Hallmark of Lent and Spring - CHANGE தவக்காலமும் வசந்தமும் கொணரும் - மாற்றம்

The Truth of Life

https://www.pinterest.com

5^th Sunday of Lent

Of the four seasons, Spring is labeled as the season of hope, since the dormant life under the snow spring back to life. Most of the weather channels say that March 20, Tuesday, is the ‘official’ beginning of Spring. If hope is the hallmark of Spring, then Spring arrived in Mumbai on March 11. Yes. On that day around 50,000 farmers marched into Mumbai to press for their demands. Having been forced to the culture of death, as evident from the number of suicides, the farmers of Maharashtra sprang to life and demanded justice. From the media reports, we learn that the government of Maharashtra agreed to fulfill the demands of the farmers. Hence, the farmers ended their protest on March 12. This date, namely, March 12, reminds us of another peaceful protest that began 88 years back. Yes, on March 12, 1930 Gandhiji began the ‘Salt March’ (also known as the Dandi March and the Dandi Satyagraha).

Both these marches taking place in March, serve as symbols of not only the Spring season, but also of the Lenten Season. The weather experts have designated March 20 as the first day of Spring. Some have even mentioned the time of the ‘arrival’ as 9-16 pm. But, we know that the spring season does not spring up at the given hour. It has had a long gestation period under the blanket of snow and slowly (not abruptly) paints the world in multi-coloured leaves and flowers.

Our generation, accustomed to ‘instant’ and ‘ready-made’ products, does not have the patience to see this slow, imperceptible change that takes place in nature. Humankind will be a lot better if we learn to live with and learn from the cycles of nature, rather than try to portray them as machines that bring about changes at the touch of a button!

For us, Christians, spring season began along with Lenten Season. On the First Sunday of Lent, we spoke about Lent and the Spring Season. Today, the Fifth Sunday of Lent, we are back to this theme. To add more relevance to this theme of hopeful changes that mark Lent and Spring, today’s Gospel brings the one of the famous sayings of Jesus on the ‘grain of wheat’.

Last week we reflected on one of the most famous quotes from the Bible known as the ‘gospel of all the gospels’, namely, “For God so loved the world that he gave his only Son, that whoever believes in him should not perish but have eternal life.” (John 3: 16) Today we have another equally famous quote from John’s gospel, namely, “Truly, truly, I say to you, unless a grain of wheat falls into the earth and dies, it remains alone; but if it dies, it bears much fruit.” (John 12: 24)

Both these passages from John’s gospel have been used as independent quotes without much reference to the circumstances in which Jesus spoke these words. In fact, the whole of John’s gospel is considered more of a theological treatise rather than a historical narration. Hence most of the quotes from this gospel can be used in very many contexts. Still, it would be helpful to think of what prompted Jesus to say these words.

The opening lines of today’s gospel give us the context in which Jesus said this famous ‘parable’ of the grain of wheat. Here are the opening lines: Now among those who went up to worship at the feast were some Greeks. So these came to Philip, who was from Beth-sa'ida in Galilee, and said to him, "Sir, we wish to see Jesus." (John 12: 20-21)

In the following verses, Jesus speaks about his death. My limited human logic felt that Jesus spoke out of tune in this circumstance. Since the Greeks must have come seeking some spiritual wisdom from Jesus, he could have easily spoken to those foreigners a great parable. After all, he was known as a master story teller. Instead, he talks about his death. Why did the Greeks come to see Jesus? Why did Jesus speak in this vein? The answers to these questions are given by Fr Munachi E. Ezeogu, in his homily. His explanation is quite enlightening and I wish to share this with you:

The Greek philosopher Socrates is regarded as one of the wisest men of all time. This man… devoted his life to exposing ignorance, hypocrisy and conceit among his fellow Athenians and calling them to a radical re-examination of life…But those in power arrested him, tried him and sentenced him to death…Subsequent generations of Greeks came to regard Socrates as a martyr for truth. They resolved never again to persecute anyone on account of their beliefs.

By the time of Jesus, the Greeks had become among the most broad-minded people in the world. Various religious and philosophical traditions flourished among them and vied for popularity. We see in today's gospel that among the huge crowds that had come to Jerusalem for the Passover feast were some Greeks. It did not take these Greeks long to see that all was not well in Jerusalem. So they came to see Jesus. Why did they come to see Jesus? Although John has somewhat spiritualised the story, thereby giving the impression that they came to seek admission into the "body" of Christ (John 12:32), it is more probable that they came to alert Jesus of the seriousness of the danger surrounding him and to suggest to him to flee with them to Greece, the land of freedom. The response that Jesus gives to their request shows that it has to do with his impending death and that he has chosen to stay and face it rather than seek a way to escape it.

This explanation seems to remove the incongruence that I felt, namely, between the Greeks seeking Jesus and Jesus talking of his death.

Jesus chooses to stay on and face the consequence. He begins his response with the famous line -

“The hour has come for the Son of man to be glorified.” Thrice in John’s gospel we see the line ‘the hour has not yet come’. The first time it was in the wedding at Cana: When the wine failed, the mother of Jesus said to him, "They have no wine." And Jesus said to her, "O woman, what have you to do with me? My hour has not yet come." (John 2: 3-4) On two more occasions during the public ministry of Jesus the phrase ‘his hour had not yet come.’ is used. (John 7:30; 8:20). Now Jesus declares that His hour has come… The hour for what? The hour to become a life-giving seed by sacrificing life.

The ‘parable’ of the grain of wheat has great depth. Why was the grain of wheat created? I could think of two primary reasons and one secondary reason. The primary reasons are: to serve as food for other living beings or to become a seed in order to multiply its own kind. These are the prime reasons why a grain of wheat has been created. The secondary reason I could think of was that this grain could be used as a decorative piece. This grain remains alone, without being productive… just a show-piece. This is what we see in the first part of Jesus’ saying: “unless a grain of wheat falls into the earth and dies, it remains alone”. Alone… artificially alone!

The ‘parable’ of the grain of wheat reminded me of another ‘parable’:

A young man and a woman wanted peace in the world and peace in their heart. But they were very frustrated… the world seemed to be falling apart. They would read the papers and get depressed.  One day they decided to go shopping, and picked a store at random. They walked into the store and were surprised to see Jesus behind the counter. They went up to Jesus and asked: "What do you sell?”  Jesus replied: “Oh, just about anything!  Feel free to walk up and down the aisles, make a list of things you want, and when you come back, I will see what I can do for you.”  Both of them walked up and down the aisles and saw all sorts of things they wanted: peace on earth, no more war, no hunger or poverty, peace in families, no more drugs, clean air, and careful use of resources. They made a list of the things they wanted and handed it over to Jesus. He read through the list, looked at them and smiled.  “No problem,” He said.  Then He bent down behind the counter and picked up a number of small packets.  “What are these?” they asked.  “Seed packets," Jesus replied.  "This is a catalogue store.”  In surprise, they said: “You mean we don’t get the finished product?”  “No," He answered.  "This is a place of dreams. When you choose what you want, I give you the seeds. You plant the seeds and watch them grow. There is one catch, however: you will not receive the benefit of your good work -- others will.”

Both Lent and Spring drive home the theme of ‘change’. Our ‘now’ generation wants to see ‘instantaneous’ changes and becomes impatient with slow changes. We need to learn from Lent and Spring, that significant changes do not happen over-night.

The ‘parable’ of the grain of wheat and the ‘parable’ of the ‘dream shop’ tell us that even though God is the store owner, He does not give us our wishes and dreams as ‘ready-made’ ‘take-home’, ‘finished’ products. He would rather give us the starting points… the seeds! It is up to us to keep these seeds as decorative pieces or plant and nurture them into a fruitful future – a future in which we may not even live to enjoy the fruits! That is exactly the role of the grain of wheat!

Maharashtra Farmers’ March

https://www.ndtv.com

தவக்காலம் 5ம் ஞாயிறு 

இயற்கையில் இடம்பெறும் நான்கு பருவக்காலங்களில், வசந்த காலத்திற்குத் தனியொரு மந்திரசக்தி உண்டு. பனியில் புதைந்து, இறந்துபோனதுபோல் தோன்றும் தாவர உயிர்கள், வசந்தம் வந்ததும், மீண்டும் உயிர் பெற்று எழுவது, இயற்கை நமக்குச் சொல்லித்தரும் நம்பிக்கை பாடம். இந்த நம்பிக்கைப் பாடத்தைப் பயில, இந்த ஞாயிறு வழிபாடு நம்மை அழைக்கிறது.

பொதுவாக, ஒவ்வோர் ஆண்டும் மார்ச் 20ம் தேதியையொட்டி வசந்தகாலம் வரும். ஆனால், இந்தியாவில், குறிப்பாக, மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தில், அதிலும் குறிப்பாக, மும்பை மாநகரில் மார்ச் 11, 12 ஆகிய நாட்களில் வசந்தம் வந்தது. ஏறத்தாழ 50,000 விவசாயிகள் கொண்டுவந்த வசந்தம் அது. நாசிக் நகரிலிருந்து நடைப்பயணமாகப் புறப்பட்ட விவசாயிகள், மார்ச் 11, சென்ற ஞாயிறன்று, மும்பை நகரில் நுழைந்தனர். இவர்களின் எழுச்சியைக் கண்டு, மகாராஷ்டிர அரசு பணிந்தது. விவசாயிகள் முன்வைத்த கோரிக்கைகளை நிறைவு செய்வதாக வாக்களித்துள்ளது.

வாழ வழியின்றி, வலுவற்ற நிலையில் இருந்த விவசாயிகள், வலிமை மிகுந்த மாநில அரசை பணியவைத்த இந்த போராட்டம், மார்ச் 12ம் தேதி நிறைவடைந்தது. அந்த நாள், 88 ஆண்டுகளுக்கு முன் துவங்கிய மற்றொரு போராட்டத்தை நினைவுக்குக் கொணர்ந்தது. ஆம், 1930ம் ஆண்டு, மார்ச் 12ம் தேதி, காந்தியடிகள் உப்பு சத்தியாகிரகப் போராட்டத்தைத் துவக்கினார். வலிமை மிகுந்த ஆங்கிலேய அரசுக்கு எதிராக, அகிம்சை வழியே துவங்கிய அந்தப் போராட்டம், ஒத்துழையாமை இயக்கம், இந்தியச் சுதந்திரப் போராட்டம் என்ற பல எழுச்சிகளுக்கு வித்திட்டது. காந்தியடிகள் காட்டிய வன்முறையற்ற போராட்டத்தின் சக்தியை, மீண்டும் இவ்வாண்டு, இந்திய விவசாயிகள் இவ்வுலகிற்கு உணர்த்தியுள்ளனர். மார்ச் மாதம் நிகழ்ந்த இவ்விரு போராட்டங்களும் மக்களுக்கு நன்மை தரும் மாற்றங்களை உருவாக்கின. மாற்றங்களைக் கொணரும் வசந்த காலமும், மக்களுக்கு நன்மைகளைக் கொணரும் தவக்காலமும், மார்ச் மாதத்தில் இணைந்து வருவது, இறைவன் வழங்கும் கொடை.

தவக்காலத்திற்கும், வசந்தக்காலத்திற்கும் இடையே உள்ள நெருங்கியத் தொடர்பை, நாம் தவக்காலத்தின் முதல் ஞாயிறன்று சிந்தித்தோம். தவக்காலத்தின் 5ம் ஞாயிறான இன்று, வசந்தக்காலத்தைப்பற்றி, மீண்டும் ஒருமுறை சிந்திக்க வந்திருக்கிறோம். தாவர உலகம் மடிந்து, மீண்டும் உயிர்பெற்றெழும் வசந்த காலத்தை நினைவுறுத்தும் வகையில், அழகான ஒரு கூற்றை, இறைமகன் இயேசு, இந்த ஞாயிறன்று, நமக்கு முன் வைக்கிறார். “கோதுமை மணி மண்ணில் விழுந்து மடியா விட்டால் அது அப்படியே இருக்கும். அது மடிந்தால்தான் மிகுந்த விளைச்சலை அளிக்கும் என உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.” (யோவான் 12: 24) சவால்கள் நிறைந்த இந்தக் கூற்றை இயேசு கூறியச் சூழலைப் புரிந்துகொள்வது பயனளிக்கும்.

வழிபாட்டுக்காகத் திருவிழாவுக்கு வந்தோருள் கிரேக்கர் சிலரும் இருந்தனர். இவர்கள் கலிலேயாவிலுள்ள பெத்சாய்தா ஊரைச் சேர்ந்த பிலிப்பிடம் வந்து, “ஐயா, இயேசுவைக் காண விரும்புகிறோம்” என்று கேட்டுக் கொண்டார்கள். (யோவான் 12: 20-21) என்ற சொற்களில், நற்செய்தியாளர் யோவான் இச்சூழலை பதிவு செய்துள்ளார்.

ஆர்வமாக, ஆவலாக, தன்னைக் காண வந்த கிரேக்க நாட்டவரை, இயேசு வரவேற்று, அவர்களுக்கு நம்பிக்கை தரும் நாலு வார்த்தைகளைச் சொல்லியிருக்கலாம். அதற்கு நேர் மாறாக, இயேசு கூறும் வார்த்தைகள், கலக்கத்தை, அச்சத்தை உருவாக்கும் வார்த்தைகளாக ஒலிக்கின்றன. எருசலேமுக்கு கிரேக்கர்கள் ஏன் வந்தார்கள்? அவர்கள் ஏன் இயேசுவை காண விழைந்தார்கள்? அவர்களிடம் இயேசு ஏன் இப்படி ஒரு பதிலைத் தந்தார்? என்ற கேள்விகளுக்கு முனாச்சி என்ற அருள்பணியாளர் (Fr Munachi E. Ezeogu) தன் மறையுரையில் தரும் விளக்கம் புதிதாக உள்ளது... புதிராகவும் உள்ளது.

கிரேக்கர்கள் உரோமையர்களைவிட கலாச்சாரத்தில் உயர்ந்தவர்கள். அவர்கள் மத்தியில் வாழ்ந்த உலகப் புகழ்பெற்ற மேதை சாக்ரடீசை கொன்றது பெரும் தவறு என்பதை அவர்கள் உணர்ந்திருந்தார்கள். சாக்ரடீசின் கொலைக்குப் பின், எந்த ஒரு தனி மனிதரையும், அவர் பின்பற்றும் கொள்கைகளுக்காகவோ, அவர் மக்களிடையே பரப்பிவரும் கருத்துக்களுக்காகவோ கொல்வதில்லை என்று உறுதியான தீர்மானம் எடுத்தவர்கள் கிரேக்கர்கள். எனவே, அவர்கள் மத்தியில் பல்வேறு சிந்தனையாளர்கள் சுதந்திரமாக வாழமுடிந்தது, பேசமுடிந்தது. தங்கள் நாட்டு சிந்தனைகள் போதாதென்று, பல கிரேக்கர்கள், அண்டை நாடுகளுக்கும் சென்று, அங்குள்ள சிந்தனையாளர்களைச் சந்தித்து, தங்கள் அறிவைப் பெருக்கிக் கொண்டனர். சுதந்திரச் சிந்தனை கொண்ட கிரேக்கர்களில் ஒரு சிலர், இயேசுவைத் தேடி, எருசலேம் நகருக்கு வந்தனர்.

எருசலேமில் அவர்கள் இயேசுவைத் தேடியபோது, ஒரு கசப்பான உண்மையை முதலில் கண்டுபிடித்தனர். இயேசு என்ற அந்த இளையவருக்கு எதிராக அந்நகரில் உருவாகியிருந்த எதிர்ப்பும், வெறுப்பும் கிரேக்கர்களை அதிர்ச்சியடையச் செய்தன. எனவே, அவர்கள் இயேசுவைச் சந்தித்ததும், தாங்கள் கண்டுபிடித்த உண்மைகளை அவருக்கு எடுத்துச்சொல்லி, சிந்தனைச் சுதந்திரம் உள்ள கிரேக்க நாட்டுக்கு தங்களுடன் வரும்படி அவரை அழைத்திருக்க வேண்டும். அவர்கள் தந்த அழைப்பை ஏற்க மறுத்த இயேசு, ‘தன்னுடைய நேரம் வந்துவிட்டது’ என்று பேச ஆரம்பிக்கிறார்.

ஊருக்குப் புதிதாய் வந்த வேற்று நாட்டினரே இயேசுவுக்கு வரப்போகும் ஆபத்தை உணர்ந்திருந்தார்கள் என்றால், இயேசுவுக்கு அது தெரியாமலா இருந்திருக்கும்? கட்டாயம் இயேசு இதை உணர்ந்திருப்பார். அந்த ஆபத்திலிருந்து தப்பித்துப் போகாமல், அதை நேருக்கு நேர் சந்திக்க அவர் முடிவெடுத்தார். அந்த கசப்பான முடிவை, இன்றைய நற்செய்தியில், பல விதங்களில் கூறியுள்ளார் இயேசு.

இயேசு சொன்ன முதல் வாக்கியம்: மானிட மகன் மாட்சி பெற வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது. (யோவான் 12:23) யோவான் நற்செய்தியில் "நேரம் வரவில்லை" என்ற வார்த்தைகள் மும்முறை சொல்லப்பட்டுள்ளன. கானாவில் நடந்த திருமணத்தின்போது மரியா அவரிடம் 'திராட்சை இரசம் தீர்ந்துவிட்டது' என்று சொன்னதும், இயேசு அவரிடம், “அம்மா, அதைப்பற்றி நாம் என்ன செய்யமுடியும்? எனது நேரம் இன்னும் வரவில்லையே” (யோவான் 2:3-4) என்று முதல் முறையாகச் சொல்கிறார். மீண்டும் யோவான் நற்செய்தியில் இரு இடங்களில் அவருடைய நேரம் இன்னும் வராததால் யாரும் அவரைத் தொடவில்லை. (யோவான் 7:30) அவரைப் பிடிக்கவில்லை. (யோவான் 8:20) என்று வாசிக்கிறோம். தன் நேரம் இன்னும் வரவில்லை என்று அதுவரை உணர்ந்திருந்த இயேசு, இன்று, தன் ‘நேரம் வந்துவிட்டது’ என்று சொல்கிறார். எதற்கான நேரம் இது? மானிட மகன் மாட்சி பெறும் நேரம்... மாட்சி பெறும் நேரம் என்றால், அதைத் தொடர்ந்து, அரியணை, மணிமகுடம், அரசாட்சி என்ற தோரணையில் இயேசு பேசியிருக்க வேண்டும். அதற்கு நேர் மாறாக, இயேசு கூறியவை, மேலும் புதிராக உள்ளன. அவர் தொடர்ந்து கூறிய வார்த்தைகள், காலம் காலமாக, பலருடைய உள்ளங்களில், குறிப்பாக, மறைசாட்சிகளின் உள்ளங்களில், உறுதியை, வீரத்தை விதைத்துள்ள வார்த்தைகள்:

“கோதுமை மணி மண்ணில் விழுந்து மடியாவிட்டால் அது அப்படியே இருக்கும். அது மடிந்தால்தான் மிகுந்த விளைச்சலை அளிக்கும் என உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.” (யோவான் 12: 24)

கோதுமை மணி படைக்கப்பட்டதற்கு, முக்கியமான இரு காரணங்கள் உள்ளன. ஒன்று, அது, மாவாக அரைபட்டு, உணவாக மாறி, வேறொரு உயிரை வளர்க்கவேண்டும். அல்லது, அது, விதையாக மாறி, தன் இனத்தைப் பெருக்கவேண்டும். இந்த இரண்டு காரணங்களும் நிறைவேற, கோதுமை மணி, தன் சுய உருவை, உயிரை இழக்கவேண்டும்.

கோதுமை மணி, மாவாக அரைபட்டு, அப்பமாக மாறுவதை, மறைசாட்சியாக உயிர் துறந்த புனித அந்தியோக்கு இஞ்ஞாசியார் அழகாகக் கூறியுள்ளார். தான் சிங்கங்களுக்கு உணவாகப் போகிறோம் என்பதை உணர்ந்த அவர் சொன்ன வார்த்தைகள் இவை: "இறைவனின் கோதுமை மணி நான். சிங்கத்தின் பற்களால் அரைக்கப்பட்டு, கிறிஸ்துவின் தூய்மையான அப்பமாக மாறுவதற்காக படைக்கப்பட்ட கோதுமை மணி நான்." (I am God's wheat, ground fine by the lion's teeth to be made purest bread for Christ.)

புனித அந்தியோக்கு இஞ்ஞாசியாரைப் போல, பல்லாயிரம் மறைசாட்சிகள், மரணம் வரை உறுதியாக நிலைத்திருக்க இந்த இறை வாக்கியம் தூண்டுதலாக இருந்தது என்பதில் எவ்வித ஐயமுமில்லை.

தன்னை இழந்து, மற்றவரை வாழ்விப்பது, கோதுமை மணிகளுக்கு மட்டுமல்ல; அனைத்து உயிரினங்களுக்கும், சிறப்பாக, மனிதர்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள முக்கிய இலக்கு. மண்ணில் விழும் விதைகளாக மாற நாம் அழைக்கப்பட்டுள்ளோம் என்பதைச் சிந்திக்கும்போது, ஓர் உவமை நம் நினைவில் தோன்றுகிறது.

உலக அமைதி எப்போது வரும் என்ற ஏக்கத்துடன் வாழ்ந்தனர், ஓர் இளைஞனும், இளம் பெண்ணும். ஆனால், இவ்வுலகம், ஒவ்வொரு நாளும் மோசமாகி வருகிறதே என்ற விரக்தியினால் மன அமைதியை இழந்து தவித்தனர். இருவரும் ஒருநாள், ஒரு கடைக்குச் சென்றனர். அந்தக் கடை சற்று வித்தியாசமானதாக இருந்தது. கடையின் உரிமையாளர் இயேசு என்பதை இருவரும் உணர்ந்து, அவரிடம் சென்று, "இங்கு நீங்கள் என்ன விற்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டனர். இயேசு அவர்களிடம், "உங்களுக்கு விருப்பமான அனைத்தும் இங்கு உள்ளன. நீங்கள் கடையைச் சுற்றிப் பாருங்கள். உங்களுக்கு விருப்பமானவற்றைக் குறித்துக்கொண்டு என்னிடம் வாருங்கள்" என்று சொல்லி அனுப்பினார்.

இளைஞனும், இளம்பெண்ணும் கடை முழுவதும் சுற்றினர். அவர்கள் விரும்பித்தேடிய பல பொருள்கள் அங்கிருந்தன. அமைதியான உலகம், பசியில்லாத பூமி, போரற்ற சமுதாயம், சுத்தமான காற்று, தெளிந்த நீர், அன்பு நிறைந்த குடும்பம் என்று அவர்கள் ஏங்கித்தவித்த அனைத்தும் அந்தக் கடையில் அடுக்கிவைக்கப்பட்டிருந்தன. தாங்கள் அதுவரை வாழ்வில் தேடிவந்த அனைத்தும் தங்களுக்கு உடனே கிடைத்துவிடும் என்ற ஆவலில், அக்கடையில் இருந்த அனைத்து நலன்களையும் குறித்துக்கொண்டு, இருவரும் இயேசுவிடம் திரும்பிச்சென்றனர்.

அவர்கள் தந்த பட்டியலைக் கண்ட இயேசு, புன்னகையோடு ஒரு சில பொட்டலங்களை அவர்களிடம் தந்தார். "இவை என்ன?" என்று அவர்கள் கேட்டபோது, இயேசு, "இவை அனைத்தும் விதைகள்" என்று சொன்னார். புரியாமல் அவரைப் பார்த்த இருவரிடமும் இயேசு, "இது கனவுகளின் கடை. நீங்கள் குறித்து வந்த கனவுகள் அனைத்திற்கும் தேவையான விதைகள், இந்தப் பொட்டலங்களில் உள்ளன. இவற்றை விதைத்து, வளர்ப்பது உங்கள் பொறுப்பு" என்று இயேசு சொன்னார். தாங்கள் விரும்பித் தேர்ந்தெடுத்த கனவுகள், 'ரெடிமேட்' நிலையில் கிடைக்காது, அவற்றை நட்டு வளர்ப்பது தங்கள் கடமை என்பதை இருவரும் உணர்ந்தனர்.

அவர்கள் கடையைவிட்டுக் கிளம்பும்போது, இயேசு அவர்களிடம், "ஓ, ஒன்றைச் சொல்ல மறந்துவிட்டேன். இந்தக் கனவுகளை விதைப்பதும், வளர்ப்பதும் மட்டுமே உங்கள் பொறுப்பு. இவற்றின் பலன்களை அடுத்தத் தலைமுறையினரே அனுபவிக்கப் போகின்றனர்" என்று சொல்லி அவர்களை வழியனுப்பி வைத்தார்.

மிகத் தெளிவான, ஆழமான உண்மைகளைக் கூறும் உவமை. 'நொடிப்பொழுது' (instant) உணவுவகைகள் உட்பட, அனைத்தும் 'ரெடிமேட்' வடிவத்தில் கிடைக்கும் இன்றைய உலகில், கனவுகள் என்ற விதைகளை நட்டு, கண்ணும் கருத்துமாய் வளர்ப்பதற்கு ஏராளமான பொறுமை தேவை. அத்தகையப் பொறுமை நமக்கு உள்ளதா என்பதை ஓர் ஆன்மீகச் சோதனையாக மேற்கொள்ளலாம்.

அடுத்ததாக, அன்பான, அமைதியான, உலகம் உருவாகவேண்டும் என்ற கனவு, நம் அனைவருக்கும் உண்டு. இந்தக் கனவு, 'ரெடிமேட்' சரக்காக நம்மை வந்தடையாது. கடையின் உரிமையாளர் கடவுளே என்றாலும், அவர் நம் கனவுகளை, கடைச்சரக்கைப் போல், பரிசுக் காகிதத்தில் சுற்றித் தரமாட்டார். அவர் தருவதெல்லாம் கனவு விதைகள். அந்த விதைகளை நட்டு, வளர்ப்பது நம் கடமை. நாம் நட்டு வளர்த்த விதைகளின் கனிகளை நாம் சுவைக்க முடியவில்லை என்றாலும், கனவுகளை நட்டோம், கண்ணும், கருத்துமாய் வளர்த்தோம் என்ற நிறைவுடன் இவ்வுலகிலிருந்து விடைபெறும் பக்குவத்தை, இறைவன் நமக்குத் தர வேண்டும் என்று மன்றாடுவோம்.

பலன்களை எதிர்பார்க்காமல், நல்ல கனவுகளை இவ்வுலகில் நட்டு, வளர்த்தால், நாமும், மிகுந்த விளைச்சலை அளிக்கும் கோதுமை மணிகளாக வாழ்ந்தவர்கள் என்ற பெருமை பெறுவோம். இதையே, இயேசு, ஒரு சவாலாக, இன்று நமக்கு முன் வைக்கிறார். இந்த சவாலை ஏற்று, செயல்படுத்த, தவக்காலம், தகுந்ததொரு தருணம்.

விவிலியத்தேடல் : புதுமைகள் – தண்ணீர் திராட்சை இரசமாக... பகுதி 8

Pope Francis washes the feet of the young prisoners in Casal del Marmo

http://www.asianews.it

இமயமாகும் இளமை - பணிவும், கனிவும் உருவாக்கும் மாற்றங்கள்

மார்ச் 13, இச்செவ்வாயன்று, திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள், தன் தலைமைப் பணியில் ஐந்தாண்டுகளை நிறைவு செய்துள்ளார். திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள், வத்திக்கானிலும், திருஅவையிலும், ஏன்... இன்னும் சொல்லப்போனால், உலக அவைகளிலும் 'மாற்ற அலைகளை' உருவாக்கி வருகிறார் என்பது, அனைவராலும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய உண்மை. ஆனால், பிறர் காணும்படி உருவாகும் வெளிப்புற மாற்றங்களை விட, மனிதர்கள் மனதில் அவர் உருவாக்கிவரும் ஆழமான தாக்கங்களும், அவற்றின் விளைவாக அவர்கள் வாழ்வில் உருவாகிவரும் மாற்றங்களும் அவரது தலைமைப் பணியின் முக்கிய அம்சங்கள் என்பது உறுதி.

திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள், 2013ம் ஆண்டு மார்ச் 13ம் தேதி, தலைமைப் பணியேற்றார். இரு வாரங்களுக்குப் பின்னர், (மார்ச் 28) Casal del Marmo என்ற பெயருடன், உரோம் நகரில் இயங்கிவரும் வளர் இளம் கைதிகள் இல்லத்தில், புனித வியாழன் மாலைத் திருப்பலியை நிறைவேற்றினார். அங்கு, வளர் இளம் கைதிகள் 12 பேரின் காலடிகளைக் கழுவினார். இச்செய்தியை, அமெரிக்காவின், Los Angeles நகரில் உள்ள வளர் இளம் கைதிகள் கேள்வியுற்றனர். அவர்களில் ஒரு சிலர், திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்களுக்கு மடல்களை அனுப்பி வைத்தனர். தங்களைப் போன்ற வளர் இளம் கைதிகளை மனிதர்களாக மதித்து, அவர்கள் காலடிகளைக் கழுவியத் திருத்தந்தையை எண்ணி, உள்ளம் நெகிழ்ந்து, இளம் கைதிகள் எழுதியுள்ள மடல்களில் இரண்டு இதோ:

அன்புத் திருத்தந்தை பிரான்சிஸ்,

என்னைப் போல், இத்தாலியில் சிறையில் இருக்கும் இளையோரின் காலடிகளை நீங்கள் கழுவியதற்காக நன்றி. தவறு செய்த எங்கள் மீது இந்த சமுதாயம் நம்பிக்கை இழந்துவிட்டது. ஆனால், நீங்கள் எங்கள் மீது நம்பிக்கை இழக்கவில்லை. மிக்க நன்றி.

அன்புத் திருத்தந்தை பிரான்சிஸ்,

என்னைப் போன்ற ஓர் இளைஞனின் காலடிகளை நீர் கழுவுகின்றீர். போதைப் பொருளுக்கு அடிமையானவன் நான். தற்போது அதிலிருந்து விடுதலை பெற முயன்று வருகிறேன். நீங்கள் எனக்கு நம்பிக்கை அளித்துள்ளீர்கள். இப்பழக்கத்தைக் கைவிடவும், போதைக்கு அடிமையான மற்றவர்களைக் காப்பாற்றவும் நான் முயற்சிகள் எடுப்பேன்.

இளையோரிடையே மாற்றங்களை உருவாக்க முக்கிய காரணம், திருத்தந்தையின் பணிவும், கனிவும் என்றால், அது முற்றிலும் உண்மை.

Miracle at Cana - by Vladimir Makovsky

http://truthbook.com

புதுமைகள் – தண்ணீர் திராட்சை இரசமாக... பகுதி 8

இயேசு வாழ்ந்த காலத்தில், ஒரு யூதக் குடும்பத்தில், பெண் குழந்தை பிறந்ததும், அக்குடும்பத் தலைவன், தன் மகளின் திருமணத்திற்குத் தேவையானவற்றை தயாரிக்கத் துவங்குவார். அவரது தயாரிப்புக்களில், மிக முக்கியமானது, திருமண விருந்தில் பரிமாறப்பட வேண்டிய திராட்சை இரசத்தை கவனமாகச் சேகரிப்பது. ஒவ்வோர் ஆண்டும், தன் குடும்பத்திற்கென தயாரிக்கப்படும் அல்லது வாங்கப்படும், திராட்சை இரசத்தில் ஒரு கலயத்தை தேதியிட்டு, தன் மகளின் திருமணத்திற்கென, பத்திரமாகப் பாதுகாப்பார், தந்தை. அன்றைய வழக்கப்படி, பெண்களுக்கு 16 அல்லது, 17 வயதில் திருமணம் நிகழ்ந்தது. எனவே, மகளின் திருமணத்திற்கு முன்னதாக, அவரது தந்தை, குறைந்தது, 16 அல்லது 17 கலயங்களில் திராட்சை இரசத்தை பத்திரப்படுத்தி வைத்திருந்தார்.

பல ஆண்டுகளாக பாதுகாக்கப்படும் திராட்சை இரசம், உயர்ந்த தரமானதாக இருக்கும் என்பதை நாம் அறிவோம். எனவே, மகளின் திருமண விருந்தில், 16 அல்லது, 17 ஆண்டுகளுக்கு முன் பத்திரப்படுத்தப்பட்ட உயர்தரமான திராட்சை இரசத்தை, முதலில் விருந்தினர்களுக்கு வழங்கி பெருமையடைந்தார் தந்தை. அதைத் தொடர்ந்து, 15, 14 என்று ஆண்டுகள் குறிக்கப்பட்ட கலயங்களிலிருந்த இரசம் பரிமாறப்பட்டது. விருந்தினர் அனைவரும் திராட்சை இரசத்தை திருப்தியாகச் சுவைத்தபின், இன்னும் தேவைப்பட்டால், மணமகளின் தந்தை, அண்மைய ஆண்டுகளில் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருந்த, மிதமான தரமுள்ள இரசத்தை, விருந்தினருக்குத் பரிமாறுவது வழக்கம்.

கானா திருமணத்தில், இந்த வழக்கத்திற்கு நேர் மாறாக, திராட்சை இரசம் பரிமாறப்பட்டது. இறுதியில் பரிமாறப்பட்ட இரசம், அதாவது, புதுமையாகத் தோன்றி.ய இரசம், மிக உயர்ந்த தரமாக இருந்தது. தரமான இரசத்தை ஏன் முதலில் பரிமாறவில்லை என, பந்தி மேற்பார்வையாளர், மணமகனிடம் குறை கூறினார் என்று நற்செய்தியாளர் யோவான் கூறியுள்ளார்.

யோவான் 2: 9-11அ

பந்தி மேற்பார்வையாளர் திராட்சை இரசமாய் மாறியிருந்த தண்ணீரைச் சுவைத்தார். அந்த இரசம் எங்கிருந்து வந்தது என்று அவருக்குத் தெரியவில்லை; தண்ணீர் மொண்டு வந்த பணியாளருக்கே தெரிந்திருந்தது. ஆகையால் பந்தி மேற்பார்வையாளர் மணமகனைக் கூப்பிட்டு, "எல்லாரும் நல்ல திராட்சை இரசத்தை முதலில் பரிமாறுவர்; யாவரும் விருப்பம் போலக் குடித்தபின்தான் தரம் குறைந்த இரசத்தைப் பரிமாறுவர். நீர் நல்ல இரசத்தை இதுவரை பரிமாறாமல் ஏன் வைத்திருந்தீர்?" என்று கேட்டார். இதுவே இயேசு செய்த முதல் அரும் அடையாளம். இது கலிலேயாவில் உள்ள கானாவில் நிகழ்ந்தது.

கானா திருமணத்தில் இயேசு செய்த முதல் அரும் அடையாளம், உலக வழக்கில் நிலவி வந்த ஒரு சில கண்ணோட்டங்களை, தலைகீழாக புரட்டிப்போட்டது. உலகக் கண்ணோட்டத்தில், மையமாகக் கருதப்பட்டவை, ஓரமாகவும், ஓரங்களாகக் கருதப்பட்டவை, மையமாகவும் மாறின. அதாவது, திருமண வைபவத்தில், முக்கியமான இடம் பெறாத தண்ணீர் தொட்டிகளும், பணியாளர்களும் இயேசு ஆற்றிய புதுமையின் மையங்களாயினர். இதை, சென்ற வாரத் தேடலில் சிந்தித்தோம். அதேபோல், பொதுவாக, நம் விழாக்களில், கூட்டங்களில், உயர்தரமானவர்கள், பேரும் புகழும் பெற்றவர்கள் என்று கருதப்படுவோர் முன் வரிசைகளிலும், எளியோர் பின்வரிசைகளிலும் இடம்பெறுவர். முதலில் நல்லவை, பின்னர், சராசரிகள், இறுதியில் தரம் குறைந்தவை என்பதே உலகம் வகுத்துள்ள அளவுகோல். ஆனால், இறைவனின் கணிப்பில், இறுதியில் வருபவை மிகச் சிறந்தவையாக இருக்கும் என்பதை, இந்த விருந்தின் இறுதியில் வழங்கப்பட்ட சுவை மிகுந்த, தரமான, திராட்சை இரசம் உணர்த்துகிறது.

முதல், கடைசி என்று உலகம் நிர்ணயிக்கும் எண்ணங்களை, இயேசுவின் போதனைகளும், செயல்களும் புரட்டிப் போட்டன என்பதை, நற்செய்தி முழுவதிலும் நாம் காண்கிறோம். இக்கருத்தை, இயேசு, 'திராட்சைத் தோட்ட வேலையாள்கள் உவமை'யில் (மத்தேயு 20: 1-16) மிகத் தெளிவாகச் சொல்லித்தருகிறார். இவ்வுவமையின்படி, இறுதி ஒருமணி நேரமே உழைத்தவர்கள், முதலில் வந்து, நாள் முழுவதும் பணியாற்றுவோருக்கு வழங்கப்படும் கூலியான ஒரு தெனாரியம் நாணயத்தைப் பெறுகின்றனர். நாள் முழுவதும் உழைத்தவர்களுக்குப் போட்டியாக இவர்கள் வந்து முதலிடம் பெற்றனர் என்றோ, பல மணி நேரங்கள் உழைத்தவர்களுக்குக் கிடைக்கவேண்டிய கூலியை இவர்கள் போட்டியிட்டுப் பறித்துச் சென்றனர் என்றோ இயேசு கூறவில்லை.

உழைத்தவர்கள் அனைவருக்கும் சமமான, நியாயமான கூலி வழங்கப்படுகிறது. அதுவும், இறுதியில் வந்தவருக்கு அந்தக் கூலி முதலில் வழங்கப்படுகிறது. நீதியும், சமத்துவமும், ஒருவரது தகுதியின் அடிப்படையிலோ, போட்டியின் அடிப்படையிலோ கிடைப்பதல்ல, மாறாக, இறைவனின் கருணையால், தாராள மனதால் கிடைப்பன என்பதை, இயேசுவின் இந்த உவமை ஆணித்தரமாக கூறுகின்றது. இவ்வுவமையின் இறுதியில், முதல், கடைசி என்ற சொற்களுடன் இயேசு வரையறுக்கும் உலகம், பாகுபாடுகள் நிறைந்த உலகிலிருந்து மாறுபட்ட, ஒரு சமத்துவ உலகை சித்திரிக்கிறது. "இவ்வாறு கடைசியானோர் முதன்மையாவர். முதன்மையானோர் கடைசியாவர்" என்று இயேசு கூறினார். (மத்தேயு 20: 16) இன்னும் சில சூழல்களில், இயேசு, இதே கருத்தை வெவ்வேறு வகையில் வெளிப்படுத்தியுள்ளார் (மத்தேயு 19:30; மாற்கு 10:31; லூக்கா 13:30).

நல்லவை முதலிலும், தரம் குறைந்தவை பின்னரும் வரவேண்டும் என்று உலகம் சொல்லும் கருத்திற்கு மாற்றாக, இறைவனின் கருணையால், இறுதியில் வருவதே, உன்னதமாக இருக்கும் என்பதை உணர்த்தும் இந்தப் புதுமை, நம் வாழ்வின் இறுதியில் வரும் மறுவுலக வாழ்வைப் பற்றியும் நம்மை எண்ணிப் பார்க்கத் தூண்டுகிறது. மரணம், அதன்பின் வரும் மறுவாழ்வு, இறைவனின் இல்லம் இவற்றைப்பற்றி பல கதைகளை நாம் கேட்டிருக்கிறோம். மின்னஞ்சலில் வலம்வரும் ஒரு கதை, இறுதியில் வருவது இணையற்ற கொடை என்ற கருத்தை உணர்த்துகிறது. இதோ அக்கதை:

இளம் பெண் ஒருவருக்கு குணப்படுத்த முடியாத நோய் இருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அவர் இன்னும் ஒரு வாரம் வாழ்வதே கடினம் என்று மருத்துவர்கள் சொன்னார்கள். செய்தி கேட்டு, அந்த இளம்பெண் மனமுடைந்து போனாலும், விரைவில் தெளிவு பெற்றார். தன் இறுதிச் சடங்குகளுக்குத் தேவையானவற்றை அவரே முடிவு செய்தார். பங்கு அருள்பணியாளரை அழைத்து, தன் முடிவுகளைத் தெரிவித்தார்.

தன் அடக்கத் திருப்பலியில் என்னென்ன வாசகங்கள் வாசிக்கவேண்டும், தனக்குப் பிடித்தமான பாடல்கள் என்னென்ன பாடவேண்டும் என்று அவரிடம் கூறினார். அவற்றையெல்லாம் பங்கு அருள்பணியாளர் குறித்துக் கொண்டார்.

அவர் கிளம்பும் நேரத்தில், அந்த இளம்பெண் அவரிடம், "சாமி, ஒரு முக்கிய விஷயம்..." என்றார். அருள்பணியாளர் நின்றார். "என்னைச் சவப்பெட்டியில் வைத்தபின், என் வலது கையில் ஒரு முள்கரண்டியையும் வைக்கவேண்டும்" என்று அந்தப் பெண் சொன்னதும், அருள்பணியாளர் குழப்பத்துடன், ஆச்சரியத்துடன் அப்பெண்ணைப் பார்த்தார். இளம்பெண் தன் புதிரை விளக்கினார்:

"என் பாட்டி என்னிடம் ஒரு அனுபவத்தைக் கூறி, அதன் கருத்தையும் கூறினார். நானும் என் நண்பர்கள் மத்தியில் இந்தக் கருத்தை அடிக்கடி கூறியுள்ளேன். பாட்டி எனக்குச் சொல்லித் தந்தது இதுதான். விருந்து நடக்கும்போது, நாம் சாப்பிட்ட தட்டுகளை எடுத்துச் செல்வர். அப்போது, 'Keep the fork' அதாவது, 'உங்கள் முள்கரண்டியை வைத்துக் கொள்ளுங்கள்'  என்று யாராவது சொன்னால், ஒரு தனி ஆனந்தம் உண்டாகும். அதாவது, இன்னும் சுவையுள்ள உணவு வகைகள் வரவிருக்கின்றன என்பதன் மறைமுகமான அறிவிப்பே 'முள்கரண்டியை வைத்துக் கொள்ளுங்கள்' என்ற அன்புக் கட்டளை. வாழ்க்கையோடு இந்த அனுபவத்தை ஒப்புமைப்படுத்தி, 'நல்லவை இன்னும் வரும்' என்ற எதிர்பாப்புடன் வாழ்வதே, மகிழ்வான வாழ்க்கை என்று, என் பாட்டி எனக்குச் சொல்லித்தந்தார். நான் சவப்பெட்டியில் படுத்திருக்கும்போது, என் கையில் உள்ள முள்கரண்டி, பலரை வியப்படையச் செய்யும், அவர்கள் உள்ளத்தில், கேள்வியை எழுப்பும். அவர்களுக்கு நீங்கள் இந்தச் செய்தியைச் சொல்லுங்கள்.... 'நல்லவை இன்னும் வரும், அதனால், முள்கரண்டியை வைத்திருங்கள்' என்று நான் சொன்னதாக, என் அடக்கத்திற்கு வரும் அனைவருக்கும் தயவுசெய்து சொல்லுங்கள் சாமி..." என்று அந்த இளம்பெண் விளக்கியபோது, பங்குத்தந்தையின் கண்களில் கண்ணீர் மல்கியது.

தான் பல ஆண்டுகள் மரணத்தைப் பற்றி படித்தது, சிந்தித்தது, தியானித்தது எல்லாவற்றையும் விட, அந்த இளம் பெண் மரணத்தைப்பற்றி சொன்ன அந்த எளிய, அற்புதமான எண்ணங்கள், பங்கு அருள்பணியாளரை அதிகம் பாதித்தன. 'நல்லவை இன்னும் வரும், எனவே முள்கரண்டியை வைத்திருங்கள்' என்ற ஒரே ஒரு செய்தியை, அந்தப் பெண்ணின் அடக்கத் திருப்பலியில், பங்கு அருள்பணியாளர், மறையுரையில் சொன்னார். கேட்ட அனைவர் கண்களிலும் கண்ணீர் வழிந்தது. இளவயதிலேயே அந்தப் பெண்ணை இழந்ததால் உண்டான சோகமும், அந்தப் பெண் விட்டுச் சென்ற செய்தியின் ஆழத்தை உணர்ந்ததால் உண்டான மகிழ்வும், அவர்கள் கண்ணீரில் கலந்திருந்தன.

கானா திருமணத்தில், இறுதியில் வழங்கப்பட்ட தரம் மிகுந்த திராட்சை இரசம், எந்தச் சூழலிலும், இறுதியில், நல்லவை நம் வாழ்வில் வந்துசேரும் என்ற நம்பிக்கையை நமக்குள் உருவாக்கவேண்டும் என்று மன்றாடுவோம்.

Rejoicing from within அகம் + மகிழ்தல்

For God So Loved The World

https://www.youtube.com

4^th Sunday of Lent

On March 11, this Sunday, Pope Francis completes 60 years of religious life. On March 13, coming Tuesday, he will complete 5 years of service as the Bishop of Rome. As he celebrates his Diamond Jubilee as a Jesuit, and as he completes his service as the leader of the Catholic Church, we pray that the Good Shepherd guides him as his worthy Vicar on earth!

The 4th Sunday of Lent is celebrated as ‘Laetare Sunday’ – Rejoicing Sunday. Rejoicing is part and parcel of our lives. We have hundreds of reasons to rejoice. Surely one of them is when we experience forgiveness - giving and receiving. To celebrate this Rejoicing Sunday meaningfully, Pope Francis suggested a ‘feast of forgiveness’ in 2014.

“This coming Friday and Saturday will be a special penitential moment, called “24 hours for the Lord”. It will be a feast of forgiveness, which will take place simultaneously in many dioceses and parishes around the world. It will be a feast of forgiveness.” This was the invitation for the ‘Feast of Forgiveness’ extended to the whole world by Pope Francis, on March 23, 2014.

For the past four years we have been celebrating this ‘Feast of Forgiveness’ on the eve of the 4th Sunday of Lent. This year, on 9 and 10 of March, we celebrated the sacrament of reconciliation along with “24 hours for the Lord”.

True joy wells up from within when we experience the noble sentiments of forgiving and being forgiven. Reconciliation paves the way for true Rejoicing. This was evident in a news item that was published six years back in New York Times. What began as a glance over this news, turned into curiosity and led me towards some serious reflection. As I was reflecting on today’s Gospel, this news item, especially the picture (actually a video clipping) attached to it, was frequently flashing across my mind.

Let me share with you my thoughts on the picture as well as on the news feature. (The Vanishing Mind: Life, With Dementia - NYTimes, Feb.25,2012) Although this feature was about the problem of Alzheimer’s or Dementia in a prison in California, my attention was turned towards other factors related to this news.

First about the picture: This picture had a background – the high-rise wall, as found in any high-security prison. On the top of the wall ran a barbed wire. This barbed wire must have had a high-voltage electric current running through it 24x7. This ‘fortress’ was meant as a protection. ‘Protection’ for whom and against whom? Any child would answer this question saying that this ‘fortress’ was meant to protect the society from the criminals kept inside the walls. But, when I saw this picture, my mind thought otherwise… I thought that this wall was to protect the ‘inmates’ from the outside world. This reversal occurred to me because of what I saw in the foreground of this picture. In the foreground, there were two persons – one black and another white. The black person was about 50 years old and the white person was about 80. The black person had his hands wrapped around the shoulders of the white person and, possibly, was leading him somewhere. One can see the kindness in the eyes of the black person looking at the older white person.

The black person is Secel Montgomery Sr. In the video clipping, Sacel talks about how he killed his sister-in-law by stabbing her many times since she refused to give him money to buy drugs. Even in the prison his record had not been ‘clean’. Despite that, he has recently been entrusted with an extraordinary responsibility. He and other convicted killers at the California Men’s Colony help care for prisoners with Alzheimer’s disease and other types of dementia, assisting ailing inmates with the most intimate tasks: showering, shaving, applying deodorant, even changing adult diapers, says the feature.

If this experiment meets with even 50% of success, then, I feel that ‘salvation has come to California Men’s Colony’. “It’s a long road to recovery and I’m working on it…” are the closing words spoken by one of the prisoners in the video clipping. Isn’t this salvation? For this salvation to reach its fruition, these ‘inmates’ need to be shielded from the outside world… Now, tell me, whom should the high-rise wall protect?

Secondly, about the news-feature: The moment we think of prison cells, the first thoughts that crowd our minds are – crime, hatred, violence, abuse, punishment. I am of a firm opinion that punishment and imprisonment can only bring about minimal, temporary changes in a person. The real, lasting changes can come about only through love and kindness. We have heard of so many ‘so called criminals’, who have changed their entire life-style due to some kindness shown to them inside those hopeless cells.

Is there a place for kindness, compassion, and help in such a prison? You bet. I don’t think there is any place in the world so hopeless that can refuse entry to love and kindness. What is happening in California Men’s Colony is only the tip of the iceberg. All over the world, in so many millions of prison cells there is a chance, a place for love. Although this is not discussed in the feature, I can see how these little acts of love shown in those prison cells, bless those who give as well as those who receive.

Usually we are accustomed to seeing prisoners at the receiving end… of love and compassion from those who visit them. Sometimes these external helpers may tend to ‘preach’ to those who are inside. At such moments, we are aware what these ‘insiders’ would say: “It is easy for you to say these things… If you were in my place, then you would know!” An ‘outsider’ cannot bring significant changes on these ‘insiders’. What is the other alternative?

Real, lasting help can come from someone who is one among them. Imagine that a blameless person, wanting to help the prisoners, gets himself imprisoned; becomes one of the prisoners and then, from within, begins to change them… This help would be more acceptable than the help given by an ‘outsider’. But, is this possible in real-life? I don’t know. But, it has happened in other situations as in the case of St.Damien Joseph de Veuster of Moloka'i. He had worked for the leprosy (Hansen's disease) patients in Hawaii; was affected by the disease himself and died at the age of 49. His self-identification with the leprosy patients was total and complete. I am sure St.Damien must have got his inspiration for total identification and total immersion from Jesus’ Incarnation.

This total immersion, identification and Incarnation is spoken of in today’s Gospel in one of the most famous verses in the Bible: God so loved the world that he gave his only Son, that whoever believes in him should not perish but have eternal life. (John 3: 16)

John 3:16 is probably the best loved verse in the Bible and it has been called "everybody's text" and the “gospel of the gospels”… This text is the very essence of the gospel. It tells us that the initiative in salvation is God’s love for man. As St. Augustine puts it: "God loves each one of us as if there were only one of us to love."

We have heard hundreds, perhaps thousands of love stories or stories of love. Most of these stories are just one frame from a full-length movie called life. What is happening in California prison day after day may not be ‘news-worthy’ on a daily basis. Similarly what is happening in our ordinary, day to day life is also a love story which may not get media attention.

As we are meditating on ‘God-so-loved-the-world’, we shall set aside some moments today and in the coming days during this Lenten Season to think of the continuous, but unrecognised love stories we experience in our own families. I know of families where the parent, the life-partner, a sibling is taking care of persons who cannot take care of themselves. This is not just a one-day, one month love-affair…But a year-long affair… for ten, twenty, thirty, forty and more years… Let us salute these silent stalwarts of true love and dedication who will not adorn any history book.

As we are reflecting on love, we cannot but think of the twisted, topsy-turvy definitions and images created around the word ‘love’. This misleading trend, prevalent in the world, is compared to getting cosy with darkness. We hear Jesus talking about this in the second half of today’s gospel: “The light has come into the world, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil. For every one who does evil hates the light, and does not come to the light, lest his deeds should be exposed.” (John 3: 19-20)

There is a funny story to drive home the point how darkness can become so ‘comfortable’ to us that we are willing to stay in the dark: We act like the desert nomad in the story who woke up hungry in the middle of the night. He lit a candle and began eating dates from a bowl beside his bed. He took a bite from one and saw a worm in it; so he threw it out of the tent. He bit into the second date, found another worm, and threw it away also. Reasoning that he wouldn't have any dates left to eat if he continued to look for worms, he blew out the candle and quickly ate the rest of the dates!

Putting out the light of true conscience, we can swallow worm-infested ideas and still feel comfortable… Or, we can enjoy the light as per the invitation of Jesus in the last line of today’s Gospel: But he who does what is true comes to the light, that it may be clearly seen that his deeds have been wrought in God. (John 2:21)

On March 9, Friday, “A Wrinkle in Time”, a science fantasy film was released. The trailer of this movie has the following line: “The only way to defeat the darkness is to become the light.” This statement brings to mind the famous line used by Amnesty International: “It's better to light a candle than to curse the darkness.”

Are we willing to come to the light that is Christ, in order to become the light of the world? Are we willing to light a candle, become a candle to dispel the darkness? Or, are we comfortable staying in despair and cursing the darkness that surrounds us?

Better to light one small candle...

https://twitter.com

Dementia Behind Bars

http://www.nytimes.com/2012/02/26

தவக்காலம் 4ம் ஞாயிறு

மார்ச் 11, இஞ்ஞாயிறு, திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள், தன் துறவற வாழ்வில் 60 ஆண்டுகளை நிறைவு செய்துள்ளார். மார்ச் 13, வருகிற செவ்வாயன்று, அவர், திருஅவைத் தலைவராகப் பொறுப்பேற்று, ஐந்து ஆண்டுகளை நிறைவு செய்கிறார். இயேசு சபைத் துறவியாக, வைர விழாவையும், திருஅவையின் தலைவராக ஐந்து ஆண்டு பணிவாழ்வையும் கொண்டாடும் திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்களை, இறைவன் நிறைவாக ஆசீர்வதிக்க மன்றாடுவோம்.

தவக்காலத்தின் 4ம் ஞாயிறை, 'அகமகிழ்தல்' ஞாயிறெனக் கொண்டாடுகிறோம். எருசலேமுடன் இணைந்து அகமகிழவும், அக்களிக்கவும் நம்மை அழைக்கும் இன்றையத் திருப்பலியின் வருகைப் பல்லவியிலிருந்து (எசாயா 66:10), இந்த ஞாயிறு, 'அகமகிழ்தல்' ஞாயிறு என்ற பெயரைப் பெற்றுள்ளது.

அகமகிழ்தல், (அகம் + மகிழ்தல்) அல்லது, அக்களித்தல் (அகம் + களித்தல்) என்ற இரு சொற்களிலும், 'அகம்' என்ற சொல் முக்கியமானது. நமது அகம், அதாவது, நமது உள்ளம், நிறைவடையும்போது உருவாவதே, உண்மையான மகிழ்வு. இதற்கு மாறாக, உள்ளத்தில் வெற்றிடம், வெறுப்பு, வேதனை, ஆகியவை நிறைந்திருக்கும்போது, வெளிப்புறமாக சிரித்து, குதித்து, கும்மாளமிட்டு மகிழ்வை வெளிப்படுத்துவது, போலியான மகிழ்வாக அமையும். தவக்காலத்தில், மன்னிப்பு, ஒப்புரவு ஆகிய அனுபவங்களால், நமது உள்ளங்கள் நிறைவடையும்போது உருவாகும் உண்மையான மகிழ்வைக் கொண்டாட, திருஅவை இன்று நம்மை அழைக்கிறது. இந்த மகிழ்வின் சில அம்சங்களைப் புரிந்துகொள்ள, நாம் ஒரு சிறைச்சாலைக்குச் செல்வோம்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன், 'நியூ யார்க் டைம்ஸ்' செய்தித்தாளில் ஒரு சிறைச்சாலையை மையப்படுத்தி வெளியான ஒரு செய்தி, உண்மையான மகிழ்வைப் புரிந்துகொள்ளவும், இன்றைய நற்செய்தி சொல்லும் உண்மைகளை உணர்ந்துகொள்ளவும் உதவியாக இருக்கும். அமெரிக்காவின், கலிபோர்னியா மாநிலத்தில் உள்ள ஒரு சிறைக்கூடத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒரு மாற்று முயற்சியைப் பற்றிய செய்தி அது. (The Vanishing Mind - Life, With Dementia: NYTimes, Feb.25,2012) அச்செய்தியுடன் இணைக்கப்பட்டிருந்த புகைப்படம், முதலில் நம் கவனத்தை ஈர்க்கிறது. சிறைக்கூடங்களுக்கே உரிய மிக உயர்ந்த சுவர்களும், அச்சுவர்களின் மேல்மட்டத்தில் முள்கம்பி வலைகளும் அந்தப் புகைப்படத்தின், பின்னணியாக அமைந்தன. அந்த முள்கம்பி வலைகளில் 24 மணி நேரமும் மின்சாரம் பாய்ந்து கொண்டிருக்கும் என்பதைச் சொல்லத் தேவையில்லை. இந்தப் 'பாதுகாப்பு'ச் சுவர் பின்னணியில் இருக்க, முன்னணியில் நாம் காண்பது இதுதான்... ஒரு கறுப்பின மனிதர், வயது முதிர்ந்த வெள்ளை இன மனிதர் ஒருவரின் தோள்மீது ஆதரவாய் கரம்வைத்திருப்பதைப் போல் அப்படம் எடுக்கப்பட்டிருந்தது. கறுப்பினத்தவருக்கு 50 வயதிருக்கலாம். வெள்ளை இனத்தவருக்கு, 80 வயதிருக்கலாம். கறுப்பின மனிதரான Sacel Montgomery அவர்களின் கண்களில் வெளிப்பட்ட கனிவு, அந்தப் புகைப்படத்தில் அழகாகப் பதிவாகியிருந்தது.

கலிபோர்னியாவில் உள்ள அந்த கடுங்காவல் சிறைக்கூடத்தில் உள்ளவர்கள் அனைவரும் கொலைக்குற்றம் சுமத்தப்பட்டு, தண்டனை அனுபவிப்பவர்கள். அவர்களில் ஒருவரான Sacel அவர்கள், ஒரு பெண்ணை பலமுறை கத்தியால் குத்தி கொலை செய்தவர். 25 ஆண்டுகளாக அந்தச் சிறையில் இருக்கிறார். சிறையிலும், பலமுறை, காவல் துறையினரோடும், மற்ற கைதிகளுடனும் கைகலப்பில் ஈடுபட்டவர்.

2012ம் ஆண்டின் துவக்கத்தில், சிறை அதிகாரிகள் Sacel அவர்களிடம் ஒரு பொறுப்பைக் கொடுத்தனர். அவருக்கு மட்டுமல்ல... சிறையில், நல்ல உடல் நிலையில் இருந்த பலருக்கும் அந்தப் பொறுப்பு கொடுக்கப்பட்டது. அதே சிறையில், பல ஆண்டுகளாக அடைபட்டிருக்கும் ஒரு சில கைதிகள், Alzheimer's எனப்படும் நினைவுமறதி நோயினால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தனர். அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்யும் பொறுப்பு, Sacel அவர்களுக்கும், மற்ற கைதிகளுக்கும் கொடுக்கப்பட்டது. நோயுற்ற இந்த கைதிகளுக்குத் தேவையான அனைத்து உதவிகளையும், காலை முதல் மாலை வரை, இவர்கள் செய்தனர். உணவூட்டுதல், குளிப்பாட்டுதல், சக்கர நாற்காலியில் வைத்து அவர்களைத் தள்ளிச் செல்லுதல் என, பல உதவிகளை இவர்கள் செய்தனர். இந்தப் பணிகளால், சிறைக் கைதிகள் மத்தியில் உருவான தோழமை, அந்தச் சிறைக்கூடத்தில் வெளிப்பட்ட மகிழ்வு, அமைதி இவற்றைப்பற்றி அந்தச் செய்தி விளக்கமாகக் கூறியது.

சிறைக்கூடங்கள் என்றதுமே, குற்றம், தண்டனை, வெறுப்பு, கொடுமை, என்ற முற்சார்பு எண்ணங்களே (Prejudice) நம் மனதை அதிகம் ஆக்கிரமிக்கும். சிறைக்குள்ளும் கனிவு இருக்குமா? நிச்சயம் இருக்கிறது. கனிவு, பாசம், பரிவு, அன்பு என்ற உன்னத உணர்வுகள் நுழைய முடியாத இடங்கள் இருக்கவே முடியாது என்று ஆணித்தரமாகச் சொல்லலாம். கலிபோர்னியா சிறையில் நடப்பது, உலகின் பல சிறைகளில் நடைபெறுகின்றது. ஆனால், சிறைகளில் நடக்கும் கலவரங்களை, கொலைகளை தலைப்புச் செய்திகளாகத் தரும் நமது ஊடகங்கள், இத்தகைய ‘நற்செய்திகளை’ நமக்குச் சொல்வது, மிக, மிக அபூர்வம்.

கலிபோர்னியா சிறையில் நிகழ்ந்துவரும் மாற்றம், இன்றைய நற்செய்திக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது. குற்றம் புரிந்தவர்களுக்கு வழங்கப்படும் தண்டனைகள், அவர்களது வாழ்வில், தற்காலிகமான, மேலோட்டமான, மாற்றங்களை உருவாக்கலாம். ஆனால், சிறைக்கூடங்களில் பரிவும், பாசமும், வெளிப்படும்போது, அவை, குற்றவாளிகளில், நிரந்தரமான மாற்றங்களை உருவாக்கி, அவர்கள் மீண்டும் மனிதர்களாக வாழ வைத்துள்ளன என்பதை நாம் அறிவோம். இதுவே, அவர்கள் அடையும் மீட்பென நாம் கருதலாம்.

மீட்பு என்றதும், சட்டப்படி, தண்டனையிலிருந்து தப்பிப்பதை மட்டும் சொல்லவில்லை. சிலசமயங்களில், சிறையிலிருந்து விடுதலை கிடைக்காவிட்டாலும், சிறைக்குள்ளேயே அவர்கள் வாழ்வு பெருமளவு மாறியுள்ள உண்மைகளும் நாம் அறிந்ததே. இந்த வாழ்வு மாற்றம் அவர்களுக்குள்ளிருந்து வரலாம். அல்லது, வெளியிலிருந்து வரலாம். வெளியிலிருந்து, பார்வையாளர்களாக, அல்லது ஆலோசனை வழங்குபவர்களாகச் செல்வோர், பல்வேறு எண்ணங்களைச் சொல்லும்போது, சிறைக்குள் இருப்பவர்கள், "வெளியில இருந்துகிட்டு இப்படி பேசுறது ஈசிங்க... நாங்க இருக்கிற நிலையில நீங்க இருந்து பாருங்க, அப்பத் தெரியும் எங்கப் பிரச்சனை, போராட்டம் எல்லாம்" என்று சொல்லும் பதிலையும் நாம் கேட்டிருக்கிறோம்.

வெளியிலிருந்து வரும் போதனைகளால் பயனில்லை எனில், வேறு வழி என்ன? மற்றொரு வழியை நாம் இவ்வாறு கற்பனை செய்து பார்க்கலாம். குற்றமற்ற ஒருவர், சிறைப்பட்டோரைத் திருத்தவேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கத்துடன், அவர்கள் மத்தியில் தானும் ஒரு கைதியாக வாழ முன்வருகிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவர்களில் ஒருவராகவே மாறிவிட்ட அவர், கைதிகள் மீது அன்பும், பாசமும் காட்டி, அவர்களை நல்வழிப்படுத்த முடியும். இதை நாம் கற்பனையாக எண்ணிப் பார்க்கலாம். நடைமுறையில், சட்ட வழிமுறையில், இது சாத்தியமா என்று தெரியவில்லை.

இதையொத்த ஓர் உண்மை, நம் மீட்பு வரலாற்றில் சாத்தியமானது. பாவங்களால் சிறைப்பட்ட உலகை மீட்பது எப்படி என்று கேள்வியும், பரிதவிப்பும் எழுந்தபோது, இறைவன் அதற்கு விடை பகர்ந்தார். மனிதரின் மீட்பு மனிதரிடமிருந்தே வரவேண்டும் என்று தீர்மானித்தார். தன் மகனை, மனிதரில் ஒருவராக அனுப்பிவைத்தார். இந்த எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு விவிலிய வாக்கியம், இன்று, நமது நற்செய்தியில் பறைசாற்றப்பட்டுள்ளது. “தம் ஒரே மகனையே அளிக்கும் அளவுக்குக் கடவுள் உலகின் மேல் அன்பு கூர்ந்தார்.” (யோவான் 3: 16)

விவிலிய வாக்கியங்கள், குறிப்பாக, நான்கு நற்செய்திகளின் வாக்கியங்கள் பல, மேற்கோள்களாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இந்த வாக்கியங்களிலேயே மிக அதிக அளவில் மேற்கோளாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள ஒரு வாக்கியம் உள்ளது  என்றால், அது நாம் இப்போது வாசித்த இறைவாக்கியம் - யோவான் 3:16 - என்று உறுதியாகச் சொல்லலாம். இந்த வாக்கியம் "நற்செய்திகளின் நற்செய்தி" (Gospel of the gospels) என்று சொல்லப்படுகிறது. அன்பின் ஆழத்தைச் சொல்லும் ஓர் இலக்கணம் இது.

அன்பின் ஆழத்தைக் கூறும் பல நூறு கதைகளைக் கேட்டிருக்கிறோம். இந்தக் கதைகளில் சொல்லப்படுவதெல்லாம் ஒரு சில நாட்களில், மணித்துளிகளில் காட்டப்படும் ஆழமான அன்பு உணர்வுகள். இந்த உணர்வுகள் உண்மையானவை, உன்னதமானவைதான். ஆனால், கலிபோர்னியா சிறையில், ஒவ்வொரு நாளும், திரும்பத் திரும்ப நிகழும் அன்புச் செயல்கள், கதைகளாக வெளிவருவதில்லை. அதேபோல், அன்பை வெளிப்படுத்தும் எத்தனையோ நிகழ்வுகள், நம் தனிப்பட்ட வாழ்விலும், நம் குடும்பங்களிலும், ஒவ்வொரு நாளும், நிகழ்ந்தவண்ணம் உள்ளன. இவை, கதைகளாக வெளிவருவதில்லை.

'அகமகிழ்தல்' ஞாயிறன்று, நேரம் ஒதுக்கி, நமது குடும்பங்களில் நடக்கும் அன்றாட நிகழ்வுகளை அசைபோடுவோம். ஒவ்வொரு நாளும் நடக்கும் இந்தச் சின்னச் சின்ன நிகழ்வுகளில் சொல்லாமல் சொல்லப்படும் உன்னத அன்பு உணர்வுகளை இன்று அசைபோடுவோம்.

பல குடும்பங்களில், உடல்நலம், மனநலம் குன்றிய குழந்தைகள், வாழ்க்கைத் துணை, பெற்றோர் என்று, எத்தனையோ பேருக்கு, ஒவ்வொரு நாளும், தாய், தந்தை, கணவன், மனைவி, உடன்பிறந்தோர் என்று, ஒவ்வொருவரும் செய்யும் சேவைகள் அற்புதமானவை. அவற்றை, சேவைகள் என்று கூட அவர்கள் கருதுவதில்லை, கூறுவதில்லை. இந்த உன்னதமான உண்மை நிகழ்வுகள், எந்தப் பத்திரிக்கையிலும், புத்தகத்திலும் வெளியாவதில்லை. பத்து, இருபது, முப்பது, நாற்பது என்று, பல ஆண்டுகள், ஒவ்வொரு நாளும் தொடரும் இந்த அன்புப் பணிகளை, கதைகளாக, ஒரு சில பக்கங்களில் சொல்லிவிடவும் முடியாது. வெளி உலகிற்கு தெரியாத வண்ணம், ஒவ்வொரு நாளும், அன்புப் பணியில் தங்களையே தகனமாக்கும் ஆயிரமாயிரம் அன்பு இதயங்களுக்காக, இறைவனிடம் இன்று சிறப்பாக நன்றி சொல்வோம்.

'அன்பு' என்ற இந்த உன்னதமான உண்மைக்கு, பல விபரீதமான இலக்கணங்களைப் புகட்டிவரும் உலகப் போக்கையும் இன்று சிந்திக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. உண்மையான அன்பை, மகிழ்வை வெளிச்சத்திற்கு வரவிடாமல் தடுத்து நிறுத்தும் இருளைக் குறித்து இன்றைய நற்செய்தியின் பிற்பகுதி இவ்வாறு சொல்கிறது:

யோவான் 3: 19-20

ஒளி உலகிற்கு வந்திருந்தும் தம் செயல்கள் தீயனவாய் இருந்ததால் மனிதர் ஒளியைவிட இருளையே விரும்பினர்... தீங்கு செய்யும் அனைவரும் ஒளியை வெறுக்கின்றனர். தங்கள் தீச்செயல்கள் வெளியாகிவிடும் என அஞ்சி அவர்கள் ஒளியிடம் வருவதில்லை.

இருளுக்கு அதிகம் பழகிவிட்டால், ஒளி நம்மைத் துன்புறுத்தும். வேதனையான இந்த உண்மையை, வேடிக்கையான முறையில் கூறும் கதை ஒன்று நினைவுக்கு வருகிறது.

பாலை நிலத்தைக் கடந்துகொண்டிருந்தார், ஒரு வழிபோக்கர். இரவாகிவிட்டதால், அங்கேயே கூடாரம் அடித்துத் தங்கினார். நள்ளிரவில், திடீரென, அவருக்கு, பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது. தன்னிடம், ஒரு சிறு மூட்டையில், அத்திப் பழங்கள் இருந்தன என்பது நினைவுக்கு வந்தது. எழுந்தார், விளக்கை ஏற்றினார், அத்திப்பழ மூட்டையை அவிழ்த்தார். முதல் பழத்தை எடுத்துக் கடித்தபோது, பழத்துக்குள் இருந்து புழு ஒன்று வந்ததைப் பார்த்தார். எனவே, அந்தப் பழத்தைத் தூக்கி எறிந்தார். அடுத்தப் பழத்தைக் கடித்தார். அதற்குள்ளிருந்தும் புழு வந்ததைப் பார்த்தார். விளக்குக்கு அருகே கொண்டு சென்று ஆராய்ந்தார். புழு நன்றாகவேத் தெரிந்தது. அதையும் தூக்கி எறிந்தார். அடுத்தப் பழத்தை எடுத்து விளக்கின் அருகே கொண்டு செல்லும்போதே உள்ளே புழு இருப்பது தெரிந்தது. இப்படியே ஆய்வு செய்துகொண்டிருந்தால், தான் சாப்பிட ஒரு பழமும் இருக்காது என்று அவர் உணர்ந்தார். உடனே அவருக்கு ஓர் எண்ணம் எழுந்தது. விளக்கை அணைத்து விட்டு, மீதிப் பழங்களை இருளில் சாப்பிட்டு முடித்தார்.

இந்தக் கதைக்கு பெரிய விளக்கங்கள் தேவையில்லை. மனசாட்சி என்ற விளக்கை அணைத்துவிட்டால், பூச்சியும், புழுவும் மண்டிக்கிடக்கும் நம் எண்ணங்களெல்லாம் சரியென்றே தோன்றும். நமது 'பசிகளும்' அடங்கிவிட்டதாகத் தோன்றும்.

இதற்கு நேர் மாறாக, உண்மைக்கேற்ப வாழ்பவர்கள் ஒளியிடம் வருகிறார்கள். இதனால் அவர்கள் செய்யும் அனைத்தையும் கடவுளோடு இணைந்தே செய்கிறார்கள். (யோவான் 3: 21) என்று இன்றைய நற்செய்தியின் இறுதியில் ஓர் அழைப்பை, இறைமகன் கிறிஸ்து நமக்கு விடுக்கிறார்.

மார்ச் 9, இவ்வெள்ளியன்று, "A Wrinkle in Time" என்ற திரைப்படம் வெளியிடப்பட்டது. இத்திரைப்படத்தின் முன்னோட்ட காணொளியில் (Trailer) இடம்பெறும் ஓர் அழகிய வாக்கியம் இது: “ஒளியாக மாறுவதே, இருளை வெல்வதற்கு ஒரே வழி.” – “The only way to defeat the darkness is to become the Light.”

கிறிஸ்து என்ற ஒளியை நெருங்கிச் செல்ல, அவரைப்போல் ஒளியாக மாற நமக்கு விடுக்கப்படும் அழைப்பை ஏற்போமா? அல்லது இருளில் நம்மேயே மறைத்துக்கொண்டு, சுகம் காண்போமா?