள் செய்வோரும், பெருந்தொற்று என்ற பேயை ஓட்டி, நோயை நீக்கி, இன்றையச் சூழலுக்கு அவசியமான நற்செய்தியைப் பறைசாற்றிவருகின்றனர், அல்லது, நற்செய்தியாகவே வாழ்ந்துவருகின்றனர் என்று உறுதியாகச் சொல்லலாம்.

வார்த்தை வடிவில் ஆலயங்களில் பறைசாற்றப்படும் நற்செய்தியைக் காட்டிலும், வாழ்க்கையால் உணர்த்தப்படும் நற்செய்தி, இன்னும் நீடித்த, ஆழமான தாக்கங்களை உருவாக்கும் என்பதை நாம் அனைவரும் அறிவோம். வாழ்க்கையால் நற்செய்தியைப் பறைசாற்றிய பலரில், மருத்துவர் Albert Schweitzer அவர்களும் ஒருவர். இவர் வாழ்வில் நடந்த ஒரு நிகழ்வு, நற்செய்தியைப் பறைசாற்றுதல் என்பதை, இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள உதவியாக இருக்கும்.

மருத்துவர் ஆல்பர்ட் அவர்கள், ஆப்ரிக்காவில் மேற்கொண்ட மருத்துவப் பணிகளுக்காகவும், அணு ஆய்வுகளும், ஆயுதங்களும் இவ்வுலகிற்குத் தேவையில்லை என்ற எண்ணத்தை வளர்க்க, அவர் மேற்கொண்ட முயற்சிகளுக்காகவும், 1952ம் ஆண்டு, உலக அமைதிக்கான நொபெல் விருது அவருக்கு வழங்கப்பட்டது. இவ்விருதைப் பெற்ற அடுத்த ஆண்டு, அவர், அமெரிக்காவின் சிக்காகோ நகருக்குச் சென்றார். அவரை வரவேற்க, பத்திரிக்கையாளர்கள், பெரும் தலைவர்கள் என்று, பலர், அவர் வரவிருந்த இரயில் நடைமேடையில் காத்திருந்தனர். ஆல்பர்ட் அவர்கள், இரயிலை விட்டு இறங்கியதும், கரவொலியும், காமிரா ஒளிவிளக்களும் அந்த இடத்தை நிறைத்தன. அவரோ, அவற்றை அதிகம் பொருட்படுத்தாமல், தன்னை சிறிதுநேரம் மன்னிக்கவேண்டும் என்று வேண்டியபடி, அந்தக் கூட்டத்தை விலக்கிக்கொண்டு  சென்றார். அந்த நடைமேடையில் இரு பெட்டிகளைச் சுமந்தபடி, தடுமாறி நடந்துக்கொண்டிருந்த வயதான கறுப்பின பெண்மணி ஒருவருக்கு உதவிசெய்து, அவரை ஒரு பேருந்தில் ஏற்றிவிட்டார். பின்னர், தனக்காகக் காத்திருந்த கூட்டத்தினரைச் சந்திக்க வந்தார் ஆல்பர்ட். இதைக்கண்ட ஒரு பத்திரிகையாளர், மற்றொருவரிடம், "நான், இதுவரை, கோவில்களில் மறையுரைகளைக் கேட்டிருக்கிறேன். இதுதான் முதல்முறையாக, ஒரு நடமாடும் மறையுரையைப் பார்க்கிறேன்" என்று கூறினார். இந்நிகழ்வு நடந்தவேளையில், மருத்துவர் ஆல்பர்ட் அவர்களது வயது, 78.

ஆல்பர்ட் அவர்கள், 25 வயது இளைஞனாக இருந்தபோது, மறையுரை வழங்குவதில், இறையியல் வகுப்புக்கள் நடத்துவதில் தன்னிகரற்ற புகழ்பெற்றிருந்தார். ஆனால், தனது 30வது வயதில், அவர் மருத்துவம் படித்து, ஆப்ரிக்காவில் மிகவும் பின்தங்கிய ஒரு பகுதியில் மருத்துவமனையொன்றை நிறுவி, பணிசெய்யத் துவங்கினார். பல்வேறு இடர்கள், சிறைவாசம் என்று, அவர் வாழ்வில் சவால்கள் வந்தாலும், வறுமையில் வாடிய ஆப்ரிக்க மக்களுக்கு, பல ஆண்டுகள், மருத்துவப்பணிகளைப் செய்துவந்தார்.

இளமையில், தன் வார்த்தைகள் வழியே, நற்செய்தியைப் பறைசாற்றி, புகழ்பெற்ற ஆல்பர்ட் அவர்கள், தன் வாழ்வின் பிற்பகுதியில், நற்செய்தியை தன் வாழ்வின் வழியே பறைசாற்றினார். ஆல்பர்ட் போன்ற நற்செய்திப் பணியாளர்களின் பறைசாற்றுதலே, இவ்வுலகில், நற்செய்தியை, இருபது நூற்றாண்டுகளாய் அதிகமாய், ஆழமாய், வேரூன்றி வளரச்செய்துள்ளது என்று சொன்னால், அது, முற்றிலும் உண்மை.

வாழ்வால் நற்செய்தியைப் பறைசாற்றுவதற்கு, பெரும் அறிவாளிகள், பேச்சாளர்கள் தேவையில்லை. இயேசுவின் சீடர்களே, இதற்கு, சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகள். இயேசு விண்ணேற்றம் அடைந்ததும் நிகழ்ந்ததாய்ச் சொல்லப்படும் ஒரு கற்பனைக் கதை இது.

இயேசு விண்ணகம் சென்றதும், தலைமைத்தூதர் கபிரியேல் அவரைச் சந்தித்தார். "உலகில் உங்கள் பணியைத் திறம்பட முடித்துவிட்டீர்கள். உங்கள் நற்செய்தியை, உலகில் தொடர்ந்து பரப்புவதற்கு என்ன திட்டங்கள் வகுத்துள்ளீர்கள்?" என்று கேட்டார்.

"என்னுடையப் பணியைத் தொடரும்படி, ஒரு சில மீனவர்களிடமும், வரி வசூலிப்பவர்களிடமும் சொல்லியிருக்கிறேன்" என்று இயேசு சொன்னதும், கபிரியேல் தூதர் அவரிடம், "யார்... அந்தப் பேதுரு, தோமா இவர்களைப்பற்றிச் சொல்கிறீர்களா? அவர்களைப் பற்றித்தான் உங்களுக்கு நன்கு தெரியுமே... ஒருவர் உங்களைத் தெரியாது என்று மறுதலித்தார், மற்றொருவர் உங்களை நம்பவில்லை. இவர்களை நம்பியா இந்தப் பணியை ஒப்படைத்தீர்கள்? கட்டாயம் வேறு சில நல்ல திட்டங்கள் உங்கள் எண்ணத்தில் இருக்கும், அப்படித்தானே?" என்று கேட்டார்.

இயேசு வானதூதரிடம் அமைதியாக, "நற்செய்திப் பணியை இவர்களை நம்பியே நான் ஒப்படைத்துள்ளேன். இவர்களைத்தவிர, என்னிடம் வேறு எந்தத் திட்டமும் கிடையாது" என்று பதிலளித்தார்.

இருபது நூற்றாண்டுகளைத் தாண்டி நற்செய்தி இன்றும் இவ்வுலகில் நடமாடி வருகிறது என்றால், இன்றும் அச்செய்தி, பொருள் நிறைந்ததாக உள்ளது என்றால், அதற்குக் காரணம், நற்செய்தியை, தங்கள் அறிவுத்திறன் கொண்டு, வார்த்தைப் புலமை கொண்டு போதித்தவர்களோ, அவர்கள் பயன்படுத்திய வழிகளோ அல்ல... நற்செய்தியும், அதன் மையமான இயேசுவும்தான் காரணம்.

இயேசு, மற்றும், அவர் தந்த நற்செய்தி என்ற மையங்களிலிருந்து விலகி, நற்செய்தியைப் போதிப்பவரின் புகழ், அவர் மேற்கொள்ளும் வழிகள் என்று, எப்போதெல்லாம் நமது சிந்தனைகள் தடம்புரண்டனவோ, அப்போதெல்லாம், பிரச்சனைகள் எழுந்துள்ளன என்பதை, கிறிஸ்தவ வரலாறு, மீண்டும் மீண்டும், நமக்குச் சொல்லித்தந்துள்ளது.

வார்த்தைகளை அதிகம் கூறாமல், நற்செய்தியை வாழ்ந்துகாட்டிய அசிசி நகர் புனித பிரான்சிஸ், மருத்துவர் Albert Schweitzer, புனித அன்னை தெரேசா என்று, பல்லாயிரம் நற்செய்திப் பணியாளர்களின் வாழ்வால், நற்செய்தி இன்றும் நம்மிடையே வாழ்கிறது என்பதை எண்ணி, இறைவனுக்கு நன்றி சொல்வோம். நற்செய்தியை, தங்கள் வாழ்வாக மாறியுள்ள உன்னத உள்ளங்கள், இந்த கோவிட்-19 பெருந்தொற்று காலத்தில், நமது மத்தியில் உலவி வருவதற்காக, இறைவனுக்கு நன்றி சொல்வோம். இந்த நற்செய்திகள் நம்மிடையே வாழும்போது, நஞ்சாகப் பரவிவரும் தீயசக்திகள், நம்மை அழித்துவிடமுடியாது என்பதை, மனதார நம்புவோம்.

இறுதியாக, சிறப்பான ஓர் இறைவேண்டலைக் குறித்த தகவலோடு, நம் சிந்தனைகளை இன்று நிறைவுசெய்வோம். மனித சமுதாயத்தை, குறிப்பாக, இந்திய சமுதாயத்தை, பெருமளவு வதைத்துவரும் பெருந்தொற்றிலிருந்து மக்களைக் காக்க, இந்தியத் திருஅவை, மே 15, இச்சனிக்கிழமை காலை 6 மணி முதல், மே 16, ஞாயிறு காலை 6 மணி முடிய, 24 மணிநேர தொடர் ஆராதனைகளையும், திருப்பலிகளையும் ஒப்புக்கொடுக்கின்றது. இறக்கும் நிலையிலிருந்த தன் மகளைக் காக்க வரும்படி வேண்டி அழைத்த, தொழுகைக்கூடத் தலைவர் யாயிரிடம், “அஞ்சாதீர், நம்பிக்கையை மட்டும் விடாதீர்” (மாற்கு 5:36) என்று இயேசு கூறிய சொற்களை மையக்கருத்தாகக் கொண்டு, இந்த தொடர் ஆராதனை முயற்சி மேற்கொள்ளப்படுகிறது.

மே 15, இச்சனிக்கிழமை காலை 6 மணிக்கு, மும்பைப் பேராயர், கர்தினால் ஆசுவால்ட் கிரேசியஸ் அவர்கள் நிறைவேற்றிய திருப்பலியோடு துவங்கிய இம்முயற்சி, ஞாயிறு காலை 6 மணிக்கு, சென்னை மயிலைப் பேராயர் ஜார்ஜ் அந்தோணிசாமி அவர்கள் நிறைவேற்றும் திருப்பலியோடு நிறைவுபெறுகிறது. இந்த இறைவேண்டல் தொடர் முயற்சியில், திருச்சி, மதுரை, வேலூர், கோவை, கும்பகோணம் ஆகியவை உட்பட, பல்வேறு மறைமாவட்டங்கள், ஒவ்வொரு மணி நேரமும் பொறுப்பேற்று நடத்துகின்றன. அத்துடன், இலங்கையின் மடு மாதா திருத்தலம், சுவிட்சர்லாந்து, நார்வே, இங்கிலாந்து, கனடா, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடு ஆகிய நாடுகளிலுள்ள பல்வேறு ஆலயங்களும் பங்கேற்கின்றன. இந்த தொடர் ஆராதனை முயற்சியை, மாதா தொலைகாட்சி நிறுவனம், நம் ஒவ்வொருவரின் இல்லத்திற்கும் நேரடியாக ஒளிபரப்பு செய்கிறது. இந்த 24 மணி நேர தொடர் ஆராதனை முயற்சியில் நாமும் கலந்துகொண்டு, கோவிட்-19 பெருந்தொற்றிலிருந்து, இந்திய மக்களையும், இவ்வுலக மக்களையும் காக்க, இறைவனை மன்றாடுவோம்.