விவிலியத்தேடல் : வேதனை வேள்வியில் யோபு – பகுதி 6

The Lord gave and the Lord has taken away

https://bloorlansdownechristianfellowship.wordpress.com

இரு கற்பனைக் காட்சிகளுடன் இன்றைய நம் தேடலைத் துவக்குவோம். குடிபோதையில் ஒருவர், வாகனத்தை ஒட்டிச் செல்கிறார்; சாலையோரத்தில் இருந்த ஒரு மரத்தில் மோதி, அடிபடுகிறார். இது, முதல் காட்சி. இரண்டாவது காட்சியில், குடிபோதையில் வண்டி ஒட்டிச் செல்பவர், மரத்தில் மோதுவதற்குப் பதில், நடைபாதையில் சென்றுகொண்டிருந்த ஒரு சிறுவன் மீது மோதி, இருவரும் அடிபடுகின்றனர்.

இவ்விரு காட்சிகளையும் சிந்திக்கும்போது, முதல் காட்சியில் நடப்பது, நம் மனதை அதிகம் பாதிக்காது. ஒருவர் குடிபோதையில் வண்டியை ஒட்டி, மரத்தில் மோதி, அடிபட்டார் என்பதை அறியும்போது, அவர் பட்ட துன்பத்திற்கு அவரே காரணமாக இருந்தார் என்று, எளிதில் கூற முடிவதால், நம்மில் பாதிப்பு அதிகம் இல்லை.

ஆனால், ஒருவர், குடிபோதையில் வண்டியை ஒட்டி, பள்ளிக்குச் சென்ற ஒரு சிறுவன் மீது மோதினார் என்பதை அறியும்போது, குடிபோதையில் இருந்தவரின் தவறால், எப்பாவமும் அறியாத சிறுவன் ஏன் அடிபடவேண்டும் என்ற கேள்வியும், கூடவே, கோபமும் எழுகிறது.

கடந்த ஆண்டு, பிரேசில் நாட்டின் ரியோவில் நடைபெற்ற மாற்றுத் திறனாளிகள் ஒலிம்பிக் விளையாட்டில், தங்கப்பதக்கத்தையும், இவ்வாண்டு, இந்தியக் குடியரசின் பத்மஸ்ரீ விருதையும் வென்ற இளையவர், மாரியப்பன் தங்கவேலு அவர்களின் வாழ்விலும், நாம் இரண்டாவது காட்சியில் சிந்தித்ததைப் போன்ற விபத்து நிகழ்ந்தது. 5 வயது நிறைந்த சிறுவன் மாரியப்பன், பள்ளிக்குச் சென்ற வழியில், ஒரு பேருந்து அவரது வலது கால் மீது ஏறி, அவர் கால் ஊனமுற்றார். அந்தப் பேருந்தை ஓட்டியவர், குடிபோதையில் இருந்தார். குடிபோதையில் பேருந்தை ஓட்டியவர், ஒரு மரத்தின்மீது மோதி, அவருக்கு மட்டும் அடிபட்டிருந்தால், அவர் செய்த தவறுக்குத் தகுந்த விளைவைச் சந்தித்தார் என்று நமக்கு நாமே சமாதானம் சொல்லிக்கொள்ளலாம். ஆனால், சாலையின் ஓரமாக, பள்ளிக்குச் சென்ற சிறுவன் மாரியப்பனுக்கு ஏன் இவ்விதம் நிகழவேண்டும் என்ற கேள்வி, பல ஆண்டுகள் அச்சிறுவனையும், அவரது குடும்பத்தையும் வேதனையில் ஆழ்த்தியிருக்கும்.

விடை கிடைக்காத அந்த வேதனைக் கேள்விக்கு, ரியோவில் விடை கிடைத்ததைப் போல் நம்மில் சிலர் எண்ணிப் பார்க்கலாம். அவர் தங்கப்பதக்கம் பெற்றபோது, "ஒருவேளை, மாரியப்பனுக்கு இந்த விபத்து நிகழ்ந்திராவிடில், அவரும் ஒரு சராசரி இளைஞனாக வளர்ந்திருப்பார். ஒலிம்பிக் பதக்கம் வெல்லும் அளவு, அவர் தன் திறமைகளை வளர்க்காமல் போயிருக்கலாம்" என்ற கோணத்திலும் நம் சிந்தனைகள் செல்வதை நாம் உணர்கிறோம். பதிலேதும் கிடைக்காமல் பல ஆண்டுகள் மாரியப்பனும், அவரது குடும்பத்தினரும் அடைந்த துன்பத்திற்கு, இவ்வாறு ஒரு விளக்கம் தந்து, நம்மில் பலர், ஓரளவு மன திருப்தி அடைந்திருப்போம்.

இது, மனித இயல்பு. நடக்கும் நிகழ்வுகளுக்கு, குறிப்பாக, துன்ப நிகழ்வுகளுக்கு ஏதாவது ஒருவகையில் காரணங்கள் தேடுவது, அல்லது, நாமாகவே, விளக்கங்கள் தருவது, மனித இயல்பு.

மாசற்றவரும், நீதிமானுமாகிய யோபின் வாழ்வில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக துன்பங்கள் வந்து சேருகின்றன. இவை ஏன் நிகழ்ந்தன என்பதை, யோபு நூலின் ஆசிரியர், கடவுளுக்கும், சாத்தானுக்கும் இடையே நிகழும் ஓர் உரையாடல் வழியே விளக்க முயற்சி செய்கிறார். யோபு நூல் முதல் பிரிவில், ஆசிரியர் சித்திரிக்கும் காட்சி இதோ:

யோபு 1:6-12

ஒருநாள் தெய்வப் புதல்வர் ஆண்டவர் முன்னிலையில் ஒன்றுகூடினர். சாத்தான் அவர்கள் நடுவே வந்துநின்றான். ஆண்டவர் சாத்தானிடம், "எங்கிருந்து வருகிறாய்?" என்று கேட்டார். சாத்தான் ஆண்டவரிடம் "உலகைச் சுற்றி உலவி வருகிறேன்" என்றான்.

ஆண்டவர் சாத்தானிடம், "என் உழியன் யோபைப் பார்த்தாயா? அவனைப் போல் மாசற்றவனும், நேர்மையானவனும், கடவுளுக்கு அஞ்சி தீமையானதை விலக்கி நடப்பவனும் மண்ணுலகில் ஒருவனும் இல்லை" என்றார். மறுமொழியாக, சாத்தான் ஆண்டவரிடம் "ஒன்றுமில்லாமலா யோபு கடவுளுக்கு அஞ்சி நடக்கிறான்? அவனையும் அவன் வீட்டாரையும், அவனுக்குரிய அனைத்தையும் நீர் சூழ்ந்து நின்று காக்கவில்லையா? அவன் கைவேலைகளுக்கு ஆசி வழங்கவில்லையா? அவன் மந்தைகளை நாட்டில் பெருகச் செய்யவில்லையா? ஆனால், உமது கையை நீட்டும்; அவனுக்குரியவற்றின்மீது கை வையும். அப்போது அவன் உம் முகத்திற்கு நேராகவே உம்மைப் பழிப்பான்" என்றான்.

ஆண்டவர் சாத்தானிடம், "இதோ! அவனுக்குரியவையெல்லாம் உன் கையிலே; அவன்மீது மட்டும் கை வைக்காதே" என்றார். சாத்தானும் ஆண்டவர் முன்னிலையினின்று புறப்பட்டான்.

யோபு நூலின் துவக்கத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள இக்காட்சி, மனதில் ஒரு சில சிந்தனைகளைத் தூண்டுகிறது, பாடங்களைப் புகட்டுகிறது. ஆண்டவர் முன்னிலையில் 'தெய்வப் புதல்வர்' கூடுவதை நம்மால் புரிந்துகொள்ளவும், ஏற்றுக்கொள்ளவும் முடிகிறது. ஆனால், 'சாத்தான் அவர்கள் நடுவே வந்து நின்றான்' என்று வாசிக்கும்போது, மனதில் நெருடல் எழுகிறது. கடவுளுக்கு முன் சாத்தான் எப்படி வந்து நிற்க முடியும்? அவனுக்கு உரிய இடம் நரகம் மட்டும்தானே? என்ற கேள்விகள் எழுகின்றன.

கடவுளின் முன்னிலை, என்பதை, விண்ணகம் என்ற ஓர் 'இடமாக' எண்ணும்போது, இந்த நெருடல் உருவாக வாய்ப்புண்டு. ஆனால், 'கடவுளின் முன்னிலை' என்பதை, ஒரு 'நிலை'யாக எண்ணும்போது, அனைத்தையும் அறியும் கடவுளின் 'ஞான நிலை'யில் சாத்தானும் இடம் பெறுகிறான் என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறோம்.

அடுத்து, இப்பகுதியில், "எங்கிருந்து வருகிறாய்?" என்று ஆண்டவர் கேட்கும்போது, "உலகைச் சுற்றி உலவி வருகிறேன்" என்று சாத்தான் கூறும் வார்த்தைகள், நம் கவனத்தை ஈர்க்கின்றன. தீய சக்திகள் இவ்வுலகில் பல வடிவங்களில் உலவிவருவதை நாம் அனைவரும் வெவ்வேறு வழிகளில் உணர்ந்து வருகிறோம். தடுப்புச் சுவர்களை எழுப்பும் தலைவர்கள், தங்கள் சுயநலனைக் காத்துக்கொள்வதற்காக, ஒரு மாநிலத்தின் மக்களை கிள்ளுக்கீரையாக, பகடைக்காயாகப் பயன்படுத்தும் அரசியல்வாதிகள், தங்கள் ஆயுதங்களை விற்பனை செய்வதற்காக, மனசாட்சி ஏதுமின்றி, போர்களை ஆங்காங்கே தூண்டிவிடும் ஆயுத வர்த்தகர்கள், மனிதரை, பொருளாகக் கருதி, மனித வர்த்தகத்தில் ஈடுபட்டிருக்கும் முதலாளிகள் என்று... பல வடிவங்களில், சாத்தான், இவ்வுலகில் உலவிவருவதை நாம் மறுப்பதற்கில்லை.

தொடர்ந்து, இப்பகுதியில், ஆண்டவருக்கும், சாத்தானுக்கும் இடையே நிகழும் உரையாடல், நாம் வாழ்வில் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய ஒரு முக்கிய பாடத்தை உணர்த்துகிறது. மனிதர்களாகிய நம்மிடையே உள்ள 'இருப்பது' (being), 'வைத்திருப்பது' (having) என்ற இரு நிலைகளுக்கு இடையே உள்ள வேறுபாட்டை, இவ்வுரையாடல், வெளிச்சத்திற்குக் கொணர்கிறது. தன் ஊழியன் யோபு, மாசற்றவராக, நேர்மையாளராக, தனக்கு அஞ்சி, தீமையை விலக்கி நடப்பவராக 'இருக்கிறார்' என்று இறைவன் பெருமிதம் கொள்கிறார். யோபு, அவ்விதம் 'இருப்பதற்கு' அவர் 'வைத்திருக்கும்' சொத்துக்களே காரணம் என்று, சாத்தான் காரணம் சொல்கிறான்.

நாம் 'இருப்பது' போல் நம்மைக் காண்பவர், ஏற்றுக்கொள்பவர் இறைவன் என்பதையும், நாம் 'வைத்திருப்பது' எவ்வளவு என்பதைக் கணக்கிடுவது, சாத்தான் என்பதையும் இந்த உரையாடல் நமக்குத் தெளிவாக்குகிறது. ஒருவர் நல்லவராக 'இருப்பது', அவர் 'வைத்திருக்கும்' செல்வங்களைப் பொருத்தது என்றும், அச்செல்வங்கள் பறிக்கப்பட்டால், அவர் நல்லவராக 'இருக்கமுடியாது' என்றும் சாத்தான் வாதிடுகிறான். அவனது வாதம் தவறானது என்பதை நிலைநாட்ட, யோபு 'வைத்திருக்கும்' செல்வங்களைப் பறித்துக்கொள்ள, இறைவன், சாத்தானுக்கு உத்தரவு வழங்குகிறார்.

உத்தரவு பெற்ற சாத்தான், யோபின் கால்நடைகள், பயிர்கள், பணியாளர்கள் என்று ஒவ்வொன்றாக அழிக்கிறான். இறுதியாக, யோபின் புதல்வர், புதல்வியரையும் சாத்தான் அழிக்கிறான். இத்துயரங்கள் அனைத்தும், ஒரே நேரத்தில் நிகழாமல், ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நிகழ்வதுபோல் நாம் இப்பகுதியில் வாசிக்கிறோம். 'பட்ட காலிலேயே படும்; கெட்ட குடியே கெடும்' என்ற பழமொழி, யோபின் வாழ்வில் அரங்கேறுவதுபோல் உணர்கிறோம்.

உறுதியாய் இருப்பவர் எவரும், ஒன்றன்பின் ஒன்றாக, தொடர்ந்து வரும் துன்பங்களால் தளர்ந்துவிடுவர் என்பதைச் சொல்ல, 'அடிமேல் அடி அடித்தால், அம்மியும் நகரும்' என்ற பழமொழியைப் பயன்படுத்துகிறோம். 'அடிமேல் அடி'யென வந்து சேர்ந்த துயரச் செய்திகளைக் கேட்ட யோபு, என்ன செய்தார், என்ன சொன்னார் என்பதை,  யோபு நூல், முதல் பிரிவின் இறுதி வரிகள் இவ்வாறு கூறியுள்ளன:

யோபு 1:20-22

யோபு எழுந்தார்; தம் ஆடைகளைக் கிழித்துக்கொண்டார்; தம் தலையை மழித்துக்கொண்டார். பின்பு தரையில் விழுந்து வணங்கி, "என் தாயின் கருப்பையினின்று பிறந்த மேனியனாய் யான் வந்தேன்; அங்கே திரும்புகையில் பிறந்த மேனியனாய் யான் செல்வேன்; ஆண்டவர் அளித்தார்; ஆண்டவர் எடுத்துக்கொண்டார். ஆண்டவரது பெயர் போற்றப்பெறுக!" என்றார். இவை அனைத்திலும் யோபு பாவம் செய்யவுமில்லை; கடவுள் மீது குற்றஞ்சாட்டவும் இல்லை.

காலம், காலமாக நாம் துயரங்களை அனுபவிக்கும் வேளையில், நம்மை இறைவனிடம் மீண்டும், மீண்டும் அழைத்துவர, ஆண்டவர் அளித்தார்; ஆண்டவர் எடுத்துக்கொண்டார். ஆண்டவரது பெயர் போற்றப்பெறுக! என்று யோபு சொல்லும் சொற்கள், நம்பிக்கை நற்செய்தியாக, இருந்து வருகின்றன. இவ்வளவு ஆழமான நம்பிக்கை கொண்ட யோபின் வாழ்வைச் சீர்குலைக்க, சாத்தான் தீட்டும் அடுத்தத் திட்டத்தை அடுத்த வாரம் சிந்திப்போம்.

The challenge to be Salt and Light… உப்பாக, ஒளியாக வாழ்வதற்கு சவால்

Called to be Salt and Light

https://craigtowens.com

5^th Sunday in Ordinary Time

Use of imageries in one’s talks and writings is a special talent. Pope Francis seems to feel at home in this art. His homilies, talks, and writings have been quoted right, left and centre… mainly because of the rich images he has used. Here are just a few samples taken from the first few months of his Petrine ministry:

• “Some end up sad – sad priests - in some sense becoming collectors of antiques or novelties, instead of being shepherds living with ‘the odour of the sheep’. This I ask you: be shepherds, with the ‘odour of the sheep’, make it real, as shepherds among your flock, fishers of men.” This was the homily given to the Priests during the Chrism Mass on Maundy Thursday morning – two weeks after he was elected Pope.
• “But who is this God you believe in? An ‘all-over-the-place-god, a 'god-spray' so to speak, who is a little bit everywhere but who no-one really knows anything about?” was the question posed by Pope Francis while celebrating the morning Mass at Santa Martha.
• An exclusive interview of Pope Francis, conducted by Fr Antonio Spadaro, S.J., editor in chief of La Civiltà Cattolica, the Italian Jesuit journal, became very famous due to its candour and rich imageries used. During the interview Fr Spadaro asked Pope Francis: “What kind of church do you dream of?” The Pope answered: “I see the church as a field hospital after battle.” This interview was published on September 19, 2013. 
• On the same day (September 19) Pope Francis met the newly appointed Bishops who had come to Vatican for a meeting. Towards the end of his talk, he made an earnest appeal to the Bishops, which, once again, caught the attention of the media: “Espouse your community, be profoundly bonded to it!” the Pope said concluding his address. “I beg you, please, to stay among your people. Avoid the scandal of being 'airport bishops'!”

Imageries such as – ‘smell of the sheep’, ‘god-spray’, ‘the church as a field hospital’ and ‘airport bishops’ – have become some of the most quoted phrases of Pope Francis in the first year of his ministry in Rome.

Jesus, as we know, was a master story-teller who used rich imageries in his preaching. Due to this, his messages have withstood the test of times and still make a lot of sense. The layers of meaning one can find in his parables and imageries seem unending. Matthew has collated most of the teachings of Jesus in one section (Chapters 5, 6 and 7) as the ‘Sermon on the Mount’. We began with the ‘Beatitudes’ last Sunday. As an apt preparation for the Lenten Season, we reflect on the famous passages from this Sermon today as well as the following three Sundays.

In today’s gospel passage - Matthew 5: 13-16 - Jesus uses the famous imageries of Salt and Light. Both have become universal imageries. A deeper analysis of just two of the sentences from this Sunday’s Gospel would be enough for this Sunday’s reflections. “You are the salt of the earth… You are the light of the world…” Jesus did not say that we must be or need to be the salt or the light of the earth. Nor did he say we shall be the salt or the light. He simply said: “YOU ARE the salt and the light”. This is not a condition or a future prediction. This is simply the present reality. You and I, dear friends, are already the salt of the earth and the light of the world. To be salt and light is the defining quality of every disciple of Christ… of every Christian. Hence, it would be helpful to understand what is meant by ‘being salt’ and ‘being light’.

The very first quality of salt that comes to mind is its ‘purity’, because it is white and it comes from the combination of two great gifts of nature, namely, the sun and the sea.  Salt was the most primitive of all offerings to the gods.  Jewish sacrifices were offered with salt.  The Orientals made their oaths with salt to ratify them. 

Salt is an essential ingredient of food; but, it cannot become one’s food. It needs to be added in small quantities to food to provide the necessary taste. Just because salt is an essential part of food, it cannot be added more than necessary. An overdose of salt makes the food unpalatable and it is thrown away. Salt also preserves food and has some healing qualities, as in the case of sore throat.

Similarly, a true disciple is an essential part of this world. He or she cannot stand aloof from the world but needs to mingle with this world in a proportionate way. When this proportion is lost, then the world becomes fit for the garbage along with the disciple. When the disciple is present in the world in the proper way, the world can be preserved and, if needed, healed.

The moment Jesus talks of us as salt of the earth, he comes up with a warning. What if we lose our saltiness?... Salt diluted beyond the limit, over exposed to elements of nature or exposed to other forces like electricity… can be some of the reasons by which salt can lose its taste. Once again, the parallel between salt and a disciple is clear. The salt that has lost its taste, ‘is no longer good for anything, except to be thrown out and trampled underfoot.’

The image of salt getting trampled underfoot, brings to my mind some sections of humanity who, like salt, serve as the essential part of the world and still get trampled by society all the time. I am thinking of those labourers involved in cleaning our roads, toilets etc. I am thinking of the agricultural labourers who toil hard to put food on our tables. If these labourers stop working just for a day, it would almost choke life out of the world. These very same labourers who are the life-line of the world, are denied their life-line and the necessary respect they deserve! They are trampled underfoot!

You are the light of the world… is another sentence replete with meaning. Once again, we need to look at the main traits of light. The moment we think of the word ‘light’, the word ‘darkness’ comes to mind. Even if the darkness is overpowering, a tiny lamp is enough to drive away darkness. A lamp does not draw attention to itself, but brings to light all things and persons around it. A lamp – whether it is a candle, an oil lamp, or an electric lamp – is able to spread light only when it burns its energy. All these and other characteristics of ‘light’ can be applied to a true disciple.

How to become a light to the world is eloquently answered in today’s first reading from Isaiah:

Isaiah 58:9-10

“If you do away with the yoke of oppression, with the pointing finger and malicious talk, and if you spend yourselves in behalf of the hungry and satisfy the needs of the oppressed, then your light will rise in the darkness, and your night will become like the noonday.”

Both the metaphors of salt and light have something very important in common.  If it stays isolated in a shaker, salt doesn't do anything. Only when it enters into contact with food and dissolves in the food can it give flavour to what we eat.  The same thing happens with light.  If it stays closed up and hidden away, it can't illumine anything. Only when it is in the middle of the dark can it illuminate and guide. A Church isolated from the world can be neither salt nor light.

Pops Francis has been sending out warnings about the Church that lives closed in on herself, paralyzed by fear, and all too distant from problems and sufferings, thus keeping it from giving flavour to modern life and from offering the true light of the Gospel.  The Pope's response to the ‘closed-up’ Church is: "We need to go out to the fringes".

In his Apostolic Exhortation, ‘Evangelii Gaudium’, he has, as if, given a mission statement of the Church: "I prefer a Church that is bruised, hurting, and dirty because it has been out on the streets, rather than a Church which is unhealthy from being confined and from clinging to its own security. I do not want a Church concerned with being at the centre and then ends by being caught up in a web of obsessions and procedures."

Pope Francis, in one of his first interviews conducted in person by Fr Antonio Spadaro, S.J., gives us an idea of how the Church can serve as salt and light in today’s context. During the interview Fr Spadaro asked Pope Francis: “What does the church need most at this historic moment?... What kind of church do you dream of?”

“I see clearly,” the pope continued, “that the thing the church needs most today is the ability to heal wounds and to warm the hearts of the faithful; it needs nearness, proximity. I see the church as a field hospital after battle. It is useless to ask a seriously injured person if he has high cholesterol and about the level of his blood sugars! You have to heal his wounds. Then we can talk about everything else. Heal the wounds, heal the wounds.... And you have to start from the ground up.”

While some world leaders are busy building walls and excluding people based on their race and religion, Pope Francis insists on building bridges and creating a culture of encounter resulting in an inclusive community.

Let us be the Church that is able to heal the wounds (Salt) and to warm the hearts (Light) in the world, which is a battle field, waging ‘the third world war’ in bits and pieces!

Building Walls and Bridges

https://www.haikudeck.com

பொதுக்காலம் 5ம் ஞாயிறு

கதை, கவிதை உருவகங்களில் பேசுவது ஒரு தனி கலை. இக்கலையில் தன்னிகரற்றவர், இயேசு. உருவகங்கள், உவமைகள் வழியே அவர் கூறிய பல உண்மைகள், இருபது நூற்றாண்டுகள் சென்றபின்னும், நமக்குள் தாக்கங்களை உருவாக்கி வருகின்றன. இயேசு பயன்படுத்திய உருவகங்கள், தினசரி வாழ்விலிருந்து எடுக்கப்பட்டதால், அவற்றின் உதவியுடன் இயேசு சொன்ன உண்மைகள், நம் மனங்களில் ஆழமாய், பாடமாய் பதிந்துள்ளன.

இயேசுவின் படிப்பினைகள் பலவற்றைத் தொகுத்து, மத்தேயு, தனது நற்செய்தியில்  5,6,7 ஆகிய மூன்று பிரிவுகளில் மலைப்பொழிவாகத் தந்துள்ளார். இப்பகுதியில் சென்ற வாரம் நம் ஆன்மீகப் பயணத்தைத் துவக்கினோம். அடுத்த மாதம் நாம் துவங்கவிருக்கும் தவக்காலத்திற்கு ஏற்ற ஒரு தயாரிப்பாக, மலைப்பொழிவின் வெவ்வேறு பகுதிகளை ஒவ்வொரு ஞாயிறும் கேட்கவிருக்கிறோம்.

இன்று நமக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள நற்செய்திப் பகுதியில் இயேசு இரு உருவகங்களைப் பயன்படுத்தியுள்ளார். "நீங்கள் மண்ணுலகிற்கு உப்பாய் இருக்கிறீர்கள்... நீங்கள் உலகிற்கு ஒளியாய் இருக்கிறீர்கள்" என்று இயேசு தன்னைச் சூழ்ந்திருந்த மக்களிடம் கூறியுள்ளார். உப்பும், விளக்கும் இல்லாத வீடுகள் இல்லை. ஏழை, பணக்காரன், அரசன் ஆண்டி, என்ற பாகுபாடுகள் ஏதும் இன்றி, எல்லா வீடுகளிலும் பயன்படுவது உப்பும், விளக்கும். இயேசு கூறிய இவ்விரு உருவகங்களையும் ஆழமாய் அலசுவது பயனளிக்கும்.

உப்பு எவ்விதம் உருவாகிறது என்பதை எண்ணும்போது, அதை, தூய்மைக்கு அடையாளமாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். இயற்கையில் இறைவன் வழங்கியுள்ள இருபெரும் கொடைகளான சூரிய ஒளி, கடல் நீர் இரண்டும் இணைந்து, உப்பு உருவாகிறது. அதேபோல், ஒளியும், தூய்மைக்கு ஓர் அடையாளமாக விளங்குகிறது. நாம் ஏற்றிவைக்கும் ஒளி, மெழுகிலிருந்து உருவானாலும், எண்ணெயிலிருந்து உருவானாலும், இன்னும் பல பொருள்களிலிருந்து உருவானாலும், எரிகின்ற சுடர், எவ்வித வேறுபாடுமின்றி, தூய்மையான ஒளியைச் சிந்துகிறது.

உப்பு, ஒளி என்றதும், தூய்மை நம் மனதில் முதலில் பதிவதால், "நீங்கள் மண்ணுலகிற்கு உப்பாய் இருக்கிறீர்கள்... நீங்கள் உலகிற்கு ஒளியாய் இருக்கிறீர்கள்" என்று, இயேசு, இவற்றை நமக்கு ஒப்புமைப்படுத்த தயங்கவில்லை என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

நீங்கள் மண்ணுலகிற்கு உப்பாய் இருக்கிறீர்கள் என்ற இந்தக் கூற்றின் ஆழத்தை உணர, உப்பாக இருப்பது என்றால் என்ன? மண்ணுலகிற்கு உப்பாக இருப்பது என்றால் என்ன? என்ற இரு கேள்விகளை எழுப்பலாம்.

·          உப்பாக இருப்பது என்றால், நடுநாயகமாக இல்லாமல், பின்னணியாக இருப்பது. உப்பு இல்லையேல், உணவுக்குச் சுவையில்லை. ஆனால், உப்பே உணவாக முடியாது.

·          உணவுக்குச் சுவை சேர்க்கும் உப்பு, ஓரு குறிப்பட்ட அளவு மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். உப்பு, தன் அளவைக் கடந்து, உணவுடன் சேர்ந்தால், அந்த உணவு குப்பைக்குத்தான் போகவேண்டும். உப்பில்லா உணவும், உப்பு அதிகமான உணவும் குப்பையிலே.

·          உணவு கெட்டுப்போகாமல் இருப்பதற்கும், உடலின் ஒரு சில குறைகளைத் தீர்ப்பதற்கும் உப்பு பயன்படுத்தப்படுகிறது.

உப்பின் அரிய குணங்களை நன்கு அறிந்திருந்த இயேசு, தன்னைப் பின்பற்றுவோருக்கு அக்குணங்களை ஒப்புமைப்படுத்துகிறார். இயேசுவைப் பின்பற்றுவோர், உலகின் உப்பாக இருக்கின்றனர் என்றால், அதன் பொருள் என்ன?

·          அவர்கள் உலகின் ஒரு முக்கியப் பகுதியாய் கலந்து, கரைந்து வாழ்கிறார்கள். தாங்களே உலகின் மையம், நடுநாயகம் என்று வாழ்வதில்லை.

·          உணவில் அளவோடு கரையும் உப்பைப்போல், அவர்களும், உலகில் அளவோடு கரைந்து வாழ்கின்றனர். அளவுக்கதிகமாய் உலகோடு கரைந்தால், உலகம் அவர்களால் பயன்பெறப் போவதில்லை.

·          உலகிற்கு மருந்தாகவும், உலகை அழிவிலிருந்து காக்கவும் இவர்கள் கருவிகளாக இருக்கின்றனர்.

நீங்கள் மண்ணுலகிற்கு உப்பாய் இருக்கிறீர்கள் என்று சொன்ன அதே மூச்சில், இயேசு ஓர் எச்சரிக்கையையும் தருகிறார். உணவுக்குச் சுவைசேர்க்கும் உப்பே சுவையிழந்து போனால் பயனில்லை என்று இயேசு எச்சரிக்கிறார். உப்பு எவ்விதம் தன் சுவையை இழக்கும்? உப்புடன் பிற மாசுப் பொருட்கள் கலந்தால், சூரிய வெப்பத்தால் உப்பு அதிகம் தாக்கப்பட்டால், அது, தன் சுவையை இழந்துவிடும். இயேசுவைப் பின்பற்றுவோரும் தங்கள் நிலைப்பாட்டிலிருந்து, கொள்கைப்பிடிப்பிலிருந்து விலகி, தளர்ந்து, உலகச் சக்திகளால் ஈர்க்கப்பட்டால், தாக்கப்பட்டால், மாற்றங்கள் ஏற்பட வாய்ப்புண்டு. பயனற்ற உப்பாக மாற வாய்ப்புண்டு. சுவையிழந்த, பயனற்ற உப்பு, வெளியில் கொட்டப்படும், மனிதரால் மிதிபடும்.

மிதிபடும் உப்பைப்பற்றிச் சிந்திக்கும்போது, நம் மனதில் வேறொரு எண்ணமும் எழுகிறது. உணவுக்கு உயிரோட்டமாய் இருக்கும் உப்பு, தன்னை முற்றிலும் மறைத்து, கரைத்து உணவுக்குச் சுவை சேர்க்கிறது. அதேபோல், உலகில் எத்தனையோ மக்கள் இந்த உலகின் உயிர் நாடிகளாய் இருக்கின்றனர். அவர்கள் இல்லையேல் உலகம் இயங்காது என்பது உண்மை. ஆனால், அவர்கள் ஒருபோதும் உலகின் நடுநாயகமாய் வைக்கப்படுவதில்லை.

உலகெங்கும் துப்புரவுத் தொழிலில் ஈடுப்பட்டுள்ள பலகோடி மக்களை இந்நேரத்தில் நாம் எண்ணிப் பார்க்கவேண்டும். யாருடைய கவனத்தையும், எந்த ஒரு விளம்பரத்தையும் தேடாமல், ஒவ்வொரு நாளும் பணி செய்யும் இவர்கள், ஒரு நாள் மட்டும் தங்கள் பணிகளை நிறுத்திவிட்டால், உலகின் நிலை எப்படி இருக்கும் என்பது நமக்குத் தெரிந்ததுதானே! அண்மையில் தமிழக இளையோர் 'ஜல்லிக்கட்டு' வேண்டி மேற்கொண்ட போராட்டத்தில், அவ்வப்போது, ஆங்காங்கே உழவர்கள் குறித்த சிந்தனைகளும் எழுந்தன. மனிதர்களால் அடிக்கடி மறக்கப்படும் உழவர்கள், மனிதர்களை மறந்துவிட்டால், இவ்வுலகம் என்னாகும்?

உலகின் உப்பாக இருக்கும் துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள், ஏர் பிடிக்கும் உழவர்கள் போன்ற, பல கோடி தொழிலாளர்களை இந்நேரத்தில் நினைத்துப் பார்ப்போம். மண்ணில் மிதிபடும் உப்பைப்போல் வாழ்நாளெல்லாம் மிதிபடும் இவர்களுக்கு உரிய மரியாதையை வழங்கும் மனம் நமக்கு வேண்டும்; உலகமும் இவர்களுக்கு உரிய மதிப்பை வழங்கவேண்டும் என்று செபிப்போம்.

"நீங்கள் உலகிற்கு ஒளியாய் இருக்கிறீர்கள்" என்பது, இயேசு வழங்கும் அடுத்த உருவகம். ‘ஒளி’ என்ற சொல்லைக் கேட்டதும், ‘இருள்’ என்ற சொல், தானாகவே நம் எண்ணத்தில் தோன்றும். இருள் சூழும்போதுதானே ஒளியைப்பற்றி, விளக்கைப்பற்றி நாம் எண்ணிப்பார்ப்போம். நடுப்பகலில் விளக்கைப்பற்றி நாம் சிந்திப்பது இல்லை.

உணவில் கலக்கப்படும் உப்பைப்போல, இருளில் ஏற்றப்படும் விளக்கு, தன்னையே விளம்பரப்படுத்திக் கொள்வதில்லை. தன்னை வெளிச்சமிட்டு காட்டாமல்,  சுற்றியுள்ளவற்றை வெளிச்சத்திற்கு கொணர்வதே, விளக்கின் முக்கியப் பணி.

மெழுகுதிரியோ, அகல்விளக்கோ, மின்விளக்கோ, எவ்வடிவத்தில் விளக்கு இருந்தாலும், அது தன்னையே அழித்துக் கொள்ளும்போதுதான், வெளிச்சம் தரமுடியும். தன்னைக் கரைக்க மறுக்கும் உப்பு, சுவை தர முடியாததுபோல், தன்னை அழிக்கவோ, இழக்கவோ மறுக்கும் விளக்கு, ஒளி தரமுடியாது.

உலகிற்கு ஒளியாக இருப்பவர்களும் தங்களையே அழித்துக்கொள்ள முன்வரவேண்டும். தங்களை முன்னிலைப்படுத்தி, விளம்பரப்படுத்திக் கொள்ளாமல், தங்களைச்சுற்றி இருப்பவர்களை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவர வேண்டும்.

மரக்காலுக்குள் வைக்காமல், விளக்குத் தண்டின்மீது வைக்கப்படும் விளக்கே வீட்டை ஒளிமயமாக்கும். அதேபோல், உலகிற்கு ஒளியாக இருக்கும் நாமும், நம் திறமைகளை உலகறியச் செய்யவேண்டும். இப்படிச் செய்வது, நம் திறமைகளுக்கு நாம் தரும் விளம்பரம் அல்ல, மாறாக, நமது திறமைகள் வழியே, பிறர் வாழ்வில் ஒளி சேர்ப்பதே நம் எண்ணம்.

இயேசுவின் இவ்விரு கூற்றுக்களில் புதைந்துள்ள மற்றொரு நுணுக்கமான உண்மையும் நம்மைப் பிரமிக்க வைக்கிறது. நீங்கள் உப்பாக, ஒளியாக இருக்க வேண்டும் என்றோ, உப்பாக, ஒளியாக மாறுங்கள் என்றோ இயேசு கூறவில்லை. "நீங்கள் உப்பாக, ஒளியாக இருக்கிறீர்கள்" என்று இயேசு கூறியுள்ளார். உன்னத பண்புகள் பலவற்றைக் கொண்ட உப்பாக, ஒளியாக நாம் இருக்கிறோம் என்று, நம்மீது இயேசு கொண்டிருக்கும் இந்த நம்பிக்கைக்கு ஏற்ப, உப்பாக, ஒளியாக வாழ்வோம்.

உப்பாக, ஒளியாக வாழ்வதென்பது, தனக்குள் தானே நிறைவுகண்டு, தன்னிலேயே தங்கிவிடும் வாழ்வு அல்ல. குப்பியிலோ, கிண்ணத்திலோ வைக்கப்பட்டிருக்கும் உப்பு, அங்கேயே இருக்கும்வரை, பயன்தராது. அது எப்போது, குப்பியிலிருந்து வெளியேறி, உணவுடன் கலக்கிறதோ, அப்போதுதான், உப்பு, தான் உருவானதன் பயனை அடைகிறது. அதேபோல், மரக்காலுக்குள் வைக்கப்படாமல், விளக்குத் தண்டின் மீது வைக்கப்படும் விளக்கே, "வீட்டிலுள்ள அனைவருக்கும் ஒளிதரும்" என்று இயேசு கூறியுள்ளார்.

சுயநல வட்டத்தைவிட்டு வெளியேறினால் மட்டுமே திருஅவை பயன் தர முடியும் என்பதை, திருத்தந்தை பிரான்சிஸ், தன் உரைகளில் அடிக்கடி கூறி வருகிறார். கோவில்களில் அடைபட்டு, மூடப்பட்ட கதவுகளுக்குப்பின் பாதுகாப்பு உள்ளதென்று உணரும் திருஅவை பயனற்றது என்று, திருத்தந்தை தெளிவாகக் கூறியுள்ளார். உணவு தன்னைத் தேடி வரவேண்டும் என்று உப்பு காத்திருந்தால், பயன்தராது என்பதுபோல, மக்கள் தன்னைத் தேடி வரவேண்டும் என்று, அருள்பணியாளர்கள், 'சாமியார் பங்களா'க்களில் காத்திருப்பது பயனற்றது என்பதை, திருத்தந்தை, தன் உரைகளில் வலியுறுத்திக் கூறியுள்ளார்.

இன்றைய உலகில், தடுப்புச் சுவர்களை எழுப்பி, தங்கள் சமுதாயத்தைப் பாதுகாக்க, ஒரு சில தலைவர்கள் முற்படும் வேளையில், பாலங்கள் கட்டுவது ஒன்றே, திருஅவையின் தலையாயப் பணி என்று திருத்தந்தை கூறி வருகிறார்.

திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள், 4 ஆண்டுகளுக்குமுன், Civiltà Cattolica என்ற இதழுக்கு வழங்கிய நேர்காணலில், "எவ்வகையான திருஅவையை நீங்கள் கனவு காண்கிறீர்கள்?" என்ற கேள்விக்குப் பதில் அளிக்கும்போது, "போர்க்களத்தில் செயல்படும் ஒரு மருத்துவமனையைப் போல திருஅவையை நான் காண்கிறேன். அதிகமாக அடிபட்டு கிடக்கும் ஒருவரிடம், அவரது இரத்தக் கொழுப்பு (Cholesterol), இரத்தத்தில் உள்ள சர்க்கரை அளவு என்ன என்ற கேள்விகள் கேட்பது வீண். அவரது காயங்களை முதலில் குணமாக்க வேண்டும். பின்னர் ஏனையவை குறித்து நாம் பேசலாம். மக்களின் அடிப்படைத் தேவைகளை நிறைவு செய்வதிலிருந்து திருஅவை தன் பணிகளைத் துவக்கவேண்டும்" என்று தெளிவாகக் கூறினார்.

போர்க்களமாக மாறியிருக்கும் இன்றைய உலகில், திருஅவையின் உறுப்பினர்களாகிய நாம் ஒவ்வொருவரும், காயப்பட்டிருக்கும் உலகை நலம்பெறச் செய்யும் உப்பாகவும், வெறுப்பென்ற இருளில் மூழ்கியிருப்போருக்கு நல்வழி காட்டும் ஒளியாகவும் திகழவேண்டும் என்று மன்றாடுவோம்.

விவிலியத்தேடல் : வேதனை வேள்வியில் யோபு – பகுதி 5

Jacob wrestling with God

https://jessiejeanine.com

புகழ்பெற்ற கிரேக்க எழுத்தாளர், Nikos Kazantzakis அவர்கள் 'Report to Greco' என்ற தலைப்பில் எழுதியுள்ள நினைவுத் தொகுப்பில், பின்வரும் கதையைப் பகிர்ந்துள்ளார்:

ஓர் இளைஞனாக, கோடைவிடுமுறையை, ஒரு துறவு மடத்தில் கழிக்கச் சென்றேன். அங்கு, வயது முதிர்ந்த ஒரு துறவியுடன் நான் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, "குருவே, நீங்கள் இன்னும் சாத்தானுடன் போராடுகிறீர்களா?" என்று கேட்டேன். "இல்லை. நான் இளவயதில் போராடியிருக்கிறேன். இப்போது, வயது முதிர்ந்து, தளர்ந்துவிட்டேன். சாத்தானும், வயது முதிர்ந்து, தளர்ந்துவிட்டான். எனவே, நான் அவனை விட்டுவிட்டேன்; அவனும் என்னை விட்டுவிட்டான்" என்று அவர் பதில் சொன்னார். "அவ்வாறெனில், உங்கள் வாழ்வு இப்போது சுமுகமாக, எளிதாகச் செல்கிறது. அப்படித்தானே?" என்று நான் கேட்டதும், வயது முதிர்ந்த அத்துறவி, "இல்லை, இல்லை. வாழ்க்கை, இப்போது, முன்பைவிட அதிகக் கடினமாக உள்ளது. இப்போது நான் கடவுளுடன் போராடுகிறேன்" என்றார்.

"கடவுளுடன் போராடுதல்" என்ற சொற்றொடரில் ஆழமான எண்ணங்கள், வாழ்வியல் அனுபவங்கள் பொதிந்துள்ளன. இறைவனை ஒருவர் நேருக்கு நேர் பார்த்தாலே, அது, மரணத்திற்கு சமம் என்று நம்பியிருந்த இஸ்ரயேல் மக்கள் நடுவில், இறைவனோடு இரவு முழுவதும் போராடியவர் என்ற புகழுக்குரியவர், யாக்கோபு. தொடக்க நூல் 32ம் பிரிவில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள இந்த போராட்டத்தின் இறுதியில், யாக்கோபு முற்றிலும் மாற்றம் பெறுகிறார். அவரது பெயரும், 'யாக்கோபு' என்பதிலிருந்து, 'இஸ்ரயேல்' அதாவது, ‘இறைவனோடு போராடுபவர்’ என்று மாற்றம் பெறுகிறது.

தன்னுடன், சாத்தானுடன், கடவுளுடன் போராடுதல், அனைத்து மனிதர்களுக்கும் பொதுவான ஓர் அனுபவம். குறிப்பாக, நேரிய மனதுடையவர்கள், இந்தப் போராட்டத்தை அதிக ஆழமாக, வாழ்நாள் முழுவதும் உணரக்கூடும். சூழ்நிலையில் துவங்கி, ஆழ்மனம் வரை செல்லக்கூடிய இப்போராட்ட அனுபவத்தின் முழுப் பரிமாணங்களையும் சொல்லித்தருவது, யோபு நூல். மனித வாழ்வின் மறுக்கமுடியாத பல உண்மைகளைச் சொல்லித்தரும், யோபு நூல் என்ற பள்ளிக்குள் இன்று அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

இலக்கிய வடிவம் என்ற அடிப்படையில், விவிலியத்தில் காணப்படும் நூல்களை, வரலாறு, சட்டம், ஞானம், கவிதை, இறைவாக்கு, திருமுகம் என்ற பல பிரிவுகளாக வகைப்படுத்தலாம். தொடக்க நூல், அரசர்கள் நூல், திருத்தூதர் பணிகள் போன்ற நூல்கள், வரலாற்று நூல்கள். லேவியர், இணைச்சட்டம் போன்ற நூல்கள், சட்ட நூல்கள். யோபு, நீதிமொழிகள், சாலமோனின் ஞானம் போன்ற நூல்கள், ஞான நூல்கள். எசாயா, எரேமியா போன்றவை, இறைவாக்கு நூல்கள்.

யூதர்களின் விவிலியத்தில், சட்ட நூல்களும், இறைவாக்கினர் நூல்களும் முக்கிய இடம் வகிக்கின்றன. இவற்றைத் தொடர்ந்து முக்கியமென கருதப்படும், திருப்பாடல்கள், யோபு நூல், நீதிமொழிகள் ஆகியவை, ஞான நூல்கள், அல்லது, 'உண்மையின் நூல்கள்' என்று அழைக்கப்படுகின்றன. ஞான நூல்கள், அல்லது, உண்மையின் நூல்கள், கால வரையறைக்கு, வரலாற்றுக்கு அப்பாற்பட்டவை. அவை, எக்காலத்திற்கும் உகந்த உண்மைகளைச் சொல்வதோடு, வாழ்வுக்குத் தேவையான அடிப்படைக் கேள்விகளை எழுப்புகின்றன.

எக்காலத்திற்கும் உகந்த உண்மையை, ஞானத்தை வழங்கும் நூல்களில் ஒன்றான யோபு நூல், உண்மையில் இரு நூல்களின் இணைப்பு என்பது, பல விவிலிய ஆய்வாளர்களின் கருத்து. யோபுவின் பாரம்பரியக் கதை (The Fable of Job) மற்றும், யோபுவின் கவிதை (The Poem of Job) என்ற இரு நூல்களின் இணைப்பே, தற்போது விவிலியத்தில் இடம்பெற்றுள்ள யோபு நூல். இந்நூலின் 1,2,42 ஆகிய மூன்று பிரிவுகளில், யோபுவின் பாரம்பரியக் கதை இடம்பெற்றுள்ளது. 3ம் பிரிவு முதல், 42ம் பிரிவு 6ம் இறைச்சொற்றொடர் முடிய, யோபுவின் கவிதை என்ற நூல் இடைச் செருகலாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது. யோபுவின் பாரம்பரியக் கதை, தெளிவான, எளிமையான உரைநடை வடிவில் அமைந்துள்ளது. யோபுவின் கவிதையோ, மறைமுகமான, இரகசியங்களை உள்ளடக்கிய, பல பொருள் கொண்ட செய்யுள் நடை வடிவில் அமைந்துள்ளது. இதோ, யோபு நூலின் அறிமுக வரிகள்...

யோபு நூல் 1: 1-3

ஊசு என்ற நாட்டில் யோபு என்ற ஒருவர் இருந்தார். அவர் மாசற்றவரும் நேர்மையானவருமாய் இருந்தார். கடவுளுக்கு அஞ்சித் தீயதை விலக்கி வந்தார்.  அவருக்கு ஏழு புதல்வரும் மூன்று புதல்வியரும் பிறந்தனர். அவருடைய உடைமைகளாக ஏழாயிரம் ஆடுகளும், மூவாயிரம் ஒட்டகங்களும், ஐந்நூறு ஏர்க் காளைகளும், ஐந்நூறு பெண் கழுதைகளும் இருந்தன. பணியாள்களும் மிகப் பலர் இருந்தனர். கீழை நாட்டு மக்கள் எல்லாரிலும் இவரே மிகப் பெரியவராக இருந்தார்.

'ஓர் ஊரில் ஓர் அரசர் இருந்தார்' என்று பாரம்பரியக் கதைகள் ஆரம்பமாவதைப்போல், இந்நூலின் ஆரம்ப வரிகள் அமைந்துள்ளன. 'யோபு' என்ற பெயர், எபிரேய மொழியில், இயோவ் (Iyov), அல்லது, இய்யோபு (Iyyob) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இப்பெயர், 'துன்புறுத்தப்படும் ஒருவர்', 'மனம் வருந்தும் ஒருவர்', அல்லது, 'ஓர் எதிரியாக இறைவனால் நடத்தப்பட்டவர்' என்று பலவாறாகப் பொருள் பெறுகிறது. யோபுவைக் குறித்த அறிமுக வரிகளில், 'மாசற்றவர்', 'நேர்மையாளர்', மற்றும் 'கடவுளுக்கு அஞ்சித் தீயதை விலக்கி வந்தவர்' என்ற சொற்றொடர்களைக் காண்கிறோம். அவரது பிள்ளைச் செல்வம், அவரது கால்நடைச் செல்வம் அனைத்தும் முழுமையான எண்களில் கூறப்பட்டுள்ளன. முழுமையான இவ்வெண்கள் வழியே, இறைவனிடமிருந்து நிறைவான ஆசீர் பெற்றவர் யோபு என்று சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளார்.

யோபு நூலின் நாயகர், இஸ்ரயேல் குலத்தைச் சேர்ந்தவர் அல்ல. இன்னும் சொல்லப்போனால், அவர் சாதாரண, சராசரி, தினசரி மனிதர்களில் ஒருவர். இஸ்ரயேல் சமுதாயத்தைச் சூழ்ந்திருந்த சுமேரியா, எகிப்து ஆகிய நாட்டு பாரம்பரியங்களிலும் இவரையொத்த ஒருவரைக் குறித்து கதைகள் வழக்கத்தில் இருந்தன. இவ்வாறு, பல கலாச்சாரங்களிலும் யோபு கதை பேசப்பட்டதால், இக்கலாச்சாரங்களில் வாழ்ந்த அனைவரும், "துன்பம் ஏன்?", "மாசற்றவர் ஏன் துன்புறவேண்டும்?" என்ற கேள்விகளை எழுப்பி, பதில்கள் தேட முயன்றனர் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளலாம்.

"யோபு.... கடவுளுக்கு அஞ்சித் தீயதை விலக்கி வந்தார்" (யோபு 1:1) என்று இந்நூலின் துவக்கத்தில் கூறியிருப்பது, கடவுளுக்கு அஞ்சுவதுபற்றி நம்மைச் சிந்திக்கத் தூண்டுகிறது. ‘கடவுளுக்கு அஞ்சி’ என்ற சொற்றொடரைச் சிந்திக்கும்போது, கடவுளின் தண்டனைகளுக்கு அஞ்சி, யோபு, தீயதை விலக்கி வந்தார் என்று பொருள் கொண்டால், யோபு பெற்றிருந்தது, அடிமைத்தனமான ஒரு மனநிலையோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. விவிலியத்தில், யோபு, ஆபிரகாம் என்ற இருவர், 'கடவுளுக்கு அஞ்சியவர்கள்' (யோபு 1:1, தொடக்க நூல் 22:12) என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளனர். இந்த அச்சம், இறைவனுக்கும், அவரது கட்டளைகளுக்கும் கீழ்ப்படிய வேண்டும், இல்லையெனில் தண்டிக்கப்படுவோம் என்ற கட்டாயத்தில் எழுந்த அச்சம் அல்ல. மாறாக, நன்மை, தீமை இரண்டையும் தாங்களாகவே உய்த்துணர்ந்து, இறைவனுக்கு ஏற்புடையவர்களாக வாழ்வதற்கு இவ்விருவரும் முயன்றனர்.

கடவுள் மீது கொள்ளும் அச்சம், அனைத்து ஞானத்திற்கும் அடிப்படை என்பது, விவிலியக் கூற்று: "ஆண்டவரிடம் கொள்ளும் அச்சமே ஞானத்தின் தொடக்கம்; தூயவராகிய அவரைப்பற்றிய உணர்வே மெய்யுணர்வு." (நீதிமொழிகள் 9:10) ஆபிரகாம், யோபு என்ற இருவரும், 'இறை அச்சம்' என்ற அடித்தளத்தின் மீது, தங்கள் வாழ்வை கட்டியெழுப்பியவர்கள். எனவே, அவர்கள் இருவரும் நீதிமான்களாக, ஞானிகளாக வாழ்ந்தனர் என்று கூறமுடியும்.

எக்காரணம் கொண்டும், இறைவனுக்கு எதிராக எதுவும் நடந்துவிடக் கூடாது என்பதில், யோபு கண்ணும் கருத்துமாகச் செயல்பட்டார் என்பதை, இந்நூலின் அறிமுக வரிகள் இவ்வாறு விளக்குகின்றன:

யோபு நூல் 1: 4-5

அவருடைய புதல்வர்கள் ஒவ்வொருவரும் தம் வீட்டில் தமக்குரிய நாளில் விருந்து தயாரித்து, தம் மூன்று சகோதரிகளைத் தம்முடன் உண்டு குடிப்பதற்கு அழைப்பது வழக்கம். விருந்து நாள்களின் முறை முடிந்ததும், யோபு அவர்களை வரவழைத்துத் தூய்மைப்படுத்துவார். "என் பிள்ளைகள் ஒருவேளை பாவம் செய்து, உள்ளத்தில் கடவுளைத் தூற்றியிருக்கக்கூடும்" என்று யோபு நினைத்து, காலையில் எழுந்து அவர்களின் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப எல்லாருக்காகவும் எரிபலியை ஒப்புக்கொடுப்பார். யோபு எப்பொழுதும் இவ்வாறு செய்வது வழக்கம்.

யோபுவின் அப்பழுக்கற்ற வாழ்வை, முதல் காட்சியில் இவ்வாறு அரங்கேற்றும் இந்நூலின் ஆசிரியர், அடுத்த காட்சியை விண்ணகத்தில் உருவாக்குகிறார். ஒருநாள் தெய்வப் புதல்வர் ஆண்டவர் முன்னிலையில் ஒன்றுகூடினர். சாத்தான் அவர்கள் நடுவே வந்துநின்றான். (யோபு 1:6) என்று இக்காட்சி ஆரம்பமாகிறது.

இறைவனுக்கும், சாத்தானுக்கும் இடையே நிகழ்ந்த உரையாடலின் விளைவாக, இறைவன் சாத்தானுக்கு வழங்கிய அனுமதிகள், யோபுவின் வாழ்வில் எவ்வகையான சூறாவளியை, நிலநடுக்கத்தை, எரிமலையை உருவாக்கின என்பதை நாம் அடுத்தவாரம் சிந்திப்போம்.