All will be well… அனைத்தும் நலமாகவே அமையும்...

 

4th Sunday of Advent

https://www.youtube.com

4^th Sunday of Advent

 

Today is the Fourth Sunday of Advent. Next Sunday we celebrate Christmas. Today we light the fourth candle in the traditional advent wreath. We shall begin our reflections with the significance of lighting a candle. Lighting a candle need not be confined to a liturgical or devotional situation. We have the beautiful example of South Africa where lighting a candle brought about a radical change in the oppressive, ‘whites only’ regime.

When South Africa was groaning under the yoke of apartheid, the people began a silent revolution of ‘lighting candles’. Fr Ron Rolheiser, a Catholic priest and a member of the Missionary Oblates of Mary Immaculate, writes about this ‘revolution’, and connects it to our tradition of lighting the advent candles, in his weekly column titled - ‘Advent Hope’:  People of faith began to pray together and, as a sign of their hope that one day the evil of apartheid would be overcome, they lit candles and placed them in their windows so that their neighbours, the government, and the whole world would see their belief. And their government did see. They passed a law making it illegal, a politically subversive act, to light a candle and put it in your window. It was seen as a crime, as serious as owning and flaunting a gun. The irony of this wasn’t missed by the children. At the height of the struggle against apartheid, the children of Soweto had a joke: “Our government,” they said, “is afraid of lit candles!”

It had reason to be. Eventually those burning candles, and the prayer and hope behind them, changed the wind (meaning, the political situation) in South Africa. Morally shamed by its own people, the government conceded that apartheid was wrong and dismantled it without a war, defeated by hope, brought down by lit candles backed by prayer. Hope had changed the wind.

During the season of advent, Christians are asked to light candles as a sign of hope. Unfortunately, this practice, ritualized in the lighting of the candles in the advent wreath, has in recent years been seen too much simply as piety (not that piety doesn’t have its own virtues, especially the virtue of nurturing hope inside our children). But lighting a candle in hope is not just a pious, religious act; it’s a political act, a subversive one, and a prophetic one, as dangerous as brandishing a firearm.

To light an advent candle is to say, in the face of all that suggests the contrary, that God is still alive, still Lord of this world, and, because of that, “all will be well, and all will be well, and every manner of being will be well,” irrespective of the evening news.

“All will be well and every manner of being will be well” are the famous words that came out of the optimism of Mother Julian of Norwich who lived from 1342 until about 1430, turbulent years both for the Church and for the world. These are the hope-filled words of a mystic who lived through the worst visitation of the plague. It is good for us to recollect these encouraging words, especially as we go through many plagues created by human beings.

The consoling thought of ‘all will be well’ is given to us in the first reading – Isaiah 7:10-14 and the Gospel – Matthew 1:18-24. We are given two characters – King Ahaz and Joseph – who are struggling to believe that what is happening to them ‘will be well’.

In the first reading we meet Ahaz, the king of the tribe of Judah, at war with the tribe of Israel. Pekah, the king of Israel, entered into an alliance with the king of Syria (Rezin) and the two of them went to Jerusalem to besiege it.

When Judah’s King Ahaz learned of the coalition against him, his heart sank along with his people. Ahaz was an evil king and could not reasonably expect God’s intervention for him. But God had not given up on Judah. God sent the prophet Isaiah to Ahaz to give him a promise of the perpetuity of Judah: Then Isaiah said, “Hear now, you house of David! … The Lord himself will give you a sign: The virgin will conceive and give birth to a son, and will call him Immanuel.” (Isaiah 7:13-14)

In the Gospel we meet Joseph who is struggling to understand the shattering news of Mary being pregnant. The solution for his inner struggle arrives in the form of a dream. Today’s Gospel talks of Joseph meeting an angel in his dreams. Joseph is a silent saint. No word of his is recorded in the gospels. Indeed, no word was needed, since his whole life was a great Gospel!

Joseph is honoured by the Church as well by popular devotion as the patron and guardian of so many aspects of human life. He is the patron of the Catholic Church, of virgins, of families, of labourers, of immigrants, of holy death and many, many more... I wish to add one more to this list. I wish to honour St Joseph as the guardian and patron of dreams. It is interesting that both Joseph, the Patriarch (in the Old Testament – Genesis - Chapters 37 to 50) as well as Joseph, the Husband of Mary (in the New Testament) are portrayed as ‘dreamers’.

Joseph is mentioned in Matthew’s gospel only on three occasions. In all of them, he is portrayed as being visited by the angel of God in his dreams. One of those instances is given as today’s gospel:

Matthew 1: 18-24. Two other instances where Joseph is mentioned, also speak of the angel visiting him in dreams: Matthew 2: 13-14 and Matthew 2: 19-21

Analysis of these three passages will give us good reasons to say that Joseph is indeed the guardian and patron of dreams. Joseph must have felt extremely happy to have been betrothed to Mary, probably the most admired young girl in Nazareth. But his joy was short lived. His dreams of having a glorious life with Mary, came crashing down when he learnt that Mary was pregnant. It was left to him to either make this public or solve this problem more quietly. He decided on the latter. He was a gentleman to the core. If Joseph had decided on making this public, he would have been honoured; but Mary would have faced death by stoning.

As Joseph was struggling to solve this problem, the angel came to him in a dream. If Joseph was a selfish person thinking only of his honour and did not care about Mary, the angel would have found it difficult to enter Joseph’s conscious or subconscious (dream) world. God would find it difficult to enter a selfish person’s heart. The more selfless and sensitive a heart is, the brighter the chances of divine interventions… not only during waking hours but also during dreams!

All human beings dream. Then why make Joseph the patron of dreams? I can think of two reasons. There could surely be more.

Reason 1: Joseph was capable of interpreting his dreams as good news even during his agony. For many of us this may not be easy. When we are hemmed in by trials all around us, we tend to lose our normal, day to day activities, especially our sleep. Even if we manage to get some sleep, we may get more nightmares than dreams. Joseph must have been in such a predicament after learning that Mary was pregnant. Still, he recognised his dreams as divine promptings and interventions. Only persons without deceit, persons who are just, are capable of this. Don’t we wish we could be like Joseph

Reason 2: It is easy to dream dreams; but not easy to act on them. In all the three gospel passages we cited, Joseph woke up from sleep and followed the instructions from the angel. If these instructions were easy, cosy things, then we won’t mind following them. Easy, cosy instructions are dictated to us through our ‘commercial dreams’… a cream would change our complexion in a matter of days, or a toothpaste would make our friends flock around us all the time. We tend to follow these commercial dreams, don’t we? The instructions that Joseph received in his dreams were demanding, tough decisions – taking a pregnant woman as his wife, taking a baby and his mother at night and travelling to a strange land… Don’t we wish we could be like Joseph? Don’t we wish to honour St Joseph as the Patron of dreams?

Fr Ronald Rolheiser, in his homily on ‘Joseph and Christmas’ brings out another aspect of Joseph as revealed in today’s gospel:

Joseph is presented to us as an "upright" man, a designation that scholars say implies that he has conformed himself to the Law of God, the supreme Jewish standard of holiness. In every way he is blameless, a paradigm of goodness, which he demonstrates in the Christmas story by refusing to expose Mary to shame, even as he decides to divorce her quietly.

Then, after receiving revelation in a dream, he agrees to take her home as his wife and to name the child as his own. Partly we understand the significance of that, he spares Mary embarrassment, he names the child as his own, and he provides an accepted physical, social, and religious place for the child to be born and raised. But he does something else that is not so evident: He shows how a person can be a pious believer, deeply faithful to everything within his religious tradition, and yet at the same time be open to a mystery beyond both his human and religious understanding.

What does one do when God breaks into one's life in new, previously unimaginable ways? How does one deal with an impossible conception?... In essence what Joseph teaches us is how to live in loving fidelity to all that we cling to humanly and religiously, even as we are open to a mystery of God that takes us beyond all the categories of our religious practice and imagination.

Isn't that one of the ongoing challenges of Christmas?

By recognising his dreams as divine promptings, and by taking concrete actions on his dreams, Joseph saved not only Mary and Jesus, but also saved the world by letting the Saviour become ‘Emmanuel’ – God among us! May St Joseph, the Patron of Dreams, help us dream dreams and be ready to pay the price to make them come true! May this final week of preparation for Christmas help us to light candles of hope in our family circle as well as in our neighbourhood with the message – “All will be well and every manner of being will be well”!

All shall be well

https://www.azquotes.com

திருவருகைக்காலம் - 4ம் ஞாயிறு

இன்று திருவருகைக் காலத்தின் நான்காம் ஞாயிறு. அடுத்த ஞாயிறு நாம் கிறிஸ்மஸ் பெருவிழாவைச் சிறப்பிக்கிறோம். இன்று, நமது பாரம்பரிய திருவருகைக்கால வளையத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ள நான்காவது மெழுகுதிரியை ஏற்றிவைக்கிறோம். மெழுகுதிரியை ஏற்றுதல் என்பதை நாம் பொதுவாக வழிபாடு தொடர்பான நிகழ்வாகவே கருதுகிறோம். ஆனால், மெழுகுதிரிகளை ஏற்றிவைத்ததன் வழியே, தென் ஆப்ரிக்க மக்கள், தங்கள் நாட்டை ஆண்ட அநீதியான அரசையே மாற்றி அமைத்தனர் என்பதை, வரலாறு நமக்கு உணர்த்தியுள்ளது.

தென் ஆப்ரிக்கா, இனவெறி கொண்ட வெள்ளையர்களால் உருவாக்கப்பட்ட அரசால் வதைக்கப்பட்டபோது, அங்கு வாழ்ந்த மக்கள், ‘மெழுகுதிரியை ஏற்றிவைத்தல்' என்ற ஒரு மௌனமான புரட்சியை மேற்கொண்டனர். இந்தப் புரட்சியை, திருவருகைக் காலத்தில் மெழுகுதிரியை ஏற்றிவைக்கும் நம் பாரம்பரிய பழக்கத்துடன் இணைத்து, அருள்பணி Ron Rolheiser என்பவர், 'திருஅவருகைக்கால எதிர்நோக்கு' என்ற தலைப்பில் பகிர்ந்துகொண்ட ஒரு சில கருத்துக்கள் இதோ:

இனவெறி அடக்குமுறையின்போது, தென் ஆப்ரிக்காவில் வாழ்ந்த நம்பிக்கையாளர்கள், செபிக்கத் துவங்கினார்கள். தங்கள் நாட்டில் நிலவும் இனவெறி என்ற தீமையை ஒரு நாள் வெற்றிகொள்ள முடியும் என்ற நம்பிக்கையை, தங்கள் அயலவர், அரசு அதிகாரிகள், ஏன்... இந்த உலகமே காணவேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன், அவர்கள், மெழுகுதிரிகளை ஏற்றி, தங்கள் இல்லங்களின் சன்னல்களில் வைத்தனர். அவர்களது எண்ணங்களை அரசு அதிகாரிகள் புரிந்துகொண்டனர். உடனே, ஓர் அரசாணையையும் வெளியிட்டனர். மெழுகுதிரிகளை ஏற்றுவது, துப்பாக்கியை வைத்திருப்பதற்கு இணையான குற்றம் என்று கூறி, அந்தச் செயலைத் தடுக்க முயன்றனர். இந்த அடக்குமுறையைக் கண்டு, தென் ஆப்ரிக்காவின் குழந்தைகள், "எங்கள் நாட்டில், எரியும் மெழுகுதிரிகளைக் கண்டு, அரசு பயப்படுகிறது" என்று கேலி செய்தனர்.

அரசு அவ்வாறு பயப்படுவதற்கு காரணம் இருந்தது. எரியும் திரிகளும், அவற்றிற்குப் பின்புலத்தில் சொல்லப்பட்ட செபங்களும், எரியும் திரிகள் வெளிப்படுத்திய நம்பிக்கையும், அந்த நாட்டின் அரசியல் சூழலையை மாற்றின. இனவெறி தீமையானது என்பதை உணர்ந்த அரசு, தன் நிலையை மாற்றியது. ஆயுதங்கள் ஏதுமற்ற ஒரு அமைதிப்போர், தென் ஆப்ரிக்காவின் இனவெறி அரசை கவிழ்த்து, மக்களாட்சியைக் கொணர்ந்தது.

திருவருகைக் காலத்தில், நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்த, மெழுகுதிரிகளை ஏற்றிவைக்குமாறு தாய் திருஅவை நம்மை அழைக்கிறார். ஆனால், பொருள் நிறைந்த இச்செயல், ஆலயங்களில் வெறும் வழிபாட்டுச் சடங்காக மட்டுமே நிகழ்ந்துவருகிறது. வழிபாட்டுச் சடங்குகளும், பக்தி முயற்சிகளும், நம் உள்ளங்களில், குறிப்பாக, குழந்தைகளின் உள்ளங்களில் நம்பிக்கையை வளர்க்கின்றன என்பதில் மாற்றுக்கருத்து இல்லை. இருப்பினும், நம்பிக்கையை வளர்க்கும் வண்ணம் மெழுகுதிரிகளை ஏற்றிவைப்பது, அரசியல் மாற்றத்தைக் கொணரும் ஒரு செயல்பாடாக, இறைவனின் சக்தியைப் பறைசாற்றும் ஒரு செயல்பாடாக இருக்கவேண்டும்.

இவ்வுலகை இருள் எவ்வளவுதான் சூழ்ந்தாலும், அதை மீறி, கடவுள், உயிரோட்டம் உள்ளவராக, நம் நடுவே வாழ்ந்து வருகிறார் என்பதை, நாம் ஏற்றிவைக்கும் மெழுகுதிரிகள் உணர்த்தவேண்டும். நம்பிக்கையைக் குலைக்கும் வண்ணம், ஊடகங்கள் வழியே, ஒவ்வொரு நாளும் நம்மை வந்தடையும் செய்திகளைத் தாண்டி, "அனைத்தும் நலமாகவே அமையும், அனைத்து வழிகளும் நலமாகவே விளங்கும்" என்ற உண்மையை, நாம் ஏற்றிவைக்கும் மெழுகுதிரிகள் பறைசாற்ற வேண்டும்.

"அனைத்தும் நலமாகவே அமையும், அனைத்து வழிகளும் நலமாகவே விளங்கும்" என்ற ஆழமான உண்மையை, 14ம் நூற்றாண்டில் இங்கிலாந்தின் Norwich நகரில் வாழ்ந்த Julian என்ற ஞானப் பெண்மணி கூறினார்.

ஜூலியன் அவர்கள் வாழ்ந்த காலம் பல்வேறு பிரச்சனைகளால் நிறைந்த காலம். குறிப்பாக, கொள்ளை நோயினால் மக்கள் அதிகம் துன்புற்ற காலம் அது. இன்று மனிதர்களாகிய நாம் நமக்கே உருவாக்கிவரும் பல்வேறு உடல், உள்ள, சமுதாய நோய்களுக்கு நடுவே, ஜூலியன் அவர்கள் "அனைத்தும் நலமாகவே அமையும், அனைத்து வழிகளும் நலமாகவே விளங்கும்" என்று கூறிய சொற்களை நினைவில் கொள்வது உதவியாக இருக்கும்.

‘அனைத்தும் நலமாகவே அமையும்’ என்ற ஆறுதலான சொற்கள், இன்றைய வழிபாட்டின் முதல் வாசகத்திலும் (எசாயா 7:10-14), நற்செய்தியிலும் (மத்தேயு 1:18-24) வெவ்வேறு வடிவங்களில் ஒலிக்கின்றன. இவ்விரு வாசகங்களிலும், நாம் சந்திக்கும் அரசன் ஆகாசு மற்றும் யோசேப்பு ஆகிய இருவரும் தங்கள் வாழ்வில் ‘அனைத்தும் நலமாகவே அமையும்’ என்பதை நம்புவதற்கு போராடியவர்கள்.

யூதாவின் அரசனான ஆகாசுக்கு எதிராக இஸ்ரயேல் அரசனும், சிரியாவின் அரசனும் இணைந்து, படை திரண்டு வருகிறார்கள் என்பதைக் கேள்விப்பட்ட ஆகாசு மனமுடைந்து போனார். அவருடன் சேர்ந்து, யூதாவின் மக்கள் அனைவரும் மனம் கலங்கியிருந்தனர். தான் தீய வழிகளில் சென்றவர் என்பதை, அரசன் ஆகாசு உணர்ந்திருந்ததால், இறைவன் தனக்கு உதவி செய்யமாட்டார் என்று அவர் தீர்மானம் செய்திருந்தார். ஆனால், இறைவன், ஆகாசுவை கைவிடாமல் அவருக்கும், யூதா குலத்து மக்களுக்கும்  இறைவாக்கினர் எசாயாவின் வழியே நம்பிக்கை தரும் வாக்கினை வழங்குகிறார்: “தாவீதின் குடும்பத்தாரே! நான்சொல்வதைக் கேளுங்கள்; ... ஆண்டவர்தாமே உங்களுக்கு ஓர் அடையாளத்தை அருள்வார். இதோ, கருவுற்றிருக்கும் அந்த இளம் பெண் ஓர் ஆண்மகவைப் பெற்றெடுப்பார்; அக்குழந்தைக்கு அவள் ‘இம்மானுவேல்’ என்று பெயரிடுவார்.” (எசாயா 7:13-14)

‘அனைத்தும் நலமாகவே அமையும்’ என்ற உண்மையை நம்புவதற்குப் போராடிவந்த யோசேப்பை நற்செய்தியில் சந்திக்கிறோம். சென்ற ஞாயிறன்று, பாலை நிலம் மலர்களால் பூத்துக் குலுங்கும் என்று இறைவாக்கினர் எசாயா, சொன்ன சொற்களை, நடைமுறைக்கு ஒத்துவராத, மிகைப்படுத்தப்பட்ட கற்பனை என்று எண்ணிப்பார்த்தோம். நடைமுறை வாழ்வுக்கு முரணாக, திருமணத்திற்கு முன்னதாகவே கருவுற்றிருந்த இளம்பெண் மரியாவை ஏற்றுக்கொள்வதா, விலக்கிவிடுவதா என்ற கடினமானக் கேள்வியுடன் போராடிவந்த யோசேப்புக்கு, இறைவனின் தூதர், ஒரு கனவின் வழியே விடை தருவதை, இன்றைய நற்செய்தியில் காண்கிறோம்.

மரியாவின் கணவரான யோசேப்பு, அமைதியான ஒரு புனிதர். அவரை, வாழ்வின் பல நிலைகளுக்குப் பாதுகாவலர் என்று போற்றுகிறோம். திருஅவையின் காவலர், கன்னியர்களின் காவலர், குடும்பங்களுக்குக் காவலர், தொழிலாளர்களுக்குக் காவலர்... என்று பலவழிகளில் பெருமைப்படுத்துகிறோம். மனித வாழ்வின் மற்றொரு முக்கிய அனுபவத்திற்கும் இவரைக் காவலர் என்று அழைக்கலாம். புனித யோசேப்புவை, கனவுகளின் காவலர் என்று நாம் பெருமைப்படுத்தலாம்.

மத்தேயு நற்செய்தியில் யோசேப்பு கண்ட கனவுகள் பற்றி மூன்றுமுறை கூறப்பட்டுள்ளது. கருவுற்றிருந்த மரியாவை ஏற்பதா, விலக்கிவைப்பதா என்று யோசேப்பு போராடிக்கொண்டிருந்த வேளையில், மரியாவை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி, அவருக்கு, கனவில் ஒரு செய்தி வருகிறது. இந்நிகழ்வு, இன்றைய நற்செய்தியாகத் தரப்பட்டுள்ளது. கீழ்த்திசை ஞானிகள் மூவர் வந்து, குழந்தை இயேசுவைக் கண்டு திரும்பிய பின்னர், யோசேப்புவின் கனவில் தோன்றிய வானதூதர், அவரை எகிப்திற்கு ஓடிப்போகச் சொல்கிறார். இரவோடு இரவாக மரியாவையும், பச்சிளம் குழந்தை இயேசுவையும் அழைத்துக்கொண்டு யோசேப்பு எகிப்துக்குச் செல்கிறார். (மத். 2: 13-14) புலம்பெயர்ந்தோராக எகிப்தில் இவர்கள் வாழ்ந்தபோது, சொந்த நாட்டில் ஏரோது இறந்து விடுகிறான். மீண்டும் யோசேப்புக்குக் கனவில் செய்திவர, அவர் இஸ்ரயேல் நாட்டுக்குத் திரும்புகிறார். (மத். 2: 19-21)

எல்லாருமே கனவு காண்கிறோம். யோசேப்புவும் கனவு கண்டார். அவரை ஏன் கனவுகளின் காவலர் என்று கூறவேண்டும் என்ற கேள்வி எழலாம். இக்கேள்விக்கு விடையாக, இரு காரணங்களை எண்ணிப்பார்க்கலாம்.

முதல் காரணம் : அதிர்ச்சிகளும், அச்சங்களும் நம்மைச் சூழும்போது, நமது தூக்கம் பெரிதும் பாதிக்கப்படும். அப்படியே நாம் தூங்கினாலும், நமது கனவுகளும் நம்மைப் பயமுறுத்தும். மரியா கருவுற்றிருந்தார் என்பதை அறிந்த யோசேப்பு, கட்டாயம் இந்த ஒரு நிலையில் இருந்திருக்க வேண்டும். நம்பமுடியாத அந்த அதிர்ச்சியின் நடுவிலும், கனவில் தனக்குக் கிடைத்தச் செய்தியை, நல்ல செய்தி என்று நம்பினாரே, அந்தக் காரணத்திற்காக, யோசேப்புவைக் கனவுகளின் காவலராகப் போற்றலாம்.

இரண்டாவது காரணம் : யோசேப்பு தன் கனவில் கண்டதைச் செயல்படுத்தினார். கனவு காண்பது எளிது. கனவு முடிந்து எழுந்ததும், கனவின்படி நடப்பது அவ்வளவு எளிதல்ல. கண்ட கனவு சுகமான கனவு என்றால் ஒருவேளை செயல்படுத்துவது எளிதாகலாம். உதாரணமாக, குறிப்பிட்ட ஒரு ‘க்ரீமை’ப் பயன்படுத்தினால், ஒரு சில வாரங்களில் நமது தோல் நிறம் மாறும் என்றும், குறிப்பிட்ட ஒரு பற்பசையைப் பயன்படுத்தினால், நம்மைச் சுற்றி எப்போதும் நண்பர்கள் சூழ்ந்திருப்பர் என்றும் நமது விளம்பர உலகம் சொல்லும் எத்தனைக் கனவுகளை நாம் நம்புகிறோம்? செயல்படுத்துகிறோம்?

ஆனால், யோசேப்பு கண்டதாகக் கூறப்படும் மூன்று கனவுகளும் கடினமானச் சூழலில், கடினமானதைச் செய்வதற்கு யோசேப்புவை உந்தித் தள்ளிய சவால்கள்... திருமணத்திற்கு முன்னரே கருவுற்ற பெண்ணை, தன் மனைவியாக ஏற்றுக்கொள்வது; ஏரோதின் பிடியிலிருந்து தப்பிக்க, பச்சிளம் குழந்தையோடும், தாயோடும், எகிப்துக்கு ஓடிச்செல்வது; மீண்டும் தன் சொந்த நாட்டுக்குத் திரும்புவது... என்று யோசேப்புவுக்கு வந்த எல்லாக் கனவுகளும் சிக்கலைத் தீர்ப்பதற்குப் பதில், மீண்டும் சிக்கலில் தள்ளும் கனவுகளாக இருந்தன. இருந்தாலும், இம்மூன்று கனவுகளிலும் சொல்லப்பட்டவற்றை யோசேப்பு உடனே செயல்படுத்தினார் என்று நற்செய்தி சொல்கிறது. சிக்கலானச் சூழல்களின் நடுவிலும் தன்னை வந்தடைந்த கனவுகளை இறைவன் விடுத்த அழைப்பு என்று ஏற்றுக்கொண்டதால், அக்கனவுகளில் சொல்லப்பட்டவற்றைச் செயல்படுத்தியதால், யோசேப்பைக் கனவுகளின் காவலர் என்று நாம் கொண்டாடலாம்.

இன்றைய நற்செய்தி, யோசேப்பைக் குறித்து வேறொரு பாடத்தையும் நமக்குச் சொல்லித் தருகிறது. இந்த எண்ணங்களை அருள்பணி Ron Rolheiser அவர்களின் கருத்துக்களுடன் இணைத்து, பகிர்ந்துகொள்ள விழைகிறேன்.

யோசேப்பு இஸ்ரயேல் பாரம்பரியத்தில் ஊன்றி வளர்ந்த, நேர்மையான பக்திமான். பாரம்பரியத்தை மீறுவதென்பதை அவர் கனவிலும் கருதியிருக்கமாட்டார். இறைவனின் தூதர், அவரது கனவில் சொன்ன செய்தி, பாரம்பரியத்திற்கு முரணானதாகத் தெரிந்தது யோசேப்புக்கு. திருமணத்திற்கு முன் ஒரு பெண் கருவுற்றால், அவர் இறைவனின் கட்டளைகளை மீறியவர்; இஸ்ரயேல் இனத்திற்குக் களங்கம் விளைவித்தவர் என்று மோசே தந்த சட்டமும், பாரம்பரியமும் சொல்கின்றன. இதற்கு நேர்மாறாக, கனவில் யோசேப்புக்குக் கிடைத்த செய்தி இருந்தது. கன்னியான ஒரு பெண் கருத்தரித்திருப்பது கடவுளின் செயல்; அதுவும் அவர் கருவில் தாங்கியிருப்பது கடவுளையே என்பது, பாரம்பரிய எண்ணங்களில் வளர்ந்திருந்த யோசேப்புக்கு, பெரும் அதிர்ச்சியைத் தந்திருக்கும்.

பாரம்பரியம், சட்டம் ஆகியவற்றில் யோசேப்புக்கு ஆழ்ந்த, வெறித்தனமான பற்றும், பக்தியும் இருந்திருந்தால், மரியாவின் நிலையை அறிந்ததும், ஊரைக்கூட்டி, பாரம்பரியத்தை நிலைநாட்டியிருப்பார். மரியாவின் மீது அவரே முதல் கல்லையும் எறிந்திருக்கக்கூடும். ஆனால், யோசேப்பு, பாரம்பரியத்தை, சரியான முறையில் புரிந்தவராய் இருந்ததால், பாரம்பரியத்தைக் கடக்கக் கூடியவர் கடவுள் என்பதை உணர்ந்திருந்தார். கடவுளிடம் அடையாளம் கேட்கத் தயங்கும் ஆகாசுக்கு, இறைவாக்கினர் எசாயா வழியாக, இறைவன் தந்த அடையாளமும் இதுதானே என்பதை, யோசேப்பின் மனம் எண்ணிப் பார்த்திருக்கும். தன்னிடம் அடையாளம் கேட்கும்படி இறைவன் அழைத்தபோது, அந்த அழைப்பை ஏற்கத் தயங்கிய ஆகாசுவுக்கு நேர்மாறாக, தன் கனவில் கூறப்பட்டவைகளை மனதார நம்பி, செயல்பட்டார் யோசேப்பு. கடவுளை, நம்மோடு, ‘எம்மானுவேலா’கத் தங்கவைத்தார்.

சாத்திரம், சம்பிரதாயம் சட்டம், பாரம்பரியம் இவை அனைத்துமே மனிதகுலத்தைக் காப்பாற்ற தேவையானவைதான். ஆனால், அவற்றையெல்லாம் கடந்து நிற்பவர் கடவுள். பாரம்பரியங்களைக் கடந்த, அல்லது அவற்றிலிருந்து முரண்பட்ட ஒரு வழியில் கடவுள் வந்து நம்மோடு தங்குவதாக இருந்தால், அவரை வரவேற்க நாம் தயாராக இருக்கிறோமா? பாரம்பரியங்களைக் கடந்து, அல்லது பாரம்பரியங்களை உடைத்து வரும் கடவுளைச் சந்திக்க நாமும் பாரம்பரியங்களைக் கடந்து, அல்லது உடைத்துச் செல்ல வேண்டியிருக்கும், புனித யோசேப்பைப் போல.

கனவுகளின் காவலரான புனித யோசேப்பு, தன் கனவுகளை நம்பி, செயல்பட்டதால் தன்னையும், மரியாவையும், குழந்தையையும் மட்டும் காப்பாற்றவில்லை. இவ்வுலகைக் காக்கவந்த இறைவனை 'இம்மானுவேல்' ஆக நம்முடன் தங்கவைத்தார். கனவுகள் காண்போம். இன்னல்கள் நடுவிலும் நம் கனவுகளை நல்ல முறையில் புரிந்து கொள்வோம். கனவுகளைச் செயல்படுத்தி, கடவுளை நம்மோடு தங்க வைப்போம்.

கிறிஸ்மஸ் பெருவிழாவிற்கு முந்தைய இறுதி வாரத்தில், நம் குடும்பங்களிலும், நாம் வாழும் சூழல்களிலும் "அனைத்தும் நலமாகவே அமையும், அனைத்து வழிகளும் நலமாகவே விளங்கும்" என்ற உண்மையைப் பறைசாற்றும் நம்பிக்கை திரிகளை ஏற்றிவைப்போம்! கனவுகளின் காவலரான புனித யோசேப்பு நமக்குத் துணை புரிவாராக!

Hope-filled Dreams நம்பிக்கை நிறைந்த கனவுகள்

 

God’s Dream…

https://www.fbcmcdonough.com

3^rd Sunday of Advent – Gaudete Sunday

‘Chase the Lion’ is a book released in September, 2016. Mark Batterson, the author of this book, serves as lead pastor of National Community Church in Washington, D.C. He is the author of many books. The title of this book, ‘Chase the Lion’ sounds quite audacious and preposterous. Mark adds to this audacity with the sub-title: “If Your Dream Doesn’t Scare You, It’s Too Small”. We are also aware of how former President of India, Shri APJ Abdul Kalam defined dreams: “Dreams are not what you see in your sleep, dreams are those that don't let you sleep.”

The very opening lines of the first chapter of the book ‘Chase the Lion’ tells the readers that ‘chasing the lion’ is possible and has been accomplished by many, including some biblical figures. Here are the opening lines of the book: “When the image of a man-eating beast travels through the optic nerve and into the visual cortex, the brain relays an urgent message to the body: run! That’s what normal people do, but normal is overrated. Lion chasers don’t run away; lion chasers run to the roar. They don’t see a five-hundred-pound problem; they seize opportunity by the mane. They don’t take flight; they fight to the death for their dreams.”

We are speaking of this book by Mark Batterson, precisely because it talks of Dreams… It talks of an attitude all of us need to develop, namely, quit playing it safe, quit blaming and ‘run to the roar’. Mark goads us on to have ‘God-sized goals’ in life. Such daring words are part of our liturgy today, especially in the first reading from Prophet Isaiah. The Third Sunday of Advent is called ‘Gaudete Sunday’ – ‘Rejoice Sunday’. Today’s first reading from Isaiah (Chapter 35: 1-6a,10) is highly poetic and ‘too good’ to be true. Here are the opening lines of this passage: The desert and the parched land will be glad; the wilderness will rejoice and blossom. Like the crocus*, it will burst into bloom; it will rejoice greatly and shout for joy. (Isaiah 35: 1)

(*Crocus = flowers in yellow, white and purple shades)

As I read these lines of Prophet Isaiah, I could easily sense two streams of thoughts within me. On the one hand, I wished that ‘impossible dreams’ like these came true, especially in our present-day world which is fast becoming a vast desert. On the other hand, my ‘practical’ mind tried to brush these dreams aside as too much fantasy, too poetic! Fantasy and poetry cannot feed the stomach, says my practical mind. Is there a place for fantasy and poetry in this world? DEFINITELY! What kind of a world will ours be, where there is no poetry, painting, sculpture etc.? In short, what will the world be without art? World without heart!

Art, in my opinion, has been the heart-beat of the human race and has kept alive our dreams and hopes. Art, in its turn, has been kept alive for centuries by religion. Religious scriptures have given birth to so many masterpieces of art! The passage from Isaiah is a good sample to show that scriptures have many inspiring, artistic passages and they become inspiration to lift the human spirit, which, otherwise, would be weighed down by and entangled in ‘practical’ thinking.

Quite many poets were much ahead of their times and, in that sense, they were prophets. For many of them, although, their personal life was miserable, their poetry lifted people out of their misery. One such poet was the revolutionary Tamil poet Subramaniya Bharathi whose birthday we celebrate today, 11 December. His thirst for a free India consumed him while he was only 38 (December 11, 1882 - September 11, 1921). Although he was chained by the oppressive structures and his own poverty, he was eloquent in speaking of real, true freedom. His idea of freedom went far beyond political freedom, to gender justice and other forms of freedom, equality and national integration (சிந்து நதியின் மிசை நிலவினிலே)… much ahead of his times.

In today’s Gospel we are presented with a hero who was a prophet par excellence from whom millions of other prophets like Bharathi would have drawn inspiration. We are invited to meet John the Baptist who was an unbridled spirit, a firebrand, a voice in the wilderness! He is introduced to us with best compliments by Jesus in today’s Gospel (Matthew 11:2-11): “Truly I tell you, among those born of women there has not risen anyone greater than John the Baptist…”. John was a lonesome voice in the desert; but, he made himself heard by the people. While he welcomed the common people and gave them hope, he was severe on religious and political leaders. He was becoming too dangerous to the powerful. Result? Imprisonment. Even in prison, John was not bothered about his personal life; he was more worried about his people. He was hoping that after his imprisonment, Jesus would have taken the lead role to set free his people. When nothing was happening after his imprisonment, John sent word to Jesus asking him the key question: “Are you the one who is to come, or should we expect someone else?” (Matthew 11:3)

Jesus did not answer this question directly since the idea of freedom was very different between Jesus and John. John’s idea of freedom for the Israelites revolved around these steps: drive away the powerful, capture power from them, and set the people free – in that order. Jesus’ idea began with setting the people free, free from personal bondages first. This is where he seems to resonate with Prophet Isaiah’s dream: Then will the eyes of the blind be opened and the ears of the deaf unstopped. Then will the lame leap like a deer, and the mute tongue shout for joy. (Isaiah 35: 5-6)

The lines leading up to these two verses of Isaiah’s dream give us deep thoughts. In the preceding verse Isaiah says: “Be strong, do not fear; your God will come, he will come with vengeance; with divine retribution he will come to save you.” (Isaiah 35: 4). When I read the word ‘vengeance’ my mind was curious to find out how God’s vengeance would work. But, what a disappointment! Verses 5 and 6 talk nothing about vengeance. Healing the blind, the deaf and the lame is surely not a way of vengeance, we argue. Think again. This is probably a much stronger vengeance. This is probably how God’s vengeance works. God performs miracles with a vengeance!

An ‘eye for an eye’ is the usual, narrow sense of the idea of vengeance. But, in line with the idea of ‘turning the other cheek’, ‘donating an eye to the one who plucks your eye’ is another form of vengeance. Doing good is a much stronger way of responding to evil. Such ‘vengeance’ does take place in the world even today. Here is an incident that took place more than 17 years back. It gives us a lesson in ‘holy vengeance’.

In November 2005, Ahmad Khatib, a 12-year-old Palestinian boy, was killed by the Israeli soldiers who mistook his toy gun for real. His parents Ishmael Khatib and Ablah are simple people and Ishmael is a mechanic. Realising their mistake, the soldiers rushed Ahmad to a hospital. But it was too late. Ahmad died… He was killed by the Israeli soldiers.

Both the parents decided to do something marvellous. They decided to donate all the organs of Ahmad to the hospital in Israel. Many Palestinians were furious with this decision. When asked about this decision, Ishmael said: “They (Israeli forces) killed my son who was healthy, and we want to give his organs to those who need them… I feel very good that my son’s organs are helping six Israelis. I feel that my son has entered the heart of every Israeli. We are doing it for humane purposes and for the sake of the world’s children and the children of this country. I have taken this decision because I have a message for the world: that the Palestinian people want peace - for everyone.” Ahmad’s mother, Ablah, said: “We have no problem whether it is an Israeli or a Palestinian (who receives his organs) because it will give them life.” (A victory over death and hate, Nov. 9, 2005 – timesonline.co.uk)

This gesture of Ishmael is all the more marvellous since he spent time in Israeli jails in the 1980s as a militant who fought against occupation. But now he runs the Ahmed Khatib Center for Peace, a small youth center in the Jenin refugee camp. (arabamericannews.com)

The last three days in our calendar – namely, December 8,9 and 10 teach us how we can dream God-sized dreams and also bring God’s blessings on this world with vengeance. On December 8 we celebrated the Feast of the Immaculate Conception of Our Mother Mary. She underwent all the pains of Roman suppression, but kept her dreams of the Messiah alive in her heart. Hence, she gave birth to her dreams in the form of Jesus.

On December 9 we observed the International Anticorruption Day and on December 10, the Human Rights Day. Both these days give us two choices: blame the system and bury our dreams for a better tomorrow in a heap of complaints, or, take efforts to bring God’s justice and goodness with vengeance. We believe that God ‘comes with vengeance’ only to shower blessings. Jesus continued this style in his life. It is our duty to continue this rich tradition of ‘vengeance’ during this Advent Season.

Since we began this Sunday’s reflection with the book, ‘Chase the Lion’, let me close with the lovely manifesto of the Lion Chaser given by Mark Batterson, at the beginning of the book:

The Lion Chaser’s Manifesto

Quit living as if the purpose of life is to arrive safely at death.

Run to the roar.

Set God-sized goals. Pursue God-given passions.

Go after a dream that is destined to fail without divine intervention.

Stop pointing out problems. Become part of the solution.

Stop repeating the past. Start creating the future.

Face your fears. Fight for your dreams.

Grab opportunity by the mane and don’t let go!

Live like today is the first day and last day of your life.

Burn sinful bridges. Blaze new trails.

Live for the applause of nail-scarred hands.

Don’t let what’s wrong with you keep you from worshiping what’s right with God.

Dare to fail. Dare to be different.

Quit holding out. Quit holding back. Quit running away.

Chase the lion.

May the Advent Season help us set God-sized goals and realize them, so that we can hear “the applause of nail-scarred hands” as we enter the Kingdom of Light!

Gaudete Sunday

https://friarmusings.com

திருவருகைக்காலம் 3ம் ஞாயிறு - ‘மகிழும் ஞாயிறு’

Chase the Lion', அதாவது, 'சிங்கத்தைத் துரத்திச் செல்லுங்கள்' என்ற நூல், 2016ம் ஆண்டு, செப்டம்பர் மாதம் வெளியானது. பொதுவாக, சிங்கத்தைக் கண்டால், தப்பித்து ஓடுவோம் அல்லது, முடிந்தால், அதை துரத்தியடிப்போம். இது மனித இயற்கை. இங்கோ, இந்நூலின் ஆசிரியர், சிங்கத்தைத் துரத்திச் செல்லுங்கள் என்று பணிக்கிறார். அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டில் பணியாற்றும் Mark Batterson என்ற கிறிஸ்தவப் போதகர் எழுதியுள்ள இந்நூலுக்கு அவர் அளித்துள்ள துணை தலைப்பு, நம் கவனத்தை ஈர்க்கிறது. “If your dream doesn't scare you, it is too small” அதாவது, "உங்கள் கனவு உங்களை அஞ்சி நடுங்கச் செய்யவில்லையெனில், அது மிகச் சிறியது" என்று தன் நூலின் முகப்பில் கூறுகிறார். இந்த துணைத் தலைப்பைக் காணும்போது, இந்தியாவின் முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் அப்துல் கலாம் அவர்கள், கனவைப்பற்றி கூறிய ஒரு கூற்று நினைவுக்கு வருகிறது: "நீ உறங்கும்போது காண்பது கனவல்ல, உன்னை உறங்கவிடாமல் செய்வதே உண்மையான கனவு" கனவை சிங்கமாக உருவகித்து, அதை நோக்கி நாம் செல்லவேண்டும் என்று வலியுறுத்தும் ஆசிரியர் Batterson அவர்கள், அதற்கு, விவிலிய எடுத்துக்காட்டுகளையும் வழங்கியுள்ளார். கனவைக் குறித்துப் பேசும் இந்நூலை இன்று நாம் சிந்திப்பதற்குக் காரணம், இன்று நாம் கொண்டாடும் 'மகிழும் ஞாயிறு'.

திருவருகைக் காலத்தின் மூன்றாம் ஞாயிறு, ‘மகிழும் ஞாயிறு’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. இன்றைய முதல் வாசகத்தில் (எசாயா 35: 1-6,10), இறைவாக்கினர் எசாயா, அக்களியுங்கள், அகமகிழுங்கள், மகிழுங்கள் என்று மகிழ்வைக் குறித்து பலமுறை கூறியுள்ளார். மகிழ்வு என்பது மனிதர்களுக்கு மட்டும் உரித்தானது அல்ல, அது இயற்கை அனைத்திலும் வெளிப்படும் உணர்வு என்பதை நம் உள்ளங்களில் ஆழப்பதிக்க, ஒரு கனவுலகை அவர் விவரிக்கிறார். இறைவாக்கினர் எசாயா கூறும் வார்த்தைகளுக்கு செவிமடுப்போம்:: அந்நாள்களில், பாலைநிலமும் பாழ்வெளியும் அகமகிழும்; பொட்டல் நிலம் அக்களிப்படைந்து, லீலிபோல் பூத்துக் குலுங்கும். அது வளமாய்ப் பூத்துக் குலுங்கி மகிழ்ந்து பாடிக் களிப்படையும்… (எசாயா 35: 1-2)

இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்கும்போது, “தயவு செய்து கட்டுக்கடங்காது செல்லும் உங்கள் கனவுக்குக் கடிவாளம் போடுங்கள்” என்று, இறைவாக்கினர் எசாயாவிடம் சொல்லத் தோன்றுகிறது. அற்புதம் இருக்க வேண்டியதுதான். அதற்காக, அபத்தமான, கற்பனை கலந்த கனவுகளை அற்புதம் என்று எப்படி சொல்வது? பாலை நிலம், லீலி மலர்களுடன் பூத்துக்குலுங்கும் என்று, இறைவாக்கினர் கூறுவதை, மிகையென்று கருதுகிறோம்.

இறைவாக்கினரின் கூற்று, அபத்தமானது, மிகைப்படுத்தப்பட்டது என்று நாம் சொல்வதற்குக் காரணம் என்ன? எந்த மன நிலை, நம்மை, இவ்வாறு பேசவைக்கிறது என்பதைச் சிந்திப்பது நல்லது. வாழ்வின் எதார்த்தங்களை, பெரும்பாலும், எதிர்மறை கண்ணோட்டத்துடன் பார்த்து, பயந்து, பயந்து, அடுத்த அடி எடுத்து வைத்தால் எவ்விதம் அடிபடுவோமோ என்று கணக்குப் பார்க்கும் ‘practical’ சிந்தனை, அதாவது, நடைமுறைக்கு ஏற்றவற்றை மட்டுமே எண்ணிப்பார்க்கும் சிந்தனை, நம்மை இவ்வாறு பேசவைக்கிறது. இப்படிப்பட்டக் கனவுகள், நனவானால் நன்றாக இருக்குமே என்று ஆழ்மனதில் ஆசை எழுந்தாலும், நமது நடைமுறை அறிவு, இந்த ஆவலின் மேல் தண்ணீரையோ, மணலையோக் கொட்டி, அணைத்து, புதைத்துவிடுகிறது.

நடைமுறைக்கு ஒத்து வருவதையே நாம் நாள்தோறும் எண்ணிவந்தால்...

நடக்கும் ஒவ்வொன்றுக்கும் காரண, காரியங்களை நாம் அலசிவந்தால்...

எடுத்து வைக்கும் ஒவ்வொரு அடியையும் கவனத்துடன் எடுத்துவைத்தால்...

செய்யும் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் நாம் கணக்குப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தால்...

உலகில், கணக்குகள் எழுதப்பட்ட நூல்கள் மட்டுமே நிறைந்திருக்கும். கவிதைகளை, கனவுகளைக் கூறும் நூல்கள் இருக்காது. மனித குலத்தில் ஆயிரம் பேர் கணக்கெழுதியபோது, ஓரிருவர் கவிதை எழுதியதால்தான், இவ்வுலகம் இவ்வளவு அழகாக இன்றும் உள்ளது. கவிதை, கனவு, கலை இவை தரும் நம்பிக்கையால் இவ்வுலகம் இன்றுவரை வாழ்ந்துவருகிறது.

கவிதை சொல்பவர்கள், கனவு காண்பவர்கள், மென்மையானவர்கள்; உலகின் முரட்டுப் போக்கிற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாதவர்கள் என்று அவசர முடிவெடுக்கிறோம். இத்தகைய முற்சார்பு எண்ணங்களை புரட்டிப்போட்ட ஒரு கவிஞரின் பிறந்தநாளை இன்று கொண்டாடுகிறோம். ஆம், இன்று, டிசம்பர் 11, மகாக்கவி பாரதியாரின் பிறந்தநாள். கொழுந்துவிட்டெரியும் மனதில் உருவாகும் கனவுகளும், கவிதைகளும், பிற மனங்களிலும் தீயை மூட்டும் என்பதற்கு, பாரதியார் ஓரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. வாழ வழியில்லாமல் தான் தவித்தாலும், பல கோடி மக்கள் வாழ, நம்பிக்கை வரிகளைச் சொன்ன, பாரதியார் போன்ற கவிஞர்களுக்காக இறைவனுக்கு நன்றி சொல்வோம்.

பாரதியாரைப் போன்ற பலருக்கு முன்னோடியாக, தன் வாழ்வில் துன்பங்களைத் தாங்கினாலும், மக்களின் நம்பிக்கைக்கு வழி வகுத்த திருமுழுக்கு யோவானைக் குறித்து இன்றைய நற்செய்தி (மத்தேயு 11:2-11) பேசுகிறது. இவரைக் குறித்து இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு பேசும்போது, யோவான் வாழ்ந்த கடினமான வாழ்வை நினைவுபடுத்துகிறார். இறைவாக்கினர் அனைவருக்கும் இதே கதிதான் என்பதை விவிலியம் மீண்டும் மீண்டும் நமக்குச் சொல்கிறது. இறைவாக்கினர்கள் மெல்லிய ஆடை அணிந்து, மாளிகையில் வாழ்பவர்கள் அல்ல... பாலை நிலத்தில் பாறைகளோடு பாறையாய் மாறி, இயற்கையின் கருணைக்கு விடப்பட்டவர்கள் இவர்கள் என்று இயேசு நினைவுபடுத்துகிறார்.

“மனிதராய்ப் பிறந்தவர்களுள் திருமுழுக்கு யோவானைவிடப் பெரியவர் எவரும் தோன்றியதில்லை” என்று இயேசுவால் புகழப்பட்ட யோவானின் குரல், பாலை நிலத்தில் ஒலித்தாலும், அவரது குரலைக் கேட்க மக்கள் ஓடிச்சென்றனர். மக்களை வரவழைத்து, அவர்களுக்கு நம்பிக்கையை வழங்கும் நற்செய்தியைப் பறைசாற்றிய யோவான், மதத் தலைவர்களையும், உரோமைய அரசையும் கடுமையாகச் சாடினார். இதனால் கதிகலங்கிய மதத் தலைவர்களும், ஏரோதும் அவரைச் சிறையில் அடைத்தனர். அந்தச் சிறையும், சங்கிலிகளும் யோவானின் உடலைக் கட்டிப்போட்டன. ஆனால், அவரது மனதில் கொழுந்துவிட்ட கனலை அடக்கமுடியவில்லை.

யோவானின் உடல் சிறையில் அடைபட்டிருந்தாலும், அவர் மனம், தனது மக்களின் விடுதலையைப் பற்றியே எண்ணிக்கொண்டிருந்தது. அந்த விடுதலை, இயேசுவின் வழியே வருமா என்ற கேள்வியை, ஏக்கத்துடன் கேட்கிறார், இன்றைய நற்செய்தியில்: “வரவிருப்பவர் நீர்தாமா? அல்லது வேறு ஒருவரை எதிர்பார்க்க வேண்டுமா?”

இந்தக் கேள்வியும், இதற்கு இயேசு தந்த பதிலும் இரு வேறு கண்ணோட்டங்களை நமக்குத் தெளிவுபடுத்துகின்றன. முதலில் யோவானின் கண்ணோட்டம்: தான் சிறையில் அடைக்கப்பட்டதும், தான் சுட்டிக்காட்டிய உலகின் செம்மறியான இயேசு, தன்னைத் தொடர்ந்து, தான் செய்துவந்த பணியில், முழு வேகத்துடன் இறங்கியிருப்பார்; மதத் தலைவர்களையும், உரோமைய அரசையும் இந்நேரம் கதிகலங்கச் செய்திருப்பார் என்பது யோவானின் எதிர்பார்ப்பாக இருந்தது.

அவரது எதிர்பார்ப்பு, ஏமாற்றம் அடைகிறது. எந்தப் புரட்சியும் நடக்கவில்லை. தான் ஒருவேளை தவறானவரைச் சுட்டிக்காட்டிவிட்டோமோ என்று, யோவான் கலக்கம் கொள்கிறார். தம் சீடர்கள் வழியே இயேசுவிடமே தன் கலக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.

தன் எதிர்பார்ப்புகளை ஏமாற்றிவிட்ட ஒருவரைப்பற்றி ஊரெல்லாம் சொல்லி சலித்துக் கொள்வதைவிட, ஏமாற்றிய அவரிடமே அதைப்பற்றி சொல்வதற்கு தனிப்பட்ட துணிச்சல் வேண்டும். அந்த துணிச்சல் யோவானிடம் ஏகப்பட்ட அளவு இருந்தது. வெட்டு ஒன்று, துண்டு இரண்டாக எழுகிறது, அவரது கேள்வி: தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்... வேறு யாரையாவது நாங்கள் எதிர்பார்க்க வேண்டுமா?

யோவானின் எதிர்பார்ப்புகளும், தனது கண்ணோட்டம், பணி வாழ்வு இவைகளும் வேறுபட்டவை என்பதைச் சொல்ல, இயேசுவும் தயங்கவில்லை. யோவான் எதிர்பார்த்த புரட்சி, ஆள்பவர்களை விரட்டியடித்து, ஆட்சியைப் பிடித்து, மக்கள் வாழ்வை மாற்றுவது என்ற வரிசையில் அமைந்திருந்தது.

இயேசுவின் புரட்சி, இதற்கு நேர்மாறான, தலைகீழான புரட்சி. இந்தப் புரட்சி மக்கள் வாழ்வை மாற்றுவதிலிருந்து ஆரம்பமாகிறது. அதுவும் குறையுள்ள மக்களுக்கு முதலில் நிறைவை வழங்கி, அதன் வழியே தன் புரட்சியை ஆரம்பிக்கிறார், இயேசு. தன் புரட்சியைக்குறி்த்து அவர், நாசரேத்து தொழுகைக்கூடத்தில் இறைவாக்கினர் எசாயாவின் வார்த்தைகள் வழியே கூறினார். இயேசு அன்று நாசரேத்தில் வாசித்தது, எசாயா நூலின் 61ம் பிரிவு என்றாலும், இந்த புரட்சியைக் குறித்து இறைவாக்கினர் எசாயா கூறியுள்ள வரிகளை 35ம் பிரிவிலும் காண்கிறோம். இதுவே, இன்று நமக்கு முதல் வாசகமாக வழங்கப்பட்டுள்ளது. திடன் கொள்ளுங்கள், அஞ்சாதிருங்கள்: இதோ, உங்கள் கடவுள் பழிதீர்க்க வருவார்; அநீதிக்குப் பழிவாங்கும் கடவுளாக வந்து உங்களை விடுவிப்பார். (எசாயா 35:4) என்று எசாயா முழங்குகிறார்.

இறைவாக்கினர் எசாயா இவ்வாறு கூறியதும், இறைவன் எவ்விதம் பழிவாங்குவார் என்ற விவரம் அடுத்த வரிகளில் அடங்கியிருக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் அடுத்த வரிகளைத் தொடர்ந்து வாசித்தால், பெருத்த ஏமாற்றம் அங்கு நமக்குக் காத்திருக்கும். பழிவாங்குவது, அல்லது, பழிதீர்ப்பது என்ற வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் நம் மனங்கள், பழிக்குப் பழி என்ற பாணியில் சிந்திப்பதால் வரும் ஏமாற்றம் இது. ஆனால், நமது எண்ணங்களுக்கு எதிர் துருவமாக, இறைவாக்கினர் எசாயா, பழிவாங்கும் கடவுளின் செயல்களாகக் கூறுவன இதோ:

அப்போது பார்வையற்றோரின் கண்கள் பார்க்கும்; காது கேளாதோரின் செவிகள் கேட்கும். அப்பொழுது, காலூனமுற்றோர் மான்போல் துள்ளிக்குதிப்பர்; வாய்பேசாதோர் மகிழ்ந்து பாடுவர்; ஆண்டவரால் விடுவிக்கப்பட்டோர் திரும்பி வருவர்; மகிழ்ந்து பாடிக் கொண்டே சீயோனுக்கு வருவர்; அவர்கள் முகம் என்றுமுள மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்திருக்கும்; அவர்கள் மகிழ்ச்சியும் பூரிப்பும் அடைவார்கள்; துன்பமும் துயரமும் பறந்தோடும். (எசாயா 35: 5-6அ, 10)

பழிதீர்க்கும் இறைவன் இப்படித்தான் செயலாற்றுவார். இறைவனின் இந்த 'பழிதீர்க்கும் படலத்தை' இயேசு தொடர்கிறார். பழி தீர்ப்பது என்றால், பழிக்குப் பழியைச் செய்வது என்பது ஒரு பொருள். ஆனால், பழி தீர்ப்பது என்றால் பழியை, குறையைத் தீர்ப்பது என்றும் பொருள் கொள்ளலாம் இல்லையா? அப்படி பழியைத் தீர்க்க, பழியைத் துடைக்க வந்தவர் இயேசு. பழிதீர்க்கும் தன் பணியைக் குறித்து இயேசு இன்றைய நற்செய்தியில் கூறுவது இதுதான்:

“நீங்கள் கேட்பவற்றையும் காண்பவற்றையும் யோவானிடம் போய் அறிவியுங்கள். பார்வையற்றோர் பார்வை பெறுகின்றனர்; கால் ஊனமுற்றோர் நடக்கின்றனர்; தொழுநோயாளர் நலமடைகின்றனர்; காது கேளாதோர் கேட்கின்றனர்; இறந்தோர் உயிர்பெற்று எழுகின்றனர்; ஏழைகளுக்கு நற்செய்தி அறிவிக்கப்படுகிறது. (மத்தேயு 11:4-5)

கண்ணுக்குக் கண், பல்லுக்குப் பல் என்பது உலக வழக்கில், நடைமுறை வழியில் 'practical' ஆகச் சிந்திப்பவர்களின் பழிதீர்க்கும் மந்திரம். இதற்கு நேர் மாறாக, பழியைத் தீர்க்கும் மந்திரங்களும் வழிகளும் உலகில் உண்டு. கண்களையும், மனதையும் திறந்து இவற்றை நாம் பார்க்கவேண்டும் என்று, இயேசு இன்றைய நற்செய்தியில் நமக்கு அழைப்பு விடுக்கிறார்.

பழிதீர்ப்பது என்றால் என்ன என்பதை நமக்குப் புரியவைக்கும் ஓர் உன்னதமான உண்மை நிகழ்வை உங்களுக்கு நினைவுபடுத்த விரும்புகிறேன். 2005ஆம் ஆண்டு இரமதான் பண்டிகை காலத்தில், அகமது கதீப் என்ற பாலஸ்தீனிய சிறுவன் ஒருவன், இஸ்ரேல் வீரர்களால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டான். அவன் வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்த பொம்மை துப்பாக்கியை, உண்மைத் துப்பாக்கி என்று நினைத்த இஸ்ரேல் வீரர்கள் அகமதைச் சுட்டனர்.

வீரர்கள் தங்கள் தவறை உணர்ந்ததும், உடனே அச்சிறுவனை இஸ்ரேல் பகுதியில் இருந்த ஒரு மருத்துவ மனைக்கு எடுத்துச்சென்றனர். அவனது பெற்றோரையும் அழைத்துச்சென்றனர். அகமதைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை. அந்நேரத்தில் அந்தத் தாயும், தந்தையும் அற்புதம் ஒன்றைச் செய்தனர். அவர்கள் இருவரும், அகமதின் உடல் உறுப்புகளைத் தானம் செய்ய முன்வந்தனர்.

அகமதின் பெற்றோர், தங்கள் மகனின் உறுப்புக்களை, இஸ்ரேல் பகுதியில் இருந்த மருத்துவமனையிலேயே தானம் செய்ததைக் கேள்விப்பட்ட பாலஸ்தீனியர்கள், அதிர்ச்சி அடைந்தனர். பலர் கோபமடைந்தனர். தங்கள் மகனைக் கொன்றது, இஸ்ரேல் படை என்று தெரிந்தும், அப்பகுதியிலேயே தங்கள் மகனின் உறுப்புக்களை அவர்கள் தானம் செய்தது, பழிதீர்ப்பதன், அதாவது, பழியை முற்றிலுமாகத் துடைப்பதன் உச்சக்கட்டம்.

இஸ்மாயில், ஆப்லா என்ற அந்த பெற்றோர், எளிய மக்கள். இஸ்மாயில் சாதாரண ஒரு மெக்கானிக். அந்தப் பெற்றோரின் உன்னதச் செயலைப் பற்றி பத்திரிக்கையாளர்கள் கேட்டபோது, இஸ்மாயில் சொன்னது இதுதான்: "என் மகனின் உறுப்புக்கள் வழியே வாழப்போகும் இஸ்ராயேல் குழந்தைகள், தங்கள் காலத்திலாவது, சமாதானத்தை விரும்புவார்கள் என்ற நம்பிக்கையில்தான், இந்த உறுப்புகளை இங்கு நாங்கள் தானம் செய்தோம்." பல்லாயிரத்தில் ஒருவர் இவ்வாறு இருப்பதால்தான் இந்த உலகம், இன்னும், மனிதர்கள் வாழும் உலகமாக இருக்கிறது.

இறுதியாக ஓர் எண்ணம்... நாம் கடந்து வந்த மூன்று நாள்கள் நாம் காணவேண்டிய கனவுகளைப்பற்றிய சில பாடங்களைச் சொல்லித்தருகின்றன. டிசம்பர் 8ம் தேதி அமல அன்னை மரியாவின் திருநாளைக் கொண்டாடினோம். உரோமைய அடக்கு முறையால் நசுக்கப்பட்டிருந்த இஸ்ரயேல் மக்கள் விடுதலை அடைவதற்குத் தேவையான கனவுகளைக் கண்டு, விண்ணப்பங்களை எழுப்பி வாழ்ந்துவந்தவர், இளம்பெண் மரியா. அவரது விடுதலைக் கனவுகளை நனவாக்கும் வண்ணம் அதிர்ச்சிதரும் அழைப்பு அவருக்கு வந்தது. விடுதலை வழங்கும் இயேசுவை இவ்வுலகிற்குக் கொணர்ந்த வழியாக அமைவதற்கு இளம்பெண் மரியா துணிவுடன் சம்மதம் தந்தார்.

டிசம்பர் 9ம் தேதி, ஊழலுக்கு எதிரான உலக நாளையும், டிசம்பர் 10ம் தேதி மனித உரிமைகள் நாளையும் சிறப்பித்தோம். இவ்விரு நாள்களும்  நாம் தெரிவு செய்யக்கூடிய இரு வேறு வழிகளை உணர்த்துகின்றன. இவ்வுலகில் ஊழல்கள் மலிந்துவருவதையும், மனித உரிமைகள் மறுக்கப்படுவதையும் கண்டு, ஒன்று, நாம் அரசு அதிகாரிகளை, அரசியல் தலைவர்களை, மக்களை குறை சொல்லிய வண்ணம் வாழ்க்கையைக் கடத்தலாம். அல்லது, ஊழலைத் தடுப்பதற்கும், மனித உரிமைகளை நிலைநாட்டுவதற்கும் நம் உள்ளத்தில் தோன்றும் கனவுகளுக்கு நம்மால் இயன்றவரை செயல்வடிவம் கொடுக்கலாம்.

கனவுகள் காணவும், அவற்றிற்கு செயல்வடிவம் கொடுக்கவும் துணிந்த எசாயா, திருமுழுக்கு யோவான், அன்னை மரியா, இஸ்மாயில், ஆப்லா போன்ற இறைவாக்கினர்கள், தொடர்ந்து நம்மிடையே வாழவேண்டும் என்று வேண்டுவோம். கணக்குப் பார்க்கும் உலகை விட, நல்ல கனவுகளில், கவிதைகளில் உலகம் வளர வேண்டும் என செபிப்போம். நம்பிக்கை தரும் கனவுகளை இத்திருவருகைக் காலத்தில் துரத்திச் செல்வோம்!

சிங்கத்தைத் துரத்திச் செல்லுங்கள்' என்ற நூலைப் பற்றிய எண்ணங்களுடன் நம் சிந்தனைகளைத் துவக்கினோம். 'சிங்கத்தைத் துரத்துவோரின் கொள்கை அறிக்கை' என்ற தலைப்பில், அந்நூலின் துவக்கத்தில் நூலாசிரியர் Mark Batterson அவர்கள் கூறியுள்ள எண்ணங்களுடன் நம் சிந்தனைகளை நிறைவு செய்வோம்:

மரணம் வரை பாதுகாப்புடன் இருப்பதே வாழ்வின் நோக்கம் என்ற கருத்தைவிட்டு விலகுங்கள்.

சிங்கத்தின் கர்ஜனையை நோக்கி ஓடுங்கள்.

கடவுள் அளவு பெரிதான இலக்கை உங்கள் முன் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்...

பிரச்சனைகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதை நிறுத்துங்கள். தீர்வுகளைக் கண்டுபிடியுங்கள்...

இன்றே உங்கள் வாழ்வின் முதலான நாள் என்றும், இறுதியான நாள் என்றும் எண்ணி வாழுங்கள்...

சிங்கத்தைத் துரத்திச் செல்லுங்கள்.

எஞ்சியிருக்கும் இந்த திருவருகைக் காலத்தில் கடவுள் அளவு பெரிதான இலக்குகளை வாழ்வில் நிர்ணயித்துக்கொள்ளவும், அவற்றை அடையவும் தேவையான அருளை, நற்கனவுகளின் நாற்றங்காலாக விளங்கும் இயேசு நமக்குத் தருவாராக!